https://blogs.kent.ac.uk/staff-student-news/files/2021/09/LKJ-b-and-w-side-profile-300-dpi-1.jpg

83. Linton Kwesi Johnson - Sonny's Lettah (Anti-sus Poem)

UK – 1979 – Dub Poetry

Ik liet zijn naam enkele dagen geleden al even vallen, want de ontdekking van LKJ's muziek betekende in 2016 de start van mijn liefde voor reggae. Zijn stem, zijn beheerste voordracht en de bewogen, persoonlijke & politieke teksten, in combinatie met de dubby ritmes & grooves, waren blijkbaar precies waar ik naar op zoek was. Sindsdien is hij niet weg te denken uit mijn leven, ik zag hem live in Utrecht en afgelopen jaar vond ik zijn beste twee albums tweedehands op vinyl. Mijn liefde voor spoken word poetry is sindsdien ook enkel gegroeid.

In Sonny’s Lettah komen al Johson's beste eigenschappen samen. Door middel van lyrics in de vorm van een brief – de titel verraad het uiteraard al – van een zoon aan zijn moeder, geschreven vanuit de gevangenis, weet Johnson op een fraaie manier maatschappelijke problemen (zoals racisme & politiegeweld) in het Londen anno 1979 aan te kaarten. LKJ weet daarnaast precies wanneer hij de muziek even weg laat vallen, waardoor de lyrics - en vooral hun realiteit - even extra hard binnen komen. Vervolgens voelt het bijna als een opluchting als de band weer begint te spelen. Muziek die een beetje voelt als een stomp in je maag, ook dat is af en toe nodig.




Ook overwogen: Street 66 / Loraine / Fite Dem Back

https://media.pitchfork.com/photos/5c5db6bad2063c7976751337/2:1/w_2560%2Cc_limit/Nivhek.jpg

82. Grouper - Vapor Trails

US – 2011 – Ambient

Bij geen enkel genre vind ik het zó lastig om exact de vinger erop te leggen waarom iets je wel of niet raakt als bij ambient. Het is waarschijnlijk ook het genre wat ik het meest passief beluister: talloze fraaie ambient platen hebben me de door de jaren heen vergezeld bij het lezen of als achtergrond muziek gediend bij een variatie aan andere activiteiten, wanneer de muziek niet te veel de aandacht op mag eisen. Slechts een handvol van die platen heeft ook een emotionele impact, en vaak is het niet direct duidelijk welke platen dat precies zijn. Pas na talloze malen luisteren ontstaat er soms uit het niets een moment van ontroering. Óf, het blijkt ineens dat een album in al die jaren heel voorzichtig, bijna ongemerkt, onder je huid is gekropen. En dan ineens kan je niet meer zonder. Dat laatste is waarschijnlijk bij deze plaat van Grouper het geval, die ik al sinds 2011 met enige regelmaat en in tal van contexten heb geluisterd.

Eigenlijk stond hij de laatste paar jaar minder op dan ooit (wellicht is dat wat nodig is om de emotionele impact van een plaat goed te wegen, even wegdraaien van de gewenning), maar toen ik hem twee jaar geleden aan Johnny Marr tipte in het tip-topper topic (daar is 'ie weer), kon ik het niet laten de plaat zelf ook weer eens te draaien. En ik was er direct even stil van, waarom had ik deze pracht zo lang opzij gelegd?

A I A : Alien Observer is inmiddels wellicht uitgegroeid tot mijn favoriete ambient plaat. De bedrukte vocalen - soms nauwelijks verstaanbaar - en het broeiende, borrelende geluidslandschap waaruit ze steeds naar de oppervlakte rijzen, worden vergezeld door een lading aan reverb die langzaam steeds dieper in je lichaam kruipt om het vervolgens nooit meer te verlaten. Over de koptelefoon is het bijna een fysieke ervaring en voelt het alsof Liz Harris - inderdaad - van een andere planeet naar ons toe zingt, of iets probeert te communiceren dat niet in woorden uit te drukken valt. Maar ze observeert ons niet enkel, ze geeft er meteen ook heel veel voor terug.




Ook overwogen: Come Softly (for Daniel Dalzell)

Lara's signature song Consider Me niet eens 'overwogen'?

Mooie plaatjes koen, ga je vanaf hier de trend doorzetten van En Profiel artiestenfoto's?

