https://www.radioscorpio.be/wp-content/uploads/2018/04/Jorge-Ben.jpg

49. Jorge Ben - Oba, lá vem ela

Brazil – 1970 – MPB / Samba Soul

Het zal voor niemand hier meer een geheim zijn dat de ontzettend rijke en veelzijdige muziekgeschiedenis van Brazilië de afgelopen jaren mijn luistergedrag behoorlijk heeft overspoeld. Ik sloot mijn muzikale reis in Essentiële albums er twee jaar geleden mee af en het land is nog steeds prominent aanwezig in mijn maandelijkse albumtochten - ik blijf parels ontdekken.

Het is dan ook onvermijdelijk dat een paar absolute toppers het tot deze top 100 hebben geschopt, te beginnen met deze klassieker van Jorge Ben. Binnen zijn rijke carrière, van het 'pure' Samba debuut uit '63 - met het onsterfelijke Mas, que nada (nog steeds de mooiste versie) - tot het prachtige, kleurrijke A Tábua de Esmeralda ruim 10 jaar later, vind ik Fôrça Bruta uit 1970 toch wel het hoogtepunt, al is het moeilijk kiezen. Het album bestaat eigenlijk gewoon uit 40 minuten aan vrijwel perfecte popliedjes, verpakt in meeslepende samba die afwisselend in soul- en rockjasjes wordt gestoken. Het hele album wordt gekenmerkt door zonnige percussie verzorgd door Trio Mocotó (wat is die eindeloos zingende cuíca toch een geweldig instrument), ongefilterde levensvreugde en gepassioneerde zang.

Oba, lá vem ela bevat daarnaast wellicht het fraaiste gitaarloopje uit de popgeschiedenis. Onweerstaanbaar nummer.




Ook overwogen: Charles Jr.

Nja, dit nummer. Dat stuk vanaf 3 min. 10 sec. ongeveer wanneer ie helemaal losgaat, KAPOTJE VAN GENOTJE. Telkens weer helemaal gevloerd!!

Eerder al eens via jou opgepikt geloof ik, heerlijk inderdaad

Wat een geweldige ontdekking. Het nummer grijpt mij ook direct bij de keel.
Op deze momenten ben ik blij het MM-forum wat te volgen.

Ik ga je hele lijst zeker eens beluisteren want zie hier al zeer goeie nummers passeren en voor mij ook nog veel onbekenden.

Leuk om te horen, remcodurez.

De Spotify-playlist is bij deze ook weer up to date:

https://dailychiefers.com/wp-content/media/2014/08/prcls-1160x763.jpg

48. Pete Rock & C.L. Smooth - They Reminisce Over You (T.R.O.Y.)

US – 1992 – Hip-Hop

Over absolute klassiekers gesproken, ik denk dat er weinig grotere zijn geschreven in de 90s dan deze track. Ik heb geen idee meer wanneer dit nummer op mijn pad is gekomen, maar het was in ieder geval instant liefde en dat is altijd zo gebleven. Zo'n nummer waarvan alle kwaliteiten direct duidelijk zijn en je over tijd enkel dierbaarder blijft worden.

Naast de geweldige productie van Pete Rock zit de grootste kracht van T.R.O.Y. in de ontzettend fraaie, gevoelige tekst - over opgroeien, ouderschap, familie, en het verliezen van een hechte vriend. Het is één van de sterkste stukjes storytelling uit de muziek, waarbij C.L. Smooth met enkele zinnen zo'n raak portret weet te schetsen dat je - zonder er bij na te denken - zelf ook ineens aan het terugblikken bent op personen die belangrijk zijn geweest in je leven.

Het mag dan nét niet mijn favoriete '90s hip-hop track zijn (er volgt er nog eentje), ik beschouw het wel als de allergrootste klassieker uit die periode. Het nummer weet me elke keer weer te ontroeren, en ik zei het al eerder, elders op de site, maar reminisce is ook nog eens één van de mooiste woorden die de Engelse taal rijk is.




