menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (MRDammann)

zoeken in:
avatar van luigifort
Cold Cave klinkt wel prettig, een beetje een PSB ondertoon en een Cure Wish era vibe

avatar van vigil
Obsessief Marco Borsato luisteren moet toch wel de heftigste ontboezeming zijn in dit topic

avatar van vigil
Die PSB ondertoon hoor ik er ook wel in, Sister of Mercy sausje er overheen en dansen maar

avatar van luigifort
Ik had dat met die Vrij Zijn single van 'm, met Margherita als b kant
Kan me daar nu niks meer bij voorstellen, maar blijkbaar ben je als 16/17 jarige nog wispelturiger...

avatar van vigil
luigifort schreef:
Ik had dat met die Vrij Zijn single van 'm, met Margherita als b kant
Kan me daar nu niks meer bij voorstellen, maar blijkbaar ben je als 16/17 jarige nog wispelturiger...

Nu leef je niet meer voor hem, dat is de waarheid

avatar van luigifort
Hoe vertel je hem dat

avatar van vigil
Hoe vertel je iemand dat Fools Gold geen obscure indie is...

avatar van luigifort
Ja, dat vraag ik me serieus af id


avatar van Gretz
madmadder schreef:
Ik ben geveld door een heftig griepje (of corona natuurlijk, vanochtend testje gedaan) en sla even een dagje over.

Beterschap Mads!

avatar van stoepkrijt
madmadder schreef:
Toen werd het ooit najaar en werd het weer tijd om op de top2000 te stemmen en elkaars lijstje te bespreken (binnen het gezin stemden we altijd alle vier, nog steeds trouwens).
[...]
Schoorvoetend moest ik een paar jaar later toegeven dat ik zelf ook op 'Troy' gestemd had en dat het toch eigenlijk wel een heel mooi nummer is.
Ik deel mijn liefde voor Troy ook met mijn moeder! Daar zijn we juist door de Top 2000 achter gekomen. Ik stemde er eens op en toen vertelde ze plots dat zij Troy óók geweldig vindt. Sindsdien is ze ervan overtuigd dat ik Troy dankzij haar heb ontdekt. Ach, laat ik haar die credits maar gunnen.

avatar van madmadder
stoepkrijt schreef:
(quote)
Ik deel mijn liefde voor Troy ook met mijn moeder! Daar zijn we juist door de Top 2000 achter gekomen. Ik stemde er eens op en toen vertelde ze plots dat zij Troy óók geweldig vindt. Sindsdien is ze ervan overtuigd dat ik Troy dankzij haar heb ontdekt. Ach, laat ik haar die credits maar gunnen.

Haha, mooi!

avatar van stoepkrijt
madmadder schreef:
Het Japanse Fishmans was voor mij DE ontdekking van 2020 en associeer ik echt heel erg met corona en de eerste lockdown.

Ik herinner me ook nog dat het weer zich totaal niks aan trok van de zware omstandigheden en dat de zon maandenlang heel uitbundig scheen. Echt talloze keren heb ik op mijn balkon in het zonnetje gezeten met een gemberbiertje en dit album op de achtergrond.
Weer een stukje waar ik me erg in herken! Fishmans was mijn ontdekking van 2020 en mijn corona-soundtrack. Regelmatig in het zonnetje in de achtertuin beluisterd.

avatar van madmadder
50. Raein – Tigersuit (2003)

https://www.musicmeter.nl/album/83330

Persoonlijk screamoklassiekertje dit. Komt sowieso van een meer dan geweldig album dat in nog geen 27 minuten je trommelvliezen vakkundig om zeep helpt. En dat de albumtitel een verwijzing is naar Mulholland Drive is echt gewoon toeval in dit geval. Maar het is wel een leuk gegeven. (Op het titelnummer horen we ook een sample uit de film.)

