menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (madmadder )

zoeken in:
avatar van GrafGantz
itchy schreef:
(quote)

(embed)
(embed)


Quadrippel...

avatar van dix
dix
Die van The Cure heeft Massive Attack nog gesampled

avatar van Johnny Marr
Gaat het trouwens over de Stop Making Sense liveopname bij This Must Be the Place, aerobag?

avatar van madmadder
100. The Lotus Eaters – German Girl (1984)

https://www.musicmeter.nl/album/18086

Ik ken de lotuseters nog niet zo heel erg lang, maar German Girl heeft zich in relatief korte tijd enorm populair gemaakt bij me. Ik hoorde de band enkele jaren geleden voor het eerst, toen het even wat minder met me ging (daar zul je deze top100 ongetwijfeld wel meer over lezen) en ik vooral heel veel ellendige muziek luisterde die bij mijn stemming paste. Met The Lotus Eaters hoopte ik nog even wat meer te kunnen zwelgen in zelfmedelijden, maar dat was even een heel verkeerde inschatting.

Dit was heel lieve muziek en German Girl is zo'n ontzettend lievig liedje. Het klinkt allemaal heel kwetsbaar en breekbaar en melancholisch, maar tegelijkertijd vol hoop en openheid en liefde. En dat allemaal verpakt in enorm verslavende melodieën die zich al heel snel in je geheugen nestelen. Het hele album is mooi, maar bij het Duitse meisje had ik na twee keer luisteren al het idee dat ik het jaren kende.

Vooral de teksten van de coupletten van dit liedje zijn schitterend (The blocks of worker's hands / Pleading for some contact / With the world of love / Where people show their feelings / With the perfect gesture of face /You make me want to sing loud). En dan nog die zalvende zang van Peter Coyle die dit enorm troostrijke liedje helemaal afmaakt. Het was niet direct waar ik op dat moment naar op zoek was, maar het kwam als geroepen.



avatar van madmadder
Kan een mod de topictitel aanpassen? Dank u!

brajoapau, Casartelli, cosmic kid, Soledad

avatar van aERodynamIC
Lotus Eaters!!!! Je kan niet beter beginnen.

Ik verwacht heel veel onbekend spul, maar ook aardig wat overeenkomsten.... zoals deze band

En een snufje Moz en company zal toch zeker ook wel

avatar van Gretz
Fabelachtige trip aerobag! Ik heb je stuk-voor-stuk bijzondere epistels met veel plezier gelezen (al loop ik nog wat achter). Sluit me aan bij de anderen dat je schrijfstijl erg prettig is en van een niet-onaardig hoog niveau Als je niet al bezig was om wetenschappelijke carrière te maken in de medische wereld had ik je zeker aangeraden om iets professioneels met muziekschrijven te gaan doen

(Btw bij meer dan de helft van de nummers die voorbij kwamen ging er bij mij niet direct een lichte brandje, dus ik vind het lastig om me uit te laten over die kwaliteit. Ik hoop er iig nog wat ontdekkingen op te doen )

avatar van madmadder
99. Morphine – Have A Lucky Day (1992)

https://www.musicmeter.nl/album/18159

Een oude liefde, dit Morphine. Die liefde werd een aantal jaren terug nog eens flink versterkt toen mijn David Lynch adoratie een heuse revival doormaakte (en nog veel heviger werd dan ze al was). Op de een of andere manier associeer ik de muziek van Morphine enorm met de sfeer die in de creaties van David Lynch zit.

Morphine is koel, relaxed, in control en hoewel personages van David Lynch juist de controle vaak helemaal verliezen, zit er ook heel veel coolness in zijn films en series. Ik bedoel, neem James Hurley nou. He has always been cool, rightright? En als we het dan hebben over Morphine nummers, dan is Have A Lucky Day voor mij het allercoolst.

Die hele David Lynch / Morphine comeback in mijn leven ontstond toen ik het plan opvatte om mijn huisgenoten en vrienden kennis te laten maken met de wondere wereld van David Lynch. De films dan, Twin Peaks had ik ze allemaal al door de strot geduwd (met heel veel succes, vier, vijf van hen hebben het gebombardeerd tot de beste serie ooit, en terecht). Voor de films kookten we samen, na de films praatten we tot in de vroege uurtjes na en bijna altijd stond de muziek van Morphine dan aan op de achtergrond.

