Meer ter afsluiting van een hectisch album, waarvan dit liedje niet echt representatief is (maar er dus wel bij past).

Spuit 123 maar oioioi die plaat van Fausto is echt een weergaloos wonderschoon ondekkingstochtje, zo fijn luisteren met de wetenschap dat telkens wanneer een nummer is afgelopen er weer een totaal nieuw cadeautje je op te wachten om door je geliefd te worden.

En ja, ik loop nog altijd hopeloos achter hier sorryyyy

https://www.sfjazz.org/globalassets/discover/blog/blog-images/coltrane_ascension_5050callout.jpg

42. John Coltrane - Kulu Sé Mama (Juno Sé Mama)

US – 1967 – Free Jazz / Spiritual Jazz

Ik heb elders als een groot stuk geschreven over de totstandkoming van mijn liefde voor Coltrane, en die liefde is enkel groter geworden in de loop der jaren. Waar het lang vooral bij enkele grote titels bleef (A Love Supreme, Olé Coltrane, Giant Steps), ben ik in 2020 echt de diepte in gedoken: in mei van dat jaar heb ik ongeveer 3 weken lang met zijn albums gekookt en ze tussendoor ook nog veelvuldig langs laten komen. De allergrootste verrassing in die weken kwam bij de allereerste luisterbeurt van Kulu Sé Mama, en dan met name bij de 18 minuten durende titeltrack. Instant liefde, en volgens mij heb ik even 10 minuten pauze genomen van het keukenwerk om gewoon even te gaan zitten en te genieten. Het was me direct duidelijk dat ik met een nieuwe favoriete Coltrane compositie te maken had, en het album is diezelfde avond nog op repeat gegaan.

De vocals en percussie van Juno Lewis maken deze plaat uniek binnen Coltrane's oeuvre, ze voegen een extra element toe aan het toch al belachelijk sterke kwartet, en deze track gaat daardoor qua sound al een heel eind in de richting die Pharoah Sanders en Alice Coltrane enkele jaren later zouden inslaan. De bezwerende chants, de weidse geluidstapijten vol kleine details, en de onderlinge spanning, duels en het samenspel tussen zowel de twee saxofoons als de twee percussionisten - wat een genot om naar te luisteren.

En zoals bij alles van Coltrane, wordt die liefde enkel intenser bij herhaaldelijke beluistering.




Ook overwogen Part I: Acknowledgement / Olé

https://mechanicalowlblog.files.wordpress.com/2020/04/comus-4.jpg

41. Comus - Drip Drip

UK – 1971 – Prog Frolk

Ik moet aerobag en Johnny Marr hier even bedanken, die me er ergens in 2020 op BeatSense op wezen dat die 3,5* die ik voor First Utterance had staan toch echt wat aan de lage kant was voor een uitgesproken folk-liefhebber. En ze hadden gelijk. Ik had het album ergens tussen 2007 en 2009 wel enkele malen geluisterd, maar toen was ik wellicht nog niet helemaal klaar voor (met name de proggy kant van) hun sound. Daarna was Comus dan ook een klein beetje van mijn radar verdwenen (iets met te veel andere muziek om te ontdekken) en de herbezichtiging en eventuele herwaardering hadden inmiddels al veel te lang op zich laten wachten.

Anyway, met hernieuwde interesse kwam de plaat dit keer wel direct bij me binnen en sindsdien is vooral Drip Drip hier regelmatig langsgekomen. Want wat een heerlijke ervaring is dat nummer, zeker over een goede koptelefoon of set boxen. Het is een soort bezeten, bezwete, beklemmende folktrip door de krochten van het menselijk ras. Alsof je even in de huid kruipt van een moordenaar uit een middeleeuwse horrorfilm. Vooral het samenspel tussen percussie, zang en violen is zó ontzettend tof dat het elke keer weer lastig is om een grijns te onderdrukken.

De rest van de plaat is ook bijzonder fraai, en ik sluit verdere toekomstige verhoging zeker niet uit. Inmiddels is de plaat in ieder geval onderdeel geworden van een wat selecter groepje albums dat gewoon met enige regelmaat wordt opgezet. Nu nog die LP zien te scoren.




Ook overwogen: -

4* nog steeds te laag. Luister nou maar naar JM en ondergetekende, hebben we ooit niet gelijk?

