Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
10
geplaatst: 4 april 2022, 21:46 uur
https://www.audiofemme.com/wp-content/uploads/2018/12/96chanmarsh.jpg
70. Cat Power - We All Die
US – 1996 – Rock
Fascinerende vrouw, die Cat Power, met inmiddels een best wel indrukwekkend en uiteenlopend oeuvre. Ik ontdekte haar in 2006 met de release van The Greatest, maar dat album vond ik niet zo heel bijzonder. Het jaar daarop speelde ze in de nieuwe Wong Kar Wai film My Blueberry Nights, en dat was voor mij denk ik aanleiding om alsnog wat dieper in haar oeuvre te duiken. Die film bleek uiteindelijk ook niet zo bijzonder, maar haar oeuvre bleek dat gelukkig wel.
En dan met name haar run van drie albums tussen 1996 en 1998: Myra Lee / What Would the Community Think / Moon Pix, waarop haar sound bij momenten behoorlijk rauw, rafelig en intens is, vind ik echt heel sterk. Het is soms allemaal op het randje van het pathetische, maar Marshall's stem & haar intensiteit zorgen ervoor dat de muziek ruimschoots boven het 90s-rock-maaiveld uitsteekt.
We All Die is mijn favoriete nummer van haar, met name dankzij de hypnotiserende, dreunende, zelfs nihilistische gitaren, die je in een soort neerwaartse spiraal meesleuren door Chan's ellende, terwijl ze haar frustraties en venijn de vrije loop laat. Ik voel niet vaak de drang om een nummer mee te blèren, maar voor die zeldzame gelegenheden is dit een goede kandidaat.
De tekst, die volgens mij over een break-up gaat, is redelijk ambigu en daardoor is het niet moeilijk om er je eigen connectie mee te vormen. Voor mij is het vooral het contrast tussen het zwartgallige aan de ene kant, en de semi-ironische, optimistische observaties daartegenover. Als Chan zingt All the lies aside, I believe I am the luckiest person alive - waarbij je lies wat mij betreft ook gewoon mag vervangen door pech, pijn, verdriet, whatever - dan is dat stiekem gewoon één van de mooiste momenten uit de popgeschiedenis. En niemand kan mij van het tegendeel overtuigen.
Ook overwogen: Nude as the News / Cross Bones Style
70. Cat Power - We All Die
US – 1996 – Rock
Fascinerende vrouw, die Cat Power, met inmiddels een best wel indrukwekkend en uiteenlopend oeuvre. Ik ontdekte haar in 2006 met de release van The Greatest, maar dat album vond ik niet zo heel bijzonder. Het jaar daarop speelde ze in de nieuwe Wong Kar Wai film My Blueberry Nights, en dat was voor mij denk ik aanleiding om alsnog wat dieper in haar oeuvre te duiken. Die film bleek uiteindelijk ook niet zo bijzonder, maar haar oeuvre bleek dat gelukkig wel.
En dan met name haar run van drie albums tussen 1996 en 1998: Myra Lee / What Would the Community Think / Moon Pix, waarop haar sound bij momenten behoorlijk rauw, rafelig en intens is, vind ik echt heel sterk. Het is soms allemaal op het randje van het pathetische, maar Marshall's stem & haar intensiteit zorgen ervoor dat de muziek ruimschoots boven het 90s-rock-maaiveld uitsteekt.
We All Die is mijn favoriete nummer van haar, met name dankzij de hypnotiserende, dreunende, zelfs nihilistische gitaren, die je in een soort neerwaartse spiraal meesleuren door Chan's ellende, terwijl ze haar frustraties en venijn de vrije loop laat. Ik voel niet vaak de drang om een nummer mee te blèren, maar voor die zeldzame gelegenheden is dit een goede kandidaat.
De tekst, die volgens mij over een break-up gaat, is redelijk ambigu en daardoor is het niet moeilijk om er je eigen connectie mee te vormen. Voor mij is het vooral het contrast tussen het zwartgallige aan de ene kant, en de semi-ironische, optimistische observaties daartegenover. Als Chan zingt All the lies aside, I believe I am the luckiest person alive - waarbij je lies wat mij betreft ook gewoon mag vervangen door pech, pijn, verdriet, whatever - dan is dat stiekem gewoon één van de mooiste momenten uit de popgeschiedenis. En niemand kan mij van het tegendeel overtuigen.
Ook overwogen: Nude as the News / Cross Bones Style
10
geplaatst: 4 april 2022, 22:46 uur
https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/cTVxsoGAfzYY9B4gqe3gqa.jpg
69. Primus - Sgt. Baker
US – 1991 – Funk Metal
Toen ik Primus ontdekte als 14-jarige, ging er een nieuwe wereld voor me open. Ergens op een forum – enkele jaren voordat MuMe een feit was – stuurde iemand die een paar jaar ouder was me een mp3tje van Jerry Was a Race Car Driver. Dat gestoorde bas-loopje, die maffe stem van Claypool, de droge lyrics, en de gitaren die meteen in overdrive gingen, het sprak me allemaal direct aan. Muziek, en zeker Rock, had niet eerder zo creatief, vrij, maf en simpelweg leuk geklonken. Enkele mp3tjes verder wist ik het zeker, ik had een nieuwe favoriete band gevonden. In de maanden daarop heb ik hun jaren '90 werk helemaal grijs gedraaid en ik denk dat er meerdere weken voorbij waarbij ik niks anders Frizzle Fry and Sailing the Seas of Cheese in mijn discman had zitten. Alle zij-projecten werden ook keurig uitgeplozen, van vliegende kikkers tot solo-albums tot samenwerkingen met Buckethead en co. Ik was behoorlijk obsessed en ik probeerde vrienden tevergeefs mee te nemen in mijn enthousiasme, maar de gekke zang van Claypool bleek toch wel een groter struikelblok dan ik dacht. Primus was de eerste band waar ik helemaal fan van was, maar waar helemaal niemand anders naar leek te luisteren. Het voelde daardoor wel echt als 'mijn' band, en het werd me definitief duidelijk dat ik mijn toevlucht tot serieuze conversaties over muziek voortaan online moest zoeken.
Het is moeilijk een favoriet kiezen tussen alle iconische songs van de eerste paar platen en ik zou de halve tracklist van de eerste twee albums hier kunnen noemen, maar uiteindelijk is dit het nummer dat ik allerprimust van allemaal vind, met Les Claypool die een alterego aanneemt en dat volledig uitbuit, waarbij hij zijn lyrics en zanglijnen exact bij de instrumentatie laat passen. Voor mij is het na Jerry Was a Race Car Driver ook hun meest gedraaide nummer, en daarmee is het in de loop der jaren ook mijn favoriet geworden.
De 14-jarige versie van mezelf had dit ongetwijfeld hoog in zijn top 10 gezet, maar inmiddels zijn we bijna 20 jaar verder en zet ik nog maar zelden een Primus album op. Het blijft uiteraard wel een geweldige band, en nu ik tijdens het typen van dit stukje enkele nummers luister, krijg ik toch ook wel weer heel veel zin om integraal naar Frizzle Fry of Seas of Cheese te luisteren. Want zo veel is er nou ook weer niet veranderd, de heren hebben slechts wat ruimte moeten maken voor een boel andere artiesten in mijn leven. 68, om precies te zijn.
Ook overwogen: John the Fisherman / To Defy the Laws of Tradition / Jerry Was a Race Car Driver / Is It Luck? / Too Many Puppies
69. Primus - Sgt. Baker
US – 1991 – Funk Metal
Toen ik Primus ontdekte als 14-jarige, ging er een nieuwe wereld voor me open. Ergens op een forum – enkele jaren voordat MuMe een feit was – stuurde iemand die een paar jaar ouder was me een mp3tje van Jerry Was a Race Car Driver. Dat gestoorde bas-loopje, die maffe stem van Claypool, de droge lyrics, en de gitaren die meteen in overdrive gingen, het sprak me allemaal direct aan. Muziek, en zeker Rock, had niet eerder zo creatief, vrij, maf en simpelweg leuk geklonken. Enkele mp3tjes verder wist ik het zeker, ik had een nieuwe favoriete band gevonden. In de maanden daarop heb ik hun jaren '90 werk helemaal grijs gedraaid en ik denk dat er meerdere weken voorbij waarbij ik niks anders Frizzle Fry and Sailing the Seas of Cheese in mijn discman had zitten. Alle zij-projecten werden ook keurig uitgeplozen, van vliegende kikkers tot solo-albums tot samenwerkingen met Buckethead en co. Ik was behoorlijk obsessed en ik probeerde vrienden tevergeefs mee te nemen in mijn enthousiasme, maar de gekke zang van Claypool bleek toch wel een groter struikelblok dan ik dacht. Primus was de eerste band waar ik helemaal fan van was, maar waar helemaal niemand anders naar leek te luisteren. Het voelde daardoor wel echt als 'mijn' band, en het werd me definitief duidelijk dat ik mijn toevlucht tot serieuze conversaties over muziek voortaan online moest zoeken.