Enorm goede herinneringen aan deze avonden. We hebben het project helaas niet af kunnen maken. We waren allemaal al bijna klaar met studeren en het zou niet lang duren voor we drukke banen zouden krijgen, zouden verhuizen en meer van dat soort volwassen ongein. Maar ik koester deze avonden zeer en iedere keer als ik Morphine draai moet ik aan al die lieve, leuke mensen denken.

Als ik op de desktopversie van Spotify zit, zie ik nog regelmatig een paar van mijn vrienden Morphine draaien en dat maakt me dan heel blij. Verder moeten ze overigens niet veel hebben van mijn muziek haha.



avatar van Gretz
madmadder schreef:
100. The Lotus Eaters – German Girl (1984)

Mooie ontdekking alvast, had nog nooit van de band en het specifieke nummers gehoord

avatar van madmadder
98. The Higher Intelligence Agency & Biosphere – Cannon Hill (1999)

https://www.musicmeter.nl/album/63869

Ik heb best wel wat muzikale fases doorgemaakt. Toen ik MusicMeter ontdekte raakte mijn ontdekkingstocht in een stroomversnelling en luisterde ik alles wat los en vast zat, een periode daarna kon het me allemaal niet obscuur genoeg zijn, toen volgde mijn complete afkeer van alles wat geen rechtlijnige songstructuur had en langer dan drie minuten duurde en momenteel zit ik weer in een wat meer avontuurlijke fase waarin ik weer geneigd ben om te grijpen naar wat abstractere muziek.

Niet dat Cannon Hill per se heel ontoegankelijk en abstract is, maar ik kan me zo voorstellen dat ik dit een jaar of tien geleden had afgedaan als 'saai' en het na twee minuten af had gezet, echt geen zin om ook maar proberen te begrijpen wat hier mooi aan kan zijn. Nu vind ik het echter een diep ontroerend nummer. Dat komt vooral door de schitterende field recordings van kwakende eendjes en spelende kinderen die voor mij echt bewijzen waarom dit soort opnames echt een plek hebben binnen muziek.

Ik merk aan mezelf dat ik, als ik veel van dit soort muziek luister, alerter word op de omgeving om me heen, dat ik die schoonheid die ik in dit soort nummers kan ontwaren, nu ook (nog) beter zie in het dagelijks leven. Alsof ik door een nummer als Cannon Hill opeens weer met mijn neus op de feiten gedrukt wordt dat de wereld om ons heen supermooi is en hoeveel daar eigenlijk in valt te ontdekken en van valt te genieten. Het zorgt ervoor dat de dingen die ik normaal voor lief neem, weer bijzonder worden en opvallen.

Het begint allemaal met die mooie field recordings en het effect daarvan wordt versterkt door de dromerige elektronica die erop volgt. Cannon Hill is het perfecte recept voor zinloos mijmeren, alsof ik in het zonnetje op een bankje aan het water in het Goffertpark zit en geniet van alle genietende mensen om me heen, maar dan gewoon terwijl ik op de bank lig en een kapsalon (echt, Nijmegen is een goeie friet kapsalonstad!) naar binnen werk. En ik weet het niet zeker, maar ik denk dat juist omdat dit nummer zo dicht bij het 'echte' leven staat, het me zo ontroert.



avatar van aERodynamIC
Heerlijk begin hoor (en de vaart er gelijk in)

Gretz schreef:
(quote)

Mooie ontdekking alvast, had nog nooit van de band en het specifieke nummers gehoord



Jij als Smiths liefhebber moet het zeker dan gaan luisteren.

avatar van madmadder
97. clipping. – Nothing Is Safe (2019)

https://www.musicmeter.nl/album/764380

Toen ik klaar was om op de hypetrein te springen was-ie al lang en breed voorbij, maar ook ik ben inmiddels om als het om clipping. gaat, en dan met name dit ene nummer vind ik zo godsgruwelijk goed. Hoe dit nummer spanning opbouwt is echt niet normaal. Het begint met dat pianootje en gaandeweg wordt de instrumentatie steeds rijker. Daveed Diggs (hoe goed is hij ook als acteur in het indrukwekkende Blindspotting) voert al rappend het tempo steeds meer op en en zo hebben we een van de meest meeslepende hiphoptracks van de afgelopen jaren te pakken.

Echt zo'n nummer waarbij instrumentatie, flow en tekst perfect op elkaar inspelen en perfect in elkaar passen. Na het beluisteren ben je er net als clipping. zeker van: nergens kun je je veilig wanen. Om iedere hoek, achter iedere boom of struik loert het gevaar. Echt, ik heb ze zelden zo onheilspellend gehoord.