Zelden.

Maar ik was je al voor in mijn laatste paragraaf, mijn beste.

https://apeconcerts.com/wp-content/uploads/2017/07/openmikeeagle_1024-1024x576.jpg

40. Open Mike Eagle feat. Has-Lo - 95 Radios

US – 2017 – Hip-Hop

Er zijn van die nummers die niet meteen opvallen, maar over tijd langzaamaan hun schoonheid aan je openbaren een heel voorzichtig onder je huid beginnen te kruipen. In het geval van Open Mike Eagle geldt dat eigenlijk voor vrijwel zijn hele album Brick Body Kids Still Daydream. Voor een rapper die bekend stond om zijn droge humor, voelde dit - ondanks enkele catchy nummers - allemaal ineens behoorlijk serieus, low-key en laid-back. Maar de conceptplaat over opgroeien in de Projects en gentrificatie bleek na herhaaldelijk luisteren vol te zitten met bijzonder fraaie sfeerschetsen, lyrics en observaties. En ook vol met warmte, met name in de persoonlijke stukken over zijn jeugd, vrienden en liefde voor muziek.

En zelfs toen ik de plaat al heel tof vond, viel 95 Radios me niet eens meteen op. Eerdere favorieten op het album waren Hymnal (met die geweldige guest-verse van Sammus), Daydreaming in the Projects en (How Could Anybody) Feel at Home. Maar het allermooiste nummer op de plaat - en misschien wel het gevoeligste hip-hop liedje dat ik ken - bleek zich stiekem ergens richting het einde van het album te verschuilen. Alleen al hoe Eagle opent met Okay, it's quiet now, om vervolgens de anecdotes uit zijn jeugd met de luisteraar te delen. Ontroerend.

Daarnaast bleek het live ook nog eens allemaal prachtig te zijn en bleek Mike een bijzonder vriendelijke gast, waar ik achteraf nog uitgebreid mee heb staan praten. Inmiddels is zowel het album als dit nummer uitgegroeid tot één van mijn absolute favorieten binnen het genre.




Ook overwogen: Hymnal

Er kwam daarna zeker geen geluid meer uit?

Wat een zalige nummers weer, oeioeioei. Die van Coltrane is puur goud inderdaad

Vooral de regisseurs uit de 13e eeuw waren ijzersterk naar mijn mening.

Ik bedoelde uiteraard de setting. Slordig verwoordt inderdaad.

https://zarecords.files.wordpress.com/2011/11/morphine.jpg

39. Morphine - You Look Like Rain

US – 1992 – Jazz-Rock

Er was een tijd dat ik - op basis van het jaar van hun eerste releases en de album-art – dacht dat Morphine een grunge band was. En aangezien ik net een beetje was uitgeluisterd op Alice in Chains (eigenlijk de enige grunge-band die ik als tiener écht tof vond), liet ik de band wijselijk aan me voorbij gaan. Toen ik enkele jaren later voor de MuMe-ladder een Morphine-liedje luisterde, moest ik toch echt even dubbelchecken of ik wel het juiste nummer had opgezet. Dit klonk helemaal niet als '90s grunge. Huh? Waarom dacht ik ook alweer precies dat Morphine een grunge-band was? Grappig hoe je jezelf dingen wijs kan maken.

Want Morphine klonk juist ontzettend tof. De unieke combo van sax, bas & drums bleek aan de basis te liggen van een behoorlijk geweldig geluid dat zich ergens op het raakvlak tussen Rock, Blues & Jazz bevond. De eerste twee albums van de band gingen vlot op repeat en de sound bleek ook uitzonderlijk goed in de smaak te vallen bij enkele dates, waardoor hun muziek me die jaren uiteindelijk tijdens vele nachten heeft vergezeld.

Het is vooral hun debuut Good uit 1992 dat ik helemaal in mijn hart heb gesloten. Eigenlijk zou ik vrijwel elk nummer van dat album hier kunnen noemen, maar het ingetogen, emotionele middelpunt You Look Like Rain is me uiteindelijk toch wel het allerdierbaarste. Ingesloten tussen twee wat onstuimigere nummers, komt deze zwoele, flirty track optimaal tot zijn recht. Alleen al hoe Sandman and your intelligence… is sexy… croont. Zucht. Er zijn maar weinig mannelijke zangers die ik liever hoor.