Het is moeilijk een favoriet kiezen tussen alle iconische songs van de eerste paar platen en ik zou de halve tracklist van de eerste twee albums hier kunnen noemen, maar uiteindelijk is dit het nummer dat ik allerprimust van allemaal vind, met Les Claypool die een alterego aanneemt en dat volledig uitbuit, waarbij hij zijn lyrics en zanglijnen exact bij de instrumentatie laat passen. Voor mij is het na Jerry Was a Race Car Driver ook hun meest gedraaide nummer, en daarmee is het in de loop der jaren ook mijn favoriet geworden.
De 14-jarige versie van mezelf had dit ongetwijfeld hoog in zijn top 10 gezet, maar inmiddels zijn we bijna 20 jaar verder en zet ik nog maar zelden een Primus album op. Het blijft uiteraard wel een geweldige band, en nu ik tijdens het typen van dit stukje enkele nummers luister, krijg ik toch ook wel weer heel veel zin om integraal naar Frizzle Fry of Seas of Cheese te luisteren. Want zo veel is er nou ook weer niet veranderd, de heren hebben slechts wat ruimte moeten maken voor een boel andere artiesten in mijn leven. 68, om precies te zijn.
Ook overwogen: John the Fisherman / To Defy the Laws of Tradition / Jerry Was a Race Car Driver / Is It Luck? / Too Many Puppies
1
geplaatst: 7 april 2022, 20:14 uur
We blijven inhalen, Koenr!
84. Bearsuit – Itsuko Got Married: Erg korte, springerige, wispelturige track. Had er nog nooit van gehoord, maar dit liedje biedt een fijne mengeling van melodie en gekkigheid van de meest vrijblijvende soort. Instant inpakker, dit liedje.
83. Linton Kwesi Johnson – Sonny’s Lettah (Anti-sus Poem): Niet voor het eerst een song met een ontzettend relaxte groove. De stem van Johnson flowt mooi over de instrumentatie, die solide is in de basis, en frivool in de hoekjes. Sterke tekst ook, scherp en kritisch, en op die manier zowat haaks op de muziek zelf. Hier ga ik meer van opzoeken.
82. Grouper – Vapor Trails: A I A : Alien Observer heb ik in een ver verleden al wel ‘ns gehoord, maar dat zal niet veel meer dan een oppervlakkige luisterbeurt geweest zijn, denk ik, en dat is nou net uit den boze bij trage, verhalende ambient als die van Grouper. Troefkaart numero één: het geduld waarmee de klanklagen worden opgebouwd, borrelend op de achtergrond in een bizarre staat van urgentie. Troefkaart numero twee: de stem van Liz Harris, die aantrekkelijk is zonder echt mooi te zijn (al zal menigeen dat wel betwisten). Erg fraai is dit, vooral wanneer je er de tijd voor neemt, gepaard gaand met de nodige aandacht.
81. Amália Rodrigues – Com Que Voz: Fado, het is een subgenre waar ik eens dieper in zou moeten duiken, want tijdens de tot nu toe schaarse ontmoetingen ermee werd ik steevast geroerd dan wel ontroerd. Rodrigues weet een confronterende intensiteit in haar vocalen te leggen, terwijl de instrumentale ondersteuning eerder van romantische aard is. Tragiek en melancholie hangen in de lucht, en Rodrigues neemt je mee op een emotionele rollercoaster.
80. Yo La Tengo – Let’s Save Tony Orlando’s House: Een tijdje geleden wist ik I Can Hear the Heart Beating as One op LP op de kop te tikken, ik vond echter nog geen geschikt moment om die eens op te leggen. Dit nummer wijst me er weer op dat ik eigenlijk ook gewoon het album waarop deze song staat zou moeten aanschaffen, want ook dit is prachtig. Yo La Tengo is een band die ik pas de laatste jaren echt ben gaan ontdekken, en is een fraaie notering in deze toplijst. Dream pop, maar ook zoveel meer dan dat. Prachtige melodielijnen, vertederende, mijmerende zang, introspectief sfeertje; meer heeft een mens soms niet nodig.
84. Bearsuit – Itsuko Got Married: Erg korte, springerige, wispelturige track. Had er nog nooit van gehoord, maar dit liedje biedt een fijne mengeling van melodie en gekkigheid van de meest vrijblijvende soort. Instant inpakker, dit liedje.
83. Linton Kwesi Johnson – Sonny’s Lettah (Anti-sus Poem): Niet voor het eerst een song met een ontzettend relaxte groove. De stem van Johnson flowt mooi over de instrumentatie, die solide is in de basis, en frivool in de hoekjes. Sterke tekst ook, scherp en kritisch, en op die manier zowat haaks op de muziek zelf. Hier ga ik meer van opzoeken.
82. Grouper – Vapor Trails: A I A : Alien Observer heb ik in een ver verleden al wel ‘ns gehoord, maar dat zal niet veel meer dan een oppervlakkige luisterbeurt geweest zijn, denk ik, en dat is nou net uit den boze bij trage, verhalende ambient als die van Grouper. Troefkaart numero één: het geduld waarmee de klanklagen worden opgebouwd, borrelend op de achtergrond in een bizarre staat van urgentie. Troefkaart numero twee: de stem van Liz Harris, die aantrekkelijk is zonder echt mooi te zijn (al zal menigeen dat wel betwisten). Erg fraai is dit, vooral wanneer je er de tijd voor neemt, gepaard gaand met de nodige aandacht.
81. Amália Rodrigues – Com Que Voz: Fado, het is een subgenre waar ik eens dieper in zou moeten duiken, want tijdens de tot nu toe schaarse ontmoetingen ermee werd ik steevast geroerd dan wel ontroerd. Rodrigues weet een confronterende intensiteit in haar vocalen te leggen, terwijl de instrumentale ondersteuning eerder van romantische aard is. Tragiek en melancholie hangen in de lucht, en Rodrigues neemt je mee op een emotionele rollercoaster.
80. Yo La Tengo – Let’s Save Tony Orlando’s House: Een tijdje geleden wist ik I Can Hear the Heart Beating as One op LP op de kop te tikken, ik vond echter nog geen geschikt moment om die eens op te leggen. Dit nummer wijst me er weer op dat ik eigenlijk ook gewoon het album waarop deze song staat zou moeten aanschaffen, want ook dit is prachtig. Yo La Tengo is een band die ik pas de laatste jaren echt ben gaan ontdekken, en is een fraaie notering in deze toplijst. Dream pop, maar ook zoveel meer dan dat. Prachtige melodielijnen, vertederende, mijmerende zang, introspectief sfeertje; meer heeft een mens soms niet nodig.
6
geplaatst: 7 april 2022, 23:09 uur
https://video-images.vice.com/articles/5dbc1475af85c8008dd81f70/lede/1572610966839-SHOT_02_1369_269_V1_CMYK.jpeg?crop=1xw%3A0.4356xh%3B0xw%2C0.1336xh&resize=2000%3A*
68. Shygirl - BB
UK – 2019 – UK Bass / Trap
Dit is het meest recente nummer dat het momenteel tot mijn lijst schopt. Met nieuwe muziek is het inschatten van de eeuwigheidswaarde – zowel voor jezelf als in het algemeen - altijd vrij lastig, maar als er één artiest is waar ik de afgelopen 4 jaar enorm van onder de indruk ben en het idee heb dat ze echt wat nieuws brengt in het oververzadigde muzieklandschap, is het deze 28-jarige Blane Muise. Ze vertegenwoordigd meer dan wie dan ook alles wat spannend zou moeten zijn aan muziek uit de grote stad anno 2022.