Dit is er zo eentje die ik niet maar een keer kan horen. Als ik 'm hoor, moet-ie meteen minimaal tien keer achter elkaar, en iedere keer weer zit ik op het puntje van mijn stoel, ook al ken ik na tientallen keren iedere vierkante millimeter van het nummer. Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd wat uit de hip-hop ben (een paar jaar terug had er nog veel meer uit dit genre in mijn top100 gestaan), maar door een nummer als dit word ik bijna weer instant fangirl.



avatar van madmadder
96. I Hate Models – Demons from the Past (2017)

https://www.musicmeter.nl/album/695835

Mijn broertje (hier ook ooit bekend als beastie boy, zijn account bestaat nog, maar hij doet hier vrijwel niks meer) zat ooit zeer diep in de hardere techno en door hem heb ik kennis gemaakt met I Hate Models. Eigenlijk direct verliefd. De duistere, industriële ondertonen en het stuwende karakter van techno is iets wat ik echt een heel fijne, intense combinatie vind.

Ik was voornemens om naar zijn show in Doornroosje te gaan bijna vier jaar geleden, echt superveel zin in, maar het liep allemaal even anders. Een aantal weken voor zijn show kon ik maar de slaap niet vatten. Één slapeloze nacht werden er twee, twee slapeloze nachten werden er zeven, een week niet slapen werd uiteindelijk vier weken niet slapen. Ik kan echt met recht zeggen dat ik ervan overtuigd was in die derde en vierde week dat ik dood zou gaan. Dat gebeurde bijna daadwerkelijk toen ik zo gek werd dat ik uit het raam van mijn flatje wilde springen.

Nu wist ik wel dat ik vaker af en toe een week gewoon helemaal niet sliep, en dat ik absoluut niet tegen cafeïne en andere opzwepende middelen kon, en dat een nacht van 5 uurtjes een goede nacht was voor me, maar hier was het toch even helemaal uit de hand gelopen. Uiteindelijk hebben ze me met 20 mg olanzapine plat gekregen (een antipsychoticum, ter vergelijking, ik slik nu 3,75 mg) en heeft het maanden geduurd voor ik lichamelijk weer een beetje op krachten was gekomen.

Mentaal was het echter nog een veel grotere klap. De depressie die volgde was echt verschrikkelijk (en ik heb er al heel wat gehad in mijn leven dus dat zegt wat) en het heeft me bijna twee jaar gekost om te leren omgaan met mijn nieuwe situatie en deze heftige periode achter me te laten. Vooral de gekte die ik ervaren heb en de dingen die ik in die weken gedacht en (bijna) gedaan heb, ik schaamde me daar heel erg diep voor (en het is heel moeilijk om dat helemaal los te laten, zeker nu de 'verjaardag' van mijn inzinking weer heel dichtbij komt en ik er weer heel vaak aan terugdenk) en ik kon dat echt maar heel moeilijk accepteren en totaal niet rijmen met hoe ik mezelf zie.

Die nieuwe situatie: bipolaire stoornis, type ii met rapid cycling en door het langdurig slaapgebrek (en de bipolaire stoornis an sich helpt ook niet me) een zeer verstoorde prikkelverwerking. Ik heb het allemaal heel goed onder controle inmiddels, in de afgelopen jaren maar een noemenswaardige manie gehad en geen depressies meer, en ik ben er ook achter dat je een heel betekenisvol leven kunt leiden zonder alcohol, drugs, en zonder vele sociale gelegenheden en feestjes, maar het was wel een flinke omslag.

Ik ben een beetje genoodzaakt om te leven als een monnik, en ik zal altijd die olanzapine moeten blijven slikken (is het enige dat me in staat stelt om 8 uur per nacht te slapen), maar ik ben nog nooit zo gelukkig geweest (op een niet-manische manier dan). Ik kan heel veel dingen niet meer doen, ik zal I Hate Models waarschijnlijk nooit gaan zien, maar gelukkig kan ik wel op ieder gewenst moment zijn muziek door de speakers laten schallen. En dat is op dit moment ook genoeg en geeft me heel veel voldoening.