Deze Italiaanse screamoband heeft best wel een mooie discografie, maar dit album is echt ongeëvenaard. Het is agressief, zeer hevig, maar ook melodieus en die tegenstelling vind ik heel erg boeiend en is een van de redenen dat ik screamo zo'n tof genre vind. Het is geen heel toegankelijk genre, al was het alleen al omdat de opnamekwaliteit vaak om te huilen is, maar een bepaalde hang naar melodie komt toch bij de meeste bands wel terug en bleek voor mij de perfecte gateway naar de nog luidere muziek.

'Tigersuit' is mijn favoriet omdat in dat nummer precies die tegenstelling zo mooi terugkomt. Er zit een heerlijk melodielijntje in, maar het is tegelijkertijd ook gewoon 'van dik hout zaagt men planken'. En hoe die arme man z'n longen eruit schreeuwt, dat doen maar weinigen hem na. Vooral het moment dat hij 'COS I'M A FUCKING LAMB' gilt, dat is zo'n intens moment dat me altijd helemaal dit nummer in zuigt.



avatar van madmadder
49. Big Black – L Dopa (1987)

https://www.musicmeter.nl/album/1837

De gemiddelde songduur van het afgelopen vijftal lag erg hoog, ik verklap alvast dat dit vijftal stuk voor stuk (heel) korte liedjes zijn. Als je het hebt over Steve Albini heb ik het idee dat velen de voorkeur geven aan Shellac boven Big Black en als je het over Big Black hebt heb ik het idee dat velen de voorkeur geven aan Atomizer en niet aan Songs About Fucking, maar die laatste is dus mijn absolute Steve Albini favoriet.

Het album straalt zo'n enorme woede uit en juist die kortere tracks lenen zich daar wat mij betreft beter voor dan de langere nummers op Atomizer. Verder is die best wel lelijke drumcomputer echt een heerlijke toevoeging en vraag ik me bovendien altijd af hoe ze zo'n moddervet geluid hebben gekregen uit gitaar en basgitaar. Een album waarbij (seksueel) geweld het centrale thema is en dat leidt tot dertien sloopkogels binnen een half uur.

Het verandert wel vaak, mijn favoriete Big Black nummer, maar nu is het al een tijdje 'L Dopa'. Hoe dat nummer direct uit je speakers knalt, en hoe richting het einde het nummer helemaal verstilt, om dan nog een keer je ramen te laten trillen, echt geweldig. Oja, en dat soort van raar gegil richting het einde, luv it.



avatar van madmadder
48. Antony and the Johnsons – Soft Black Stars (2001)

https://www.musicmeter.nl/album/21940

Af en toe heb ik een beetje gesmokkeld met mijn '1 nummer per artiest' regel. Omdat Antony and the Johnsons zo anders klinkt als Anohni solo vond ik het wel gerechtvaardigd om Anohni twee keer in de lijst terug te laten komen (en ze heeft gewoon veel te veel veel te mooie nummers gemaakt).

Ik zei eerder dat het selftitled debuut van Antony and the Johnsons mijn grote favoriet was, maar stiekem is het de EP I Fell in Love with a Dead Boy. De drie nummers op die EP zijn echt magistraal goed. Mijn favoriet van de EP is 'Soft Black Stars' en dat is een cover van Current 93. Het origineel vind ik al prachtig, maar die is vrij kaal en sober. De cover klinkt veel voller en rijker en heeft op mij echt een ongekende emotionele weerslag.

Ik huil echt bijna nooit, maar bij dit liedje heb ik toch best regelmatig een traantje moeten wegpinken, gewoon omdat die piano, de viool en Anohni's zang samen zo'n heftig mooi liedje maken dat me altijd ontroert. En als Ahnoni dan met volle overgave “and angels' wings shall soothe their cares / and all the birds shall sing at dawn / blessed and wet with joy”, zingt, ja dan word ik helemaal week hoor.



avatar van madmadder
47. Lil Peep – Better Off (Dying) (2017)

https://www.musicmeter.nl/album/688697

Basisschoolrijmpjes, vooral heel cool doen over hoeveel coke je snuift, beats die gewoon op die standaard iPhone app gemaakt zijn, en natuurlijk heel zielig doen over hoe zwaar het leven is als je een vriendin hebt. De emorap van Lil Peep had voor mij op het eerste gehoor heel weinig te bieden, en ik luisterde het vooral op een heel ironische manier. Lekker met mijn vrienden lachen om die rare gast met zijn roze haar, roze bontjas en talloze gezichtstattoos.

