Ah, dit wordt een lijst waar wat in te ontdekken zal zijn.
Tijd om het topic weer in mijn updates op te nemen

Ik zet hem ook in mijn updates, ziet er allemaal interessant uit.

https://www.udiscovermusic.com/wp-content/uploads/2022/02/Erykah-Badu-GettyImages-1352413678.jpg

98. Erykah Badu - … & On

US – 2000 – Neo-Soul

Lang moest ik niks van Soul en R&B hebben. Te zoet, te klef, en al die andere vooroordelen die door jaren '90 hitjes stevig in mijn hoofd waren verankerd. Tot FKA twigs in 2014 op iedereen's radar verscheen, en voor mij deuren naar talloze nieuwe artiesten opende. Het was vooral het sensuele wat me aansprak in haar muziek, en zo begon langzaam een tocht langs vrouwelijke R&B en Soul, waarbij Mama's Gun wellicht de eerste plaat was waar ik eenzelfde soort sensualiteit in vond, hoewel de muziek verder vrij verschillend is, zowel qua genre, feel en intensiteit.

Mama's Gun (ik zie dat ik slechts een 3,5* heb staan, dat is aan de lage kant) staat vooral op de A-kant vol met zwoele neo-soul pareltjes, waarvan … & On mijn favoriet is. Het nummer is een soort vervolg op On & On van haar debuut, maar overstijgt het origineel in alle facetten. Ten eerste is er de productie (door de mij verder compleet onbekende Jaborn Jamal, hij heeft verder niet bijster veel credits op zijn naam staan) die hier de show steelt. De hobbelende, speelse instrumental die eigenlijk vrij los lijkt te staan van Badu's zanglijnen. En dan is er uiteraard Badu zelf die zingt, fluistert, mompelt, rapt, praat of hoe je het ook allemaal wil noemen. Ze wisselt alles zonder moeite af en lijkt zich niks aan te trekken van enige verwachtingen aan de kant van de luisteraar. Het nummer heeft bovendien ook nog eens een heerlijke, meanderende outro waar wat mij betreft geen einde aan hoeft te komen (hoewel opvolger Cleva op het album ook 100% raak is).

Het nummer heeft (net als het origineel) eigenlijk een behoorlijk politieke lading, maar die valt nauwelijks op als je niet heel effectief op de lyrics let (wat dan eigenlijk precies weer is waar Badu in het refrein op reflecteert). Zo is mijn waardering voor dit nummer eigenlijk behoorlijk meta, hoewel ik daar tijdens het luisteren nooit mee bezig ben.

Want Mama's Gun is voor mij vooral ultieme zaterdagavond of zondagochtend-vibe muziek en heeft menig date net wat sensueler gemaakt dan anders wellicht het geval was geweest, alleen daarom al verdient Badu een plekje in deze lijst. Bovendien, hoe heerlijk is het als een vrouw wake the fuck up 'cause it's been too long in je oor fluistert?




Ook overwogen: Didn't Cha Know / Kiss Me on My Neck (Hesi)

Erica BadHandDoek
Heb ik die update button toch een dag te vroeg geraakt.

Oh, ik ken On & On wel, is dit een vervolg ofzo? Ik heb Mama's Gun wel es beluisterd ooit, fijne plaat, 4*, hij is alleen wat lang maar 3,5 vond ik toch net te laag.

Edit: zie nu dat ik '... & On' wel een sterretje heb gegeven, naast de fantastische opener Penitentiary Philosophy en uitaard Didn't Cha Know

Ik denk dat de eerste 2 nummers representatiever zijn voor de totale lijst dan Badu, dus wellicht nog even afwachten voordat je afhaakt.

Yep. En wat een jazzgitarist zeg, die Sharrock, poeh

Het werk van Badu ken ik eigenlijk niet goed. De kwaliteit is in dit nummer duidelijk, maar helemaal mijn ding is het niet. Heb datzelfde bij The Fugees.

Dit wordt leuk Sterker nog: dit ís al leuk

Ik zou nog even wachten met de badhanddoek in de ring te gooien, dix.

Fijn, zwoel nummer van Erykah Badu - sensueel zou je het ook zeker kunnen noemen, ja. Lekker lome productie ook. Geen artieste waar ik vaak naar zal luisteren, maar van tijd tot tijd een nummertje kan ik prima velen, zeker nu de zon er begint door te komen en we op wat hogere temperaturen afstevenen!

https://www.tinymixtapes.com/sites/default/files/1308/f-l-13-08-barwick.jpg

97. Julianna Barwick - One Half

US – 2013 – Ambient

Ik heb hier twee gesigneerde exemplaren liggen van Nepenthe. Één daarvan is aan mij gericht, de ander aan mijn vader, die in 2020 is overleden.