Demons From the Past brengt me altijd terug naar die donkere periode, maar op de een of andere manier geeft het nummer me ook heel veel kracht en vechtlust om die verdomde stoornis eronder te krijgen en te houden (en eigenlijk is het hele album fantastisch). Misschien niet het mooiste, of het beste nummer uit de lijst, maar wel een van de belangrijkste.



avatar van madmadder
Voor wie mee wil luisteren via Spotify.




Dit was 'm voor vanavond. Ik merk dat ik nogal lang van stof ben, sorry daarvoor. Ik zal proberen iedere dag vijf liedjes te posten, maar weet niet of ik dat tempo vol ga houden.

avatar van panjoe
Op muzikaal vlak kan ik misschien niet altijd even goed met je mee, maar ik ben alvast gegrepen door de begeleidende teksten, en ik zal dan ook mee blijven luisteren en lezen!

En tja, Nothing Is Safe, wat een gruwelijke plaat blijft dat... Ongetwijfeld één van clipping.s beste en de perfecte soundtrack voor deze tijd van het jaar.

avatar van Dance Lover
aerobag Wat een fantastische lijst met de nodige tips voor mij. Geniale #01! Wanneer snapt iedereen nou eens dat 'This Must be the Place ( Naive melody )' de beste Talking Heads is?!

Verder ook benieuwd naar de huidige Top 100, op basis van je filmsmaak komt dat wel goed!

avatar van itchy
Het angstig hoge niveau wordt hier moeiteloos vastgehouden. Mooi begin, Madmadder. En respect voor je mooie en intieme teksten.

avatar van Mjuman
Potverjoppie - al drie vinkjes zien binnenfladderen. Verder helemaal eens met den voortganger: bijzonder, persoonlijk en open. Reden genoeg om te het blijven volgen

avatar van vigil
Een mooi begin met voor mij Lotus Eaters als muzikaal hoogtepunt. De begeleidende teksten zijn uiteraard niet allemaal even vrolijk (...) maar kwetsbaar, open en eerlijk en dat zegt waarschijnlijk een hoop over jou als mens.

avatar van madmadder
95. Grouper – Heavy Water / I'd Rather Be Sleeping (2008)

https://www.musicmeter.nl/album/128754

Er was dus een tijd dat ik werkelijk waar alles wat op Type uitkwam wilde horen. Ik kan het iedereen aanraden overigens, want dat label heeft echt heel veel mooie electronic releases op haar naam staan. Ik denk dat vooral het enthousiasme van Sietse met betrekking tot bepaalde labels zeer aanstekelijk werkte, en ook het artwork van Type was vaak om door een ringetje te halen. Ik heb er even de stemtabel op nageslagen en behalve de laatste releases heb ik echt op alles gestemd (en bijna altijd ook best wel hoog).

De muziek van Grouper ontdekte ik de dag dat het doorzichtige vinyl van Way Their Crept, een heruitgave via Type, op de deurmat viel. Ik moet je eerlijk bekennen, ik kan er nu veel meer mee dan destijds. De feeërieke vocale ambient van Grouper was heel bijzonder, maar ik trok automatisch toch meer naar de toegankelijkere opvolger Dragging a Dead Deer Up a Hill. Daar stonden toch enkele 'echte' liedjes op, zoals dit 'Heavy Water / I'd Rather Be Sleeping'. Dit is overigens wel echt hét bewijs dat ik toen in die tijd heel graag tof wilde doen met obscure muziek, maar er verder niet zoveel mee kon.

Mij maakt het op dit moment echt niet meer uit wat Grouper doet, welke kanten van de ambient ze verkent, het is toch wel fantastisch (en Way Their Crept is nu toch wel mijn favoriet). Maar dit ene nummer blijft toch altijd weer terugkomen bij me, en waar de nummers vaak meer in dienst staan van het album, en ik daarom bij Grouper vooral in albums denk in plaats van losse songs, staat dit ene liedje voor mij echt op zichzelf.

Het is eigenlijk een heel simpel, klein singer-songwriter liedje, maar door de zang onder vele effecten te bedelven klinkt het wel heel erg als Grouper en bevindt het zich ergens in het grijze gebied tussen folk en ambient. Een uiterst fijn grijs gebied wat mij betreft.



avatar van madmadder
94. David Bowie – Subterraneans (1977)

https://www.musicmeter.nl/album/5372

Ik heb best wel lang zitten dubben welk nummer van David Bowie nou echt mijn favoriet is. Ik vind 'Lazarus' echt schitterend, zeker met de hele impact die zijn overlijden toen op me had en het uitkomen van Blackstar en zo. 'Wild Is the Wind', de prachtig intieme cover van Nina Simone is hier ook favoriet, of misschien toch TVC15, dat wat joliger is en minder intens, maar wel heel uitnodigend om heel vaak in de herhaling te gooien.