Inmiddels heeft ze twee geweldige EP's vol bangers en eigenzinnige producties op haar naam staan, maar het is nog wachten op een eerste full-length plaat. Altijd spannend of ze zich ook in dat format weet te bewijzen. BB was een single tussen deze twee projecten in, maar wat mij betreft haar allerbeste nummer. De productie wordt verzorgd door Sega Bodega, die met behulp van een geweldig bewerkte Spice Girls sample een beat aflevert die het midden houdt tussen een nachtelijke rit door de stad en een drugtrip op je bed. Overigens is de officiële versie inmiddels veranderd en is de originele Viva Forever-sample verwijderd (vast iets met rechten). De nieuwe versie komt helaas niet in de buurt van het origineel, dus probeer die vooral te mijden. Wel jammer, want nu missen jullie het clipje.
Nou zijn er nog wel andere recente nummers die ik heb overwogen (Lido Pimienta, Karoline Wallace, Dos Monos, clipping.), maar het simpele feit dat ik geen enkel nummer van de afgelopen drie jaar zó ontzettend vaak heb beluisterd als dit nummer, heeft het uiteindelijk zijn plekje doen opeisen in de lijst. Ik verbaas me er overigens nog steeds over dat het nummer de drie minuten aantikt, want het voelt elke keer alsof het nog niet half zo lang duurt.
Ook overwogen: Uckers / Slime / Freak
68. Shygirl - BB
UK – 2019 – UK Bass / Trap
Dit is het meest recente nummer dat het momenteel tot mijn lijst schopt. Met nieuwe muziek is het inschatten van de eeuwigheidswaarde – zowel voor jezelf als in het algemeen - altijd vrij lastig, maar als er één artiest is waar ik de afgelopen 4 jaar enorm van onder de indruk ben en het idee heb dat ze echt wat nieuws brengt in het oververzadigde muzieklandschap, is het deze 28-jarige Blane Muise. Ze vertegenwoordigd meer dan wie dan ook alles wat spannend zou moeten zijn aan muziek uit de grote stad anno 2022.
Inmiddels heeft ze twee geweldige EP's vol bangers en eigenzinnige producties op haar naam staan, maar het is nog wachten op een eerste full-length plaat. Altijd spannend of ze zich ook in dat format weet te bewijzen. BB was een single tussen deze twee projecten in, maar wat mij betreft haar allerbeste nummer. De productie wordt verzorgd door Sega Bodega, die met behulp van een geweldig bewerkte Spice Girls sample een beat aflevert die het midden houdt tussen een nachtelijke rit door de stad en een drugtrip op je bed. Overigens is de officiële versie inmiddels veranderd en is de originele Viva Forever-sample verwijderd (vast iets met rechten). De nieuwe versie komt helaas niet in de buurt van het origineel, dus probeer die vooral te mijden. Wel jammer, want nu missen jullie het clipje.
Nou zijn er nog wel andere recente nummers die ik heb overwogen (Lido Pimienta, Karoline Wallace, Dos Monos, clipping.), maar het simpele feit dat ik geen enkel nummer van de afgelopen drie jaar zó ontzettend vaak heb beluisterd als dit nummer, heeft het uiteindelijk zijn plekje doen opeisen in de lijst. Ik verbaas me er overigens nog steeds over dat het nummer de drie minuten aantikt, want het voelt elke keer alsof het nog niet half zo lang duurt.
Ook overwogen: Uckers / Slime / Freak
9
geplaatst: 8 april 2022, 08:21 uur
https://video-images.vice.com/articles/5bb36d21ec13eb000617d6b2/lede/1538665021667-CR-photo-18.jpeg?crop=1xw:0.259xh;0xw,0.4685xh
67. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
France – 1972 – Prog Folk / Psychedelic Rock
Er zijn van die zeldzame platen die je meteen bij je lurven grijpen. Sonny Sharrock’s Black Woman is er zo eentje, en Papa M die eerder langskwam ook. Bij folk platen is dat wellicht wat zeldzamer; sommige nummers zijn meteen raak, maar veel albumtracks hebben meestal wat groeitijd nodig voor ze volledig tot hun recht komen.
Hoe anders was de eerste luisterbeurt van Paix. Tijdens eerste twee nummers lijkt er nog niet zo gek veel aan de hand: twee korte folknummers, de eerste uptempo en de ander wat meer melancholisch - waar de muziek klinkt als een soort mix tussen Nico & een oude, Franstalige versie van Marissa Nadler - maar dan volgen erg twee uitgesponnen prog-folk kolossen zoals ik ze niet eerder gehoord heb.
En dat komt vooral door die stem. Op de eerste twee nummers van de A-kant bleek ze zich nog in te houden, maar op Paix blijkt dat Ribeiro in het bezit is van de meest intense, krachtige stem die ik ooit in Folk heb gehoord. Je moet er wel even op wachten, in de uitgebreide opbouw wordt er eerst rustig een melancholische sfeer gecreëerd, een beetje vergelijkbaar met de opbouw van een lange Pink Floyd track uit de laatste dagen van hun beste periode. Extra onderscheidend is hier het instrumentgebruik: we horen een Cosmophone en een Percuphone, beiden uitgevonden door Patrice Moullet (het enige vaste lid van Alpes). Ook zonder die stem zou dit absoluut een fraai nummer zijn, maar als een soort priester rijst Ribeiro dan ineens - na ruim 5 minuten intro - op om haar waarheid aan ons te verkondigen, of je nou wil of niet. Het is een moment dat tot mijn favoriete stukjes muziek behoort - misschien enkel overtroffen door de minutenlange outro, waarin de instrumentatie over zichzelf heen lijkt te tuimelen en Ribeiro haar stem gebruikt voor de zo'n beetje de mooiste uithalen die je kan bedenken.
Ribeiro en haar Alpes hebben nog een heel oeuvre achtergelaten om in te duiken. Ik heb het merendeel enkele jaren terug aan de site toegevoegd, maar voorlopig lukt het me niet echt om veel verder dan Paix te komen, want ik grijp elke keer terug naar deze plaat.
Un Jour... La Mort
67. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix
France – 1972 – Prog Folk / Psychedelic Rock
Er zijn van die zeldzame platen die je meteen bij je lurven grijpen. Sonny Sharrock’s Black Woman is er zo eentje, en Papa M die eerder langskwam ook. Bij folk platen is dat wellicht wat zeldzamer; sommige nummers zijn meteen raak, maar veel albumtracks hebben meestal wat groeitijd nodig voor ze volledig tot hun recht komen.
Hoe anders was de eerste luisterbeurt van Paix. Tijdens eerste twee nummers lijkt er nog niet zo gek veel aan de hand: twee korte folknummers, de eerste uptempo en de ander wat meer melancholisch - waar de muziek klinkt als een soort mix tussen Nico & een oude, Franstalige versie van Marissa Nadler - maar dan volgen erg twee uitgesponnen prog-folk kolossen zoals ik ze niet eerder gehoord heb.
En dat komt vooral door die stem. Op de eerste twee nummers van de A-kant bleek ze zich nog in te houden, maar op Paix blijkt dat Ribeiro in het bezit is van de meest intense, krachtige stem die ik ooit in Folk heb gehoord. Je moet er wel even op wachten, in de uitgebreide opbouw wordt er eerst rustig een melancholische sfeer gecreëerd, een beetje vergelijkbaar met de opbouw van een lange Pink Floyd track uit de laatste dagen van hun beste periode. Extra onderscheidend is hier het instrumentgebruik: we horen een Cosmophone en een Percuphone, beiden uitgevonden door Patrice Moullet (het enige vaste lid van Alpes). Ook zonder die stem zou dit absoluut een fraai nummer zijn, maar als een soort priester rijst Ribeiro dan ineens - na ruim 5 minuten intro - op om haar waarheid aan ons te verkondigen, of je nou wil of niet. Het is een moment dat tot mijn favoriete stukjes muziek behoort - misschien enkel overtroffen door de minutenlange outro, waarin de instrumentatie over zichzelf heen lijkt te tuimelen en Ribeiro haar stem gebruikt voor de zo'n beetje de mooiste uithalen die je kan bedenken.
Ribeiro en haar Alpes hebben nog een heel oeuvre achtergelaten om in te duiken. Ik heb het merendeel enkele jaren terug aan de site toegevoegd, maar voorlopig lukt het me niet echt om veel verder dan Paix te komen, want ik grijp elke keer terug naar deze plaat.