Maar zoals zo vaak met dingen die je uit ironie doet, sluipt er toch op een zeker moment een bepaalde gewenning en waardering in. Voor ik het wist was ik verslaafd aan de enorme catchy deuntjes van Lil Peep. Iedereen zou dit soort muziek kunnen maken, en heel veel mensen proberen het ook, maar zo onweerstaanbaar als de liedjes van Lil Peep wordt het nooit en zal het misschien ook nooit meer worden.

Op dit nummer vind ik die gitaarlijntjes in combinatie met die megasimpele beat echt heel erg fijn. Naar eigen zeggen zag hij David Bowie, Frank Ocean en RIFF RAFF als zijn grote inspiraties, dat is een vrij wilde combinatie maar als ik naar Lil Peep luister begrijp ik die combi gek genoeg wel.

Toen ik bijna vier jaar geleden na vier slapeloze, krankzinnige weken vol medicatie werd gestopt en na 14 uur weer wakker werd, checkte ik het nieuws en las dat Lil Peep op 21-jarige leeftijd overleden was. Dat we allebei op hetzelfde moment op het randje van de dood balanceerden, dat schept toch een band en het is zeer tragisch dat hij over het randje gekukeld is.



avatar van madmadder
46. Rites of Spring – For Want Of (1985)

https://www.musicmeter.nl/album/74402

Van emorap gaan we naar de echte OG's van de emo. We kennen zanger en gitarist Guy Picciotto misschien beter als lid van Fugazi, maar voor Fugazi vond hij de emocore uit: hardcore waarbij de teksten niet politiek of maatschappelijk geëngageerd waren, maar juist heel erg persoonlijk en introspectief.

Als screamoliefhebber vind ik deze prototype emo van Rites of Spring ook wel redelijk geweldig. Hoe Picciotto zich vocaal helemaal geeft in combinatie met die simpele, korte, agressieve muzikale omlijsting maakt dit toch wel heel goed. Dat dit achteraf zo'n beetje HET ijkpunt is geworden voor emo (hoewel deze muziek natuurlijk ook niet helemaal vanuit het niets is ontstaan) maakt dit toch wel verplicht luistervoer voor een ieder die interesse heeft in screamo en aanverwante genres.

Ik kan me nog wel herinneren dat ik hier toen ik nog thuis woonde al helemaal los op ging en hoewel ik na al die jaren het debuutalbum als geheel nauwelijks nog luister, vind ik 'For Want Of' echt een ruwe diamant die ik toch nog steeds heel regelmatig opzet. Screamo is zo fijn omdat je jezelf er helemaal aan kan overgeven en in kan verliezen en datzelfde effect heeft dit nummer op me.



avatar van madmadder



Soft Black Stars en Tigersuit staan niet op Spotify

avatar van Choconas
Rites Of Spring, top! Ik heb afgelopen week toevallig nog hun "uitgebreide" complete oeuvre gedraaid. For Want Of is ook een van mijn favorieten.

lambfv2
Raein!

Rites of Spring mogen dan wel OG's zijn en diep respect enzo het duurt mij gewoon allemaal te lang.

avatar van Choconas
Drie minuten en tien seconden te lang!?

lambfv2
Ja beetje te langzaam dit dat, beetje teveel gepingel.

Emo moet gewoon knallen.

avatar van madmadder
45. Amenra – Children of the Eye (2017)

https://www.musicmeter.nl/album/693229

Amenra heeft heel veel goede albums en nummers geschreven, maar dit 'Children of the Eye' vind ik altijd zo'n immens heftig nummer om aan te horen. Hoe het muzikaal wisselt tussen overweldigende geluidserupties en verstilde rustmomenten en hoe de zanger wisselt tussen verschrikkelijke woede (het gegil) en intens verdriet (het zingen), jaja, dit is me het nummertje wel.