Het is uiteindelijk 'Subterraneans' geworden. Low is door de jaren heen toch wel mijn favoriet van Bowie geworden en dit nummer is een waanzinnige afsluiter van een schitterende plaat. Er zit heel veel onderhuidse spanning in. Hoe het bijna geheel instrumentaal is, op wat onbegrijpelijke, unheimische flarden tekst na, hoe het nummer opgebouwd wordt en langzaamaan steeds wat rijker gaat klinken, het inkomen van het saxofoontje het overduidelijke hoogtepunt zijnde voor mij, de bastonen die het nummer een heel naargeestige grondtoon meegeven, eigenlijk zijn er heel veel zaken die zorgen dat dit nummer enorm onder de huid kruipt.

Maar ik vind het ook een van de meest verdrietige liedjes die ik ken. Waarom weet ik niet, maar voor mij is het het perfecte nummer om het gevoel van verlies van een dierbare te doorleven. Als het nummer dan afgelopen is, voel ik me op een raar soort manier gezuiverd van het verdriet, alsof de muziek alle zware emoties geabsorbeerd heeft. Bijzonder nummer dat ik al heel lang ken maar dat met de tijd steeds beter wordt, misschien omdat het door de jaren heen al zoveel droefenis opgeslorpt heeft.



avatar van luigifort
Oh yes, ook een fave van mij en mijn vriendin vindt m ook prachtig!
En Lotus Eaters

avatar van madmadder
93. Have Heart – Watch Me Rise (2006)

https://www.musicmeter.nl/album/63042

Ik heb die straightedgers heel lang nogal rare snuiters gevonden. Hoe kun je nou je leven leven zonder je te laven aan alle geneugten des levens? Wist ik veel dat ik jaren later zelf geheelonthouder zou worden en zou merken dat het echt heel fijn is om altijd helder te zijn en nooit meer katers van het een of ander te hebben.

De lieden van Have Heart maken straightedge hardcore en geven op het album The Things We Carry af op mensen die op slechte manieren naar verstrooiing zoeken, die niet hun hersenen gebruiken en die zich laten leiden door allerhande onbelangrijke zaken in het leven. Heeft iets irritants, moet ik toegeven, maar ze besteden ook heel veel aandacht in hun teksten aan mentale gezondheid en hun muziek is een pleidooi voor jezelf zoeken en vinden zonder daarbij concessies te doen. En dat heeft me heel lang aangesproken, en spreekt me eigenlijk nog steeds heel erg aan.

Nu staat het nummer dat ik gekozen heb van deze band eigenlijk niet op zichzelf. Het album waar dit lied vanaf komt is een adrenalinestoot van 25 minuten waarbij een bak belerende herrie over de luisteraar uitgestort wordt, maar echt, deze trip is pure catharsis. Alle ellende uit het leven wordt beschreeuwd en het is heerlijk om je hier voor nog geen half uur helemaal aan over te geven en alle mogelijk aanwezige boosheid en agressie eruit te luisteren.

Wat ik specifiek heel goed vind aan deze band is de dynamiek tussen het solo schreeuwen van Patrick Flynn en het samen schreeuwen door de hele band. Dit zorgt ervoor dat dit echt de onweerstaanbare energie van een liveshow heeft, ondanks dat het allemaal studiowerk is.

'Watch Me Rise' is de afsluiter van het album en na alle narigheid eindigt het album met de boodschap om ondanks alles door te blijven vechten. Het is een enorm krachtige, energieke afsluiter die deze rush helemaal afmaakt. En als ik dan aan het einde “watch me, watch me / WATCH ME RISE / for Miles and miles” hoor en de muziek uitdooft, kan ik er weer even tegenaan.



avatar van AbleMable
Ben ik zowat eindelijk aan de beurt, heb ik er voorlopig helemaal geen tijd en aandacht ervoor. Er is bij mij net een nestje pupjes geboren. En vliegen deze uit, begin December, dan heb ik een verbouwing meteen er achter aan, dus ik zet mezelf ook wat lager in de lijst.

madmadder
MRDammann
Ward
AbleMable
Johan de Witt
Bonk
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Mausie
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown

avatar van madmadder
92. Leonard Cohen – Teachers (1967)

https://www.musicmeter.nl/album/6062

Mijn vrienden hebben echt een uitgesproken hekel aan Leonard Cohen, omdat-ie volgens hen niet zingt maar maar wat praat, en dat dan ook nog eens doet op een compleet apathische manier. Altijd grappig om hun rants tegen arme ome Leonard te horen. Datzelfde zeggen ze overigens over Bob Dylan, en daar begrijp ik ze, maar in het geval van Leonard Cohen hoor ik totaal geen gebrek aan emotie en daar is wat mij betreft 'Teachers' het beste voorbeeld van.