Prachtige drop weer, Grouper is sowieso something special. Ik heb hem toevallig twee weken geleden A I A : Alien Observer op vinyl aangeschaft. Overigens ook een goede wake-up call dat ik mij echt eens moet gaan wagen aan een album van Linton Kwesi Johnson

Ook een heerlijk nummer, maar als een bepaald nummer van een artiest al een speciaal plekje in je hart heeft opgeëist, wordt het voor andere liedjes uit het oeuvre behoorlijk lastig om fatsoenlijk wedstrijd te bieden ben ik bang.


We zullen zien.

En ja, je moet absoluut eens in de eerste helft van LKJ's discografie duiken, maar dat hoef ik jou niet te vertellen uiteraard.

https://www.portugalresident.com/wp-content/uploads/2020/02/Amalia-rodrigues-1.jpg

81. Amália Rodrigues - Com Que Voz

Portugal – 1970 – Fado

Als kind – zo tussen mijn vierde en zesde levensjaar – woonde ik in Portugal. Mijn ouders waren daar enkele jaren voor werk en ze hadden een huisje in een dorpje in het zuiden gevonden. Ineens speelde het leven zich af in hangmatten en op het strand, terwijl onze borden gevuld werden met fruit en groente uit eigen tuin. De lokale cultuur werd omarmt, er werden slakjes en sardientjes gegeten en er werd vinho verde gedronken, en ook de Portugese muziek vond onvermijdelijk zijn weg naar onze vier muren, om vervolgens mijn lichaam nooit meer te verlaten. De albums van Amália Rodrigues, en later ook vooral van Ana Moura, werden mijn ouders behoorlijk dierbaar. Wellicht waren het de gelukkigste twee jaar uit hun leven.

Ook na talloze tochten door folk muziek uit allerlei windstreken blijft Fado een behoorlijke uniek genre met een onvergelijkbare emotie. Het is een soort pure, ultieme uiting van ongeneesbare melancholie. De koningin van het genre is nog steeds Amália Rodrigues. Er gaat niets boven de combinate van de unieke klank van de Portugese gitaar en de unieke zeggingskracht van haar stem. Een stem die iedereen gebiedt om gewoon even een moment stil te zijn en aandachtig te luisteren, terwijl ze haar ziel - en de ziel van heel Portugal - over je uitstort, wanneer ze de gedichten van oude Portugese poëten (in dit geval van Luís de Camões) op ongeëvenaarde wijze naar muziek weet om te zetten.

En nog steeds, na al die jaren, krijg ik een beetje heimwee naar Portugal als ik naar de muziek van Amália Rodrigues luister, en naar zijn talloze fado-cafétjes aan de kronkelende zijstraatjes.




Ook overwogen: Havemos de Ir a Viana / Madrugada de Alfama / Maria Lisboa

Oja Grouper Bedankt nog voor die prachttip, en heeft ook tot de ontdekking geleid van haar andere meesterwerk Dragging a Dead Deer up a Hill.

Ik loop hopeloos achter met bijluisteren (en lezen, for that matter, komt goed), maar wilde vast even zeggen: wat een prachtnummer van Julianna Barwick! Daar moet ik meer van horen.

Amália Mooi verhaal ook, wat tof dat je daar een paar jaar van je vroege jeugd hebt doorgebracht. Moet echt heerlijk zijn geweest ja! Ben je nog veel teruggeweest naar Portugal?

Ja absoluut, ik denk een keer of 5 in totaal. De laatste keer was in 2016, maar wellicht ga ik deze zomer weer.

Ik heb tegenwoordig ook enkele Braziliaanse vrienden die in Lissabon wonen, dus nu heb ik een extra excuus.

https://media.pitchfork.com/photos/5eaa51199fc9e90007e7940c/16:9/w_1680,h_945,c_limit/yo-la-tengo.jpg

80. Yo La Tengo - Let's Save Tony Orlando's House

US – 2000 – Dream Pop

Wat een prachtige band is Yo La Tengo. Zo'n band met een heerlijk uitgebreid oeuvre om op je gemak door te dwalen. De afgelopen jaren heb ik daar met veel plezier tijd voor gemaakt en ik ben er nog zeker niet klaar mee. Hun albums zijn gevuld met drony, dreinende gitaarstukken, catchy popsongs, intieme, dromerige liedjes, en alles daartussenin. Zo'n band waarbij elke liefhebber uiteindelijk op een andere favoriet uitkomt. En hoe geweldig ik sommige andere nummers ook vind (die drive in From a Motel 6 vloert me elke keer weer), voor mij is het toch vooral dit kleine liedje dat me elke keer weer het meest weet te raken.