Un Jour... La Mort
7
geplaatst: 8 april 2022, 09:00 uur
https://burningambulance.files.wordpress.com/2014/09/ua_2a.jpg?w=1200
66. UA - そんな空には踊る馬 [Sonna Sora ni wa Odoru Uma]
Japan – 2004 – Vocal Jazz
Nog zo'n ongrijpbaar veelzijdige artiest uit Japan, die rustig van pop naar trip-hop & dub naar free jazz dwarrelt doorheen haar oeuvre. UA kwam ooit op mijn pad door haar rol aan de zijde van Asano in het verstilde drama Mizu no Onna (met overigens ook een fraaie score van de hand van Yôko Kanno). Destijds heb ik Sun, de plaat waarop deze track staat, ook opgezocht en een luisterbeurt gegeven, maar de muziek was me veel te onstuimig, vreemd en nerveus. Ik heb hem snel ergens diep in een lade opgeborgen, hopelijk voor een later moment.
En dat moment kwam ook, vele jaren later. Nadat ik steeds meer van jazz was gaan houden, was er logischerwijs ook ruimte voor deze plaat van UA. De chaotische drums en onstuimige bas bleken ineens op hun plek te vallen, en UA's stem bleek veel minder extreem dan in mijn herinnering. Sterker nog, het bleek een prachtige stem. Sindsdien ben ik behoorlijk verslingerd aan de plaat, en dan met name aan deze opener, waar haar stem & de overige muzikanten fraai om elkaar heen dansen en elkaar uiteindelijk naar een geweldige climax stuwen, die ergens in de derde minuut zijn hoogtepunt bereikt. Laatst heb ik overigens ook haar debuut voor het eerst enkele malen beluisterd, een heerlijk eigenzinnige pop plaat met veel trip-hop invloeden, waar op deze site ook zeker een publiek voor moet zijn. Iets voor Gretz wellicht?
Sun is in ieder geval een plaat van buitencategorie, met een combinatie van stem & muziek die niet echt met iets anders te vergelijken is. Alsof Björk en een Japanse free jazz legende een kindje hebben gekregen die vervolgens haar eigen ding is gaan doen, maar uiteindelijk niet aan de invloed van haar ouders kon ontkomen.
Ook overwogen: -
66. UA - そんな空には踊る馬 [Sonna Sora ni wa Odoru Uma]
Japan – 2004 – Vocal Jazz
Nog zo'n ongrijpbaar veelzijdige artiest uit Japan, die rustig van pop naar trip-hop & dub naar free jazz dwarrelt doorheen haar oeuvre. UA kwam ooit op mijn pad door haar rol aan de zijde van Asano in het verstilde drama Mizu no Onna (met overigens ook een fraaie score van de hand van Yôko Kanno). Destijds heb ik Sun, de plaat waarop deze track staat, ook opgezocht en een luisterbeurt gegeven, maar de muziek was me veel te onstuimig, vreemd en nerveus. Ik heb hem snel ergens diep in een lade opgeborgen, hopelijk voor een later moment.
En dat moment kwam ook, vele jaren later. Nadat ik steeds meer van jazz was gaan houden, was er logischerwijs ook ruimte voor deze plaat van UA. De chaotische drums en onstuimige bas bleken ineens op hun plek te vallen, en UA's stem bleek veel minder extreem dan in mijn herinnering. Sterker nog, het bleek een prachtige stem. Sindsdien ben ik behoorlijk verslingerd aan de plaat, en dan met name aan deze opener, waar haar stem & de overige muzikanten fraai om elkaar heen dansen en elkaar uiteindelijk naar een geweldige climax stuwen, die ergens in de derde minuut zijn hoogtepunt bereikt. Laatst heb ik overigens ook haar debuut voor het eerst enkele malen beluisterd, een heerlijk eigenzinnige pop plaat met veel trip-hop invloeden, waar op deze site ook zeker een publiek voor moet zijn. Iets voor Gretz wellicht?
Sun is in ieder geval een plaat van buitencategorie, met een combinatie van stem & muziek die niet echt met iets anders te vergelijken is. Alsof Björk en een Japanse free jazz legende een kindje hebben gekregen die vervolgens haar eigen ding is gaan doen, maar uiteindelijk niet aan de invloed van haar ouders kon ontkomen.
Ook overwogen: -
3
geplaatst: 8 april 2022, 15:25 uur
Johnny Marr weet dingen.
Staat niet voor niets in mijn top 10.Dit nummer van Catherine Ribeiro vind ik trouwens ook bijzonder mooie muziek.
1
geplaatst: 8 april 2022, 18:49 uur
Oeh, UA, das nice. Nog aardig wat stemmen vergaard ook op een musicmeter door een drammende Sxesven. Ik ga hem eens luisteren!
6
geplaatst: 8 april 2022, 20:10 uur
http://labrador.se/wp-content/uploads/2013/07/samb5.jpg
65. Sambassadeur - Between the Lines
Sweden – 2005 – Indie Pop
Ik noemde het label al kort tijdens mijn stukje over Bearsuit, maar Labrador was midden jaren '00 de allerbeste plek ter wereld voor de liefste, schattigste en meest speelse popmuziek die je je maar kon wensen. Bands als Acid House Kings, Club 8, Irene, Loveninjas, en talloze andere bands hielden de Zweedse eer wat betreft hun status als hét popland bij uitstek behoorlijk hoog. Het leek ze ook niet heel veel moeite te kosten.
En het aller-, aller-, allermooiste liedje dat ooit op dat label is uitgekomen, is deze veel te lieve knuffeltrack van Sambassadeur, die zich vernoemd hebben naar een Serge Gainsbourg nummer. Ze maken zachte janglepop waarbij de zoete wegdroomstem van zangeres Anna Persson (kan het Zweedser dan dat?) het hoofdingrediënt is. Between the Lines is als een warme knuffel van de vrouw naast je bij een concert; als het eerste wederzijdse, kortstondige oogcontact waar je allebei van gaat glimlachen; als het gevoel van een nieuwe verliefdheid als je vervolgens wegloopt, en dat allemaal verpakt in net iets meer dan twee en een halve minuut.
De band heeft in de jaren hierna nog enkele andere sublieme popsongs uitgebracht, maar nooit kwamen ze meer in de buurt van dit nummer. Between the Lines is wat mij betreft het allerliefste popliedje ooit.
Ook overwogen: -
65. Sambassadeur - Between the Lines
Sweden – 2005 – Indie Pop
Ik noemde het label al kort tijdens mijn stukje over Bearsuit, maar Labrador was midden jaren '00 de allerbeste plek ter wereld voor de liefste, schattigste en meest speelse popmuziek die je je maar kon wensen. Bands als Acid House Kings, Club 8, Irene, Loveninjas, en talloze andere bands hielden de Zweedse eer wat betreft hun status als hét popland bij uitstek behoorlijk hoog. Het leek ze ook niet heel veel moeite te kosten.
En het aller-, aller-, allermooiste liedje dat ooit op dat label is uitgekomen, is deze veel te lieve knuffeltrack van Sambassadeur, die zich vernoemd hebben naar een Serge Gainsbourg nummer. Ze maken zachte janglepop waarbij de zoete wegdroomstem van zangeres Anna Persson (kan het Zweedser dan dat?) het hoofdingrediënt is. Between the Lines is als een warme knuffel van de vrouw naast je bij een concert; als het eerste wederzijdse, kortstondige oogcontact waar je allebei van gaat glimlachen; als het gevoel van een nieuwe verliefdheid als je vervolgens wegloopt, en dat allemaal verpakt in net iets meer dan twee en een halve minuut.
De band heeft in de jaren hierna nog enkele andere sublieme popsongs uitgebracht, maar nooit kwamen ze meer in de buurt van dit nummer. Between the Lines is wat mij betreft het allerliefste popliedje ooit.
Ook overwogen: -
1
geplaatst: 8 april 2022, 20:26 uur
Schitterende herontdekking
9 jaar geleden wel een paar keer met plezier het S/T-album geluisterd, maar was ze alweer uit het oog verloren. Between the Lines staat nu hard op repeat en gaat niet nogmaals in de vergetelheid raken (daar zorgt m'n iTunes wel voor)
1
geplaatst: 8 april 2022, 20:30 uur
Gretz schreef:
Schitterende herontdekking 9 jaar geleden wel een paar keer met plezier het S/T-album geluisterd, maar was ze alweer uit het oog verloren. Between the Lines staat nu hard op repeat en gaat niet nogmaals in de vergetelheid raken (daar zorgt m'n iTunes we voor)
(quote)
Schitterende herontdekking
9 jaar geleden wel een paar keer met plezier het S/T-album geluisterd, maar was ze alweer uit het oog verloren. Between the Lines staat nu hard op repeat en gaat niet nogmaals in de vergetelheid raken (daar zorgt m'n iTunes we voor) Ahh, mooi.