Ook overwogen: -

https://media.npr.org/assets/img/2016/03/25/gettyimages-2641868_wide-d3aeb04027c447b15b8994c6b9707431ae67103b-s1100-c50.jpg

47. Miles Davis - Shhh / Peaceful

US – 1969 – Jazz Fusion

Het duurde lang voor de vonk tussen mij en Miles Davis eindelijk oversloeg. Kind of Blue vond ik vrij lang toch vooral een beetje een saaie plaat en heel veel verder had ik nog niet gekeken. Er was een behoorlijke omweg via talloze andere jazz-giganten voor nodig, maar ergens begin 2019 kwam In a Silent Way dan eindelijk op mijn pad en ik was meteen verslaafd. Die eerste paar maanden van dat jaar heb ik de plaat wel 30x geluisterd, gok ik. Het was ook de aanleiding om in 2020 dan eindelijk eens al die andere Davis-klassiekers op te duikelen en toen ik tijdens de eerste lockdown in 2020 het idee kreeg om elke dag met een andere jazz-plaat te gaan koken, was aan Miles de eer om me de eerste week in de keuken te vergezellen (wat achteraf gezien veel te weinig is uiteraard).

Inmiddels vind ik Kind of Blue ook een prachtplaat en is Miles Davis gestaag mijn last.fm charts aan het beklimmen, maar Shhh / Peaceful - het nummer waarmee de vonk oversloeg - blijft torenhoog favoriet hier. Het zijn 18 minuten die ik eindeloos op repeat kan zetten en ik verbaas me er elke keer weer over hoe ontzettend veel gevoel er in deze track verscholen zit. Ik zou niet weten hoe ik het moet omschrijven, maar het voelt als een soort combinatie van beheersing, zelfvertrouwen, rust, en liefde.




Ook overwogen: -

Ik zit nog in de fase waarin ik Kind of Blue een doodsaaie plaat vind, maar In A Silent Way wel erg lekker (met dank aan niels94). Ik merk dat ik de b-kant nog wat vaker opzet, maar dit is ook een erg goeie toevoeging aan de lijst.

En de vorige twee ook fantastisch natuurlijk!

Die hele plaat is inderdaad waanzinnig, slinger hem meteen aan.

En When They Reminisce over You, zeer fijn ook.

Sowieso is deze hele top-100 smullen. Hopelijk kom ik er binnenkort aan toe om wat meer in de onbekende artiesten die langs zijn gekomen te duiken. In ieder geval heb ik al UA weer opgerakeld uit een verre hoek van mijn geheugen. Die plaat staat al héél lang in mijn To Listen-lijstje. Daar staat ie nog steeds, maar ik heb nu in ieder geval het album op Spotify gevonden en bewaard.

Ik ben ook op mijn eigen gemak door de lijst aan het gaan en daar al heel wat moois in ontdekt!

Koen strooit even met die classics, respect ouwe

Nog wat tracks van Koen..

61. Digable Planets – For Corners: Bij uitstek een track om lekker te chillen, biertje in de hand (I like my beer cold, Koen), niets moet en alles mag. Vooral op instrumentaal vlak vind ik dit héérlijk. De teksten van dit collectief verder nog niet echt uitgeplozen, schijnen ook de moeite te zijn. Het klinkt allemaal in ieder geval onthaastend, en daar kan ik me perfect in vinden.

60. Dizzee Rascal – I Luv U: Ideale track om ‘ns uit mijn (ruime) comfort zone te komen, want ik kan niet zeggen dat dit mijn ding is. De uitdaging ligt dan in het doorprikken daarvan, en de kwaliteit van de song te proberen erkennen. Erg druk nummer vind ik dit, Dizzee bounct alle kanten op en het refrein zorgt voor een fijn contrast. De opmerking over gabbers en gameboys snijdt hout!

59. Lapsed – Twilight Part 10: Een track die goed aansluit bij Dizzee Rascal qua geluid, het knispert en doet pijn aan de oortjes. Maar het werkt wel, hoor: gewoon een fijne track die zijn effect niet mist en behoorlijk binnenkomt, kwansuis-wild in het rond springt en een bescheiden ravage achterlaat.