Het nummer bevat een dromerig, bijna fonkelend geluidstapijt, waarover de mijmerende zang van Georgia Hubley prachtig contrasteert met de lyrics die een soort schets vormen van een showbizz-wereld vol schone schijn, jaloezie en afgunst. Watch it burn…. / acrid smoke making him wheeze zingt ze dan zo liefdevol. Het is een nummer met een compleet unieke, onvergelijkbare sfeer. Die outro is ook werkelijk subliem, nog even de luisteraar de ruimte gevend om te contempleren op het gebodene. Droom Pop op zijn allerbest.

De titel verraadt overigens de band's liefde voor The Simpsons.




Ook overwogen: From a Motel 6 / Our Way to Fall

Grouper is bij mij nooit echt binnengekomen. Maar van dit nummer ben ik toch wel heel erg onder de indruk. En deze hele plaat, die ik tot vandaag nog niet kende, klinkt erg fijn. Ga ik dan toch voor de bijl? Toch Dragging a Dead Deer maar weer eens checken misschien

En verder mooie stukjes, keep it up enzo, je weet het wel.

Poe, genieten hoor. Krijg gelijk zin die plaat van Yo La Tengo weer eens te draaien, want dit specifieke nummer ben ik nog nooit bij uitgekomen.

Herkenbare omschrijving van ambient. Ik heb als ik me moet concentreren ook vaak ambient opstaan en heb ook gemerkt dat je ineens geroerd kan worden door muziek die de eerste 10 keer nauwelijks opviel (maar ook zeker niet stoorde).

En ook leuk te lezen dat je into reggae bent, dan had ik een beetje gemist al verbaast het me niet. Van LKJ heb ik vorig jaar 'All Wi Do Is Defendin' grijsgedraaid, moet me er ook maar eens verder in verdiepen. Bijzondere artiest.

https://feitoporelas.com.br/wp-content/uploads/2020/08/unnamed-1-1140x763.jpg

79. Lhasa - De Cara a la Pared

US - 1997 - Folk

Nog zo'n plaat die ik de afgelopen 1,5 jaar een beetje heb herontdekt, ergens tijdens de lange, donkere winteravonden. Op zoek naar geschikte Spaanstalige muziek (mijn vriendin komt uit Ecuador) om te draaien tijdens spelletjesavonden kwam ik opnieuw bij dit album uit, dat ik ook al in geen tijden had gehoord. Ik vond het al een prachtige plaat, maar wellicht kon ik hem nu, na uitgebreide reisjes door Zuid-Amerikaanse muziek, nog meer waarderen. De muziek voelde in ieder geval wel heel erg vertrouwd.

Ik heb geen idee meer hoe Lhasa ooit op mijn pad is gekomen, ruim voordat ik serieuzer naar Spaanse en Zuid-Amerikaanse muziek ging luisteren, maar het was wel direct raak. Lhasa is helaas veel te vroeg overleden - 37 was ze - waarna het 4 dagen non-stop heeft gesneeuwd in haar woonplaats Montréal. Bevriende muzikanten, waaronder Patrick Watson, droegen vervolgens dit nummer aan haar op.

Ze was een geweldige zangeres, die je zwoel kan betoveren, maar ook het grootse gebaar niet schuwt. Geïnspireerd door zowel Billie Holiday als Víctor Jara, creëerde ze een prachtig huwelijk tussen Mexicaanse muziek en invloeden uit o.a. Chamber Folk en Jazz. Haar debuut en hoogtepunt La Llorona staat vol prachtige nummers (ik had vrijwel heel dat album hier kunnen noemen), maar opener De Cara a la Pared heeft iets speciaals. De warme combinatie van viool en contrabas verwelkomt je meteen het album in, en zodra Lhasa begint te zingen kan het al niet meer misgaan. Alsof je een stoffig barretje in Mexico binnenloopt voor één biertje, maar de chanteuse op het podium dusdanig goed is dat je enkele uren later nog steeds op je stoeltje zit, terwijl de barvrouw stilletjes een nieuw biertje voor je neus zet. En elke keer dat die viool opnieuw invalt, weet je dat je voorlopig nog niet weg kan.