Ook overwogen: The Only One / The Night / Do Not Go Quietly Unto Your Grave

https://d1e00ek4ebabms.cloudfront.net/production/f644e82a-133c-47a1-a120-a5ae403993f4.jpg

38. Bob Dylan - Blowin' in the Wind

US – 1963 – Folk

Bob Dylan was één van de grote liefdes van mijn moeder en zijn LP's zijn mij het meest dierbaar van alles wat ze me heeft achtergelaten. Ik weet nog goed hoe mooi zij het vond dat ik in mijn late tienerjaren zijn werk rustig begon te ontdekken, en we Dylan's nummers met elkaar begonnen te delen. Ik zag aan alles hoeveel vreugde dat haar gaf.

Toen ze ons in 2014 verliet was het dan ook vanzelfsprekend dat we sowieso één nummer van Dylan op haar begrafenis zouden draaien. Veel van haar favorieten leken me niet direct heel toepasselijk, maar dit nummer - met enkele bijzonder fraaie frases, waarvan vooral and how many times can a man turn his head / and pretend that he just doesn't see? me tot de dag van vandaag diep raakt - leek me een bijzonder toepasselijk nummer om haar kist mee de kapel binnen te dragen. Ik stelde de keuze aan mijn zusje voor en zette het nummer voor haar op. Terwijl ze geconcentreerd naar de tekst luisterde, knikte ze instemmend. Ze had niet veel met Dylan, maar dit vond ze een prachtige keus.

En dus zou ik hier wel een heleboel andere artistieke meesterwerken uit de man zijn oeuvre kunnen droppen, maar dit is Dylan's nummer dat mij het allerdierbaarst is.




Ook overwogen: I Want You / Sad-Eyed Lady of the Lowlands / Don't Think Twice, It's All Right / One of Us Must Know (Sooner or Later)

Mooi Koen

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f5/Deerhoof_%28band%29.jpg

37. Deerhoof - Milk Man

US – 2004 – Noise Rock

Het lijkt wel of ik elk jaar minder naar rock luister. Niet dat rock dood is (dat zou niemand ooit durven beweren), maar én het sluit met de jaren steeds minder vaak aan bij mijn gemoedstoestand én in andere genres lijkt er gewoon nog veel meer te ontdekken voor me. Bovendien lijkt bij veel bands de koek na enkele albums toch wel behoorlijk op. Deerhoof is echter een goede uitzondering op al die regels, want deze band blijft er consistent in slagen - al een heel oeuvre lang - om me te vermaken, mee te voeren en een grote grijns op mijn gezicht te toveren. Hoewel hun beste plaat inmiddels alweer 18 jaar oud is, brachten ze afgelopen jaar nog een geweldig album uit vol dwarse, speelse, kleurrijke en immer frisse liedjes. Ook hun coverplaat uit 2020 was een unieke ode die liet zien dat deze band nog steeds vol creatieve ideeën zit.

Een groot deel van de aantrekkingskracht (of afstotingskracht, zo u wil) van de band zit in de presence van frontvrouw Satomi Matsuzaki, want haar stem kleurt de sound van de band zo sterk dat je er niet omheen kan. Nou ben ik gelukkig groot fan en zeker als je de band live aan het werk ziet, met haar danspasjes en -sprongetjes en veel te grote basgitaar, valt alles compleet op z'n plek.

Nou had ik het bij Comus al over de duistere lyrics, en dit nummer sluit daar eigenlijk opvallend goed bij aan. Het is een beetje de moderne variant van de horror van Drip Drip, waarbij de Milk Man als een soort weirde, fucked-up versie van Freddy Krueger over de daken sluipt op zoek naar kinderen om mee te nemen naar ik wil niet weten waar. Ik kan soms daadwerkelijk kippenvel krijgen als Satomi de openingslyrics zingt, terwijl ik er tegelijkertijd onwijs vrolijk van wordt. Hoe Satomi in dit nummer een balans weet te vinden tussen kinderlijke onschuld en creepy horror, is eigenlijk nergens mee te vergelijken.




Ook overwogen: Your Dystopic Creation Doesn't Fear You / Super Duper Rescue Heads!

Milk Man!

Milk Man sleeps on the roof in the noon
Bana-na-na stabbed to the arms, weird man
Ooh-la-la

Ik zie dubbel

Het was tijd voor de domibo begrijp ik?

