Stijn_Slayer schreef:
Ik doe er een halfje bij en dat betekent dat ik het kennelijk het beste Yes-album vind. Sorry Rick, ik kan er ook niets aan doen. Mijn vorige bericht dekt de lading nog steeds, al wil ik opmerken dat dit het meest psychedelische album van Yes is en me mede daardoor zo goed bevalt. Normaliter ben ik geen uitgesproken fan van Steve Howe, ik vind zijn techniek zelfs een beetje vreemd, maar zoals hij hier speelt, is zelden geëvenaard. Ook, of misschien wel met name, op pedal steel.

'Sound Chaser' biedt anti-proggers munitie om te vuren, maar je moet toch verdomd goed nadenken om een complexer en virtuoser uitgevoerd nummer te vinden. Echt een briljant stuk muziek, niets mis met chaos.

ElMeroMero schreef:
Het blijft me elke keer weer verbazen hoe ze erin zijn geslaagd het plezier van Elis en Tom in de voordracht van 'Aguas de Marco' te vrijwaren.

Een hartverwarmende plaat, met 'Só Tinha... ',voorgedragen door een fabuleus mooi afgemeten zingende Elis, als absolute uitschieter. Voor de mens met een beetje bossa in z'n mik, is deze plaat een must.

Vergeet Astrud, Elis is de échte Queen of the Bossa-Nova.

Vitozymandias schreef:
Over is an album dedicated to the heartbroken; all of the songs here pertain to the loss of major loved ones. Hammill lost his girl Alice, and throughout the forty-five minutes that Over gives, he explores all of the thoughts and emotions that I was feeling. Maybe this would have helped me a lot, but had it been not for the last song, it wouldn't have made such an impact. The end of the album is a message of hope, and in my own personal playlist, I placed it at the very end. It reminded me that things would be all better later on. Later down the road, I would scribble the lyrics to that song in a notebook, and I will always forever cherish it as that one song that made the difference.

Without a doubt though, Over took me by complete surprise and helped me through the struggles and trials of my very first breakup. Yeah, it was petty, and I can see that now. I'm just glad that I had one hell of a record to help me realize that.

Misterfool schreef:
Peter Hammill en het op een na beste album van yes
Ik hoop dat er ook nog wat moderne progalbums de revue passeren.

Kevvy schreef:
I'm sure jazzaholics would have insightful things to say about the guitar work or the timing or the flute solos or the interplay between musicians but I don't. I mean, it all sounds great to me, but don't look at me for jazz insight right now. What I do know is that The Dealer is incredibly entertaining and never ever makes my ears shudder (with things like noisy instrumental masturbation). I can use this album to chill out to by means of using chaos to make sense of chaos. Thanks, Rob!

Seattle_Junkie_Queen schreef:
Joe Hisaishi's ability to bend an entire orchestra to his own will is second to none in the film-scoring business. The soundtrack to Princess Mononoke has more shifts from "big and inspirational" sound to "eerie and threatening" sound than any other soundtrack I've heard. I can just imagine a studio full of uppity Japanese business men in suits recording, dozing off to sleep as they sooth themselves with their own violin playing... then suddenly, Joe Hisaishi outstretches his hands menacingly and gets all Criss Angel: Mindfreak on them. This phenomenon that just can't be explained by modern science or logical thinking (but by special effects, easily) leads to the musicians playing a rapid speed, dark synthed style that definitely keeps the listener on the edge of his/her seat.

titan schreef:
Beste kerstplaat ooit, overbekende kerstkrakers krijgen een nieuw verfje met de Wall-of-sound van Spector. Prachtig gezongen en voortreffelijk geproduceerd. 4,5*

BoyOnHeavenHill schreef:
Opvolger In the land of grey and pink geldt over het algemeen als hun beste plaat -- zo ook op MusicMeter (hoewel één ander Caravan-album hoger scoort, maar dan op basis van niet meer dan vier stemmen). If I could do it... doet daar echter naar mijn smaak eigenlijk niet voor onder, met name dankzij de vier langere nummers waarop de fraaie melodieën, de instrumentale passages en David Sinclairs orgelsolo's (For Richard!) een bijna extatisch effect bereiken. Prachtig.

Yohan schreef:
Serieus, wat een simpele zielen hier. Hoe kan je überhaubt stemmen op een album als je de lyrics niet kan volgen?

Flow en beats?

Hij schrijft alleen zo verschrikkelijk abstract dat je soms even moet nadenken maar hij is vrij coherent, een stuk coherenter dan velen van zijn collega's. Ook Raekwon als onbegrijpelijk bestempelen is vooral je eigen probleem.