Ik hoor juist heel veel pijn in dit liedje, en ja, dat ligt ook aan de fantastisch mooie songtekst waar Cohen natuurlijk een meester in is en ja, dat ligt ook aan het opgejaagde, repetitieve gitaarspel, maar laten we niet vergeten dat de zang van Cohen hier zeker ook zeker heel gepijnigd klinkt en het verontrustende gevoel dat 'Teachers' geeft helemaal afmaakt.

Ik hoorde Songs of Leonard Cohen voor het eerst toen ik nog niet zo heel lang op MusicMeter zat en het is in mijn herinnering een van de eerste artiesten die ik dankzij deze site ontdekte. Heel erg mooie muziek vond ik het, maar dat nummer 'Teachers', o man, dat was echt nog van een heel ander niveau. Het is voor mij een van de mooiste liedjes over depressie, iets waar ik bijna mijn hele adolescentie aan geleden heb. Sommige mensen snappen niet waarom je naar deprimerende muziek op zoek gaat als je je al slecht voelt. Welnu: in muziek, zoals in dit liedje, vond ik de herkenning en erkenning die ik in mijn naaste omgeving heel erg miste. Voor mij was dit soort muziek juist een enorme opsteker. 'Teachers' is jarenlang een heel belangrijk nummer geweest wat dat betreft en die koester ik dan ook enorm.

Mijn favoriete stukje tekst:

I spent my hatred every place
On every work, on every face
Someone gave me wishes
And I wished for an embrace






avatar van luigifort
Dat zijn geen vrienden

avatar van madmadder
91. Brotha Lynch Hung – Locc 2 da Brain (1995)

https://www.musicmeter.nl/album/80957

O mijn hemel, dit is zo'n enorm lekker nummer. Heel veel hip-hop staat er niet in deze lijst, maar deze behoort tot mijn absolute favorieten binnen het genre. Beetje controversiële rapper ook, die heel graag zeer provocatief is in zijn teksten en bijvoorbeeld ook rapt over necrofilie en andere alleraardigste aangelegenheden.

Dit nummer gaat gewoon over het harde straatleven, maar deed een jaar na het uitkomen van het album nog heel wat stof opwaaien. Een Amerikaanse jongen luisterde dit nummer op repeat en vermoordde daarna drie van zijn vrienden. Uiteindelijk werd hij zelf door de politie doodgeschoten.

Op 'Locc 2 da Brain' horen we naast Brotha Lynch Hung nog vier van zijn vrienden. Deze vier hebben allemaal een heerlijke flow en brengen heel goeie verses, maar dan komt Brotha Lynch Hung en die flowt het hele nummer aan gort. Heerlijk om naar zijn vloeiende voordracht te luisteren en dat geldt eigenlijk voor alles wat ik van hem ken.

Dit nummer heeft echter zo'n heerlijk creepy synthlijntje dat zichzelf steeds herhaalt dat voor mij echt het verschil maakt met die andere nummers. Uit muziek, teksten en manier van rappen blijkt één ding: je moet niet met deze meneer sollen en je bent eraan als je dat wel doet. Gewoon gangsterrap zoals ik het graag hoor.






avatar van madmadder
90. U.S. Girls – Rosebud (2018)

https://www.musicmeter.nl/album/703520

Dit is voor mij echt een van de beste popliedjes van de laatste paar jaar. Al sinds het uitkomen van In a Poem Unlimited in 2018 ben ik hooked aan 'Rosebud'. Het begin dat een hoog Franse-hijgmeisjes-gehalte heeft zorgt ervoor dat ik mijn oren direct spits, maar hoe dit nummer zich ontvouwt tot een liedje dat aan verschillende genres raakt, uitermate aanstekelijk is en toch ook heel eigenzinnig is, God ja, dan heb je gewoon even een wereldnummer geschreven, hoor.