In dit geval hebben jullie zeker gelijk

I'LL BE GENTLE

Kropje in de keel wel bij je stuk over Bob Dylan.

Nog wat tracks inhalen, zo geraken we al over de helft!

51. Baaba Maal & Mansour Seck – Djam Leelii: Wat minder broeierig en opzwepend dan pak ‘m beet Fela Kuti, dit is natuurlijk ook totaal iets anders. Baaba Maal en Mansour Seck nemen hun tijd voor deze sfeervolle, uitwaaierende track. Klinkt ergens ook wel iets spiritueels in door, als een soort van mantra wordt de tekst haast gedeclameerd, en de instrumentatie is al even hypnotiserend.

50. Jessica Bailiff – Disappear: Net als Maal & Seck neemt Jessica Bailiff hier haar tijd om deze song te laten ontplooien, maar dan op een geheel andere manier. Low wordt genoemd in het stukje van Koen, en die invloed herken ik er ook wel in (zelfs retroactief, want Low’s meest recente heeft hier ook wel raakvlakken mee). Erg sfeervolle muziek met ook wel een onguur kantje/randje, en spookachtige vocalen van Bailiff.

49. Jorge Ben – Oba, lá vem ela: Inderdaad, onweerstaanbaar nummer. Jorge Ben’s stem klinkt eens zoet en aantrekkelijk om dan over te schakelen op nijdig, en zijn zanglijnen worden ondersteund door soms wat nerveuze maar bloedmooie gitaar en percussie.

48. Pete Rock & C.L. Smooth – They Reminisce over You (T.R.O.Y.): Absoluut een jaren ’90-klassieker uit de hip-hopwereld, met een mooie, organische productie (die blazers!) en een relaxt klinkende C.L. Smooth met inderdaad een erg fraaie, bij vlagen ontroerende tekst ook.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/2a207e4dc5e7403f9bb16874af7d1c1f.jpg#2a207e4dc5e7403f9bb16874af7d1c1f

36. Palace Brothers - All Is Grace

US – 1994 – Alt-Country

Uiteraard staat er ook een liedje van Will Oldham in mijn lijst, ieders favoriete bebaarde bard, bewierookt op talloze muziekfora. Vrij vlot na mijn inschrijving op MuMe kwam ik bij I See a Darkness uit (er waren - zeker toen - nogal wat fans actief op het forum), en vervolgens werd zijn oeuvre rustig verkend. Al zijn '90s platen (daarna vind ik zijn werk beduidend minder interessant worden) staan vol met kleine, intieme, breekbare liedjes. Er zijn momenten dat Oldham me recht in mijn ziel weet te raken met zijn ogenschijnlijk simpele bespiegelingen en de manier waarop hij zijn stem weet te gebruiken.

En dat ziet u goed, geen New Partner of We All, Us Three, Will Ride in mijn lijst. Beide nummers vind ik werkelijk bloedmooi en ontroerend, maar mijn favoriete liedje uit de beste man zijn oeuvre is wellicht ook zijn allerkortste. Alleen al die openingsfrase - The blessed grace of waking up / of breathing in the sheets / and hello to you, at the window / hello to you - vergezeld door een bescheiden, lo-fi gitaartokkeltje, vind ik zó belachelijk ontroerend in al z'n eenvoud. Alsof je wordt gedwongen heel even stil te staan bij hoe fijn het is om 'gewoon' gezond, tevreden, en met een frisse blik wakker te mogen worden. En als Oldham even later goodbye, despair zingt, voelt het nummer daadwerkelijk als ontwaken met een fijn gevoel nadat je een nare periode achter de rug hebt. Veel intiemer dan dat wordt het voor mij niet.




Ook overwogen: New Partner / We All, Us Three, Will Ride / A Minor Place / No More Workhorse Blues

https://cloudfront-us-east-1.images.arcpublishing.com/infobae/IDIPAMLIJBCKXDOAYTWGXYZNGQ.jpg

35. Caetano Veloso - Nine Out of Ten

Brazil – 1972 – MPB

Eigenlijk is dit niet het beste nummer op Caetano Veloso's meesterwerk Transa. Als je me het twee jaar geleden had gevraagd, had ik It's a Long Way of Triste Bahia genoemd. Maar ergens in september 2020, een maand na het overlijden van mijn vader, heb ik dit nummer zo belachelijk veel gedraaid, dat het zich onvermijdelijk in mijn lichaam heeft genesteld. Ik vond het daarvoor al wel een leuk nummer, maar pas toen ik opnieuw door een rouwproces moest, kwam het ineens heel sterk bij me binnen.