Mijn vader woonde tussen 2013 en 2015 voor zijn werk in Noorwegen. Ergens in die periode kreeg ik een appje van hem of ik toevallig het werk van Julianne Barwick kende. "Ja, fraaie muziek" antwoordde ik. "Ik ga haar komende week live zien" was zijn antwoord.

Een collega van hem was groot fan (en met groot bedoel ik ook favoriete-artiest-groot) en had mijn vader uitgenodigd om mee te gaan. Het concert zou in een oude vuurtoren plaatsvinden. Uiteindelijk kon die collega zelf vanwege omstandigheden niet bij het concert zijn, en dus zat mijn vader daar in zijn eentje bij een artiest waar hij nog nooit een noot muziek van had gehoord ergens in een donkere uithoek in Noorwegen. Gelukkig vond hij het optreden prachtig. Die collega had mijn vader wel een persoonlijke brief aan Barwick meegegeven, die mijn vader haar voor het concert had overhandigd. Vervolgens heeft ze het hele concert gespeeld met die brief op het keyboard voor haar neus, en ze heeft die avond nog kort verteld aan het publiek dat ze een hele bijzondere, persoonlijke brief had ontvangen. Na het concert koopt mijn vader twee exemplaren van haar nieuwste album op CD, allebei gesigneerd, waarvan één aan mij gericht. Die december zou die CD zijn weg naar onze kerstboom vinden.

Enkele dagen later loopt mijn vader op de luchthaven van Oslo richting zijn gate, als hij daar diezelfde Barwick op een stoeltje ziet zitten - ze zou in Nederland optreden en had dezelfde vlucht als mijn vader. Uiteraard kan hij het niet laten even met haar te gaan praten. Ik weet de inhoud van hun gesprek verder niet, maar ik weet wel dat ik enkel dagen later op de gastenlijst stond bij haar optreden in Utrecht. Tot mijn spijt kon die dag helaas niet, maar in 2017 kwam er tijdens LGW gelukkig een herkansing om haar dan toch eindelijk live te zien. Ze trad op in het academiegebouw, en het ging weer bijna mis: Ataloona en ik stonden in de rij die tot buiten het gebouw op het Domplein doorliep, en we behoorden uiteindelijk tot het allerlaatste plukje mensen dat naar binnen mocht. Helemaal achteraan was ik dan eindelijk in staat om haar live aan het werk te zien, en ze loste al mijn verwachtingen in. Eind goed al goed.

Barwick's werk vond ik sowieso al prachtig; het is intieme, kleurrijke ambient die voelt als een warm bad om je in onder te dompelen en ik had haar eerdere albums ook al behoorlijk grijs gedraaid voor Nepenthe in 2013 verscheen. Beide exemplaren van haar allermooiste album zijn me sinds 2020 nog een stuk dierbaarder geworden, en daarmee dit nummer ook (daarvoor was Dancing with Friends eigenlijk mijn favoriete nummer). De albums staan symbool voor de man die mijn vader was, en de kleine gebaren waar hij meester in kon zijn. Het voelt extra toepasselijk en bijzonder dat ik dit verhaal vandaag, na de fraaie uitvaart van mijn opa, met jullie kan delen.




Ook overwogen: Dancing with Friends

Een van de weinige concerten die editie waarbij we vanuit de lange rij wel naar binnen konden! Het heeft zo moeten zijn

Sterkte met het verlies van je opa, Koen

https://littlevillagemag.com/wp-content/uploads/2017/03/Kurt-Wagner-Lambchop.jpg

96. Lambchop - The Man Who Loved Beer

US – 1996 – Chamber Pop / Alt-Country

Een nummer waar ik verder geen hele persoonlijke band mee heb, maar dat ik gewoonweg prachtig vind in al zijn facetten. Tot mijn grote verbazing is deze band overigens nog geen enkele keer langsgekomen in dit topic, los van een zijdelingse vermelding door motel matches. Zeer vreemd.