Ook overwogen: La Celestina / Los Peces / El Desierto

Tony Orlando's House Lhasa

Had deze ook wel verwacht in lijstje van Koen. Volgende 2 zijn geheid Oasis en Muse, let maar op

Ik denk het niet, die zullen natuurlijk pas veel hoger in de lijst te vinden zijn.

https://spice.eplus.jp/images/Rqf0s3mtYrp1MKn4SUZaCQodFvEh2KMKtkKG5m0bonE22SwR1nCwC26Zyzvauwu5

78. Kenji Kawai - Floating Museum

Japan – 1995 – Ambient / Score

Het zal niemand hier verbazen dat er ook filmmuziek in mijn lijst te vinden is, maar of dit de enige notering is, laat ik nog even in het midden. Er zijn wat mij betreft een aantal componisten die boven het maaiveld uitsteken, en dé gigant van de jaren 90 is dhr. Kawai, die menig film van sfeervolle soundscapes wist te voorzien. Hij wist ook op een unieke manier gebruik te maken van vocals en koorzang.

Het absolute hoogtepunt uit zijn oeuvre is uiteraard de samenwerking met Mamoru Oshii, de meest eigenzinnige anime-regisseur uit de jaren '80 en '90, en dan met name de score die hij componeerde voor Ghost in the Shell. Dit is één van de allersfeervolste dingen die ooit op een schijfje zijn gezet, en een van de redenen waarom de film zo ontzettend sterk is. Alle key-scènes worden ondersteund door ingetogen, onderkoelde, perfect getimede stukken muziek. Als geen ander verstonden Kawai & Oshii het vak van sfeer opbouwen en geduld uitoefenen.

Nou herkijk ik films op zich niet zo vaak, maar voor GitS maak ik graag een uitzondering. Ik zag de film ook meermaals in de bios en elke keer als ik de film zie, is er al voorpret bij het vooruitzicht van enkele momenten, waaronder wellicht het allermooiste moment van allemaal: wanneer Kusanagi het opneemt tegen een enorme tank. Om met zo'n stuk ambient aan te komen zetten bij zo'n scene... dat kunnen enkel de allergrootsten.

Oshii & Kawai waren een droomteam in de jaren '90, daar moeten zelfs Hisaishi & Kitano voor buigen.




Ook overwogen: Nightstalker / Nine Sisters / 傀儡謡＿新世に神集ひて / The Doll House 2

https://etr-media.s3-eu-west-1.amazonaws.com/867/banner.jpg

77. Penguin Cafe Orchestra - The Sound of Someone You Love Who's Going Away and it Doesn't Matter

UK – 1976 – Chamber Music

Penguin Cafe Orchestra is de ultieme uiting van multi-instrumentalist Simon Jeffes' muzikale ambities, dat zijn uiteindelijke gestalte kreeg dankzij de visies die hij ervoer tijdens een behoorlijk heftige voedselvergiftiging op vakantie in Frankrijk. Alle nare visies die hij tijdens die vergiftiging zag, werden enkele dagen later uitgebalanceerd door een gedicht dat ineens in hem opkwam. Ik kon deze quote online vinden:



Prachtig achtergrond verhaal natuurlijk, maar gelukkig doet de muziek daar dan ook niet voor onder. Het werk dat Jeffes met zijn orchestra uitbracht in de jaren 70 is van een bijzondere warmte. Van die muziek die fungeert als een onderbewustzijn om rustig in rond te dwalen, en je af en toe ineens te verbazen over de pracht die je in kleine hoekjes tegenkomt. Het zijn van die zeldzame composities die rechtstreeks tot je ziel spreken, zonder dat ze er echt moeite voor lijken te doen. Want eerlijk, wat gebeurt er nou helemaal in de 11 minuten die dit nummer bestrijkt? Niet bijster veel. En toch, dat eindeloos terugkerende motiefje heeft zoiets ontzettend troostends, het zou van mij gerust nog 10 minuten langer mogen duren. Die strijkers klinken ook bijna alsof ze elk moment uit je boxen kunnen komen om je een knuffel te geven, toch? Soms kan een mens wel janken om hoe mooi muziek kan zijn, dit nummer is daar wellicht het perfecte voorbeeld van.