Het nummer raakt me eigenlijk een beetje op dezelfde manier als All Is Grace: het nummer straalt een soort van pure liefde voor het bestaan - voor het mogen voelen van emoties - uit. Maar waar All Is Grace het ingetogen en introspectieve pad kiest, gaat Nine Out of Ten juist voor de meest uitbundige route. Ik ken geen enkel ander nummer waarin dit zo fraai, onverbloemd en onbeschaamd wordt bezongen. Veloso schreeuwt zowat van de daken dat hij leeft. En dat is niet zo gek, want hij schreef dit na een periode in de gevangenis en vervolgens in exile in London. Daarmee wordt het nummer een soort van volledige, complete overgave aan het weer kunnen genieten van muziek in de straten, van cinema, van pratende mensen om je heen, etc. - ondanks alle narigheid in je leven. En het eindeloze, met wellicht nog wat restanten ongeloof, aan jezelf herhalen dat je leeft - écht leeft - maakt dit nummer zo geweldig. Alsof Veloso bang is dat het allemaal maar een droom is en zich er van moet blijven verzekeren. Alleen al van hoe hij feel the sound of music banging in my belly-belly-belly-belly zingt, krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht. Ik wou zowaar dat ik zelf bij 9 v/d 10 acteurs die ik zag kon janken. En dat compromisloze, die complete, onbeschaamde overgave, juist dat maakt het nummer zo ontroerend.

Nine Out of Ten werd een nummer dat me hielp om net even wat beter in mijn vel te zitten. Nou was ik daar zo kort na het overlijden nog niet helemaal aan toe, maar dit nummer bood me troost en heeft me toch een beetje door die zware periode heen gesleept. En alleen daarom al is dit nummer nooit meer uit mijn lijst te krijgen.




Ook overwogen: Triste Bahia / It's a Long Way

https://thepanoptic.co.uk/wp-content/uploads/2017/05/MI0001471419_full.jpg

34. Sufjan Stevens - John Wayne Gacy, Jr.

US – 2005 – Folk

Mijn liefde voor Sufjan is helaas een beetje bekoeld. Zijn recente werk glijdt allemaal een beetje langs me heen en ik kan er eigenlijk nog maar nauwelijks interesse voor opbrengen. Maar ooit, in 2005, waren Sufjan en Illinois de ontdekking van het jaar voor mij. Illinois is ongetwijfeld één van de albums die ik het allervaakst heb geluisterd in mijn leven, jarenlang was het album niet weg te krijgen uit mijn CD-speler. Het was ook aan Sufjan Stevens de eer om dat jaar te tekenen voor mijn allereerste concert ooit. Ik was 17 en had een vriend zo gek gekregen mee te gaan, die wilde dat ook wel eens meemaken. We dwaalden rond door Amsterdam en na een lange omweg via het Vondelpark vonden we uiteindelijk de voordeur van Paradiso. Het was prachtig, twee uur lang stortte Sufjan, bijgestaan door z'n Illinoisemakers-cheerleadersquad, zijn hart over ons uit. Van het uitbundige Chicago tot het ingetogen Casimir Pulaski Day (mijn andere favoriet op de plaat), alles klopte en het betekende het begin van een periode van een jaar of vijf waarin ik intensief concerten zou bezoeken. Tot andere interesses mijn leven weer zouden overnemen.

Het allermooiste nummer van het album, en uit de man zijn oeuvre, blijft deze bijzondere bespiegeling op seriemoordenaar John Wayne Gacy, waarin Sufjan hem op uiterst humane manier weet neer te zetten. Ik hoef er verder niet zo veel over te zeggen, want met deze veelvuldig MuMe-ladder en Witte Trui-finalist - De Clown, zoals sommigen hem graag noemen - is iedereen bekend. Het is gewoon een perfect singer/songwriter-liedje. En die slotstrofe bezorgt me nog steeds kippenvel, eigenlijk onvoorstelbaar dat je dat uit je pen krijgt en durft te zingen.