Er zijn voor jou nog wel meer parels te ontdekken in de Labrador stal gok ik zo. Ik had 123poetertjes al eens beloofd dat ik een keer mijn Indie/Twee Pop top 40 (oid) zou droppen ergens, en dat idee leeft nog steeds. Mijn #1 heb ik nu wel al verraden helaas.
1
geplaatst: 8 april 2022, 20:34 uur
Koenr schreef:
Ahh, mooi.
Er zijn voor jou nog wel meer parels te ontdekken in de Labrador stal gok ik zo.
(quote)
Ahh, mooi.
Er zijn voor jou nog wel meer parels te ontdekken in de Labrador stal gok ik zo.
Vast en zeker. Acid House Kings ken ik wel een paar nummers van, de rest zegt me nog niets. Qua Zweedse (female-fronted) indiepop ben ik zelf vooral blijven hangen bij Hello Saferide / Annika Norlin / Säkert, Jonna Lee, Oh Laura, Taken by Trees, Amanda Bergman, Sally Shapiro en uiteraard Elin Ruth Sigvardsson (die volgens mij allemaal op andere labels zitten)
9
geplaatst: 8 april 2022, 21:10 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/d7dbac1037e5c5034e9819a8712d86e9.jpg#d7dbac1037e5c5034e9819a8712d86e9
64. Fausto - Lembra-Me um Sonho Lindo
Portugal – 1982 – Prog Folk
De beloning van het deep-diven in allerhande lijstjes op RYM is groot. Er zijn zo belachelijk veel niet-Engelstalige parels die relatief verborgen zijn gebleven voor ons door het gebrek aan interesse in Engels- en Nederlandstalige media. De tochten door de obscure folk uit alle windstreken heeft me al een hoop nieuwe favorieten opgeleverd, en Fausto is één van de meest recente en één van de allermooiste aanwinsten in deze tocht.
Deze Fausto (de muzikale versimpeling van zijn echte naam Carlos Fausto Bordalo Gomes Dias) is één van de grote namen uit de linkse, anti-fascistische en anti-koloniale muzikale protestbeweging die in de jaren '60 in Portugal ontstond: Música de intervenção. Een beetje de Nouvelle Vague van de muziek. Alle belangrijke muzikanten uit deze stroming zijn samen ook bekend als Grupo de Acção Cultural, maar hun solo-werk heeft uiteindelijk een grotere impact gehad
Waar andere muzikanten uit deze beweging zoals José Afonso en José Mário Branco hun beste werk eind jaren '60 en begin jaren '70 uitbrachten, kwam Fausto relatief laat in zijn carrière aanzetten met zijn eigen meesterwerk. Hij kwam met het geweldige idee om de reisdagboeken van Fernâo Mendes Pinto uit de 16e eeuw op muziek te zetten, inclusief alle emotie, verbazing, angst en onmacht die met zijn reizen gepaard ging. Met een belachelijk breed scala aan instrumenten weet hij het leven aan boord van een schip, varend langs kusten in Azië en Afrika zo'n 500 jaar geleden, op te roepen. Het dubbelalbum van bijna 75 minuten voelt tegelijkertijd als een folk-dagboek en als een eindeloze ontdekkingsreis om zelf in te verdwalen, waarin elk nummer een eigen klankkleur heeft. En hoe toepasselijk is dit voor een man die zelf is geboren aan boord van een schip op weg van Portugal naar Angola in 1948. Het moest blijkbaar zo zijn.
Deze wonderlijke muziek fascineert me momenteel mateloos, en het zou me ook niks verbazen als dit over vijf jaar nog veel hoger in mijn top 100 staat, want ik ben nog lang niet uitgeluisterd en uitontdekt. Dat geldt zowel voor deze plaat als voor de hele Portugese folk-scene uit de jaren '60-'80. Ik ben blij dat ik hoi123 inmiddels ook enthousiast heb gemaakt. Nu de rest van jullie nog.
Ook overwogen: O Barco Vai de Saída / A Guerra É a Guerra / Olha o Fado
64. Fausto - Lembra-Me um Sonho Lindo
Portugal – 1982 – Prog Folk
De beloning van het deep-diven in allerhande lijstjes op RYM is groot. Er zijn zo belachelijk veel niet-Engelstalige parels die relatief verborgen zijn gebleven voor ons door het gebrek aan interesse in Engels- en Nederlandstalige media. De tochten door de obscure folk uit alle windstreken heeft me al een hoop nieuwe favorieten opgeleverd, en Fausto is één van de meest recente en één van de allermooiste aanwinsten in deze tocht.
Deze Fausto (de muzikale versimpeling van zijn echte naam Carlos Fausto Bordalo Gomes Dias) is één van de grote namen uit de linkse, anti-fascistische en anti-koloniale muzikale protestbeweging die in de jaren '60 in Portugal ontstond: Música de intervenção. Een beetje de Nouvelle Vague van de muziek. Alle belangrijke muzikanten uit deze stroming zijn samen ook bekend als Grupo de Acção Cultural, maar hun solo-werk heeft uiteindelijk een grotere impact gehad
Waar andere muzikanten uit deze beweging zoals José Afonso en José Mário Branco hun beste werk eind jaren '60 en begin jaren '70 uitbrachten, kwam Fausto relatief laat in zijn carrière aanzetten met zijn eigen meesterwerk. Hij kwam met het geweldige idee om de reisdagboeken van Fernâo Mendes Pinto uit de 16e eeuw op muziek te zetten, inclusief alle emotie, verbazing, angst en onmacht die met zijn reizen gepaard ging. Met een belachelijk breed scala aan instrumenten weet hij het leven aan boord van een schip, varend langs kusten in Azië en Afrika zo'n 500 jaar geleden, op te roepen. Het dubbelalbum van bijna 75 minuten voelt tegelijkertijd als een folk-dagboek en als een eindeloze ontdekkingsreis om zelf in te verdwalen, waarin elk nummer een eigen klankkleur heeft. En hoe toepasselijk is dit voor een man die zelf is geboren aan boord van een schip op weg van Portugal naar Angola in 1948. Het moest blijkbaar zo zijn.
Deze wonderlijke muziek fascineert me momenteel mateloos, en het zou me ook niks verbazen als dit over vijf jaar nog veel hoger in mijn top 100 staat, want ik ben nog lang niet uitgeluisterd en uitontdekt. Dat geldt zowel voor deze plaat als voor de hele Portugese folk-scene uit de jaren '60-'80. Ik ben blij dat ik hoi123 inmiddels ook enthousiast heb gemaakt. Nu de rest van jullie nog.
Ook overwogen: O Barco Vai de Saída / A Guerra É a Guerra / Olha o Fado
2
geplaatst: 8 april 2022, 22:05 uur
https://1.bp.blogspot.com/-evyC0cZv0Bw/XSO777hJg9I/AAAAAAAALJE/MfVqd3TowssE-YtFS8mC1tIwW9l_8n1ZwCLcBGAs/s1600/feldmancourvoisier800x533.jpg
63. Mark Feldman & Sylvie Courvoisier - Rigal
US / Switzerland – 2006 – Chamber Music
Er is een leuke parallel tussen dit nummer en UA's entry op #66. Beide zijn absolute sxesven-favjes en kwamen destijds ook in zijn toplijst voor (jeetje, bijna 10 jaar geleden alweer - Sven, je wordt nog steeds gemist hier op de site). Maar waar UA destijds veel te experimenteel en chaotisch voor me was, was Rigal wellicht het eerste jazz en klassiek-gerelateerde nummer dat ik wist te omarmen. Het was ook mijn kennismaking met het werk van John Zorn, wiens veelzijdigheid ik toen nog lang niet op waarde wist te schatten.
Rigal is het prijsnummer op Malphas, onderdeel van de Book of Angels serie waarin verschillende muzikanten composities van John Zorn opvoeren. Op dit deel is het echtpaar Feldman & Courvoisier te horen. Hij op viool, zij op piano. Nou is de viool één van mijn favoriete instrumenten en de piano één van mijn minst favoriete, maar er is iets eindeloos schoons aan de combinatie van de twee, zeker als het uitgevoerd wordt door een stel. Hun liefde voor elkaar lijkt dan ook daadwerkelijk door te sijpelen in de muziek, want de emotie voelt uitzonderlijk sterk en oprecht in dit nummer.
Rigal houdt het midden tussen klassiek, jazz en kamermuziek, maar het nummer weet zijn eigen universum te creëren. Het is meeslepend, speels en ontroerend tegelijkertijd - en als je al die kwaliteiten bezit, dan doet het genre er eigenlijk allang niet meer toe.