Ook overwogen: The Ecstasy of Dancing Fleas / Air à Danser

Spotify-lijstje is ook weer up to date:





Bijna goed dus. En dat meen ik, want Kawai zat ooit in een band genaamd Muse.

De muziek van Avalon vind ik misschien wel nóg iets mooier. Al is de combinatie muziek en film bij GitS ongeëvenaard.

Dit vind ik ook altijd een kippenvelmoment:




En het intro natuurlijk:




(Beide fragmenten zijn spoilervrij en een goede eerste indruk voor degenen die de film nog niet kennen.)

Prachtige ontdekking dit met een erg fraaie quote + achtergrondverhaal erbij.

I said maybe...

https://static.stereogum.com/uploads/2017/02/Six-Organs-Of-Admittance-1486480287.jpg

76. Six Organs of Admittance - Khidr and the Fountain

US – 2002 - American Primitivism

Toen ik in 2005, na de ontdekking van artiesten als Iron & Wine, Nick Drake en CocoRosie, dieper het folk genre indook, leidde het tomeloze enthousiasme van ene Sietse – je aanwezigheid op MuMe wordt nog steeds gemist – al snel tot de omarming van de muziek van Six Organs of Admittance. Het was voor mij waarschijnlijk de eerste artiest in het genre die voorbij de normale-liedjes-structuur ging. Folk zonder zang bleek echter net zo prachtig, en Chasny zou vrij vlot de weg openen naar een geweldig subgenre: American Primitivism, waar gitaarhelden als James Blackshaw, John Fahey, Sandy Bull, Robbie Basho en Peter Walker hun opwachting maakten (die op hun beurt weer langzaam de weg openden naar artiesten als Ravi Shankar - Raga is van grote invloed geweest op de vorming van het genre). Ik vind het heerlijk hoe deze gitaarmuziek zonder lyrics, via eindeloos meanderende, meditatieve klanktapijten, toch een prachtig, abstract verhaal weet te vertellen.

Ik zag Chasny in de jaren daarop meerdere malen live, zowel in volledige-band-bezetting, waar er stevig op los gerockt en gedroned werd, als solo waar de nummers intiem en akoestisch bleven. Dat laatste geniet absoluut mijn voorkeur, maar de veelzijdigheid is uiteraard te prijzen.

Na al die jaren komt zijn muziek hier zeker niet meer zo vaak voorbij als vroeger, maar als het om akoestische gitaarmuziek gaat, blijft Khidr and the Fountain een torenhoog favoriet. Het is een compositie om eindeloos in te verdwalen - iets wat ik hier volgens mij wel vaker heb gezegd in de afgelopen weken.




Ook overwogen: School of the Flower

Gedeeltelijke inhaalslag Koenr

95. Akiko Yano - ただいま。: fijn popliedje met een videogame-achtig sfeertje (toffe, catchy bliepjes ook). De stem van Akiko klinkt geprononceerd (trekt de aandacht), op een uiterst prettige manier, waardoor er ook een vreemd soort van comfort in de track schuilgaat.

94. So Inagawa – Selfless State: ontzettend rustgevend nummer, eigenlijk. Of zo komt het toch op me over. Repetitief, maar met genoeg subtiele veranderingetjes, en goed bij het sfeertje passende vocalen.

93. Luzmila Carpio – Wayk’O Wayk’Osta: traditionele Boliviaanse folk, dit moet mijn eerste kennismaking zijn ermee, en het is gelijk een fijne ervaring. Ik ken al wel wat oude muziek uit Brazilië, Chili en Argentinië, dit mag er ook wezen. De song heeft een broeierig sfeertje, vind ik, wat zenuwachtig zelfs, en 100% gedreven. Je hoort de folklore naar boven komen in deze song, de passie van de zangeres evenzeer.

92. Rosalía – Malamente (Cap.1: Augurio): Rosalía kende ik tot voor dit jaar vooral dankzij haar hits, maar dit jaar ook in albumvorm met haar muziek kennisgemaakt dankzij haar nieuwste plaat Motomami. Deze song klinkt heerlijk zomers, licht ophitsend met dat handgeklap en de stem van Rosalía. Absoluut wat meer van beluisteren, van deze dame.