Waarom nou bij uitstek dit nummer me zo is bijgebleven is omdat ik dit nummer altijd luisterde als ik naar Pro Persona liep, waar ik 'behandeld' werd voor mijn bipolaire stoornis. Het was in de maanden na De Grote Inzinking en zat enorm met mezelf in de knoop. Ik moest daar dan twee keer per week heen en dan probeerden ze me te helpen mijn leven weer een beetje op de rit te krijgen. Ik vond die bezoekjes daar altijd verschrikkelijk omdat ik me niet erg serieus genomen voelde door wat ze allemaal zeiden.

Dit nummer gold dan altijd als een soort mentale voorbereiding op zo'n afspraak en op de een of andere manier voelde ik me altijd beter als ik even een kleine tien minuten helemaal opgegaan was in 'Children of the Eye'. Het gaf deze burger altijd weer moed om weer een half uurtje aan betuttelende en bagatelliserende opmerkingen over me heen te laten komen.



avatar van madmadder
44. Genocide Organ – 1...2...Tot (1989)

https://www.musicmeter.nl/album/80873

sxesvenalert! Leichenlinie heb ik door Sven destijds ontdekt en ben ik in de afgelopen jaren, eigenlijk sinds ik erachter kwam dat het album op Spotify staat, weer heel veel gaan luisteren. Power electronics is verwant aan noise, en ook een beetje aan industrial maar deze muziek is boven alles heel naar en ellendig en verschrikkelijk. Maar het fascineert enorm en zo door de jaren heen ben ik de schoonheid gaan inzien van alle kermende, schreeuwende mensen die we voorbij horen komen op dit album.

De Duitse formatie heeft een nogal discutabel imago. Ze flirten met alles wat fout is (Ku Klux Klan, het Derde Rijk, fascisme), maar ontkennen zelf dat ze rechts-extremisten zijn met de woorden: “We never say what we think, and we never believe what we say, and if we tell the truth by accident, we hide it under so many lies that it is difficult to find out”. Volgens de Wikipagina heeft Discogs het onmogelijk gemaakt om een aantal van hun albums via de site te verkopen.

Echte lieverdjes dus, en '1...2....Tot' is exemplarisch voor het geluid dat we op Leichenlinie horen. We horen een gillende man die om vergiffenis lijkt te smeken en hij houdt ook maar niet op en daaronder horen we welke hortende en stotende klanken je kunt krijgen uit analoge synthesizers. Toegegeven, mooi vind ik het niet echt, maar ik vind het wel zo intrigerend dat ik er na vijftien jaar nog steeds regelmatig naar terugkeer.



avatar van madmadder
43. Mark Kozelek & Jimmy LaValle – Somehow the Wonder of Life Always Prevails (2013)

https://www.musicmeter.nl/album/314120

Mark Kozelek lijkt me echt een verschrikkelijke man, maar ik vind het grootste deel van zijn muziek echt geweldig en ik ben een beetje verliefd op zijn stem. De laatste tijd zijn zijn teksten een beetje in oninteressant dagboekgeneuzel verzand en dat is echt heel jammer, want hij kan juist ook heel goed heel mooie verhalen vertellen en dat bewijst hij wat mij betreft met 'Somehow the Wonder of Life Always Prevails'.

Sowieso vind ik Perils from the Sea echt een geweldig album. Hij begon hier al een beetje met die dagboekontboezemingen, maar het was wel op zo'n manier dat je als luisteraar toegang kreeg tot en kon meeleven met Kozeleks verhalen (i.t.t. het geklets van tegenwoordig, dat alleen maar ontzettend particulier is en waar hij op geen enkele manier verbinding zoekt met de luisteraar). Bovendien pakt de samenwerking met Jimmy LaValle van The Album Leaf heel goed uit. Kozeleks introspectieve teksten en zang krijgen een andere context door de minimale elektronica van LaValle en dit klonk daarom even als iets geheel anders dan we gewend waren van Kozelek.

