Geniale nummers komen hier voorbij.

De nummers die ik nog niet ken ga ik werk van maken.

Dizzee! Let je op, ArthurDZ? Wat vind je nog van Stormzy, Koenr? m'n faffie grimert

Ja meesterwerk van Dizzee natuurlijk, blijft vet! Leuk ook om het thema van In The Mood For Love tegen te komen, prachtige film inderdaad. Zag hem een paar maanden geleden en dat deuntje bleef nog de hele avond én de volgende dag in mijn hoofd plakken, it's super effective.

Nog geen volledige platen van beluisterd, maar Vossi Bop is uiteraard geweldig en stond hier in 2019 behoorlijk op repeat. Moet ik Heavy Is the Head checken?

Ik vind van wel, heel leuk album en hier op deze site toch wat onderschat. 4*. Naast Vossi Bop nog tal van hoogtepunten: Own It, WILEY FLOW(!!! !!!), Big Michael en Crown.

Z'n debuut ken ik niet maar volgens Arthur is die ook tof, en uiteraard staat daar mss wel z'n allergrootste banger 'Big For Your Boots' op.

Ik vind Stormzy vooral een man van de singles en liveoptredens eigenlijk, zijn platen vind ik altijd vrij onevenwichtig (ook die eerste hoor Sjonnie) met veel harde shit afgewisseld met halfzachte zooi. Een hele goede moderne grimeplaat vind ik Konnichiwa van Skepta (opvolger vind ik ook geweldig, maar daar sta ik vrij alleen in op deze site ). Stormzy live is dan weer veel leuker dan Skepta live.

Edit: oh, en Psychodrama van Dave schat ik ook hoger in als moderne grimert, vooral het nummer Black is echt insane. En Lesly eigenlijk ook, 11 minuten hiphopstorytelling van het hoogste niveau. Ook een aanrader dus!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/39a7bdd4c3e64b06b378e08149b333e4.jpg

57. Steve Reich - Violin Phase

US – 1980 – Minimalism

Minimalisme, een fascinerend gegeven. De Marie Kondô's van deze wereld inspireren menig huishouden om vooral net wat minder in huis te houden, maar in de muziek lijkt het een stuk lastiger om een groot publiek aan te boren met eenzelfde filosofie. Toevallig heb ik mezelf eerder vandaag nog ondergedompeld in Manuel Göttsching's E2-E4, een compositie die ook niet voor iedereen lijkt weggelegd, gezien de weerklank in SvhJ 1984. Afgelopen zondag werd me evenwel toch even het tegendeel bewezen, want een tot de nok gevulde koninklijke schouwburg ging in Den Haag behoorlijk uit z'n dak en gaf een staande ovatie aan het 20-koppige Gamalan-orkest (hoeveel waren het er exact, 123poetertjes, jij hebt ze geteld?) onder leiding van Dewa Alit. Het was een gezelschap dat met een behoorlijke Steve Reich-achtige vibe en onmenselijke precisie een 3-tal lange, minimale composities ten gehore bracht, waarin de stilte soms net zo belangrijk was als het geproduceerde geluid. Ook tijdens Caterina Barbieri's uitgestrekte composities zat de gloednieuwe Amare later die avond propvol - het was mooi om te zien.

Terug naar Steve Reich, die wat mij betreft de koning van dit genre is. Weinig componisten komt in de buurt van wat hij aan gevoel weet op te wekken met zijn composites vol minimale verschuivingen. Music for 18 Musicians is uiteraard(?) het hoogtepunt uit zijn oeuvre, maar dat beschouw ik meer als een volledig album, en hier gaat het uiteindelijk toch om nummers. En dus schittert op #57 de allermooiste compositie die in de rest van zijn discografie te vinden is: Violin Phase. Nou is de viool sowieso al één van mijn favoriete instrumenten, maar de manier waarop Reich de muzikale patronen hier het steeds nét iets verder uit synch laat schuiven is absurd meeslepend, fascinerend, en zelfs een beetje verslavend. En zoals wel vaker bij nummers waarvan je in een trance raakt, zijn die 15 minuten ook hier voorbij voordat je er erg in hebt.