Maar die enorm verslavende, toegankelijke melodieën en die bijbehorende zwoele, soms bijna nonchalante zang zijn verraderlijk. Achter al dat popgeweld gaat namelijk een diepere boodschap schuil. Het orakel van Delphi orakelde het al, de oude wijsgeren (wie precies weet niemand) riepen het al tegen iedereen die het maar horen wilde (en ook tegen iedereen die het niet horen wilde): ken uzelf.

Meghan Remy hamert er nogmaals op in dit nummer. Ergens binnen in ons zit iets dat ons vormt en altijd aanwezig is in ons wezen en handelen en om onszelf te kunnen begrijpen moeten we uit zien te vinden dat dat is. Met andere woorden: ken uzelf en weet wat je aan jezelf hebt. Op de een of andere manier spreekt de tekst me niet alleen qua inhoud maar ook qua referenties en taal heel erg aan dus eigenlijk is dit het perfecte popliedje waar op allerlei verschillende niveaus van genoten kan worden.

There's a Rosebud for you
And one for me

A cage holds you
We've all got one we call home
But in the event of a 9-1-1
Who holds the key is what you need to know

You and you alone, you and you alone
Use those keys and take a drive
Through the back alleys of your mind
Have mercy




avatar van niels94
Ik kom nog even spuitelfen over aerobag: nog even wat terug zitten lezen/luisteren, en wat is me dat een fijn lijstje. Wat kleine reacties nog: een van mijn favoriete Waits-nummers en dat stukje van Callahan en Newsom samen zijn denk ik wel zo'n beetje de prachtigste muziekminuten die mij bekend zijn. Ik was een beetje vergeten hoe goed die plaat van Björk is, dat is even rechtgezet sinds ik Pagan Poetry hier weer tegenkwam. En zo nog meer moois. Chico Buarque is een fijne ontdekking.

Je nummer 1, van Talking Heads, had ik zelfs nog nooit gehoord, voor zover ik weet. Die plaat domweg niet gecheckt. Lekker nummer in elk geval, al moet-ie nog wat rijpen wil ik er zo van onder de indruk zijn als jij - of ik zou er wat herinneringen mee moeten aanmaken natuurlijk

avatar van madmadder
89. Blood Orange – Champagne Coast (2011)

https://www.musicmeter.nl/album/223873

Dit nummer heb ik zowaar leren kennen dankzij de Spotify radio die ik normaal heel laag heb zitten en zo snel mogelijk afzet wanneer-ie weer eens ongevraagd begint te spelen. Nu was ik al best wel een beetje een Blood Orange fangirl. Ik heb Freetown Sound echt niet normaal vaak geluisterd in de periode dat ik net uit mijn studentenkamertje getrokken was en voor het eerst in een grotemensenflat woonde. Heel fijne herinneringen aan de muziek van Dev Hynes die iets richting r&b maakt en daar dan een flinke jaren tachtig deken overheen drapeert. Een sound die garant staat voor gigantisch veel oorwormen en heupwiegen.

Ik loop helemaal warm voor de superinclusieve muziek van Hynes. Iedereen die op wat voor manier ooit buiten de boot is gevallen, het gevoel heeft gehad er niet bij te horen (en laten we even wel wezen: wie heeft dat niet ooit zo ervaren?) vindt in de muziek van Blood Orange een veilige haven. De verhalen die Hynes vertelt zijn vaak tragisch, maar tegelijk is zijn muziek heel opbeurend, omdat Hynes laat zien dat we er niet alleen voor staan.

'Champagne Coast' is een liedje over een grootse liefde die niet helemaal beantwoord lijkt te worden. De muziek is in principe simpel en wordt gedragen door een drumcomputer die steeds hetzelfde loopje laat horen, maar in combinatie met een aantal onweerstaanbare zanglijnen (ik lees overigens best wel vaak dat Hynes vergeleken wordt met Prince) en subtiele synths wordt dit echt een prachtnummer. Knap ook hoe Hynes niet veel woorden nodig heeft om een heel verhaal te vertellen. De grote gevoelens enerzijds en de tragiek anderzijds druipen van de zinnen af en als luisteraar voel je enorm mee met de persoon waarover gezongen wordt. Kortom: gewoon weer een meesterlijk popnummer.


Gast
geplaatst: vandaag om 19:22 uur

geplaatst: vandaag om 19:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.