Erg tof om te zien dat deze tip zo geslaagd blijkt. Verder herkenbaar dat het in de uitvoerige electronicawereld lastig is om de weg te vinden. Fijne stukjes tot nu toe, overigens. Ik volg deze top 100 met plezier.

https://i.inews.co.uk/content/uploads/2022/02/PRI_221069680-760x520.jpg

90. Janis Ian - At Seventeen

US – 1975 – Folk / Pop

At Seventeen was 1 van de favoriete nummers van mijn moeder, en lang ook het enige liedje wat ik van Ian kende. Dankzij de geweldige tekst die je in enkele raken zinnen terug bengt naar de onzekerheid van de pubertijd, is het niet moeilijk om te begrijpen waarom dit nummer is uitgegroeid tot haar klassieker. De rest van het album Between the Lines – hoewel fraai – komt wat mij betreft helaas niet echt in de buurt van dit nummer, en lang zocht ik niet verder dan At Seventeen. Toen Arrie twee jaar geleden dit nummer opnieuw in zijn top 100 opnam, kwam hij in de vergezellende Beatsense-sessie ineens met Stars aanzetten, waarin Ian 7 minuten lang haar hart over de luisteraar uitstort (en daar heb ik een groot zwak voor). In de maanden daarna heb ik dat nummer ik-weet-niet-hoe-vaak geluisterd, en als ik deze top 100 een jaartje eerder had gemaakt, had Stars hier wellicht op #90 staan pronken (of nog een stukje hoger). Maar Stars zorgde bij mij ook voor hernieuwde liefde & waardering voor At Seventeen, waardoor dat nummer uiteindelijk deze lijst heeft gehaald (en ik ben blij dat ik het nummer ook nog eens succesvol de MuMe-ladder in heb kunnen loodsen het afgelopen jaar). Beide liedjes zijn me inmiddels even dierbaar, en als ik de regels een klein beetje kon buigen, stonden ze hier gezamenlijk te pronken. Ik zie nu dat het 1 single is op RYM, dus ik had er nog best een uitzondering voor kunnen maken.

Voor iedereen die nog enige restjes van de onzekerheid en verwarrende gevoelens die je als puber moest doorstaan met zich mee draagt, is dit liedje van Ian wellicht het allerbeste stukje self-indulgent muziek ooit geschreven. Fragmenten als inventing lovers at the phone / who called to say "Come dance with me" / and murmured vague obscenities zijn zó raak, er gaan hele carrières voorbij van artiesten zonder dat ze ook maar in de buurt te komen van zulke flarden tekst. En zo op zijn tijd is het heerlijk om daar even in te verdrinken.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/4f8205c1ffef4080bafb9d58dbc7ffcc.jpg#4f8205c1ffef4080bafb9d58dbc7ffcc

89. Koreless - Lost in Tokyo (Original Mix)

UK – 2012 – Future Garage

Afgelopen zomer verscheen dan eindelijk, na 9 jaar wachten, de debuut-LP van de in Wales geboren producer Lewis Roberts, a.k.a. Koreless. Mijn enthousiasme was allang weggesijpeld en had ik er vrede mee dat we het gewoon met die ene geweldige single moesten doen. Gelukkig heeft Roberts niks van zijn gevoel verloren in het afgelopen decennium en Agor bleek echt een fijne plaat te zijn, maar het niveau van deze fenomenale single uit 2012 wordt nergens gehaald.

Nou heb ik sowieso een enorm zwak voor verknipte en bewerkte vocal samples (Four Tet's Angel Echoes had de lijst ook bijna gehaald, maar is op het allerlaatste moment gesneuveld.), maar wellicht is het nergens zo perfect uitgevoerd als hier. Hoewel het nummer eigenlijk enorm minimaal en ingetogen is, loopt de track aan alle kanten over van gevoel.

Wellicht kleurt de titel van het nummer mijn verbeelding, maar dit nummer voelt als het dwalen door de stad ergens om 5 uur 's ochtends op zoek naar je bed, terwijl gevoelens van eenzaamheid, warmte en melancholie zich in je lichaam vermengen. En dan is het nog maar de vraag wat de volgende dag gaat brengen. De ruimtelijke productie laat ook werkelijk alle ruimte voor eigen invulling & reflectie.