Het is inmiddels ruim 10 jaar geleden dat ik voor het eerst met de muziek van Reich kennismaakte, en voor die eerste luisterbeurt had ik geen idee dat muziek zó hypnotiserend kon zijn. Achteraf ben ik vooral dankbaar dat Steve Reich geen ander beroep heeft gekozen.




Ook overwogen: -

Jazeeeeker ik heb ze een keer geteld (denk twintig minuutjes voor het eind ofzo) en toen waren er daadwerkelijk 18 musici lol. Maar volgens mij werd er nog wel t één en ander gerouleerd want het zouden er op papier 25 moeten zijn?

Heb trouwens eindelijk echt tijd om deze lijst vollledig door te gaan nemen weeeeeeee. Klein probleempje: ik blijf de hele tijd bij #100 hangen want dat album is zo gaaaaaf

Edit: denk dat dat mijn strategie gaat worden, alle albums die je expliciet noemt in z'n volledigheid afgaan. Nepenthe is ook alvast schitterend, en het verhaal eromheen pijnlijk schitterend

Editedit: Luzmila

Nog wat moois van Koenr:

75. Shiina Ringo - やっつけ仕事: Het begin is meteen interessant, die huiselijke geluiden (zoals een stofzuiger) worden er mooi in verwerkt. Daarna bloeit een popsong open die speels, feeëriek en idyllisch klinkt, maar ook behoorlijk springerig. De vocalen klinken zoet en scherp tegelijk, de song wordt gaandeweg wat gekker. Boeiend alweer!

74. Violeta Parra - Que Dirá el Santo Padre: Mooi folknummer van deze Chileense dame. Ik meen me te herinneren dat je die plaat uit 1965 al ‘ns hebt getipt, Koen, maar ik ben er nog niet aan toegekomen (was ook moeilijk te vinden, dacht ik, moet dus nog ‘ns op zoek gaan). De beelden bij de clip spreken ook voor zich, en ik begrijp op zich wel dat dit liedje heel wat teweeg kan brengen, want het klinkt gewoon erg authentiek en overtuigend allemaal.

73. Peaking Lights – All the Sun That Shines: Op basis van de foto bij je post had ik een duo uit de psych-folk-pop eind jaren ’60 verwacht, eerlijk gezegd. Misschien een vreemde associatie, maar de muziek heeft er ook wel wat van weg, moet ik zeggen. Het moeilijke bij dit soort muziek is wellicht om er een zekere urgentie in te verwerken, want anders klinkt het algauw verveeld en haak ik af. Dat laatste gebeurt hier zeker niet, omdat de vocalen net aanstekelijk genoeg werken, en het sfeertje op de achtergrond toch behoorlijk broeierig is.

72. Bill Withers – Grandma’s Hands: Op Just as I Am staan een aantal klassesongs, en deze is er zeker eentje van, hoewel ik het net wat meer voor Ain’t No Sunshine heb. Vind het vooral erg knap hoe authentiek en bezield Bill Withers hier overkomt, maar het tegelijk ook klein houdt.

71. John Talabot – Naomi: Begint vrij monotoon, maar daarna komt er behoorlijk wat leven in de brouwerij. Gewoon een lekker, zomers nummer, begrijp prima dat je daar op los kan gaan.

Vervolg:

70. Cat Power – We All Die: een titel die absoluut waar is, en vaak voor miserie zorgt. Neerslachtig en zwaar klinkt deze song dan ook, het donkere randje is altijd aanwezig. Doet me wat denken aan PJ Harvey en de oude (of jonge?) Nick Cave qua sfeer. De plaat waarop dit nummer staat, ken ik niet. Moon Pix vind ik wel geweldig, en haar coveralbums vind ik ook uitdagend en eigenzinnig.

69. Primus – Sgt. Baker: Funk metal, een goeie omschrijving. Alles aan Primus is namelijk funky, en de gitaren zorgen voor een dosis heaviness. Les Claypool speelt niet één, maar twee à drie typetjes per song, lijkt het wel. En die baslijntjes, man o man. Heerlijk eigenzinnig, lekker tegendraads: bijzonder boeiend.

68. Shygirl – BB: Shygirl klinkt behoorlijk druk en hyperactief, maar het heeft ergens ook wel een onderkoeld geluid – die bonzende bas bijvoorbeeld. Intrigerend nummer, maar ik weet na één keer luisteren nog niet echt wat ik er precies mee aan moet.