Geniaal album, alleen overrate ik het lichtelijk. Éen van mijn favoriete albums waar ik nog wekelijks naar luister.

Father McKenzie schreef:
Klassiek album van deze singer-songwriter, die voordien al ettelijke songs schreef, samen met haar man Gerry Goffin voor popbandjes in de sixties (Little Eva, Shirelles, Aretha Franklin) en nu zelf met een ontzèttend sterk album afkwam waar alles van begin tot eind aan klopt.
Ik volg Snakeskin geheel in dit gedachtengoed. Ook dat de plaat hier op een echte muziekliefhebbers-site vreselijk onderbelicht is en dus niet de aandacht krijgt die de plaat puur op zijn kwaliteiten verdient.
Regelrechte klassieker in het genre, dit speelt in de eredivisie, te vergelijken met Good Old Boys (Randy Newman) of Blonde On Blonde (Bob Dylan) om maar enkele ***** platen te vernoemen.

dudehere schreef:
Naar mijn mening is dit album het mooiste uit de American Recordings serie. Of het makkelijk in het gehoor ligt weet ik niet.

Je hoort hier alleen de man, zijn gitaar en de verhalen die hij heeft. In de andere delen van de serie worden er steeds meer extra instumenten gebruikt. Tot aan zelfs een strijkorkest in deel V. Dit was ook het begin van de serie. Men wist toen nog niet dat het een succes ging worden. Johnny Cash ging gewoon met Rick Rubin in een blokhut in het bos zitten, liedjes spelen. De beste kwamen op de plaat.

ravenstein schreef:
Dit is niet enkel dé metal-plaat van 2009, maar ook nog eens één van de beste Thrash Metal-albums van de laatste paar jaren.
En dat wil wat zeggen, want de laatste 2-3 jaren werden we getrakteerd op enkele zeer goede releases in het genre.
Maar Vektor is meer dan een gewone Thrash Metal-band. Ze combineren Old School Thrash Metal met Black (vooral door de vocals) en leggen een Voivod-achtige (hun logo, zegt dat niet genoeg?) eigenzinnigheid aan de dag. Ze hebben tegelijk een zeer avontuurlijke als retro jaren '80 sound. Wat het ook mag genoemd worden, dit is een meesterwerk dat ik al meer dan welk ander album gedraaid heb de laatste tijd en dat nog lang zal blijven draaien!!
Als metal-liefhebber ben je verplicht om dit gehoord te hebben!

IslaSoul schreef:
Instant Classic, een album dat je op repeat kan zetten.
Stukken beter dan TTP en mogelijk hun beste zelfs (beter dan IH & TFA? ... mogelijk...nog te vroeg om te zeggen).
Blij om Malik B. terug te horen, Dice Raw komt hard op "Here I come" & Peedi Peedi kan zichzelf staande houden naast Black Thought op "Long Time".
"Clock With No Hands" had me direct vast, ook leuk om een stukje "runnin" (The Pharcyde) te horen in het refrein.
De donkere sfeer van het album doet me denken aan IH...
Het veel te vroege overlijden van Dilla heeft The Roots zwaar beïnvloed bij het maken van dit meesterwerk blijkbaar.
En dat laatste stukje van "Can't stop this" wil ik loopen & op repeat zetten...
Man wat een album.

Edwynn schreef:
Zou ik maar es doen, ja. Maar het is Ihsahn en geen Insahn. Bovendien is hij van Emperor en niet van Mayhem.
Maar dit geheel terzijde.

djiaind schreef:
Get Back, Let it Be, Across the Universe and For you Blue. Great great tracks. The first two are amongst the finest songs the band ever wrote and recorded. The making of the album was obviously fraught and difficult, but after more than forty years, it stands out for me as one of the greatest albums.

Phil Spector, who gave us River Deep Mountain High and You've lost that lovin' feeling among his great produced classics, gave the album a final sound that has not gone down well with a lot of the band's fans but I continue to love this album. I also bought the "Naked" version and loved it too. I'd put it up there with Abbey Road, The Double White and Sgt Pepper as containing their very best music.

west schreef:
Dit prachtige album heet niet voor niets Tell Mama: The Complete Muscle Shoals Sessions. Dit zijn haar opnames in the Fame Studios in 4 takes in 1967 - 1968. De nadruk ligt dan natuurlijk op Soul en ook dat kan je wel aan de fantastische stem van Etta James overlaten. Als dan Rick Hall, eigenaar van Fame Records, de productie (natuurlijk) doet, dan krijg je een album vol met topmateriaal.