91. Pole – Karussell: In dit nummer lijkt erg weinig te gebeuren, maar onder de oppervlakte borrelt wel wat. Net genoeg om mijn aandacht te trekken, al zal ik het misschien niet al te gauw uit eigen beweging terug gaan luisteren. Nu, als Barney Rubble daarmee terugkomt, zet ik de track met veel plezier op repeat!

90. Janis Ian – At Seventeen: prachtig liedje, dat de puberteit en al wat er bij komt kijken treffend weet te vatten, en ongetwijfeld de compagnon is geweest van talloze jongens en meisjes. Janis maakt nog steeds muziek trouwens, eerder dit jaar bracht ze nog een prima plaatje uit.

https://pbs.twimg.com/media/EnrbNFAXMAAXWvg.jpg

75. Shiina Ringo - やっつけ仕事 [Yattsuke shigoto]

Japan – 2003 – Art Pop

Ahh, wat is de Japanse pop-scene een eindeloze schatkist om te verkennen. Al die muzikale duizendpoten die het land rijk is switchen moeiteloos van genre en weten overal hun eigen stempel op te drukken. Één van de grote sterren, Shiina Ringo, is me echter veel te lang ontglipt. Ik kende wel wat losse nummers, maar haar albums waren ongelukkig terecht gekomen, ergens op een stoffig plekje op mijn almaar uitdijende to-listen lijst. Gelukkig stond hoi123 vorig jaar op om mij dan eindelijk het nodige duwtje in de juiste richting te geven. En wat blijkt, binnen no time is 加爾基 精液 栗ノ花 uitgegroeid tot één van mijn favoriete pop-albums aller tijden. En dat kon eigenlijk ook niet anders, want weinig platen zijn zó catchy, speels, gevarieerd en compleet eigen. De beste pop-plaat van de 21ste eeuw? Ik denk het wel.

Dat maakt het lastig kiezen tussen zo veel geweldige nummers, maar mijn favoriet is al enige tijd やっつけ仕事, wat zo veel betekend als Rush Job. Het nummer gaat niet alleen over de rat race, het voelt ook alsof je er zelf plotseling in terecht komt. Het begint nog achteloos met wat Italiaans TV gebrabbel, om je vervolgens langzaam mee te nemen in één of ander trippy konijnenhol. Dit schreef ik bij mijn recensie van het album:



En daar blijf ik bij. In het genre stuiterballen-pop-in-duizend-kleuren is Shiina nog altijd de ongenaakbare koningin.




Ook overwogen: 意識 / 茎 / ドツペルゲンガ

https://miro.medium.com/max/1400/1*tU9wUEOZkdm3tbIrKM_uGg.jpeg

74. Violeta Parra - Qué dirá el santo Padre

Chile – 1965 – Folk / Nueva canción latinoamericana

Deze lijst zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een nummer van wellicht de grootste songwriter van Zuid-Amerika – weinig artiesten hebben zo’n grote impact gehad. Niet alleen zorgde ze voor een folk-revival in Chili, in heel Zuid-Amerika en de Spaanstalige wereld is haar invloed nog altijd voelbaar. Haar werk is eindeloos gecovered, ook Michael Bublé en de op deze site zo geliefde mevrouw Musgraves konden het niet laten een versie van haar bekendste liedje op te nemen. Daarnaast schilderde ze, weefde ze fascinerende wandtapijten, richtte ze een museum op en zullen haar bijdrages aan de etnomusicologie nog lang gelezen worden, om slechts enkele kanten van haar veelzijdigheid op te sommen.

In 2012 zag ik een biopic over haar leven (die verder niet bijzonder goed is) en sindsdien luister ik naar haar muziek. In eerste instantie bleef dat vooral beperkt tot haar vroege Folklore platen uit de jaren '50, naast mega-klassieker Gracias a la Vida uiteraard (wat natuurlijk ook een fraai liedje is). Haar oeuvre zit echter vol prachtige nummers, maar pas de afgelopen twee jaar vond ik de tijd om daar ook echt dieper in te duiken.