Wat ik nog even wilde zeggen: Paix En grappig: dit was ook voor mij een zeldzaam geval van een plaat waar ik al vrijwel direct 4,5* aan kwijt kon, hoorde direct hoe fantastisch die plaat is.

Het lijkt mij eigenlijk wel leuk om weer eens de balans op te maken, zal dan ongeveer 10 jaar worden nadat ik dit hier voor het eerst deed denk ik:

* Koenr (bezig)
* Gretz
* Brainpatient
* Mausie
* Shaky
* AbleMable
* Ponty Mython
* VladTheImpaler
* catdog
* Mat_
* ranja
* Omsk
* jordidj1
* panjoe
* EttaJamesBrown
* Johan de witt
* niels94

En nog wat tracks:

67. Catherine Ribeiro + Alpes – Paix: Van dit Franse collectief ken ik enkel het debuutalbum uit 1969, en wat viel de stem van Ribeiro me daar in positieve zin op. Prikkelend en fel, ik moest zelfs enigszins aan bijvoorbeeld Patty Waters denken. Deze compositie was me onbekend, maar zowel instrumentaal als vocaal enorm de moeite. Muziek zoals je die eigenlijk niet zo vaak hoort, terwijl er ontzettend veel goeie, uitdagende, spannende muziek bestaat. Maar Ribeiro en haar Alpen doen nog net even wat anders. Progressieve folk, dat me instrumentaal doet denken aan Pink Floyd en ook wel de Canadese folk-progscene (met o.a. Maneige en Harmonium), maar het is vooral wanneer Ribeiro haar strot opentrekt, dat je een andere wereld wordt binnengezogen. Een overdonderende reis van ruim een kwartier, waarvan zeker de laatste 5 minuten geweldig zijn!

66. UA - そんな空には踊る馬: Alweer een eigenzinnig geluid met een zangeres in de hoofdrol. Maar dan toch weer heel wat anders dan de vorige track. Deze Japanse dame doet me erg denken aan Björk qua stem, terwijl de instrumentale begeleiding heerlijk jazzy is, van de drukste soort. Geen gewichtige moeilijkdoenerij echter, dit klinkt allemaal best organisch en bas, piano en vooral dat geflipte drumspel zorgen voor een heerlijke dynamiek.

Stevige ontdekking hoor: Catherine Ribeiro

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/10ede3abec1bb37ad564a80bed01563d.jpg#10ede3abec1bb37ad564a80bed01563d

56. Autechre - Bike

UK - 1993 - IDM

Het is grappig om te zien dat de eerste drie platen van Brown & Booth hier op MuMe vrijwel exact dezelfde score en hetzelfde aantal stemmen hebben. Ik prefereer zelf absoluut het debuut, maar ik realiseer me dat dat grotendeels aan context en associaties te danken is, en wellicht niet al te veel met (de kwaliteit van) de muziek te maken heeft. Ik heb in de reis door mijn essentiële albums al een heel hoofdstuk aan Incunabula gewijd, en veel meer heb ik daar niet aan toe te voegen. Bike is voor mij het nummer dat die ervaring en die plaat het beste samenvat: het is speels, ruimtelijk, vrij, fascinerend, maar uiteindelijk vooral buitengewoon ontspannend. Het is nog steeds de allerbeste muziek om bij te lezen - geen teksten die je afleiden, maar wel muziek die eigenzinnig genoeg is om niet slechts als achtergrondbehang te fungeren, maar net een kleine extra dimensie aan de tekst die je aan het lezen bent toe te voegen. En ja, herman, ik associeer het nummer nog steeds, na al die jaren, met Manchester, ofschoon ik nooit in die stad ben geweest (wellicht komt Tampere het dichtst in de buurt qua ervaring).

Daarnaast vind ik het ook nog wel fraai dat deze plaat van Autechre echt typische muziek bevat die klinkt alsof het in de vroege jaren '90 gemaakt is, en daar juist alleen maar beter van wordt. Als een kleine tijdscapsule die je even een glimp geeft van een specifiek moment in onze (muzikale) geschiedenis, zonder dat het iets aan frisheid heeft ingeboet.

