Near schreef:
Wah, echt een schitterend punk-album dit. Catchy as hell, de samenzang tussen John Doe en Exene is van begin tot eind spannend, fijne 50's achtige riffjes troef maar dan lekker rauw gebracht, en twee slotnummers die zich tegen het punk-genre zelf afzetten (meer punk kan je niet gaan).. Het nummer "Los Angeles" lijkt mij verplichte kost voor elke liefhebber van gitaarmuziek, wát een nummer, wát een lyrics.

Een ware klassieker, maar daar is de gemiddelde mume'er het klaarblijkelijk niet mee eens...

vielip schreef:
Geweldig album van Overkill!! De sound is heerlijk; loodzwaar en vet! De drums klinken geniaal op dit album vind ik. Geen slecht nummer op te bekennen. Wel wat mindere. Zo vind ik Skullcrusher wel goed qua afwisseling maar het nummer duurt me eigenlijk te lang. Maar ach, dat zijn kinderziektes op een verder heerlijke thrash beuker!

Truly GREAT soundtrack for the first of Sergio Leone trilogy. Ennio does some amazing music here and it's no wonder that he's one of the greatest film music composers ever, if not the greatest. The whole thing screams western and worked so damn well for the movie. Stay tuned for For A Few Dollars More!

George schreef:
Symfonische rock met folk en ' Rachmaninoff piano ' invloeden.
Melodieus en toegankelijk en tevens mijn favoriete plaat van de groep.
De groep Illusion vervolgde de muzikale weg welke Renaissance had ingeslagen.
Een ander prachtig op muziek gezette compositie over Scheherazade is die van de Russische klassieke componist Rimsky-Korsakoff.

dazzler schreef:
Rattlesnakes blijft na al die jaren meer dan overeind.
Deze plaat had een groot retrogehalte tussen al dat synthpop
en new wave geweld uit de eerste helft van de jaren 80.

Perfect Skin is de perfecte opener.
Een zacht kreunende Cole debiteert op een mooie gitaarriff.
Dit heet 24 karaatse radiopop met een scheutje zonneschijn.

philtuper schreef:
Het enige échte meesterwerk en magnus opus van Soundgarden. Punt.

yofriend schreef:
Almost forty songs - of course, one will filter one's specially loved songs and thus find some songs better than others. I, for example, adore the sessions with Ben Webster and the Oscar Peterson Quartet. But also the recordings with Duke Ellington are not to be sneezed at.
In all, this album is one of the towering Jazz vocal albums, not just from the fifties but in the history of Jazz.
Ella is Ella, what can you say?! Her voice is simply heavenly.
Essential.

thelion schreef:
Elvis op zijn best.

Het resultaat is een album dat van begin tot het eind bol staat van de Soul, Country, Gospel, Blues en R&B. Elvis had het plezier in musieceeren terug gevonden en dat hoor je. Alle nummers zijn met bezieling en overtuiging gezongen hij is zeer goed bij stem. Nummers als Onley the Strong Survive, I'm Moving On, After Loving You en Long Black Limousine behoren tot het beste wat hij gemaakt heeft.

ScyldScyfing schreef:
Epic, majestic, grandeur. I was totally convinced I was a pagan warrior general marching into a snowy valley in Finland with an entire army behind me when I first listened to this album. Its beautiful, really, I love everything this band does.

kemm schreef:
Op zijn debuut was het nog enkel zijn stem, een gitaar en een bas. Bij What Color Is Love trekt hij alle registers open met naast de ritmesectie nog o.a. een leger strijkers, een stel blazers en een harp. Alle ingrediënten dus om over the top te gaan, maar niet zo bij Terry Callier. Alle instumenten hebben hun functie binnen een nummer en dragen sterk bij tot de opbouw ervan. Alles zit waar het moet zitten zonder dat het voorspelbaar is, integendeel zelfs. Het is muziek om de ogen bij te sluiten, want het verdient je opperste concentratie. Dit is wat men noemt schone muziek, of je het nu soul, folk of jazz noemt. Terry Callier doet gewoon zijn eigen ding, en hij doet dat uitstekend.

MurryMusic schreef:
Dit is mijn eerste Kool Genius album en man o man wat bevaltie! Ik wist niet dat Kool zo goed kon zijn. Hij zet het sfeertje echt goed neer, hij gebruikt geen moeilijke woorden maar hij brengt het nog steeds complex. Kool G vertelt echt mooie verhalen en zet een goede sfeer neer, al gaat een deel van de eer natuurlijk naar DJ Polo voor die beats. Heurlijkkke album 4.5*

Gregory schreef:
hoe kan ik hier eigenlijk iets anders dan vijf sterren voor geven?

deze muziek voelt nog 'puur' aan, de teksten zijn gemeend, en het zijn dan wel cliche's, toen ze geschreven werden bestonden er nog geen cliche's, dus dat maakt ook niet uit. tel daarbij op de leuke, toegankelijke composities, en de machtig mooie stem, en een klassieker is geboren.

en frank sinatra, tja, als ik een meiske was zou ik spontaan verliefd op 'm worden.

chevy93 schreef:
Zowel het gemiddelde als het aantal stemmen van Live and Let Die zijn lager dan een aantal platen die lager staan. Ik snap weinig van die formules die RYM gebruikt.