De muziek van Lambchop draag ik al lang met me mee. Waar eerst Is A Woman mijn grote favoriet was (lees: ik nog niet de behoefte had om dieper het oeuvre in te duiken), is in de loop van de jaren het oudere werk en met name dit nummer komen bovendrijven. The Man Who Loved Beer is, naast de veel te confronterende titel, gebaseerd op een oud Egyptisch gedicht genaamd "Dialogue of a Man and his Ba (Soul)", waarin de ik-persoon zelfmoord contempleert, en meer dan dat uitgangspunt heb je eigenlijk niet nodig om het nummer tot je te laten spreken.

Met het werkelijk ultieme, gedoseerde gebruik van strijkers en achtergrondzang creëert Wagner hier een soort van miniatuur-liedje dat me weet te raken op een vrij unieke manier. De ultieme tristesse & uitzichtloosheid die zinsneden als The gentleness has perished uitademen, zou met gemak té pathetisch kunnen overkomen, maar het werkt allemaal nog net omdat Wagner's voordracht zo klein en oprecht voelt. Gek genoeg is dit overigens geen muziek waar ik naar grijp als ik zelf niet lekker in mijn vel zit, wellicht is het daar iets te depressief voor.

Tijdens het schrijven van dit stukje kwam ik er overigens ook achter dat er een cover is door David Byrne. Dat was wel een vreemde gewaarwording, maar dat is het wellicht altijd het geval als je een andere versie hoort van een nummer dat inmiddels zo diep in je systeem zit. Byrne maakt er wat mij betreft iets te veel een show van, waardoor de emotie verloren gaat en het nummer zijn kracht verliest. Verder is het op zich wel een aardige versie.




Ook overwogen: -

Hele mooie keus van Lambchop, vind ik ook hun beste.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/6e7f6dfa3c48692c63409a566cbb1146.jpg

95. Akiko Yano - ただいま。 [Tadaima.]

Japan – 1981 – Techno Kayō / Art Pop

De muziek van Akiko Yano ken ik eigenlijk al heel lang, hoewel het even duurde voor ik er ook daadwerkelijk een naam op kon plakken. Één van mijn favoriete animatiefilms is Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun, en een deel van mijn liefde voor die film is het resultaat van de speelse soundtrack. Jaren later, tijdens één van mijn ontdekkingstochten door Japanse muziek, luister ik voor het eerst naar Yano's klassieker Japanese Girl. Het is instant liefde tussen mij en Yano's eigenzinnige plaat, maar haar stem komt me vreemd genoeg wel heel bekend voor. Het duurt het even voordat ik de link weet te leggen, maar uiteindelijk valt het kwartje.

Mijn favoriete nummer van deze prachtige folk/pop plaat zou logischerwijs hier moeten staan, maar Yano is een ontzettend veelzijdige artiest die jazz, pop en folk moeiteloos afwisselt, waarin ze ook nog een boel traditionele Japanse elementen weet te verwerken. Lastig kiezen dus, en haar pop-werk uit de '80s is me in de loop der jaren stiekem nog liever geworden dan haar klassieker uit '76. Want wat een belachelijk catchy, frisse, speelse pop-songs weet deze vrouw te schrijven. Ze bezitten een kwaliteit die ik recentelijk ook terugvind in de popmuziek van Kate NV. Dezelfde elementen, in net een ander jasje. Wat niet gek is, aangezien Kate zich op haar beurt liet inspireren door de Japanse scene uit de jaren '80. Weer een mooi cirkeltje rond. Yano is overigens nog steeds actief, en bracht afgelopen jaar nog een geweldige single uit die zich rustig bij haar beste werk mag voegen.

Ik kan me voorstellen dat de hyperactiviteit, de bliepjes, of de vocale uithalen net wat te veel van het goede zijn voor sommigen (aanstellers, uiteraard), maar zelf kan ik er enkel onwijs vrolijk van worden. Pop zoals ze enkel in Japan gemaakt wordt, maar het is wel precies wat ik zoek in mijn popmuziek. Eindeloos op repeat, dit soort muziek.




Ook overwogen: ふなまち唄 Part II / クマ / Tong Poo / Vet

https://electrichoneypot.files.wordpress.com/2012/04/soinagawa.jpg

94. So Inagawa - Selfless State

Japan – 2013 – Deep House

In het rijk der YouTube-algoritmes is 1 genre koning: Deep House. Tussen alle discutabele danwel belachelijke suggesties die de site op je afvuurt, valt er binnen dit genre vreemd genoeg een schatkamer aan obscure parels te ontdekken. Ik heb werkelijk geen idee wat voor diepe, onderliggende motivaties of strategische plannen hier aan ten grondslag liggen, maar ik ben in ieder geval een gewillig slachtoffer. Er zijn vast users op dit forum die hier het fijne vanaf weten.