Het gave is ook nog, dat het originele album van 12 nummers is uitgebreid met de overige 10 opgenomen nummers. En luister dan eens bijvoorbeeld naar extra track I Got You Babe: het is echt briljant neergezet en gezongen. Zo heb je 22 nummers die echt goed tot geweldig zijn. Het is puur genieten geblazen, een klein uur lang.

timregler schreef:
Somewhere through the course of our lives, we music fans in our 40's have encountered the big musical question, who was better, The Beatles or The Stones? The answer of course is The Who. The Who broke every piece of ground that either of these two groups broke, they just did it better. This excellent collection of live tracks of their greatest hits is living testament to it. It's the all our power of the music that strikes me. Never has anyone mixed so much volume with so much intelligence. Townshend is most certainly a genius. He is one of a select few to rise about the overuse of that term. But genius he is. If you call yourself a Rock and Roll fan, then you already know the songs. Every one of them. he attraction is that in their live form as presented here, the songs are stripped of their trappings, leaving just the playing and singing to carry them. That's all they need. The Who would have been great if recording technology had never advanced beyond a single track tape recorder. Rock is Rock. "Long Live Rock"

suuk schreef:
Ik moet zeggen dat het me roerd, vooral in het titelnummer herken ik een soort wanhoop, onmacht of zelfs doodsangst, wat een geschreeuw zeg!
Maar jeetje, ik kan het maximaal 1 keer achter elkaar luisteren in de zoveel tijd, het maakt wat los in me maar ik merk ook dat ik er een beetje raar van wordt wat niet altijd op de goede momenten gebeurt, dit bemoeilijkt ook het goed ontdekken van dit album wat dus niet in een paar dagen gaat gebeuren

paddlesteamer schreef:
The road imagery also has universal resonance and the sense of distances and longing is amply brought out by the brilliant bass playing of Jaco Patorius. I have said that I consider this the most under-rated album she ever made but perhaps I should have said this was the best album she ever made. I'm not sure that it isn't richer, more original, more adventurous and wiser than Blue. Either way, it is one of the most sophisticated and subtle albums in the whole singer-songwriter canon.

himpie schreef:
het eerste album pakte me meteen, ook al waren de teksten nogal corny en de nummers niet altijd even sterk.
op dit nieuwe album is brand new echter zoveel beter geworden. brand new is nu zoveel verder dan de standaard emo met catchy deuntjes en brakke teksten. lange nummers, die à la mogwai opbouwen en opbouwen om tot een geweldige climax te komen waar je u tegen zegt (vooral zichtbaar in het nummer welcome to bangcock). hoe luca op een gegeven moment losbarst, wat een emotie!
en dat terwijl er ruimte blijft voor catchy refreintjes en de emopunk sound zeker niet verloren is.

nu al 4,5*

neo schreef:
Geinoh Yamashirogumi is een collectief voor zo'n 200 mensen samen. Onder hen Shoji Yamashiro die als hoofdcomponist de rest aanvoerde voor deze score van Akira. De regisseur mocht van geluk spreken dat de groep de taak accepteerde vanwege hun weigering van werk voor een film toendertijd. Met veel Indonesische invloeden van onder andere de gamelan, Buddhistische chants, vele taiko-drums (Kenji Kawai's grote vrienden), synthesizers creeeren ze met zijn allen een toendertijd revolutionaire combinatie van oud en nieuw (electronica met traditioneel), echter op zeer uitzonderlijke manier als nooit tevoren.

george clinton schreef:
Het knappe aan die crazy ol' funkateers is het indrukwekkende scala aan grooves, weloverbedacht (een woord van eigen makelij, zij deden ook niets anders) maar het stroomt er allemaal soepel uit alsof het niets is. Ook de experimenten komen niet niet niet gekunsteld over. Natuurlijk waren het wel goede muzikanten, gestolen van de James Brown-bende. De funkgeschiedenis in een notedop: James Brown zet het fundament, Sly en zijn family Stone zorgen voor de inhoud en George Clinton werkt het geheel mooi af, perfectioneert het.
Op dit album is Funkadelic tot volwassendom gekomen.

schnurks schreef:
Delicate, subtle, mellow but not in the slightest schmaltzy, just beautiful and in every sense perfect. That's Inspiration Information. Beauty paired with a deep understanding of that feeling you may call love (for the sake of convenience) transformed into music. That's what Inspiration Information is. I don't want to sound too corny and english is not my first language, and it's not so easy to find the right words to do justice to this music anyway. But I hope you get what I meant. And for those who say Freedom Flight is better: yes, there is Strawberry letter 23 on Freedom Flight, but on Inspiration Information every song is Strawberry letter 23! That's how great it is, and I'm not exaggerating. It's a very perfect masterpiece.