Tegenwoordig prefereer ik toch vaak ambient tijdens het lezen - wellicht word ik oud - maar geen enkel album heeft zo vaak opgestaan tijdens mijn consumptie van literatuur als deze plaat. Het is muziek die je geest even net wat scherper en alerter kan maken en in staat is om bijzondere gedachtekronkels op te roepen. Bij Bike veer ik nog steeds net wat meer op dan bij de andere nummers op het album; het is een combinatie van geweldige muziek, nostalgische gevoelens & fraaie herinneringen.




Ook overwogen: Eggshell

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/009a2ce816d24c57983bd250d521a0e0.jpg#009a2ce816d24c57983bd250d521a0e0

55. Liars - The Other Side of Mt. Heart Attack

US – 2006 – Art Rock

Er was een moment dat ik Drum's Not Dead vol overgave mijn favoriete album aller tijden durfde te noemen. Niks kwam er in 2006 in de buurt van dit eigenzinnige, ruimtelijke rock-epos, waarin Drum (creative confidence) & Mt. Heart Attack (self-doubt) het tegen elkaar opnemen. Het resultaat was een emotionele, meeslepende trip. Ik zag Liars live in Rotterdam in 2006 en ik wist het daarna zeker; hier kan geen enkel andere band momenteel tegenop. Nou is het niet dat de liefde voor deze plaat is bekoeld (de 5* staan er nog steeds), maar ik grijp de laatste jaren minder en minder naar rock muziek terug, en dus ook naar het werk van Liars. Zodra er iets van het oude werk van deze band voorbij komt, ben ik echter meteen weer enthousiast.

En dit nummer is al helemaal een bijzonder geval, want binnen hun oeuvre is het een opvallend rustig en aandoenlijk liedje. Na een album vol intensiteit, sluit de band af met deze opvallend ingetogen, gevoelige reflectie op al het voorafgaande. Als iemand me zou vertellen dat dit gewoon knettervals en lelijk gezongen is, zou ik daar overigens ook alle begrip voor hebben, maar het is ook bijzonder emotioneel en warm en ontroerend en hoopvol, op een manier die ik van geen enkel ander nummer ken. De manier waarop Andrew I won't run far & I can always be found zingt, raakt me elke keer weer, en daar is in de afgelopen 15 jaar helemaal niks aan veranderd.




Ook overwogen : There's Always Room on the Broom

Ah, die plaat moet ik echt weer eens in zijn geheel luisteren. Vooral It Fit When I was a Kid en Let's Not Wrestle... ben ik blijven luisteren. Deze stond me zelfs niet eens meer helder voor de geest, zo lang is dat geleden, maar inderdaad: mooie track.

Dit is echt een band die ik associeer met mijn begindagen op MuMe, vooral omdat dit een van de favoriete albums was van hoi123 met wie ik toen tips uitwisselde

https://factmag-images.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/2014/06/070220-VashtiBunyan.jpg

54. Vashti Bunyan - Come Wind Come Rain

UK – 1970 – Folk

Bestaat er zoiets als perfectie? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat Bunyan's album uit 1970 bijzonder dicht in de buurt komt van wat ik denk dat pure folk perfectie zou kunnen inhouden. Qua teksten, qua gevoel, qua levensvreugde, qua sfeerschepping - op talloze gebieden is Just Another Diamond Day voor mij het ultieme folkalbum. Het hele album staat vol kleine liedjes die slechts twee minuten duren, maar meteen een heel universum scheppen en zich voor eeuwig in je ziel weten te nestelen. Universa waarin de plassen water onder Vashti's voeten net zo belangrijk zijn als de vogels in de bomen, de koeien langs de weg en de gedachtes in haar hoofd. En veel meer dan haar stem en enkele snaren heeft ze daar niet voor nodig

In 2018 zag ik haar live in Utrecht tijdens Le Guess Who? Het was een lang gekoesterde wens die eindelijk in vervulling ging. Wat was het fraai om te zien hoe de ruim 70-jarige Bunyan daar in de Janskerk haar verhalen met het publiek deelde. Niemand heeft ooit zo mooi over de elementen en hun interactie met het menselijk leven gezongen als zij.

The mare is shod, the miles untrod, between us and the land of God / We're on our way and every day is another ten miles and an armful of hay. Pure poëzie toch? Het is zeker niet mijn leven, maar zoals Bunyan het brengt zou ik bijna wensen van wel. En veel krachtiger dan dat kan muziek toch moeilijk worden?