Zo bleek dat haar beste album het veel te weinig beluisterde Recordando a Chile uit 1965 is (nog geen 100 stemmen op RYM), waarop haar twee allermooiste nummers te vinden zijn (en zelfs een chanson) waarvan ik deze Qué dirá el santo Padre het allerfraaist vind. Op ontzettend indringende wijze kaart Parra het onrecht in de wereld aan. Later, tijdens het Pinochet regime, zou dit nummer een bijzondere plek opeisen in de harten van veel mensen. Qua feel en tekst is het een beetje de Zuid-Amerikaanse Welterusten, Mijnheer de President, maar dan nog nét iets mooier (wat bijzonder lastig is).

De hele familie Parra is overigens bijzonder muzikaal, vier van haar broers en zussen waren ook folkloristen en tussen haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zitten stuk voor stuk voor stuk voor stuk muzikanten.




Ook overwogen: Qué He Sacado con Quererte

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/16f6378b31144833a7d445ec9cfb013f.jpg#16f6378b31144833a7d445ec9cfb013f

73. Peaking Lights - All the Sun That Shines

US – 2011 – Hypnagogic Pop / Dub

In 2011 was daar ineens dit onverwachte maar prachtige huwelijk tussen Krautrock en Dub. Ik had nog nooit van Peaking Lights gehoord, maar ik ben blij dat er net genoeg hype op MuMe en enkele andere sites werd gegenereerd om mij op het zomeranthem van dat jaar te wijzen. RYM schaart dit overigens onder Hypnagogic Pop, wat ik hier braaf heb overgenomen, maar dat is een genre waar de doorgaans verveelde vocalen me vaak nogal tegenstaan. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen te vinden op de regel.

Want wat een ontzettend warm bad is dit nummer (en dat geldt voor heel het album waar het op staat). En meer dan twee elementen hebben Aaron Coyes & Indra Dunis, het stel achter Peaking Lights, daar niet eens voor nodig. Een eindeloos aanhoudende groove om in weg te zakken, met net genoeg variatie hier en daar, en daaroverheen het eindeloze – als een mantra – herhaalde All the sun that shines, shines for you. Het feit dat het een koppel is dat ons deze muziek schenkt, maakt het enkel mooier. Ik hoop dat hun relatie net zo warm is.

Maar er is nog een factor die dit nummer extra diep in mijn geheugen heeft geprent. Van alle nieuwe muziek die ik ooit aan mijn vader heb later horen (en dat is veel), was dit zijn favoriete nummer. Hij heeft het nummer helemaal stuk gedraaid en ik wil niet weten hoe vaak aan al zijn vrienden en collega's laten horen. Toen hij 1,5 jaar geleden overleed, was het voor mij dan ook een makkelijke keuze om onder meer dit nummer op zijn crematie te draaien. En het viel gelukkig prachtig op zijn plek: de zon scheen juist door de ramen, er vloog een ooievaar voorbij, en de wereld leek even een net iets lichtere en fijnere plaats.




Ook overwogen: -

https://media.pitchfork.com/photos/5e88885549503a0009419c0b/4:3/w_1280,h_960,c_limit/Bill%20Withers.png

72. Bill Withers - Grandma's Hands

US – 1971 – Soul

Ik vind muziek vaak het mooist en het meest ontroerend wanneer het klein wordt gehouden, en dat zorgt er helaas voor dat ik met veel wat rijker geproduceerde nummers niet heel snel een sterke klik heb en mijn eventuele waardering eerder rationeel dan emotioneel wordt. Zeker bij Soul was dit een obstakel waar ik in het begin vaak tegenaan liep. Maar ook binnen dat genre zijn er gelukkig genoeg nummers te vinden die binnen mijn voorkeuren passen.

Zo staan er op Bill Withers zijn debuutplaat twee absolute prachtnummers, waar hij het precies klein genoeg weet te houden om mij enorm te ontroeren. Bij Grandma's Hands vind ik vooral het idee prachtig in al zijn eenvoud. Het is een korte, ingetogen en liefdevolle ode aan (de handen van) zijn oma. Withers weet binnen enkele zinnen een hele geschiedenis te schetsen, want ik zie hem zo zitten naast de rimpelige handen van zijn oma, waarvan ik me kan voorstellen dat je die als jong, kerk-gaand jongetje elke zondag vol verwondering observeert.

De minimale percussie, Bill's warme stem en zijn hmmhmm als intro en outro, het rustige basloopje, het gebrek aan refrein, alles klopt hier. Na 2 minuten is het alweer voorbij, maar ook die korte speelduur draagt bij aan de kracht van het nummer.