(even skippen naar 07:43, het derde nummer)
Ook overwogen: -
63. Mark Feldman & Sylvie Courvoisier - Rigal
US / Switzerland – 2006 – Chamber Music
Er is een leuke parallel tussen dit nummer en UA's entry op #66. Beide zijn absolute sxesven-favjes en kwamen destijds ook in zijn toplijst voor (jeetje, bijna 10 jaar geleden alweer - Sven, je wordt nog steeds gemist hier op de site). Maar waar UA destijds veel te experimenteel en chaotisch voor me was, was Rigal wellicht het eerste jazz en klassiek-gerelateerde nummer dat ik wist te omarmen. Het was ook mijn kennismaking met het werk van John Zorn, wiens veelzijdigheid ik toen nog lang niet op waarde wist te schatten.
Rigal is het prijsnummer op Malphas, onderdeel van de Book of Angels serie waarin verschillende muzikanten composities van John Zorn opvoeren. Op dit deel is het echtpaar Feldman & Courvoisier te horen. Hij op viool, zij op piano. Nou is de viool één van mijn favoriete instrumenten en de piano één van mijn minst favoriete, maar er is iets eindeloos schoons aan de combinatie van de twee, zeker als het uitgevoerd wordt door een stel. Hun liefde voor elkaar lijkt dan ook daadwerkelijk door te sijpelen in de muziek, want de emotie voelt uitzonderlijk sterk en oprecht in dit nummer.
Rigal houdt het midden tussen klassiek, jazz en kamermuziek, maar het nummer weet zijn eigen universum te creëren. Het is meeslepend, speels en ontroerend tegelijkertijd - en als je al die kwaliteiten bezit, dan doet het genre er eigenlijk allang niet meer toe.
(even skippen naar 07:43, het derde nummer)
Ook overwogen: -
11
geplaatst: 8 april 2022, 22:23 uur
https://northerntransmissions.com/wp-content/uploads/2013/09/8088785_julia-HOLTER-LARGE-666-e1439846051733.jpg
62. Julia Holter - Marienbad
US – 2012 – Art Pop
aerobag en ik zijn het er al jaren over eens: voor de prijs van beste & meest consistente artiest van de jaren '10 komt maar één persoon in aanmerking: deze grand dame van de art pop. Vijf albums op rij wist zij de grenzen van moderne pop op te zoeken en zichzelf steeds opnieuw uit te vinden. De run van Tragedy in 2011 tot Aviary in 2018, van licht abstracte ambient pop tot steeds meer orchestrale pop, is indrukwekkend en ongeëvenaard in het huidige muzieklandschap. Het maakt ook niet uit welke van deze vijf albums je als favoriet noemt, ze zijn die titel allemaal waard.
Mijn favoriet is sinds 2012 niet veranderd. Ik werd fan met Ekstasis en ik blijf fan van Ekstasis. Van opener Marienbad tot de bijna perfecte popsong In the Same Room tot het volkomen ontwapenende Four Gardens, en alle nummers daartussenin. De heldere productie, haar geweldige stemgebruik, de spanningsbogen die ze door de nummers heen weet te creëren en de harmonieën die ze weet te vinden, de speelsheid van de composities – ik heb niet genoeg woorden voor het lof dat Holter verdiend.
Op al haar album staan pareltjes, en Marienbad is mijn favoriete pareltje. Hoor hoe eindeloos warm en gelukzalig ze haar vocalen over elkaar en door elkaar heen en onder elkaar door laat lopen. Het levert een hypnotiserende, gelukzalige trance op. Een warm bad om je opnieuw en opnieuw en opnieuw in onder te dompelen. Julia. ❤️
Ook overwogen: In the Same Room / Horns Surrounding Me / Words I Heard / Our Sorrows
62. Julia Holter - Marienbad
US – 2012 – Art Pop
aerobag en ik zijn het er al jaren over eens: voor de prijs van beste & meest consistente artiest van de jaren '10 komt maar één persoon in aanmerking: deze grand dame van de art pop. Vijf albums op rij wist zij de grenzen van moderne pop op te zoeken en zichzelf steeds opnieuw uit te vinden. De run van Tragedy in 2011 tot Aviary in 2018, van licht abstracte ambient pop tot steeds meer orchestrale pop, is indrukwekkend en ongeëvenaard in het huidige muzieklandschap. Het maakt ook niet uit welke van deze vijf albums je als favoriet noemt, ze zijn die titel allemaal waard.
Mijn favoriet is sinds 2012 niet veranderd. Ik werd fan met Ekstasis en ik blijf fan van Ekstasis. Van opener Marienbad tot de bijna perfecte popsong In the Same Room tot het volkomen ontwapenende Four Gardens, en alle nummers daartussenin. De heldere productie, haar geweldige stemgebruik, de spanningsbogen die ze door de nummers heen weet te creëren en de harmonieën die ze weet te vinden, de speelsheid van de composities – ik heb niet genoeg woorden voor het lof dat Holter verdiend.
Op al haar album staan pareltjes, en Marienbad is mijn favoriete pareltje. Hoor hoe eindeloos warm en gelukzalig ze haar vocalen over elkaar en door elkaar heen en onder elkaar door laat lopen. Het levert een hypnotiserende, gelukzalige trance op. Een warm bad om je opnieuw en opnieuw en opnieuw in onder te dompelen. Julia. ❤️
Ook overwogen: In the Same Room / Horns Surrounding Me / Words I Heard / Our Sorrows
1
geplaatst: 8 april 2022, 22:24 uur
Koen niet zo snel! Mijn pen, notitieboekje en ik kunnen het niet meer bijhouden
Maar wat ik heb gehoord en niet kende is al schitterend
Maar wat ik heb gehoord en niet kende is al schitterend
0
geplaatst: 8 april 2022, 22:29 uur
Haha, ik begon me juist schuldig te voelen dat ik de afgelopen dagen geen tijd kon vrijmaken om enkele stukjes te typen en ik wilde dat vandaag een beetje inhalen. Maar ik kan wel even een extra pauze inlassen hoor.
1
geplaatst: 8 april 2022, 22:32 uur
Oh nee joh, let vooral niet op mij. Ik loop sowieso al enorm achter op allerlei topics hier, dus ga lekker door. Er zijn vast mensen die elke dag hier lopen te f5'en
1
geplaatst: 8 april 2022, 22:34 uur
Hè, je gaf me juist een goed excuus om lekker rustig aan te doen.
1
geplaatst: 9 april 2022, 10:01 uur
Koenr schreef:
aerobag en ik zijn het er al jaren over eens: voor de prijs van beste & meest consistente artiest van de jaren '10 komt maar één persoon in aanmerking: deze grand dame van de art pop.
aerobag en ik zijn het er al jaren over eens: voor de prijs van beste & meest consistente artiest van de jaren '10 komt maar één persoon in aanmerking: deze grand dame van de art pop.
Absoluut, dat zijn ware woorden. Naast 'beste en meest consistente' wil ik nog wel toevoegen 'onderschatte'. Wat mij betreft is ze up there met Kate Bush en Björk, wat een songwritend vermogen heeft deze dame.
Wordt ook weer eens tijd voor nieuw werk, nu ik over na denk
1
geplaatst: 9 april 2022, 19:33 uur
Nog wat liedjes van Koen:
79. Lhasa – De Cara a la Pared: De vrij kalme instrumentatie heeft iets bezwerend, het houdt je in de greep. De viool speelt een hoofdrol, en de contrabas blijft wat meer op de achtergrond, maar eigenlijk even effectief; ik krijg soms het gevoel dat het regent in deze track daardoor. Daarboven klinkt de stem van Lhasa als een extra instrument, melancholisch opgaand in de gecreëerde sfeer.
78. Kenji Kawai – Floating Museum: Ik heb de film nog nooit gezien, wat wellicht ook een impact heeft op de beoordeling. Klinkt best sfeervol en – jawel – filmisch van aard, beginnend met wat onderkoelde ambient, maar wanneer tegen het eind de vocalen hun opwachting maken, wordt het voor mij nog een tikkeltje fraaier allemaal; dat stuk is best indrukwekkend te noemen.