Sir Spamalot schreef:
1986 was een goed jaar in de Metal, want we werden verblijd met onder andere Slayer (Reign In Blood) en deze Darkness Descends, de tweede worp van Dark Angel, tevens ook het debuut van nieuwe zanger Don Doty en drummonster Gene Hoglan, die aan zes van de zeven nummers meeschreef.
Dit is een beestachtig album met slechts zeven nummers die je wezenloos achterlaat. Het pure onversneden geweld snijdt je de adem af en de heren gitaristen strooien beestachtige riffs rond. Gene Hoglan mept alles dicht, wat een prestatie van deze sympathieke beer. De zanger moet je een beetje gewoon worden, maar dit is thrash, dames en heren, pure beukende thrash. Hoogtepunten? Heel die verdomde plaat natuurlijk, maar ik krijg rillingen van The Burning of the Sodom en Black Prophecies.
Verder kan ik nog twee dingen zeggen: Merciless Death is een heropname van hetzelfde nummer afkomstig van het debuut en … trotse eigenaar van dit album op vinyl (dus zonder tracks acht en negen).

AOVV schreef:
Miljaar, miljaar. Ik bedoel, mag ik even vloeken van ongeloof? Want dit is een fantastische plaat! Lange, epische monsters van songs, waarin van alles gebeurt. Die zanger is echt geweldig, met zijn lange, emotionele, maar vooral heerlijk rauwe uithalen. Het gitaarwerk spreekt tot de verbeelding, en benadert de perfectie. En die drummer heeft er ook een handje van weg, om het met een understatement te zeggen. Moonsorrow leerde ik kennen met hun laatste nieuwe, en die vind ik al geweldig, dus toen ik zag dat verschillende platen van de Finse band veel hogere scores hadden, en positiever kritieken, was ik verplicht om verder te spitten in hun oeuvre. Blij dat ik dat gedaan heb. Wederom een geniale band uit Scandinavië ontdekt!

onanarrowplain schreef:
Explosive and adventurous are two great descriptions for this group. This is my favorite example of the intensity that was their brand of Fusion - influencing millions of people that packed in the stadiums to hear this Indian-flavored jazz/rock in all it's beautiful textures of fire.

Yeahz schreef:
'Laten we leven, laten we genieten, laten we eropuit trekken'. Allerlei associaties die bij mij opkomen bij het beluisteren van Summerteeth.

Mensen, dit is zo ontzettend mooi. Om de een of andere reden weet Wilco zo prachtig het leven te vangen in de eenvoud van het lied. Bovendien wordt dit leven vanuit allerlei invalshoeken belicht, waardoor het een echte depictie van het leven.

Hoewel ik hier nu de loftrompet kan afsteken over deze prachtige popplaat, is het beter om jezelf hieraan te onderwerpen. Ervaar hem, geniet ervan, denk erover na. Laat Tweedy spreken en luister dan aandachtig naar hem. Dat is de manier om van deze plaat een luisterervaring van groot formaat te maken.

heicro schreef:
Zijn latere werk is maar een slap aftreksel vergeleken met wat hij op dit album laat horen.
Het niveau van dit album (en van z'n voorganger) kun je gerust op een lijn zetten met het beste van tijdgenoten als Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Isaac Hayes en Stevie Wonder.

stoepkrijt schreef:
Dit album heb ik onlangs blind gekocht en ik had eigenlijk geen idee wat ik moest verwachten. Ik wist dat het iets met folk te maken moest hebben, maar dat was dan ook alles. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat dit zulke warme muziek zou zijn.

White Winter Hymnal was meteen een schot in de roos (dat heb ik hier al meer gelezen) en ook de rest van het album beviel me wel. Als geheel wel te verstaan, niet als losse nummers. Ook dat begint nu te veranderen en langzaam maar zeker begin ik de nummers beter van elkaar te onderscheiden.

Als dit album enkel een brei van warme folkliedjes zou zijn geweest had ik dit album al mooi gevonden. Nu de nummers afzonderlijk ook tot wasdom komen wordt mijn waardering er alleen maar beter op.

Fleet Foxes is een ideaal album voor deze kille wintermaanden. De harmonie en warmte die dit album uitstraalt slepen ieder mens zonder moeite door deze donkere tijden heen.

chevy93 schreef:
Haha, ja, ik dacht altijd dat het trash metal was. Wat ik persoonlijk een vrij treffende benaming vindt, maar thrash maakt inderdaad wat meer sense...