Ook overwogen: Casimir Pulaski Day

Prachtige liedjes en nog mooiere stukjes, Koen.

https://www.morrisonhotelgallery.com/images/big/Amsterdam_BarrySchultz029.jpg

33. Loudon Wainwright III - The Picture

US – 1992 – Folk

Loudon Wainwright heeft een bijzonder plekje in mijn hart. Hij was een grote muzikale held binnen de familie van mijn moeder's kant, en zowel zij als haar broers en zussen waren helemaal gek op zijn muziek in de jaren '70: op zijn humoristische, open, oprechte lyrics en op zijn grappen en zelfspot. Hij was een soort van verongelukte bard, die zijn eigen relatie, foute keuzes, en ongemakken onder de loep durfde te nemen. En waar mijn moeder zijn muziek doorgaf aan mij, gaven mijn ooms en tantes het door aan mijn neven en nichten.

In Europa heeft hij denk ik niet heel veel getourd in de jaren '70 of '80, want het was altijd een grote wens van mijn moeder om hem nog live te zien. Toen ik zag dat hij in 2011 in Antwerpen op zou treden, heb ik geen moment getwijfeld en drie kaartjes gehaald. Samen met haar en m'n toenmalige vriendin zijn we naar Antwerpen gereden, hebben we wat gegeten, en vervolgens heb ik 1,5 uur gekeken hoe mijn moeder volschoot met emoties en herinneringen.

Zelf kende ik vooral vooral wat losse liedjes, maar ook mij wist Loudon tijdens dat concert te ontroeren. Met zijn verhalen tussendoor, zijn zelfspot, en zijn rake observaties. Enkele nummers vielen me op in al hun ingetogen pracht, waarbij vooral The Picture me behoorlijk ontroerde. In de weken na het concert heb ik er werk van gemaakt om een groot deel van het oeuvre van de man door te lopen, en hoewel er geen echte meesterwerken tussen zitten, zijn er op vrijwel elk album wel een paar losse pareltjes te vinden. Hij bezit een prachtige blik op de wereld en is een geweldig tekstschrijver.

Maar het nummer dat tijdens het concert mijn hart stal, is nog steeds mijn absolute favoriet. In The Picture vind ik vooral dit stukje zo ongelooflijk fraai, dat ik er spontaan vochtige ogen van kan krijgen.

A brother needs a sister
to watch what he can do,
To protect and to torture,
to boss around, it's true
But a brother will defend her
For a sister's love is pure,
Because she thinks he's wonderful
When he is not so sure




Ook overwogen: New Paint / The Swimming Song

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/5517ae1a23ce4ea7bb55c02b3cadad9e.jpg

32. Novos Baianos - Preta Pretinha

Brazil – 1972 – MPB

De allermooiste ontdekking van mijn muzikale Braziliaanse reizen is uiteindelijk toch deze plaat van Novos Baianos gebleken (zie ook mijn stukje bij het album zelf), waarin Samba, Pop & Bossa Nova op sublieme wijzen samen worden gesmolten tot een gloeiend geheel. Het album was vanaf de eerste luisterbeurt niet weg te krijgen uit mijn playlist, en vormde een groot deel van mijn soundtrack van de eerste lockdown in 2020. Ik merk dat ik met de jaren ook steeds meer behoefte heb aan dit soort warme muziek in mijn leven.

Hoogtepunt Preta Pretinha is zo'n ontzettend licht en fraai nummer, dat de figuurlijke zon er altijd direct van gaat schijnen en het leven nog net een stukje aangenamer lijkt. Die warme zang, de ingetogen levensvreugde, dat verrukkelijke gitaartokkeltje, de speelse percussie en de samenzang die uiteindelijk richting het einde van het nummer geïntroduceerd wordt - het is allemaal al net zo onweerstaanbaar als de track van Jorge Ben die eerder langskwam. Een nummertje om in te lijsten of voor altijd in weg te dromen.




Ook overwogen: Acabou Chorare / A Menina Dança

https://img-www.tf-cdn.com/artist/10/stereolab.jpeg?_v=20220227125210&fit=crop&crop=faces%20entropy&w=1200&h=630

31. Stereolab - Cybele's Reverie

UK – 1996 – Art Pop

Stereolab, met hun unieke blend van Chanson, Krautrock, Space Age & Indie Pop - klonk er ooit een popband zo fris & eigenzinnig? Ik denk het niet.