Ik koop nooit losse singles, maar dit is de enige die ik speciaal op vinyl heb aangeschaft. Lost in Tokyo is een prachtig, ontroerend spel van contrasten, zowel qua geluiden als emoties.




Ook overwogen: -

https://www.electronicbeats.net/app/uploads/2015/03/CAN_EB.jpg

88. Can - Moonshake

Germany – 1973 – Krautrock

Mogelijk is het wat onverwacht dat bij een band die bekend staat om zijn experimentele gefreak, mijn favoriete nummer gewoon een soort van popliedje is. Nu zijn er vast een aantal puristen hier die me nu meewarig aankijken en hoofdschuddend verzuchten dat Halleluwah hier (of eigenlijk nog veel hoger) in mijn lijst had moeten staan. Het spijt me, hoe geweldig veel andere Can-tracks ook zijn, dit is gewoon 1 van de allerbeste liedjes aller tijden.

Lang geleden, ergens rond 2007/2008, toen Can om weet ik veel wat voor redenen op mijn pad kwam (ik bedenk me nu dat het Paap_Floyd zijn adoratie voor deze band was waar men op deze website destijds vrij moeilijk omheen kon), was experimentele muziek uit de jaren '70 nog wat te exotisch voor mij. Wat er allemaal op Tago Mago gebeurde, zowel qua zang als instrumentaal, met al die ruimtelijke nummers die eindeloos leken te meanderen, dat ging me allemaal nog een stapje ver. Er was wel enige afstandelijke waardering voor de kunsten van Can, maar daar hield het ook wel op.

Maar hoe anders was Future Days! Vergeleken met Tago Mago hadden we hier met een stuk vriendelijkere band te maken, die op het kortste nummer zelfs gewoon bleken te weten hoe ze een prachtig, catchy popliedje moesten maken. Los van de drums - daar hoef ik verder niet meer op in te gaan bij Can - wordt het nummer gemaakt door die geweldige productie die klinkt alsof het hele proces onderwater plaats heeft gevonden (wat eigenlijk voor het hele album geldt). Daarnaast zijn er de fascinerende, ritmisch-mechanische achtergrondgeluidjes en als kers op de taart is er de soort-van-zwoele zang van Suzuki (heeft hij ooit fijner geklonken dan hier?), wiens Engels-met-een-accent een soort mysterieuze air krijgt wanneer 'and stay' klinkt als 'instead' en het puzzelen is naar de exacte inhoud en betekenis van zijn lyrics. (Het was overigens ook een geweldige ervaring om Damo Suzuki live te zien in Worm enkele jaren geleden, al was het een compleet onnavolgbare show die menig wenkbrauw deed fronsen.) Het was in ieder geval instant liefde tussen mij en Moonshake destijds.

In mijn ervaring wordt zo'n eerste liefde vaak door de tijd ingehaald, om dan plaats te maken voor de wat meer complexe of ontoegankelijke songs. En hoewel het met mijn liefde voor Tago Mago en prijsstuk Halleluwah later helemaal is goedgekomen, blijf ik toch trouw aan mijn eerste liefde. Of dat over 10 jaar nog zo is? Wie weet.




Ook overwogen: -

Future Days >> Tago Mago

Verder eens wat betreft Janis Ian, haar 2 beste nummers by far zijn Seventeen en Stars. Vroeger veel Janis in het ouderlijk huis gehoord, bij mij is het m'n vader die een liefhebber is.

https://static01.nyt.com/images/2020/06/10/arts/10list-fela/merlin_173399211_2f57b11d-3da1-460d-bac4-3f4ac0fa2a23-mobileMasterAt3x.jpg

87. Fela Kuti - Roforofo Fight

Nigeria – 1972 – Afrobeat

Nu deze lijst af is (of zo goed als, ik permitteer me nog wat kleine verschuivingen hier en daar), schrik ik er eigenlijk van hoe weinig Afrikaanse muziek er in mijn top 100 staat. Bij deze het voornemen om iets meer luistertijd in te ruimen voor dat continent in het komende jaar.