77. Penguin Cafe Orchestra – The Sound of Someone You Love Who’s Going Away and It Doesn’t Matter: Lange titel heeft dit nummer, het duurt dan ook bijna 12 minuten. En dat vind ik helemaal niet erg, want deze song loopt over van dromerige weemoed, een soort heimwee naar vroeger tijden, toen het anders en beter was, en hoe dat eigenlijk, als puntje bij paaltje komt, toch niet zo heel erg wezenlijk is. De frivole toetsen komen van de strijkers, en naargelang de track vordert krijgen we ook wat grilliger, avant-gardistische trekjes te horen (like it!), maar overall is dit een grootse compositie.
76. Six Organs of Admittance – Khidr and the Fountain: Een betoverende compositie van Chasny, wiens recente werk (de output blijft nog steeds straf) me wat minder weet te bekoren. Het klinkt allemaal erg geïnspireerd hier, en dient, als ik op de songtitel af mag gaan, als instrumentale begeleiding bij een Perzische folkloristische vertelling over een fontein van eeuwige jeugd. Vitaal klinkt het zeker en vast, toch één van de sterkere stukken van Chasny.
79. Lhasa – De Cara a la Pared: De vrij kalme instrumentatie heeft iets bezwerend, het houdt je in de greep. De viool speelt een hoofdrol, en de contrabas blijft wat meer op de achtergrond, maar eigenlijk even effectief; ik krijg soms het gevoel dat het regent in deze track daardoor. Daarboven klinkt de stem van Lhasa als een extra instrument, melancholisch opgaand in de gecreëerde sfeer.
78. Kenji Kawai – Floating Museum: Ik heb de film nog nooit gezien, wat wellicht ook een impact heeft op de beoordeling. Klinkt best sfeervol en – jawel – filmisch van aard, beginnend met wat onderkoelde ambient, maar wanneer tegen het eind de vocalen hun opwachting maken, wordt het voor mij nog een tikkeltje fraaier allemaal; dat stuk is best indrukwekkend te noemen.
77. Penguin Cafe Orchestra – The Sound of Someone You Love Who’s Going Away and It Doesn’t Matter: Lange titel heeft dit nummer, het duurt dan ook bijna 12 minuten. En dat vind ik helemaal niet erg, want deze song loopt over van dromerige weemoed, een soort heimwee naar vroeger tijden, toen het anders en beter was, en hoe dat eigenlijk, als puntje bij paaltje komt, toch niet zo heel erg wezenlijk is. De frivole toetsen komen van de strijkers, en naargelang de track vordert krijgen we ook wat grilliger, avant-gardistische trekjes te horen (like it!), maar overall is dit een grootse compositie.
76. Six Organs of Admittance – Khidr and the Fountain: Een betoverende compositie van Chasny, wiens recente werk (de output blijft nog steeds straf) me wat minder weet te bekoren. Het klinkt allemaal erg geïnspireerd hier, en dient, als ik op de songtitel af mag gaan, als instrumentale begeleiding bij een Perzische folkloristische vertelling over een fontein van eeuwige jeugd. Vitaal klinkt het zeker en vast, toch één van de sterkere stukken van Chasny.
6
geplaatst: 12 april 2022, 19:37 uur
https://res.cloudinary.com/jerrick/image/upload/c_scale,f_jpg,q_auto/ctxbi5abndogz2h5pbl6.jpg
61. Digable Planets - For Corners
US – 1994 – Hip-Hop / Jazz Rap
Nog zo'n recente ontdekking, ik kijk er zelf eigenlijk van op hoeveel daarvan deze lijst hebben gehaald. Het doet er verder niet toe, want ik weet nu al vrij zeker dat dit heel lang één van mijn favoriete hip-hop nummers gaat blijven. Nou droeg ik jazz rap al langer een warm hart toe en is ATCQ al heel lang mijn meest beluisterde hiphop act, maar dat ik Digable Planets zo zou omarmen, dat had ik niet verwacht. Bij deze nog een extra bedankje aan tipper aerobag, die me Blowout Comb aanraadde in een al eerder genoemd topic. Want in plaats van een band die voortborduurt op het succes van ATCQ (zoiets had ik eigenlijk altijd in mijn hoofd zitten), bleek Digable Planets een geheel eigen visie te hebben op wat het concept 'jazz rap' in kan houden.
De hele plaat staat vol eigenzinnige nummers met scherpe lyrics en organische grooves, waarbij vooral die laatste de show stelen. Het feit dat er in de studio (en live) met lokale jazz-muzikanten werd gejamd, is duidelijk aan het resultaat af te horen. Bovendien bezit de act een vrouwelijk emcee - nog steeds een zeldzaamheid - die niet alleen een welkome toevoeging is qua (stem)geluid, maar ook regelmatig de show steelt. En hoewel de hele plaat heerlijk is, wordt de luisteraar met geduld beloond, want het ab-so-lu-te hoogtepunt is afsluiter For Corners. Ik ga mezelf weer even quoten, want aan wat ik in m'n recensie die ik bij het album heb geplaatst, heb ik verder niet zo veel toe te voegen.
Ook overwogen: Black Ego
61. Digable Planets - For Corners
US – 1994 – Hip-Hop / Jazz Rap
Nog zo'n recente ontdekking, ik kijk er zelf eigenlijk van op hoeveel daarvan deze lijst hebben gehaald. Het doet er verder niet toe, want ik weet nu al vrij zeker dat dit heel lang één van mijn favoriete hip-hop nummers gaat blijven. Nou droeg ik jazz rap al langer een warm hart toe en is ATCQ al heel lang mijn meest beluisterde hiphop act, maar dat ik Digable Planets zo zou omarmen, dat had ik niet verwacht. Bij deze nog een extra bedankje aan tipper aerobag, die me Blowout Comb aanraadde in een al eerder genoemd topic. Want in plaats van een band die voortborduurt op het succes van ATCQ (zoiets had ik eigenlijk altijd in mijn hoofd zitten), bleek Digable Planets een geheel eigen visie te hebben op wat het concept 'jazz rap' in kan houden.
De hele plaat staat vol eigenzinnige nummers met scherpe lyrics en organische grooves, waarbij vooral die laatste de show stelen. Het feit dat er in de studio (en live) met lokale jazz-muzikanten werd gejamd, is duidelijk aan het resultaat af te horen. Bovendien bezit de act een vrouwelijk emcee - nog steeds een zeldzaamheid - die niet alleen een welkome toevoeging is qua (stem)geluid, maar ook regelmatig de show steelt. En hoewel de hele plaat heerlijk is, wordt de luisteraar met geduld beloond, want het ab-so-lu-te hoogtepunt is afsluiter For Corners. Ik ga mezelf weer even quoten, want aan wat ik in m'n recensie die ik bij het album heb geplaatst, heb ik verder niet zo veel toe te voegen.
For Corners, tenslotte, is een perfecte afsluiter. Alsof de laatste tonen van het album langzaam uit de boxen sijpelen, terwijl de zon langzaam ondergaat aan het eind van een lome zomerdag, enkele auto's op de achtergrond naar huis rijden over asfalt dat nog nazindert van de hitte, een handvol tieners bezweet ergens op een veldje hun potje basketbal afmaken, de laatste kooltjes in de bbq op gehoorafstand nog wat nasissen, en je ergens op een dakterras de laatste slok uit je inmiddels veel te lauwe biertje neemt. “ Geen enkel nummer komt zó dicht bij dit gevoel. Het is dat het nu elf uur 's avonds is, anders had ik een biertje gepakt, was ik een willekeurig terras opgeklommen, en had ik genoten van de zonsondergang. De temperatuur en het nazinderende asfalt had ik er dan wel bijbedacht.
Ook overwogen: Black Ego
6
geplaatst: 12 april 2022, 20:04 uur
https://media.redbullmusicacademy.com/assets/dizzee-boy.3ebd05d5.jpg
60. Dizzee Rascal - I Luv U
UK – 2003 – Grime
Mooie tijden waren dat: MTV 's avonds laat anno 2004 - waar je kon inschakelen om nieuwe, eigenzinnige muziek te ontdekken en de meest vage clips te zien. Ik was een jaar of 16 en bij het zien van Dizzee Rascal's Stand Up Tall was ik meteen verkocht. Zijn onnavolgbare accent, de snelle raps, eigenzinnige productie en de absurd catchy, speelse beat; het raakte allemaal de juiste snaar. En Dizzee leerde me ook iets nieuws: muziek kon tegelijkertijd hard & cute zijn, twee werelden die daarvoor nogal gescheiden leken. Zijn cutesy refreintjes werden afgewisseld met snedige coupletten, geserveerd op een bedje van scherpe producties vol geluiden die zowel uit gabber als gameboy vijvers leken weggevist.