Ik kon hun geluid vanaf de allereerste keer dat ik iets van ze hoorde (ergens in 2006) al waarderen, maar hun muziek bleek over de jaren heen enkel verslavender te worden en ze zijn uitgegroeid tot één van mijn absolute favorieten. De definitieve emotionele klik vond plaats tijdens het concert in de Melkweg in 2008, waarna ik hun hele oeuvre ben ingedoken, maar ook in 2020 heb ik mijn liefde voor de band weer helemaal opnieuw ontdekt en met name hun jaren '90 werk andermaal grijsgedraaid. Ze hebben zo veel heerlijke nummers vol onvoorspelbare structuren, speelse wendingen, weidse gitaartapijten en uiteraard, als kers op de taart, Lætitia Sadier's heerlijke half-Engelse-half-Franse vocalen.

Ik vind het moeilijk om een absolute favoriet aan te wijzen, maar meestal kom ik toch bij dit nummer uit. Die fraaie strings, het kenmerkende orgel-geluid en dat wervelende refreintje, waarin Sadier bijna over haar eigen stem, de achtergrondvocalen en de muziek heen lijkt te tuimelen. Absoluut één van de allerbeste bands ooit.




Ook overwogen: Cosmic Country Noir / French Disko / Jenny Ondioline / Peng! 33 / Lo Boob Oscillator / Metronomic Underground

https://www.festivalinfo.nl/img/artist/review_foto_artist_pic/7732_Iron___Wine_78546.jpg

30. Iron & Wine - Promise What You Will

US – 2002 – Folk

Tussen 2004 en 2007 was Sam Beam met afstand mijn grootste muzikale liefde en als ik destijds een top 100 had gemaakt, stond één van zijn nummers ongetwijfeld op het podium. Eindeloos kon ik verdrinken in zijn zielenroerselen (wat een fraai woord is dat ook). The Shepherd's Dog bleek echter zijn laatste sterke release en daarna is mijn liefde beetje bij beetje bekoeld, maar zijn werk tussen 2002 en 2005 koester ik onverminderd en ik denk niet dat die liefde ooit gaat verdwijnen. Een echte uitgesproken favoriet heb ik nooit gehad en het is dan ook onmogelijk kiezen tussen alle liedjes uit deze periode, maar ik ga hier voor een nummer waar ik sinds een paar jaar een speciale associatie bij heb.

Toen ik in 2019 met mijn vader in Kaapverdië was en we door de bergen aan het wandelen waren op Brava, het allerkleinste eilandje van de 10, besloten we op een gegeven moment dat het handiger was als we beiden rustig op ons eigen tempo zouden wandelen. Er was een hondje met ons meegelopen van de Airbnb waar we verbleven en toen er eenmaal een behoorlijk gat tussen mij en mijn vader zat (heerlijk hoe je over die kronkelweggetjes naar beneden kan kijken en andere mensen op het pad kan spotten), was het aandoenlijk om te zie hoe het beestje enkele malen het hele stuk heen en weer liep tussen ons, om te checken of we beiden wel in orde waren. Uiteindelijk besloot hij bij mijn vader te blijven, die leek zijn gezelschap meer nodig te hebben.

Toen ik na enkele uren de top bereikte en op een steen ging zitten om wat water te drinken, schoten flarden tekst van dit nummer door mijn hoofd.

Spring was on the mountain
We climbed upon
Stopped to see how high
And how far we'd gone
I said, 'love is waiting
And better days'
She smiled and placed a kiss
On my waiting face
Promise what you will
Something good for me
Time will take it all
And it will, you'll see

En ik keek naar beneden en ik zag mijn vader een stuk lager stap voor stap, ondanks zijn aftakelende gezondheid, zijn reuma en allerlei andere kwaaltjes, de berg op ploeteren, ongetwijfeld met een peuk in zijn mond. En het voelde als een omslagpunt, zowel in mijn eigen leven, als in de relatie met mijn vader, en op dat moment was ik echt heel erg tevreden dat ik met hem aan deze reis was begonnen, die meer dan wat dan ook om onze relatie draaide. En ik keek om me heen en zag een felgekleurde vlinder naast me landen, genietend van de late middagzon, en ik voelde dat het goed zat.