I had a Girlfriend. She was hot and I had always a good time with her, but she also was a little bit crazy and from time to time she had moments where I didn't knew who she was.
But hey It was always fun with her so I stayed with her.
Till one day she came to me and just broke up with me. At the end she just said:
"Someday you will find me, In a champagne supernova in the sky"
So there I'm standing(back then I obviously knew Oasis but didn't knew the lyrics like that) thinking what the fuck just happened here, especially because we didn't talked english with each other...
A week later or so I hear Champagne Supernova and immediately recognize the lyrics. Now I know the song but I still don't know what she meant with it.
When I hear the song I think about her, I would love to ask her what she meant but I just saw her once since then and she was with some boys, who would probably beat me up if I talked to her.

foggy schreef:
Ik sluit me helemaal bij je aan Beruk.
Dit album staat in mijn persoonlijke top 10 en kan alleen maar een 5 zijn.
Deze plaat is helemaal top, ik hou erg van Johnny Hartman en dit is de beste van hem samen met john Coltrane.
John Coltrane met z'n trio stellen zich geheel op als begeleiding bij Johnnies fantastische stem en als John Coltrane zich ondergeschikt maakt dan zegt dat wel iets.
Deze man heeft nooit de erkenning gekregen die hij eigenlijk verdient terwijl hij door Jazzkenners word gezien als één van de beste jazz zangers zo niet de beste.
Z'n interpretatie van de nummers hier brengen dit tot het beste wat de vocale jazz te bieden heeft.
Z'n warme stem,z'n timbre en z'n fantastische frasering nemen je mee op een reis tijdens deze nummers en je komt weer op aarde als de cd afgelopen is en je vertwijfeld achterblijft na het aanhoren van zoveel moois.
Toen ik deze cd had gekocht heb ik 'm de eerste tijd helemaal grijs gedraaid.
.Alle nummers zijn van een ongekend niveau en het is moeilijk kiezen maar Lush Life en Autumn Serenade zijn hier toch m'n favorieten.

SockMonkey schreef:
Ella lijkt geboren om deze liedjes te zingen: het ritme van de teksten ligt haar helemaal, en ze weet perfect de persona die het nummer vraagt neer te zetten met humor, weemoed en romantiek.

Ik heb meerdere van de Songbooks, maar deze is mij het allerliefst.

tondeman schreef:
Aan perfectie grenzende ritmische instrumentaties gekoppeld aan baanbrekende, ontroerende lyrics die omgeven worden door geniale arrangementen en dé falsetstem der falsetstemmen zorgen voor een redelijk schappelijke luisterervaring.

A highly interesting album that I really feel gets swallowed up be the production. Also it is brief (all of Faber's early 70 ones are) and repeats themes more often than de Andre's more recent work - so it doesn't seem to end very distinctly. Maybe I am missing something. At any rate, the synths are really neat, tasteful use of ARPs or Moogs, I guess on La bomba in testa. But this is dark and passionate ~ thumbs up!

Twinpeaks schreef:
Een album dat mij een gevoel van thuis komen geeft.Best moeilijk om dit onder een genre te scharen,want is het country?is het rock?is het americana?of toch gewoon country rock?Het is in ieder geval een sterke verzameling van liedjes waarmee de samenzang en het gitaarspel de sterkste troeven zijn.Misschien is het wel de missing link tussen country en pop.Hoe dan ook,een magistraal album waar ik nog minstens 2 maal per week plezier aan beleef

Conway Twitty schreef:
Wat een heerlijke rapstijl heeft Scarface toch. Kende dit album al lang maar nooit echt goed. Na een iTunes-reorganisatie viel hij me op en ben ik hem weer gaan luisteren.
De beats zijn nergens echt super, maar aan simpele beats heeft Scarface genoeg, heerlijk kalmerende flow.
Zeer puik album, I Seen A Man Die en de Ice Cube-collabo zijn uitschieters, maar er staan bijna alleen maar aangename tracks op.

Ortwin schreef:
Zeer sterke psychedelische plaat met prachtige arrangementen met strijkers en elektronica. Op dit hele album geen enkele gewone gitaar te vinden, en toch heb ik het niet gemist. De zangeres van de groep heeft een prachtige, zachte stem. Een plaat die je moet gewoon worden, maar achteraf zie je in dat het een meesterwerk is.

Mr_White schreef:
Ja hoor, ik heb er lang over zitten twijfelen maar heb het toch de volle vijf sterren gegeven. Met net iets meer dan een half uurtje aan muziek zet Rodriguez hier een plaat van jewelste neer. Fijne nummers met socio-politieke thema's zoals we die kennen van andere artiesten (Bob Dylan is al genoemd hier), maar dan met zo'n nadruk op de ghetto's van Amerikaanse steden dat het een geheel nieuwe beleving is. Want het tastbaar maken van die armzalige leefomgeving, het gevoel als je zelf op die straten leeft, dat doet Rodriguez op een manier waarvan er niet veel artiesten zijn die het hem na zullen doen. Genadeloos sterk.