Tot de absolute bangers die zo op mijn pad zijn gekomen behoren tracks als It's Foggy Outside, Maybe en Yamaha. Nummers die enkel door de algoritmes miljoenen views hebben vergaard. Maar de allerfijnste tussen al deze parels is Selfless State van de mij verder onbekende Japanse Inagawa. Het Eptje waar deze track vanaf komt bevat 3 tracks (de andere 2 zijn ook erg fijn), en dat zijn meteen de enige 3 tracks die ik van hem ken. Selfless State is echter het absolute hoogtepunt. Vanaf het begin heb je al het idee dat je lichaam een stukje lichter wordt, maar zodra die vocalen op je af komen en het ritme uitkristalliseert, is er echt geen houden meer aan. Dit nummer voelt als eindeloos wegzweven op zachte muzikale wolkjes, en elke keer als die vocalen invallen, komt er een nieuw wolkje je ongemerkt een klein zetje omhoog geven. Met zijn 6 minuten duur het nummer eigenlijk ook veel te kort, ik zou er eindeloos op kunnen wegdromen.

Inagawa heeft nog een aantal andere EP's op zijn naam staan zie ik op RYM. Wellicht dat ik er ooit een duikje in neem. Voorlopig heb ik echter genoeg aan Logo Queen, en dan met name aan deze track.




Ook overwogen: -

Koen is een van die users waaraan ik altijd moet denken als iemand uit mijn persoonlijke omgeving tegen mij zegt 'joh hoe ken jij toch al die obscure muziek', dan denk ik 'oh maar het kan nog véél véél extremer hoor'

Met andere woorden: goed bezig Koen ben benieuwd waar deze tocht jou, maar ook mij, leiden zal! Behoort een Spotifylijstje tot de mogelijkheden?

Haha, ik zal het als een compliment interpreteren. Inagawa heeft overigens bijna 10 miljoen plays op YouTube, dus ik heb geen idee waar je het over hebt.

Dat behoort het zeker, ik zal er vandaag werk van maken.

De komende update bevat overigens zowel één van de meest obscure als één van de populairste nummers uit de lijst.

Zeker als compliment bedoeld hoor Koen, door jou leer ik bij! En ja Selfless State is ondanks alle plays alsnog obscuur voor mij toch, alles is relatief

ArthurDZ:




#95 en 94 staan niet op Spotify helaas, hopelijk gaat dat niet te vaak voorkomen.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/e72716cf7e1171e8c24324bc04d37d7c.jpg#e72716cf7e1171e8c24324bc04d37d7c

93. Luzmila Carpio - Wayk'O Wayk'Osta

Bolivia – 1981 – Folk / Tonada potosina

De eerste lockdown van 2020 heeft een behoorlijke impact gehad op mijn relatie met muziek. Alle extra tijd bood ruimte voor extra muzikale ontdekkingstochten, en wat voornamelijk begon als een tocht door de muzikale landschappen van Brazilië (daarover later meer), heeft zicht ontwikkeld tot een uitgebreide weg dwars door de folklore van heel Zuid-Amerika. Tussen alle muziek die op mijn pad is gekomen zitten absurd veel pareltjes en tot mijn favoriete ontdekkingen van 2020 behoort onder meer het werk van de Boliviaanse Luzmila Carpio. Een vrouw met indiginous roots die onderzoek heeft gedaan naar oude culturen en muziekstijlen in de Andes-regio en voornamelijk in het Quechua zingt. In de jaren '70 en '80 heeft ze enkele prachtige, bijzondere albums gemaakt, waarvan het merendeel helaas te obscuur is om ze fatsoenlijk aan deze website toe te voegen.

Haar album Sumaj llajta, één van de weinige platen uit haar oeuvre die makkelijk te vinden is (en – speciaal voor ArthurDZ - zelfs op Spotify staat), heb ik ontzettend veel gedraaid en vooral van dit liedje word ik elke keer heel, héél erg vrolijk. Het rammelt, het kraakt, maar het is o-zó aanstekelijk, en zit zó ontzettend vol levensvreugde. Ik kan ook echt geen genoeg krijgen van haar stem.