58. Shigeru Umebayashi – Yumeji’s Theme: De film heb ik (nog) niet gezien, de muziek heeft overduidelijk een filmisch karakter en laat me niet onbetuigd. Het stukje is voorbij vooraleer je er erg in hebt, maar laat wel degelijk een indruk na, en zeker het leidende vioolmotief roept (grootse) dramatiek op.

https://i.kym-cdn.com/photos/images/original/000/940/118/98f.jpg

46. Grimes - Oblivion

Canada – 2012 – Pop (Psychedelic Sci-Fi Twee volgens Grimes zelf)

De afgelopen jaren heb ik toch wel met enige fascinatie de status van Claire Boucher zien veranderen. Van weirde, awkard slaapkamerknutselaar tot popcultuur icoon, inclusief haar relatie met Musk & alles wat daar bij kwam kijken. Achteraf gezien is Visions uit 2012 een beetje haar overgangsalbum, waar voor het eerst duidelijk liedjesstructuren hun intrede doen en het geluid een stuk catchier en uitgekristalliseerder is dan op haar eerdere werk. Samen met Art Angels is het wat mij betreft haar beste plaat, en op basis van recente singles vrees ik er een beetje voor dat ze dat niveau ook niet meer snel zal gaan halen. Gelukkig heeft ze inmiddels genoeg toppers op haar palmares en is haar naam permanent in de annalen van de popgeschiedenis geschreven.

Ik denk dat het feit dat we even oud zijn meespeelt in mijn waardering voor haar muziek – ze is opgegroeid in de 90s, met onder meer de nonsens bubblegum-pop van acts als Aqua en Toy Box, en al die invloeden weet ze om te bouwen tot iets compleet unieks. Veel van haar liedjes voelen tegelijkertijd een beetje nostalgisch en modern. Die ene keer dat ik haar live zag vond ik de ervaring ook redelijk bizar: als een stuiterende Spice Girl uit een alternatief universum huppelde ze het podium rond. Het was een super kort optreden vol energie & chaos, met wisselende geluidskwaliteit, maar genoeg enthousiasme om dat te compenseren, en Grimes leek na 30 minuten spelen compleet buiten adem. Toen ik haar enkele jaren later over haar dieet hoorde praten, vond ik die vermoeidheid ineens een stuk minder vreemd.

Er is onder de fans nogal wat verdeling over wat het beste Grimes nummer is, waarbij met name de liefhebbers van Realiti, Oblivion en Genesis nogal eens met elkaar in de clinch liggen. Ook voor mij is de winnaar uit dat rijtje overduidelijk, want hoeveel tofs mevr. Boucher ook heeft uitgebracht, Oblivion blijft echt zo'n absurd lekkere banger dat ze de rest toch een beetje kansloot laat. Van haar licht-hese lisp, de catchy en bouncy synths die tegelijkertijd onheilspellend en uplifting klinken, haar over elkaar heen zwevende vocalen en het nauwelijkspauzenementijdenshetarticulerenvanwoorden (girlyouknowyou'vegottowatchyourhealth...) - voor mij blijft dit hét Grimes nummer, al 10 jaar lang.




Ook overwogen: Pin

Ik verwar Oblivion en Genesis altijd met elkaar, lijken verdomd hard op elkaar. Toch?

Neen, dat verbeeld je je

Oblivion überclassic, zowel op MuMe, RYM en tal van andere plekken

En Genesis niet?

Ik vind ze best verschillend, maar ik haal ze wel altijd door elkaar. Ik weet dat ik er één beter vind dan de ander. Een paar minuten geleden kon ik je het antwoord nog niet geven. Na herbeluistering wel: ik ben meer een Oblivionmens dan een Genesismens. Maar uiteraard boven alles een REALiTimens. Wel in demoversie.

Ja, dat vat het wel mooi samen, ik haal ze ook altijd door mekaar. Ik heb meer met Genesis, maar Flesh Without Blood is mijn absolute favoriet van Grimes, op de voet gevolgd door REALiTi.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/a82fb75995fe4491c47f727f27d77e99.jpg#a82fb75995fe4491c47f727f27d77e99

45. Burial - Archangel

UK – 2007 – Future Garage

Ik had het al eerder over mijn liefde voor verknipte vocal samples, maar nooit is dat beter uitgevoerd dan op Burial's meesterwerk uit 2007. Hoe hij van enkele frases uit een Ray J nummer het meest melancholische nummer aller tijden weet te maken... petje af. Het stukje dat ik eerder bij Koreless op #89 schreef - "dit nummer voelt als het dwalen door de stad ergens om 5 uur 's ochtends op zoek naar je bed, terwijl gevoelens van eenzaamheid, warmte en melancholie zich in je lichaam vermengen" - is hier ook van toepassing. Deze twee nummers zweven ergens tussen verlangen en vervreemding, en blijkbaar vervullen ze voor mij een behoefte aan muziek die bij dat gevoel aansluit. De cover art hier is wat betreft ook perfect: ergens in één van de lege, vervallen cafeetjes een koffie om 5 uur 's ochtends, voor die momenten dat je besluit dat je na een lange nacht nog niet klaar bent om naar bed te gaan.