Ook overwogen: Jog Along Bess / Diamond Day

https://media.newyorker.com/photos/59b02b233d63823ded2a89ba/16:9/w_3840,h_2160,c_limit/Baker-Phil-Elverum.jpg

53. The Microphones - I Want Wind to Blow

US – 2001 – Indie Folk

Howel ik the Glow al een jaar of 15 ken, en het album me behoorlijk dierbaar is, zou ik Elverum's muziek voor 2020 waarschijnlijk niet voor een aller tijden lijst als deze top 100 overwogen hebben. Pas sinds de release van Microphones in 2020 (zie ook mijn kortje stukje daar) is dit album me nog eens 100x dierbaarder geworden dan het al was. Het is alsof het The Glow pas tot volledig emotionele wasdom is gekomen door het uitkomen van het vervolg, 20 jaar later, en de volledige impact van de muziek mij nu pas duidelijk is geworden.

Want hoe Phil's mijmeringen anno 2020 reflecteren op alles wat er is gebeurd is ontzettend herkenbaar, en overstijgt het persoonlijke. Daarmee is het werk wat hij ons zal nalaten een uniek muzikaal document geworden, over hoe het leven, dood, muziek, en het lot met elkaar verwoven zijn.

En nou hou ik sowieso wel van die lo-fi diy kwaliteit van Elverum zijn werk, maar op I Want Wind to Blow heeft hij het werkelijk tot een hoge kunstvorm verheven. De eerste twee minuten zijn al prachtig, maar het is vooral die brakke, rammelende, steeds intenser wordende en met plakband aan elkaar hangende tweede helft die dwars door je ziel snijdt. Mijn god, wat prachtig.

Nogmaals Phil, bedankt. Voor alles.




Ook overwogen: The Moon

Dit nummer

Was dat het optreden in de Maassilo waarbij de drummer een schaatspak aanhad en al kluunend met schaatsen aan het podium op kan gestruikeld? Dat was geniaal i.i.g.

Vashti Bunjan een tijdje terug via jouw stemmenlijst gevonden. Fijn en aanstekelijk, vind zelf bijvoorbeeld Swallow Song erg mooi, al vind ik het album als geheel net iets te... flierefluiterig ofzo om écht diepe indruk te maken. Heb mijn folk over het algemeen toch liever wat treuriger of donkerder, denk ik. Al staat dit vermoedelijk wel dichterbij de meeste echt traditionele Britse folk.

En ja, I Want the Wind to Blow

zieke updates

Dit was een waanzinnig sterke update!

Sorry voor de radiostilte, drukke week achter de rug. Later vandaag volgen weer enkele updates.


Het was in Waterfront, en ik kan me dat klunen eigenlijk helemaal niet meer herinneren, maar jij was er sowieso ook bij, want we hebben nog kort gepraat voor- of achteraf. Speelde ze 2x in Rotterdam dat jaar?

Ik zag ze jaren later ook nog een paar keer, en vooral het optreden in de OT301 - tussen een boel rokende en moshpittende mensen die helemaal uit hun dak gingen - is me bijgebleven. WIXIW was ook al zo'n geweldige plaat, eigenlijk had Brats nog bij de 'ook overwogen'-sectie moeten staan. Wat mij betreft waren ze 10 jaar lang één van de beste acts ter wereld.


Ergens snap ik dit wel, maar er is al zo veel goede muziek treurig of donker, dat ik het vaak ook wel een verademing vind als iemand ook eens de fraaiere kanten van de natuur en het bestaan bezingt. Daarnaast vind ik haar observaties en mijmeringen regelmatig dat 'flierefluiterige' ontstijgen en eerder van literair niveau (zie o.a. het gequote stukje lyrics), maar dat is uiteraard ook persoonlijk.