Nou was het me al snel duidelijk dat een Fela-nummer de lijst moest halen - en ja, ik weet dat er nog veel meer Afrobeat is, maar ik ben het genre nog niet diep genoeg ingedoken om andere favorieten op te graven - maar welke? Dat is een behoorlijke opgave. Verderop in de lijst komen nog wel enkele artiesten langs waarbij ik het nóg moeilijker vond om de knoop door te hakken, maar veel zijn het er niet.

Ik zou namelijk de hele dag wel naar het oeuvre van Fela Kuti kunnen luisteren, en de volgende dag zo van voren af aan opnieuw beginnen. En elke dag komt er mogelijk een andere favoriet boven drijven. De man heeft zo veel prachtplaten op rij uitgebracht in de jaren '70, elk met een eigen variatie op zijn unieke klankkleur, en elk met van die eindeloos lange nummers die tegelijkertijd voelen als een bezwete trance en een politieke dans, en uiteindelijk voorbij zijn voor je er erg in hebt. Ook nu ik dit stukje type verbaas ik me er opnieuw over hoe snel deze 15 minuten voorbij zijn gevlogen.

Vandaag ga ik voor Roforofo Fight. Naast Fela en de swingende saxofoons is het hier ook vooral Tony Allen die de show steelt, met de eindeloos voortdenderende grooves die hij uit zijn hoge hoed weet te toveren. Roforofo Fight is speels & urgent – en wat een prachtcombinatie is dat.

Voor de nieuwsgierigen onder ons: 'rofo' betekent modder in het Yoruba.




Ook overwogen: Sorrow, Tears and Blood / Zombie / Water No Get Enemy / Gentleman / Unknown Soldier / No Agreement, e.v.a.

Zomaar Can en Fela Kuti achter elkaar. Mooie lijst, mooie verhalen tot nu toe.

Dat can hier gewoon hoor, zalige lijst tot nu toe, goed bezig.

Vette track, nooit eerder gehoord. Ik kende Koreless lange tijd alleen van zijn epische track Sun maar deze is misschien nog wel iets mooier. Echt een mooie synthetische sound die typisch is van dat begin-2010s tijdperk van post-garage en -dubstep, waarin artiesten als Jacques Greene, The Weeknd, Shlohmo, James Blake, en Jamie xx opkwamen. Perfecte opener voor een DJ-setje.

Tot nu toe sowieso een fantastische lijst met zowel bekende namen als dingen die ik wil leren kennen.

Leuk, al die reacties. Motiveert om het tempo erin te houden (en de moeite in de stukjes te stoppen uiteraard).


Ja, inderdaad. Allemaal toffe artiesten, maar hun werk weet me toch net niet zo te raken als dit specifieke nummer. De B-Side van Lost in Tokyo bevat overigens een remix door Jacques Greene.

En Sun is ook tof inderdaad.

Leuke keuze van Fela, niet mijn favoriet, maar wrs zeker wel top 5 en sowieso voor At Seventeen en Moonshake

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/2503750d901c4b979988574a34216a37.jpg#2503750d901c4b979988574a34216a37

86. Papa M - I Am Not Lonely with Cricket

US – 1999 – Post-Rock

Er was een periode in mijn leven dat ik geen genoeg kon krijgen van lange, uitgestrekte, intense rocklandschappen. Post-Rock was behoorlijk hip in de jaren '00, en ik zat vrolijk op de hype-trein. De albums van bands als Explosions in the Sky, GY!BE, Mogwai, Dirty Three en vele anderen kwamen wekelijks aan bod. Op een gegeven moment werd het helaas wel erg veel van hetzelfde; er kwamen steeds meer bandjes die de stijl van EitS kopieerde en elke keer die intense opbouw naar een climax begon me langzaamaan te vervelen. De band die zich echter het meest wist te onderscheiden bleek uiteindelijk ook de meest permanente liefde: Tortoise. Bij die band ging het niet om het toewerken naar climaxen, maar om het creëren van organische luisterlandschappen om in te verdwalen. Van die muziek die in, rondom en dan weer ergens buiten je bewustzijn dobbert. Het bleek een benadering van muziekmaken die ik in de loop der jaren steeds meer ging waarderen.