En wat in Stand Up Tall al heerlijk werkte, bleek op zijn debuutalbum nóg veel beter uitgevoerd. I Luv U is namelijk één van de beste hip-hop tracks ooit, met de messcherpe hi-hats die perfect de ruziënde back & forth tussen twee mensen die elkaar niet (meer) kunnen luchten ondersteunen. Ik heb nog een boel Grime geluisterd in de jaren daarna, met albums van Wiley, Skepta en later ook Durrty Goodz, maar ik ken eigenlijk nog steeds niks dat hierbij in de buurt komt. Uniek nummer, unieke vibe, en nog steeds een geweldige banger.
Oh well
Ook overwogen: -
60. Dizzee Rascal - I Luv U
UK – 2003 – Grime
Mooie tijden waren dat: MTV 's avonds laat anno 2004 - waar je kon inschakelen om nieuwe, eigenzinnige muziek te ontdekken en de meest vage clips te zien. Ik was een jaar of 16 en bij het zien van Dizzee Rascal's Stand Up Tall was ik meteen verkocht. Zijn onnavolgbare accent, de snelle raps, eigenzinnige productie en de absurd catchy, speelse beat; het raakte allemaal de juiste snaar. En Dizzee leerde me ook iets nieuws: muziek kon tegelijkertijd hard & cute zijn, twee werelden die daarvoor nogal gescheiden leken. Zijn cutesy refreintjes werden afgewisseld met snedige coupletten, geserveerd op een bedje van scherpe producties vol geluiden die zowel uit gabber als gameboy vijvers leken weggevist.
En wat in Stand Up Tall al heerlijk werkte, bleek op zijn debuutalbum nóg veel beter uitgevoerd. I Luv U is namelijk één van de beste hip-hop tracks ooit, met de messcherpe hi-hats die perfect de ruziënde back & forth tussen twee mensen die elkaar niet (meer) kunnen luchten ondersteunen. Ik heb nog een boel Grime geluisterd in de jaren daarna, met albums van Wiley, Skepta en later ook Durrty Goodz, maar ik ken eigenlijk nog steeds niks dat hierbij in de buurt komt. Uniek nummer, unieke vibe, en nog steeds een geweldige banger.
Oh well
Ook overwogen: -
6
geplaatst: 12 april 2022, 21:04 uur
https://f4.bcbits.com/img/0021635751_10.jpg
59. Lapsed - Twilight, Part 10
US – 2004 – Glitch / IDM
Over dierbare herinneringen gesproken. In de tijd dat ik voor het eerst diep de electronic indook - zo rond 2006 (zie ook mijn stuk hier) - en rustig rondwandelde tussen het hardere werk van Xanopicon en Venetian Snares en het rustigere werk van acts als Yasume - knisperde en glitchte er niks zó scherp en helder als Lapsed, en blijbkaar was dat destijds precies waar ik naar op zoek was. De superscherpe soundscapes boden eindeloos luistergenot, en eigenlijk was die ervaring wel een beetje vergelijkbaar met de ervaring die ik vorig jaar met Pole beleefde (zie #91 enkele pagina's terug). Lapsed bood een mateloos fascinerend landschap aan geluiden om uren in te verdwalen, om zowel actief als passief naar te luisteren, om bij te lezen en om bij weg te dromen.
En hoewel Twilight een conceptplaat is en dit nummer nog veel beter tot z'n recht komt binnen de albumcontext, was #10 al vlot mijn favoriet op het album en dat is nooit meer veranderd. Waar de meeste andere nummers heerlijk blijven ronddolen in abstractie of je laten wegzweven op dromerige waves, wordt er hier (eigenlijk vrij vlot) naar een bijna-dansbare beat toegewerkt, om die vervolgens weer net zo abrupt af te breken (van afbouwen is geeneens sprake) en terug te vallen in ongrijpbare, digitale abstractie, de luisteraar enigszins beduusd achterlatend. Heerlijk, toch? Ultieme hoofdtelefoon-verdwaal-glitch.
Ook overwogen: Twilight, Part 9 / Twilight, Part 11
59. Lapsed - Twilight, Part 10
US – 2004 – Glitch / IDM
Over dierbare herinneringen gesproken. In de tijd dat ik voor het eerst diep de electronic indook - zo rond 2006 (zie ook mijn stuk hier) - en rustig rondwandelde tussen het hardere werk van Xanopicon en Venetian Snares en het rustigere werk van acts als Yasume - knisperde en glitchte er niks zó scherp en helder als Lapsed, en blijbkaar was dat destijds precies waar ik naar op zoek was. De superscherpe soundscapes boden eindeloos luistergenot, en eigenlijk was die ervaring wel een beetje vergelijkbaar met de ervaring die ik vorig jaar met Pole beleefde (zie #91 enkele pagina's terug). Lapsed bood een mateloos fascinerend landschap aan geluiden om uren in te verdwalen, om zowel actief als passief naar te luisteren, om bij te lezen en om bij weg te dromen.
En hoewel Twilight een conceptplaat is en dit nummer nog veel beter tot z'n recht komt binnen de albumcontext, was #10 al vlot mijn favoriet op het album en dat is nooit meer veranderd. Waar de meeste andere nummers heerlijk blijven ronddolen in abstractie of je laten wegzweven op dromerige waves, wordt er hier (eigenlijk vrij vlot) naar een bijna-dansbare beat toegewerkt, om die vervolgens weer net zo abrupt af te breken (van afbouwen is geeneens sprake) en terug te vallen in ongrijpbare, digitale abstractie, de luisteraar enigszins beduusd achterlatend. Heerlijk, toch? Ultieme hoofdtelefoon-verdwaal-glitch.
Ook overwogen: Twilight, Part 9 / Twilight, Part 11
5
geplaatst: 12 april 2022, 21:27 uur
http://zdimg.lifeweek.com.cn/bg/20180228/1519799893656xwoki.jpg
58. Shigeru Umebayashi – Yumeji's Theme
Japan / Hong Kong – 2000 – Score
Hoewel Kenji Kawai misschien de beste scores op zijn naam heeft staan, gaat de eer voor het allermooiste stukje filmmuziek ooit naar Shigeru Umebayashi, die zich met het thema dat hij componeerde voor Wong Kar Wai's meesterwerk In the Mood for Love compleet onsterfelijk heeft gemaakt. Ik heb die film inmiddels een keer of drie op het witte doek gezien en elke keer raak ik weer betoverd door de sfeer van de film en de rollen van Tony Leung en Maggie Cheung (twee van de grootste sterren die de internationale cinema ooit heeft voorgebracht), en dat is mede dankzij deze compositie.
Yumeji's theme is een soort hypnotiserende waltz, en tussen het tapijt van strijkers door schittert de hele tijd die eindeloos melancholische viool, die perfect de onmogelijke liefde en het onafwendbare noodlot van onze protagonisten uitdrukt. Ik associeer het nummer vooral met één specifieke scene, waar ze langs elkaar de trap op- danwel aflopen, op weg om een portie noodles te halen. Niemand anders wist de relatie tussen twee filmpersonages eerder of sindsdien op zo'n fraaie manier vast te leggen.
Ook overwogen: -
58. Shigeru Umebayashi – Yumeji's Theme
Japan / Hong Kong – 2000 – Score
Hoewel Kenji Kawai misschien de beste scores op zijn naam heeft staan, gaat de eer voor het allermooiste stukje filmmuziek ooit naar Shigeru Umebayashi, die zich met het thema dat hij componeerde voor Wong Kar Wai's meesterwerk In the Mood for Love compleet onsterfelijk heeft gemaakt. Ik heb die film inmiddels een keer of drie op het witte doek gezien en elke keer raak ik weer betoverd door de sfeer van de film en de rollen van Tony Leung en Maggie Cheung (twee van de grootste sterren die de internationale cinema ooit heeft voorgebracht), en dat is mede dankzij deze compositie.
Yumeji's theme is een soort hypnotiserende waltz, en tussen het tapijt van strijkers door schittert de hele tijd die eindeloos melancholische viool, die perfect de onmogelijke liefde en het onafwendbare noodlot van onze protagonisten uitdrukt. Ik associeer het nummer vooral met één specifieke scene, waar ze langs elkaar de trap op- danwel aflopen, op weg om een portie noodles te halen. Niemand anders wist de relatie tussen twee filmpersonages eerder of sindsdien op zo'n fraaie manier vast te leggen.
Ook overwogen: -
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.