Ook overwogen: Ain't No Sunshine

Ik blijf ondertussen – naar goeie gewoonte – wat achterop.

89. Koreless – Lost in Tokyo (Original Mono Mix): dromerig trackje, vooral de vocal sample vind ik erg goed gedaan – lift de sfeer omhoog, zullen we maar zeggen.

88. Can – Moonshake: Verrassende keuze! Maar ook gewoon een heel erg mooi popliedje, net eigenzinnig genoeg om ontzettend intrigerend te klinken. Can zet hier naar goeie gewoonte een lekkere groove neer, maar in plaats van er allerhande weirdness over te kappen, blijven ze hier erg conventioneel voor hun doen – en het werkt nog ook!

87. Fela Kuti – Roforofo Fight: Fela Kuti vind ik altijd geweldig om naar te luisteren, hij klinkt enorm bezield en begaan. De afrobeat zorgt ook voor een zinderende, intense beleving, de muzikanten die Fela rondom zich verzamelde, waren stuk voor stuk klasbakken (zoals inderdaad Tony Allen, Koen!). Deze track duurt een kwartier (geen rariteit voor Fela), maar is voorbij voor je erg in hebt. De grooves zijn ook altijd zo vet als roforofo.

86. Papa M – I Am Not Lonely with Cricket: Tortoise ken ik vooral van naam, net als David Pajo, moet ik bekennen. Ik wist dan ook niet meer dat Pajo achter dit pseudoniem schuilging (ik schrijf “meer”, want onderzoek leert me dat ik in een ver verleden Live from a Shark Cage al wel ‘ns heb gehoord). Wat ik te horen krijg met dit nummer, dat overigens een schitterende songtitel heeft, weet me wel te beklijven. Het lijkt wel een eindeloos landschap van soundscapes, die tegelijk iets rustgevend en enerverend hebben. Zaligmakende intensiteit, of zoiets. Een trip, inderdaad!

85. Jennifer Lara – I Am in Love: Ik sluit dit blokje af met Jennifer Lara, op een toch wel lichtvoetige manier. Lekker rustgevend nummer, achteloos bijna, de manier waarop Jennifer Lara haar woorden over de groove heen deponeert.

https://media.redbullmusicacademy.com/assets/1337763231367-1881136303_news.35d86fe6.jpg

71. John Talabot - Naomi

Spain – 2009 – Microhouse

De zomer van 2012 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Ik was net naar Leiden verhuisd nadat m'n eerste relatie uit was gegaan en in het studentencomplex aan het Flanorpad stonden een stuk of 5 gebouwen aan een grasveldje, waar de hele zomer lang mensen aan het picnicken, bbq'en, drinken, smoken, en weet ik veel wat aan het doen waren. Ramen stonden open en muziek schalde uit verschillende kamers. Soms was het een wirwar aan geluiden, maar soms werd er ook een soort van gemeenschappelijk geluidspalet bereikt.

Een aantal nummers zijn onlosmakelijk verbonden aan deze periode, en naast Todd Terje's anthem is dat hoofdzakelijk deze niet stuk te krijgen banger van Talabot. Hij had eerder dat jaar zijn debuutplaat uitgebracht, en die hoorde je regelmatig van balkonnen schallen op standje burenruzie. Op die debuutplaat staat echter niks wat kan tippen aan zijn beste nummer, enkele jaren daarvoor op de EP My Old School verschenen, en dit nummer heb ik die zomer meer gedraaid dan wat dan ook. Het stond aan tijdens het opruimen of schoonmaken, tijdens het doorkijken van m'n aantekeningen, op de fiets, op de bank bij vrienden, met een biertje in het gras, liggend in de zon, en - uiteraard - tijdens sex. Wat een geweldige dreunende, bouncy, meeslepende, verslavende sound weet Talabot hier te creëren, met als kerst op de taart uiteraard het gehijg dat na enkele minuten steeds prominenter wordt. Sinds Serge Gainsbourg heeft niemand dat zo effectief toegepast.

Jaren later zag ik hem nog een keertje DJ'en in Bar in Rotterdam, vlak voor die tent ging sluiten. Ik heb daar tot diep in de nacht staan dansen, met ongetwijfeld een veel te gelukzalige grijns op mijn gezicht, terugdenkend aan de zomer van 2012.




Ook overwogen: -