En hoewel TNT me enorm dierbaar is, en Djed een fenomenale luistertrip is (dat moment dat die xylofoon invalt.. zucht), bleek het uiteindelijk David Pajo's solo-plaat uit 1999 die zich het allerdiepst in mijn ziel zou nestelen. Ik weet ook nog exact het moment dat ik de plaat laat in de avond voor het eerst draaide, tijdens een slsk-sessie. Het is de enige keer ooit dat ik instant 5* uitdeelde na 1 luisterbeurt, zo diep kwam het album binnen. En ondanks de speelduur van 60 minuten ging de plaat direct op repeat – ik had helemaal geen zin meer in andere muziek.

Nou had ik de plaat al enkele jaren niet meer gedraaid, blijkbaar grijp ik sneller naar het wat 'lichtere' werk van Tortoise terug, dus het was maar de vraag of ik het nog net zo mooi vond als mijn herinneringen me wijs wilden maken. Het antwoord was simpel: ja, ik werd de afgelopen weken opnieuw overrompeld door de schoonheid en de melancholie die Pajo uit zijn gitaar weet te toveren op Live from a Shark Cage. De 60 minuten vliegen nog steeds voorbij.

En het middelpunt van die plaat is het 15 minuten lange, eindeloos zwevende I Am Not Lonely with Cricket, wat klinkt alsof Pajo & ik gezamenlijk in een trance zijn beland en de rest van de wereld er even niet toe doet.




Ook overwogen: -

Johnny Marr let je op?

Ik let zeker op, maar Koen blijkbaar niet een aantal weken geleden toen ik een greatest hits editie van Tortoise organiseerde, smh

Dit nummer ken ik niet, maar ik sta te trappelen om het te leren kennen

Papa M ...das even geleden. Dit nummer is eerlijk gezegd niet zo mijn ding maar So Warped heb ik altijd een geweldig nummer gevonden, dat zou zomaar richting mijn top 100 kunnen gaan.

Idem, So Warped ken ik wel, het enige dat ik ken van 'm solo. Bloedmooi nummer inderdaad. David Pajo is me het baasje wel tho, zat 'gewoon' in Slint én in 90s Tortoise ten tijde van hun grootste meesterwerken/klassiekers en in nog een honderdtal andere projecten.

Tegenwoordig zit/staat Pajo in Gang of Four, die een nieuwe snarenplukker nodig hadden na het overlijden van Andy Gill.

Wow, echt? Dat wist ik niet. Nog zo'n legendary band, thx voor de info.

Hij heeft zelfs nog een tijdje meegespeeld met je überfaffie Interpol. Moet echt een natte droom voor je zijn.

Waaaat? Dit verzin je nu toch? Wanneer dan?

https://i.kym-cdn.com/photos/images/original/000/272/578/190.jpg

Nope, ik had enkele andere dingen aan mijn hoofd dan MuMe in die weken. Volgende keer ben ik met liefde van de partij.

Roadrunner lijkt me ook echt wel een nummer voor een Tortoise-fanboi.

https://f4.bcbits.com/img/0012364932_10.jpg

85. Jennifer Lara - I Am in Love

Jamaica – 1981 – Reggae

Waarschijnlijk een herkenbaar scenario voor velen hier op de site: van die nummers waar je helemaal gek op bent, maar waar niemand anders de genialiteit of schoonheid van inziet. Of niemand kent het nummer, maar als je het vervolgens aan mensen laat horen, halen ze hun schouders onverschillig op. Vroeger leverde dat soort interacties nog wel eens frustratie op. Tegenwoordig maakt het me niet meer uit: your loss.