Ook overwogen: Sodom, South Georgia / Each Coming Night / Upward over the Mountain / Lion's Mane / Muddy Hymnal

Goed bezig Koen! Hoop binnenkort weer wat van deze lijst te kunnen inhalen, ziet er weer ferm de moeite uit

Nog wat tracks van Koen!

47. Miles Davis – Shhh / Peaceful: In a Silent Way is een heerlijke luistertrip in twee (of vier?) delen, en stond ook aan het begin van een nieuwe fase in Davis’ professionele carrière waar hij steeds meer richting fusion ging. Deze plaat zou je als transitieplaat kunnen zien (al vind ik dat predicaat nog veel beter passen bij voorganger Miles in the Sky), maar voor mij is het wel wat meer. De sfeer die gecreëerd wordt, is mijns inziens heerlijk lui en loom, Davis blinkt uit in zijn aantrekkelijke trompetspel. Verder ook een prominente rol van (elektrische) piano en orgel, de elektrische gitaarlicks van John McLaughlin, en de dynamische tandem Holland-Williams op bas-drums. En oh ja, Wayne Shorter speelt ook mee, al is zijn aanwezigheid voor mij eerder een voetnoot. Zegt genoeg, zeker?

46. Grimes – Oblivion: Van Grimes ken ik niet zo heel veel (en is er ook niet al te veel blijven hangen van wat ik heb beluisterd, moet ik eerlijk toegeven), maar deze track is wel erg lekker, met een leuke clip ook. Zij is zeker een intrigerende artieste én persoonlijkheid. Dit vind ik een soort van introspectieve knaller, bestemd voor de meest schuchtere (en een tikje ongemakkelijke) danspasjes.

45. Burial – Archangel: Dan één van William Emmanuel Bevan’s beste, met Ashtray Wasp inderdaad ook zeer zeker in dat rijtje, beste Koen. Waar dat nummer ruim over de tien minutengrens uitwaaiert, houdt hij het hier compact, en zorgt met geslaagde samples en verknipte havendokbeats voor een donker maar ook weer niet erg grimmig sfeertje. Ergens gloort nog wat hoop, denk ik dan zo.

44. Phosphorescent – Mrs. Juliette Low: Een nummer van Phosphorescent dat ik nog niet kende, staat ook op een wat obscure EP uit de begindagen (2004). Intimistisch tokkelliedje, heel wat bescheidener dan bekender, later werk eigenlijk, maar ik kan er evengoed van genieten. Kan er wel inkomen dat dit live goed kan binnenkomen, des te meer in een intieme setting.

43. Gal Costa – Tuareg: Gal Costa bracht in 1969 twee self titled albums uit, en hoewel ik denk dat de plaat met ondertitel Não Identificado de meeste bekendheid en waardering geniet in het algemeen, gaat mijn voorkeur toch uit naar de heerlijk psychedelische jungletrip genaamd Cinema Olympia. De albumhoes waarschuwt natuurlijk al voor weirdness, maar de muziek is vooral indringend en geestverruimend, met daarbovenop nog ‘ns het geweldige stemgeluid van Costa.

42. John Coltrane – Kulu Sé Mama (Juno Sé Mama): Dan een fraai stukje spiritual jazz van Coltrane en de zijnen, met ook een geweldige (geschifte) Pharoah Sanders. De samenwerking tussen beiden levert op deze plaat heel wat spitante duels op. Ene Juno Lewis schreef dit monumentale titelstuk, en zijn chants maken ook indruk en dragen bij tot de broeierige, intense sfeer van het stuk.

41. Comus – Drip Drip: Heerlijke track, bevreemdend, en ook gewoon vreemd. Comus is zo’n band die met First Utterance een – naar mijn bescheiden mening – meesterwerkje heeft afgeleverd, maar verder niet al te veel ruchtbaarheid heeft verworven. Deze track is hun magnum opus, kan je wel zeggen. Het begint al erg beklemmend, en wanneer na zo’n 3 minuten het bekende riedeltje wordt ingezet, kan het demonische freakprogfolkfeest pas helemaal beginnen. Er huist een zekere verdorven mystiek in (die albumhoes ook!), verdomd intrigerend!
En wat de LP betreft, die heb ik huis, Koen.