Het album staat vol schitterende nummers, maar de afsluiter van het album is helemaal buitenaards. Ik houd enorm van verhalen met een levensbevestigend karakter, verhalen waar een bepaalde levenslust en -kracht van uitgaat, maar die niet blind is voor het verdriet en de pijn dat ook onweerlegbaar onderdeel is van het leven. Dit nummer raakt wat dat betreft precies de juiste snaar bij mij en ik kan er eindeloos naar luisteren.



avatar van madmadder
42. Shit and Shine – Ladybird (2005)

https://www.musicmeter.nl/album/74039

Ik kan me nog wel herinneren dat dit album een kleine hype was op dit forum. Het is jammer en onterecht dat dit nummer daarna een klein beetje in de vergetelheid is geraakt, want 'Ladybird' is gewoon een van de opwindendste nummers die ik ken en ik denk dat gebruikers als aerobag, Don Cappuccino en Johnny Marr zeker wel wat zouden kunnen met dit album.

Het album bestaat dus uit een noiserocknummer van bijna 42 minuten en het is een van de meest hypnotiserende liederen die ik ken. Er zit nauwelijks ontwikkeling in het nummer, de drummer speelt telkens weer hetzelfde ritme en de gitaren kotsen steeds weer dezelfde geluiden uit. De enige variabelen zijn de vocalen die soms schreeuwen, dan weer praten, dan weer gorgelen, maar boven alles onverstaanbaar zijn. En oja, zo af en toe wordt er plotseling een bak noise over het geheel uitgestort.

Er gebeurt helemaal niets, en tegelijkertijd van alles op dit nummer en het zorgt voor een geweldige luisterervaring. Het is smerig, vuig, compromisloos en toch ook enorm meeslepend, catchy en onderhoudend. Echt een parel die vandaag de dag veel meer aandacht verdient.



avatar van madmadder
41. Sufjan Stevens – Mystery of Love (2017)

https://www.musicmeter.nl/album/703153

Om me heen en ook op dit forum zijn allemaal mensen die helemaal weg zijn van Sufjan Stevens, vaak al jaren. Ik ken Stevens ook al heel lang, maar begreep nooit helemaal wat er nou zo ontzettend bijzonder was aan zijn muziek. Totdat ik Call Me By Your Name zag. Een prachtfilm met enkele liedjes van Stevens en o mijn God was die combinatie even een tranendal van heb ik jou daar.

Vooral 'Mystery of Love' vind ik zo schitterend en ik ben me door dit liedje eigenlijk pas gaan realiseren wat een goed tekstschrijver Stevens is. Hoe dit liedje begint met extase en langzaam afzakt naar iets heel verdrietigs is echt machtig mooi (net als in de film). En hoe ondanks alle narigheid toch de verwondering blijft bestaan over het fenomeen 'liefde', heel erg fantastisch. De middelen die Stevens gebruikt zijn vaak heel simpel, maar o zo doeltreffend en ontroerend.

Ik ben sinds het horen van dit liedje helemaal om en ben tevens ook wel een beetje in love geraakt met zijn stem. Ik begin nu beetje bij beetje zijn discografie te (her)ontdekken en geniet enorm van zijn muzikale en tekstuele vondsten. Maar goed, het begon dus eigenlijk allemaal bij dit nummer en het nummer tikt inmiddels alweer bijna de 150 plays op Last.fm aan.



avatar van madmadder



Tigersuit, Soft Black Stars en Ladybird staan niet op Spotify.

lambfv2
Had niet zo snel Genocide Organ in je lijst verwacht, intense keuze! En Amenra _O _

Shit en shine ook gaaf.

Gaaf gaaf gaaf.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:07 uur

geplaatst: vandaag om 05:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.