Ik kwam mevrouw Carpio overigens op het spoor omdat ZZK enkele jaren terug een heerlijke EP vol remixen van haar werk heeft uitgebracht (wellicht iets voor Titmeister). Maar hoe tof die EP ook is, mijn voorkeur gaat uiteraard uit naar de originelen.




Ook overwogen: -

Japanse deep house en remixes van Boliviaanse folk, laat die tips maar komen, Koen

https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2018/11/rosalia-ayntk.jpg?resize=1800,1200&w=1800

92. Rosalía - Malamente (Cap.1: Augurio)

Spain – 2018 – Flamenco / Pop

Op de valreep van 2017 – bij het opstellen van mijn jaarlijstje – stuitte ik op het debuut van Rosalía; een geweldig album vol gepassioneerde flamenco van een onmiskenbaar talent. Met geen mogelijkheid kon ik op dat moment vermoeden dat diezelfde vrouw het jaar daarop een internationale ster zou worden met een rits aan nummers die behoorlijk af zouden wijken van de stijl op dat debuut.

Groot was mijn verbazing dan ook toen Malamente in 2018 mijn oren bereikte. Is dit dezelfde Rosalía? De flamenco was nog wel aanwezig, maar de conventies waren rigoureus overboord gegooid voor een nieuwe sound, waarin pop en R&B-invloeden alle ruimte kregen. En het bleef niet bij 1 nummertje, er volgde een heel album en een glansrijke carrière was geboren. Vrij vlot na dat album begon ze ook te flirten met andere genres en kwamen er samenwerkingen met enkele grote namen, waarvan die met Arca een hoogtepunt vormt. Niet iedereen in Spanje was even blij met de gekozen weg, maar de ene na de andere catchy single kwam de afgelopen drie jaar uit Rosalía’s koker. Malamente blijft het absolute hoogtepunt, met de onweerstaanbare handklapjes, de flirterige zanglijnen, de duistere ondertoon, een scala aan achtergrondgeluidjes, en de algehele bravoure en uitstraling van Rosalía zelf om het af te maken. Compleet verslavend, met andere woorden.

Toepasselijk genoeg is haar nieuwe plaat Motomami enkele dagen geleden uitgekomen. Ik ben er nog niet echt voor gaan zitten, maar de singles die ik de afgelopen dagen heb gehoord klinken alvast heerlijk.

Trá Trá




Ook overwogen: De Plata / KLK

Nog geen reactie van brother from another mother aerobag tho, smh. Deze is mooi maar Plata nog veel mooier!

Wilt niet zeggen dat ik met schuin oog mee zit te genieten. Koen got style, he got taste, maarja, dat was ook alom bekend he.

Kan je wel verklappen dat ik alles ga luisteren wat ik niet ken. Alles.

Grappig, ik had dezelfde ervaring. In 2017 had ik de single De Plata veel gedraaid, en toen een jaar later Malamente uitkwam had ik aanvankelijk helemaal niet door dat het om dezelfde artiest ging. Ik had de clip van De Plata nooit gezien, en had me op basis van de muziek/stem een heel ander beeld gevormd van Rosalía. In mijn hoofd klonk dat niet als een jonge meid. Dus toen Malamente uitkwam was er even zo'n disconnect in mijn brein.

aaaah Malamante niet op één </3

https://f4.bcbits.com/img/0017432714_10.jpg

91. Pole - Karussell

Germany – 2000 – Dub Techno

Nog maar even een bedankje aan Barney Rubble, die zo lief was om mij Pole's 3 te tippen in het tip-topper-topic, enkele edities geleden. Een schot in de roos, en bovendien een artiest waar ik zelf wellicht niet heel snel bij uit was gekomen. Door al die electronische bomen is het soms behoorlijk lastig om het bos te zien. Verstopt op die 3e plaat uit Pole's 1-2-3 serie bleek een van mijn nieuwe favoriete nummers zich schuil te houden. Aangezien ik al een recensie bij die plaat heb geschreven, ga ik me er hier makkelijk vanaf maken en mezelf quoten.



Dat schreef ik ongeveer een jaar geleden. Het album (en dit nummer) zijn me enkel dierbaarder geworden, en 3 was uiteindelijk mijn meest gedraaide album van 2021. Met afstand. Met recht een top-tip dus.




Ook overwogen: -

Absoluut de moeite, Koen!
Later deze week de recent gedropte tracks maar 'ns beluisteren, zit aardig wat mij onbekend spul tussen.

Daar was ik ook bij, zo mooi Vocale loops van indrukwekkende klasse

Sterkte nog Koen x