Klopt, ze speelden twee keer kort na elkaar, in de Maassilo was op een festivalletje en daar was het klunen
Inderdaad 10 jaar een bazenband, jammer van de een stuk mindere laatste twee platen.

https://i0.wp.com/acousticguitar.com/wp-content/uploads/2018/03/TVZ2.jpg?fit=793%2C526&ssl=1

52. Townes van Zandt - Kathleen

US – 1969 – Country

Townes van Zandt is ongetwijfeld één van de beste liedjesschrijvers aller tijden, met zijn eindeloos treurige melodieën en teksten die overlopen van de melancholie. Een jaar of 12 geleden heb ik zo'n boxset met zijn werk aangeschaft en die schijfjes heb ik vervolgens wekenlang helemaal grijs gedraaid. Als iemand anders zijn liedjes had gezongen, hadden veel teksten wellicht pathetisch geklonken, maar zijn stem heeft zo ontzettend veel zeggingskracht dat alles instant geloofwaardig wordt - ik kan er zo hele middagen naar luisteren. Daarnaast weet hij opvallend vaak de juiste balans te vinden tussen ingetogen liedjes en wat meer gearrangeerde productie, zeker op zijn twee albums uit 1969.

Ik vind het moeilijk om een absolute favoriet aan te wijzen binnen zijn oeuvre, dat hangt ook een beetje van mijn stemming af, maar Kathleen behoort sowieso tot zijn allerbeste nummers. Het is één van zijn meest ingetogen, kleine (zeker in de strijkerloze live-uitvoering) en pijnlijkste liedjes (alleen al hoe hij I got to stop the pain zingt). En dan is er nog die viool die door merg en been gaat, vooral richting het eind. Bloedmooi.




Ook overwogen: Waitin' Around to Die / For the Sake of the Song / (Quicksilver Daydreams of) Maria

https://i.ytimg.com/vi/OzawpjU7dtk/maxresdefault.jpg

51. Baaba Maal & Mansour Seck - Djam Leelii

Senegal – 1989 – Mande / Fula

Één van de zeldzame Afrikaanse albums die bij ons thuis niet alleen op CD was te vinden, maar ook regelmatig opstond, is deze samenwerking tussen Maal & Seck (opgenomen in 1984), waar mijn ouders allebei gek op waren. Ik vond het aanvankelijk niet meer dan wel aardig en het duurde even voor het kwartje definitief viel, maar dat gebeurde uiteindelijk in 2009 tijdens een concert in Paradiso waar ik met mijn ouders heen ging. Eigenlijk stond alleen Baaba Maal op de poster, maar Mansour Seck bleek meegekomen voor een onverwachts gastoptreden. Het was prachtig om ze na al die jaren samen te zien op het podium en het was voor mij de aanleiding om wat dieper het album in te duiken. In de jaren daarna groeide Djam Leelii gestaag uit tot een favoriet album, met de titeltrack als hoogtepunt.

Zoals wel vaker bij niet-Westerse muziek voelt de structuur behoorlijk vrij en ruimtelijk, waarbij er een knappe balans wordt gevonden tussen samenzang en speelruimte voor de losse stemmen en instrumenten om te meanderen. Nou is Mande sowieso een prachtig genre; enkele andere parels zijn het werk van Rokia Traoré en Sona Diabaté (die laatste kwam twee jaar geleden op mijn pad dankzij 123poetertjes' nominatie in de anderstalige ladder).

Ik heb Baaba Maal zijn solo-werk uit latere jaren nog wel eens geprobeerd en dat is ook best fraai, maar geen enkel album kwam wat mij betreft ook maar in de buurt van de emotionele zeggingskracht van Djam Leelii. Gelukkig is er nog genoeg te ontdekken voor mij de komende jaren, want ik heb het idee dat ik pas een fractie van de interessante releases binnen het genre heb beluisterd. Ik zal Mansour Seck zijn bijna niet beluisterde solo-werk ook eens opzoeken binnenkort. De afgelopen 10 jaar had ik wel genoeg aan dit album, maar nu begint het vooruitzicht van een diepere ontdekkingstocht in het genre me toch wel behoorlijk aan te spreken.