Lang was dit met afstand mijn favoriete Burial track, maar het kwartje van enkele latere Burial nummers is inmiddels ook gevallen en zo is ook zeker Ashtray Wasp hier inmiddels niet meer stuk te krijgen. Qua sample-gebruik komt er echter nog steeds niks in de buurt van Archangel.




Ook overwogen: Ashtray Wasp

Je bedoelt het vast niet zo letterlijk, maar Koreless had in die tijd nog wel meer geweldige singles en een EP.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/0f50c1382e8d4de5cd4a734eb0616e12.jpg

44. Phosphorescent - Mrs. Juliette Low

US – 2004 – Americana / Alt-Country

Volgens mij heeft iedereen op deze site wel enkele artiesten waarbij hij of zij zich weleens druk (nouja, relatief dan) kan maken om het feit dat de verkeerde nummers op wijdverspreide waardering kunnen rekenen. Voor mij is dat Phosphorescent, want wat blijft het onvergeeflijk dat Song for Zula tot een indie-klassieker is uitgegroeid en de rest van zijn oeuvre nauwelijks enige aandacht krijgt. Het is een fraai liedje hoor, maar op de eerste twee albums alleen al staan zeker tien nog veel mooiere nummers. Die albums zijn gevuld met kleine, schuchtere liedjes, waarbij Matthew Houck's overslaande, af en toe bijna wanhopige zang één van de absolute selling points is. Hij klinkt soms aandoenlijk, soms nogal somber en vaak ook behoorlijk intens. Luister bijvoorbeeld hoe hij Ain't you tired zingt over een soort dronend orgel-bedje richting het einde van Salt & Blues. Om te janken zo mooi.

Maar twee van Houck's allermooiste liedjes zijn kleine tokkelliedjes, en dan heb ik het over Endless, Pt. 1 en deze Mrs. Juliette Low, waarin zijn stem en de ongrijpbare lyrics vooral liefdevol en bijna optimistisch klinken. Het zijn meer sfeerschetsen dan concrete liedjes.

Ik zag Houck meerdere malen live, zowel solo als met band, maar het is vooral zijn optreden in Ekko in 2008 dat me diep heeft geraakt. Voor een halfvolle zaal stortte Houck in zijn eentje zijn hart over ons uit, en onder andere de intieme uitvoering van Wolves staat me nog goed bij. Op het eind vroeg hij of er nog verzoekjes waren. In de stille, aandachtige zaal antwoordde een destijds nog behoorlijk schuchtere Koen "Ms. Juliette Low". Houck moest grijnzen, begon wat te tokkelen, bedankte me nog even voor mijn keuze, en speelde vervolgens het allermooiste nummer uit zijn oeuvre.




Ook overwogen: Salt & Blues / I Am a Full Grown Man (I Will Lay in the Grass All Day) / Endless, Pt. 1 / Wolves

Klopt uiteraard (en je mag mijn opmerking gerust met een korreltje zout nemen). Yugen is ook een heerlijk EPtje en die 4D single was ook tof.

Lost in Tokyo is echter buitencategorie voor mij.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/0cfeb47237004fd3948619955a4fcb41.jpg

43. Gal Costa - Tuareg

Brazil – 1969 – Tropicália

Ook over Gal Costa kan ik kort zijn, ze was de absolute koningin van de Braziliaanse muziek in de jaren '60 en vroege jaren '70 (sorry Elza, de oeuvre-prijs is wel voor jou). Heerlijk hoe ze werkelijk alle invloeden, zowel van Braziliaanse als niet-Braziliaanse muziek, op haar eerste albums weet samen te smelten. Ze flirt met de instrumentatie en speelt met de verwachtingspatronen van de luisteraar. Enkele Caetano Veloso nummers kwamen bovendien in haar uitvoering nóg meer tot leven. Dit schreef ik eerder over het 2e s/t album uit 1969:


En Tuareg is mijn favoriet op dat album. Het begint al met die geweldige tokkel-intro, dan begint Gal wat te chanten, vervolgens komt dat Arabische motiefje om de hoek kijken en besluit Gal je mee te sleuren naar warmere oorden. Als ze in de laatste minuut ook nog besluit alle vocale remmen los te laten, kan je me helemaal oprapen. Wat een heerlijk betoverende draaikolk van een popliedje is dit.