Twilight schreef:
Vreemd dat hier nog geen reacties op zijn.
Geweldige atmospherische metal met zang van Garm van Ulver.
Prachtige melodieën en soms niet eens zo heel zwaar. De enige echt harde nummers zijn Collapse Generation en Radical Cut, met wat gekrijs van Insahn (Mayhem) in Radical Cut.
De meeste rustige stukken zijn echt prachtig en dromerig en de lyrics spreken erg tot de verbeelding.

Ik geef dit pareltje 4,5* en raad dit album aan voor iedereen die van unieke muziek houdt en wel wat metal kan waarderen.

Har schreef:
Dit was het eerste album van Yo La Tengo dat ik hoorde en ik was diep onder de indruk. Kort na het verschijnen ervan zag ik de band in Vera (Groningen) en dat was geweldig. Prachtige rustige stukken waarin vooral Georgia de glansende hoofdrol had werden afgewisseld met wilde rock, waarbij Ira al gitaar- of orgelspelend zo ongeveer met zijn neus op de grond hing. Sudden Organ! Heb Yo La Tengo daarna nog twee (of was het drie?) keer live gezien en het was steeds bijzonder goed. Op hun platen zijn ze meestal wisselvallig - maar op de één of andere manier hoort wisselvalligheid ook bij de grote charme van deze band. Vraag me niet om dat uit te leggen. Een prima band, die in zijn zeer lange bestaan al heel wat pareltjes heeft geproduceerd. Een aantal van die pareltjes vind je op 'Painful', dat van mij vier sterren krijgt.

Madjack71 schreef:
Wederom laat ik mij verrassen door het prachtige kleurenpalet dat Joni Mitchell is. Elk nummer zet een sfeer neer die haar zo eigen is. Het doet iets met mij, telkens weer. The Jungle Line, hier al meer over gezegt, verbaasd mij, Kayne West kan er een puntje aan zuigen. Don't interrupt the Sorrow, met die heerlijke flow van een arrangement.
Idd. een droomachtig geluid, waarin ik zou willen blijven vertoeven, als een vorm van Walhalla, mijn Nangijala.
Soms, raar maar waar, doet het mij zelfs wat denken aan Radiohead. Het spelen met haar stem, wisselingen van structuur in de nummers, het dromerige, het niet schuwen van experimenten van geluid. Ja, zelfs het ontwerp van de hoes.

Ja Joni, it's lonely at the top.
Haar muziek, is geen sprong in het duister.

Crazyworldof schreef:
Stunning effort that must rate as one of the finest débuts and certainly one of the very best Italian Progressive albums. The sweeping romanticism, spine-tingling melodies and accomplished writing and musicianship make this a ride that grips the listener from the first to the last note. Here we have another example of music that, at all times, is intricate and complex and yet every aspect is supremely melodious - no unnecessary dissonance. There are lots of keyboards from the Nocenzi brothers, who surely must have had a modicum of Classical training; piano, Hammond and synths all feature.

In short, a contender for one of the greatest ever Progressive rock albums. It has every element that I love in Prog music, all played to the very highest standard; a great vocalist who, despite some excessive vibrato (seemingly a common feature of the Italian musical culture), has great control and a lovely tone.

stereobread schreef:
The thing that amazes me about this album is the huge amount of variety in the sonic pallet he's Gil is drawing from. There's the expected pop and psychedelic sounds, a variety of traditional instruments, moments that sound like a military marching band wandered into the studio, out of place shrieks, even times when the whole structure just starts to fall away entirely. The other thing that amazes me is that all of that variety, all of that amorphous blob of influences, somehow blends together into a fully structured album that is never anything less than brilliant.

Silky & Smooth schreef:
Pieces of a Man begint vrij opstandig met The Revolution Will No Be Televised. Een erg bekend en vaak gebruikt nummer. Lekker opzwepend en een mooi einde met: The revolution will be live.... Al meteen vanaf begin zit je in vrij positieve sfeer, gecreëerd door een man waarbij je het gevoel hebt dat hij het leven door en door kent. Zijn zang klinkt vrij klagerig, door de lange uithalen aan het einde van woorden en zinnen. Ook de onderwerpen zijn vaak niet echt positief te noemen, veelal over maatschappelijke misstanden. Toch weet Gill Scott-Heron een gevoel bij je neer te zetten van 'het komt allemaal wel weer goed!' Het tempo ligt vrij laag, maar wel precies goed. Mijn aandacht blijft constant bij zijn mooie teksten en de warme muziek. Alles klinkt gewoon zo goed. Het zegt al genoeg dat ik na elk nummer denk 'dit is het mooiste nummer!' En dit elke luisterbeurt weer. Het mooiste nummer vind ik tot nu toch wel I Think I'll Call it Morning.

"I'm gonna take myself a piece of sunshine and paint it all over my sky."