Er zijn van die nummers die uit het niks op je pad komen, maar meteen een speciaal plekje in je hart opeisen. Door de timing, de context, de omstandigheden, of welke andere willekeurige redenen het leven ook op dat moment voor je heeft bedacht. In de zomer van 2019 hervond ik mezelf definitief na een slechte periode, en dit nummer, ergens opgeduikeld uit een RYM-lijstje, werd mijn anthem van die zomer. In mijn stukje over Linton Kwesi Johnson & Reggae in het Essentiële Albums topic schreef ik destijds het volgende:



En er is niks veranderd. Hoor dan hoe lekker achteloos die beat doordendert, hoe nonchalant Jennifer eroverheen mijmert, hoe makkelijk ze haar vocalen om het ritme heen weet te vormen, en hoeveel liefde er in haar zit en er blijkbaar uit moet. Zelfs de fade out, waar ik normaal een hekel aan hebt, voelt hier toepasselijk. Niemand luistert meer, Jennifer danst wel lekker zelf verder op haar eigen plekje.

Ik ben nog steeds stapel op Jennifer, op haar stem, en op deze ene parel die zij in 1981 aan de wereld heeft geschonken.




Ook overwogen: -

Leuk liedje hoor!

Idd wel een leuke versie, maar haalt het voor mij niet bij het origineel van een van mijn favoriete disco-artiesten - typisch eentje in dezelfde categorie artiesten

Ah ja het origineel is ook tof, maar mijn liefde is echt verbonden aan de versie van Lara, zowel qua muziek als zang. Maar inderdaad een vergelijkbare categorie artiesten, disco en reggae zijn ook beiden niet de meest gerespecteerde genres.

97-96

Mooi verhaal met een persoonlijke toets bij de song van Julianna Barwick, Koenr. Fraai nummer ook, het soort organisch klinkende ambient met sprookachtige vocalen waar ik wel van kan genieten. Klinkt wel erg als muziek voor het juiste moment.

Lambchop is een band waarvan ik ooit wel 'ns het oeuvre heb uitgespit, maar de ultieme buiging voor de muziek van Wagner en co is er toen niet van gekomen, denk ik, en recenter materiaal schrok me wat af. Ik zou (uiteraard) beter moeten weten, dit is gewoon een mooi, klein en bij momenten (zeker als je de tekst erbij neemt) vreeswekkend confronterend liedje.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/da64bda4e92e4c4ea32ed8d854f29945.jpg#da64bda4e92e4c4ea32ed8d854f29945

84. Bearsuit – Itsuko Got Married

UK – 2003 – Twee Pop

Als ik deze lijst een jaar of 15 geleden had gemaakt, had er ongetwijfeld een heleboel indie pop ingestaan, en zeker van het meest geweldige subgenre van allemaal: Twee. Waar artiesten als Kate NV en Akiko Yano tegenwoordig een beetje representeren wat ik in popmuziek zoek, waren dat anno 2005 de speelse klanken van vele twee en indie bandjes zoals Architecture in Helsinki, The Boy Least Likely To & Tullycraft, met wellicht boven alles verheven het spul wat labels zoals het Zweedse Labrador destijds uitbrachten. Veel schattige lyrics, quirky instrumentatie, en zangers en zangeressen die eigenlijk niet kunnen zingen.

Inmiddels is die liefde wat bekoeld, maar enkele tracks hebben toch de schifting overleefd, waaronder deze geweldige banger van het Britse collectief Bearsuit, wat absoluut één van de vrolijkste bands ter wereld moet zijn. Ik vind het jammer dat ik ze destijds nooit live heb gezien. En het is niet zo gek dat dit Itsuko Got Married de tijd wel heeft overleefd en al die jaren later een beetje representatief is geworden voor de Twee van toen. Dit nummer bevat namelijk alle ingrediënten die bij een goede indie pop song uit de mid jaren '00 horen: valse fluitjes, enthousiaste handklapjes, awkward samenzang, uit de bocht vliegende gitaren, geflipte drums, onverwachte wendingen en vreemde lyrics. Allemaal elementen waar ik nog steeds best wel blij van word.

Ti-ny na-nobots will try - to fix - your bro-ken heart!

Let je op, Poek?