Ook overwogen: Lam Tooro

https://image.hinah.com/lorseau/pzic/concert/bailiff/bailiff2.jpg

50. Jessica Bailiff - Disappear

US – 2002 – Slowcore / Dream Pop / Ambient

Één van mijn favoriete concertherinneringen is het huiskamerconcert dat Jessica Bailiff in 2007 in Leiden gaf. Het was sowieso één van de eerste concerten waar ik in mijn eentje naartoe ben gegaan (deze muziek was toch iets te vaag & obscuur om zelfs mijn meest openminded vrienden mee te krijgen). Entree was - als mijn geheugen me niet in de steek laat - 5 euro, en dat was inclusief koffie/thee + koekje én voorprogramma (de Vlaamse Annelies Monseré). Binnen in de woonkamer lagen een stuk of 20 kussens op de grond, en nadat ik enkele minuten aandachtig de boekenkast van de bewoners had bewonderd, ben ik bij een raam gaan zitten in afwachting van de rest van de middag. Wat me vooral is bijgebleven is hoe muisstil iedereen was tijdens het optreden, en aangezien de nummers vrij organisch in elkaar overvloeiden, durfde het publiek tussendoor ook nauwelijks te klappen. Een uur lang konden we wegdromen op de uitgesponnen, gruizige gitaartapijten en zachte zang. Achteraf zei Jessica dat ze nog nooit voor zo'n stil, gefocust en respectvol publiek had opgetreden. Later heb ik nog wel meer van dit soort intieme en muisstille optredens meegemaakt, maar destijds was dit een compleet nieuwe ervaring voor me, vergeleken met het eeuwige rumoer dat ik uit Paradiso en de Melkweg kende.

Het was niet zo gek dat Bailiff in 2006 op mijn pad kwam: Kranky was destijds een vrij toonaangevend label en ik wilde hun catalogus nog wel eens doorlopen. Daarnaast hadden Alan Sparhawk en Mimi Parker haar debuut geproduceerd en speelden ze mee op enkele nummers (de invloed van Low is op die eerste plaat ook duidelijk hoorbaar). De jaren na het concert heb ik Bailiff's werk nog heel vaak gedraaid, haar platen werken als een soort van rustgevende roes om je aan over te geven. Haar eerste drie albums zijn me allemaal even dierbaar, maar wellicht is haar derde plaat mijn favoriet omdat die het meest eigen klinkt. Disappear is het allermooiste nummer op die plaat. Wellicht is Bailiff's werk ook iets voor de liefhebbers van Grouper.




Ook overwogen: The Hiding Place / Trust

En nog wat tracks van Koenr!

65. Sambassadeur – Between the Lines: Tof, kort liedje, inderdaad met een hoog knuffelgehalte. Alles aan deze track ademt rust uit: de vederlichte en lieve zang, de berustende melodie, zelfs het gitaarstukje in deel 2 van de track. Kende het niet, maar gewoon erg fijn om naar te luisteren.

64. Fausto – Lembra-Me um Sonho Lindo: De naam deed me onwillekeurig aan Duitsland denken (door de experimentele band Faust, vermoed ik), maar als je de songtitel bekijkt, weet je natuurlijk dat dit Brazilië of Portugal wordt, Koen kennende ook geen verrassing uiteraard. Schitterende track, moet ik zeggen. Uiterst knappe en dynamisch klinkende prog-folk, doet me geregeld ook weer denken aan de Canadese prog-folkbands, maar dan ook nog met een zweem van exotisch mysterie. Zeker een artiest om meer van op te zoeken.

63. Mark Feldman & Sylvie Courvoisier – Rigal: Van de Book of Angels-reeks van Zorn heb ik ook al een aantal plaatjes kunnen beluisteren, en meestal viel dat goed (Masada String Trio, The Dreamers) tot enorm goed (Ben Goldberg) mee. Deze kende ik nog niet, maar het huwelijk tussen piano en viool is erg geslaagd, de muziek klinkt gelaagd en spannend en het compositorische talent van Zorn zorgt in deze reeks ook vaak voor een exotisch geluid dat me wel ligt.

62. Julia Holter – Marienbad: Ook van deze dame heb ik nog veel te weinig gehoord. Ik moet ootmoedig toegeven dat het bij enkele losse tracks is gebleven vooralsnog, terwijl ik de aantrekkingskracht van Holter’s stem absoluut moet onderkennen, alsook haar gave om een spannende track in elkaar te knutselen.

Ik gluur stiekem een beetje mee en ben zoals verwacht erg aan het genieten van je lijst, Koen! Grootste ontdekking tot nu toe is Papa M, zit nu al de hele dag naar zijn meanderende gitaartjes te luisteren.