Ook overwogen: Meu Nome É Gal / Sebastiana

Archangel

Nog wat tunes van Koenr:

57. Steve Reich – Violin Phase: In 2015 schreef ik bij het album dat dit een treffend voorbeeld is van muziek die door de meeste mensen wordt bestempeld als “altijd maar hetzelfde”, en stiekem eigenlijk zoveel meer is. Daar sta ik ook nu nog steeds achter. Steve Reich weet in zijn composities een verrassende subtiliteit te verwerken, zeker in zijn allerbeste werk excelleert hij daarin, en Violin Phase hoort daar toch wel bij. De mooie clip die je hebt toegevoegd illustreert dat ook op een fraaie manier, overigens. En de stroomversnelling aan het eind maakt het ook helemaal af, toch?

56. Autechre – Bike: Ik ken niet al te veel albums van Autechre in hun geheel (de EP Anvil Vapre is wel erg gaaf), maar als er iets van hen voorbijkomt, spitsen mijn oren zich toch wel. Het is muziek die ik maar moeilijk kan omschrijven. Erg sfeervol, tikje weird, soms verrassend ook (zoals de wonderschone break in het midden van deze track).

55. Liars – The Other Side of Mt. Heart Attack: Mooi rustig liedje van Liars. Het album zelf heb ik nog nooit beluisterd, maar dit is alvast een overtuigende invitatie. Het doet me eigenlijk erg denken aan een soort deugddoend slaapliedje, ter afsluiting van een hectische dag.

54. Vashti Bunyan – Come Wind Come Rain: Aah, Vashti! Wat mij betreft één van de mooiste stemmen uit de folkmuziek, en dit nummer toont eigenlijk precies de kracht van deze artieste. Een simpel, klein liedje, maar de vocalen tillen het niet één, niet twee, maar drie niveautjes hoger, komen van ergens uit het zwerk op mij af en treffen me midscheeps. Elke keer weer. Ook het gemoedelijke tokkeltje is simpel, maar zo effectief. Jammer dat zij, nadat haar album Just Another Diamond Day niet al te succesvol was, de muziek gedesillusioneerd de rug toekeerde. Gelukkig maakte ze in dit millennium nog wel een comeback, en gelukkig komen de Jordy’s 1970 er nog aan en kan ik dat prachtige album weer de nodige aandacht schenken. Of niet dan, ArthurDZ?

53. The Microphones – I Want Wind to Blow: Van alle “moderne” singer-songwriters is er niemand die mij op emotioneel vlak zo weet te raken dan Jason Molina (RIP), maar Phil Elverum komt soms akelig dicht in de buurt. Dit is één van zijn mooiste, meest intense en ontroerende liedjes, komt steeds weer heftig binnen. Wat een schitterende artiest.

52. Townes Van Zandt – Kathleen: Over schitterende artiesten gesproken, krijg je deze kerel. Zijn levensverhaal leest als één grote tragedie, en dat klinkt ook gewoon door in zijn liedjes, met steevast die treurige snik in zijn stem. Ook ik vind dit één van zijn allerbeste, met prachtig vioolspel en een indringende tekst, al begrijp ik ook wel wat je met dat pathetische karakter bedoelt, Koen. Maar Townes komt er steeds magistraal mee weg inderdaad.

Oef ja, het kwam er even niet van omdat ik zelf amper kon volgen bij alle ladders, svhj's, witte truien, zwarte lijsten, album top 1000's en KO's, dus ik dacht, als ik nu nog een game aan die grote hoop toevoeg gaan we allemaal helemaal geen vrije tijd meer hebben. Maar nu svhj 2021 op zijn einde loopt en we in ronde 2 zitten bij de ladder en de trui, moet er weer wat ruimte over zijn vermoed ik. Ik zet binnenkort iets op!