Devlab schreef:
Dit blijft voor mij het beste album wat ik in jaren heb gehoord! De productie is naar mijn mening gewoon perfect en de nummers zijn ook enorm goed. vanaf de briljante opener Seventh Wave tot de schreeuw aan het eind van Things Beyond Things waarvan ik na al die tijd iedere keer weer van schrik is het gewoon pure perfectie.
De rest van Devins albums zijn stuk voor stuk meesterwerken maar de sfeer van dit album is gewoon niet te evenaren. 5 sterren!

UrbanIndustry schreef:
It's quite disturbing to hear a band of such great musicians that really know their way around their fretboard (or kit) and have an acute knowledge of how to write fantastic, flowing compositions can make such twisted, deranged and downright disturbing music. The lyrics and vocals say it best - the former being poetic odes of all that is vile and the latter being an inhuman and uniquely grotesque sounding bark with a bizarre pace and range that don't really sound like anything else in death metal. Lord Worm really does but the rest of the scene to shame on this album.

Coys schreef:
Als ik op een willekeurige nacht even niet weet wat te doen, is de keuze snel gemaakt, want dit is voor mij de ultieme plaat van de nacht.
Hoe vaak ik dit ook luister, hier kan ik nooit genoeg van krijgen. Dit album heeft simpelweg teveel te bieden, ondanks het trage verloop ervan. Elk nummer heeft wel iets dat het doet onderscheiden van de rest, al is het een melodie, een klankpartij.

bennerd schreef:
In het Engels is het thrash metal, in het Nederlands trash metal. Om de een of andere reden vind de Taalunie de h niet nodig, terwijl het qua betekenis enorm veel verschil maakt.

Edwynn schreef:


En dan ook nog eens aan elkaar. trashmetal, deathmetal, speedmetal, blackmetal. Valt me nog mee dat het geen desmettal is in plaats van deathmetal.

chevy93 schreef:
Na zo'n geweldig trio was het natuurlijk logisch dat er weer wat metalplaten langs zouden komen. En dan ook gelijk niet zomaar Death Metal, maar Brutal Death Metal. Een toevoeging die overigens nergens op slaat, maar jeetje... wat een... muziek.

Mooi contrast ook met Hex.

bennerd schreef:
Om de een of andere reden vind de Taalunie de h niet nodig, terwijl het qua betekenis enorm veel verschil maakt.

Naar het oordeel van de toenmalige voorzitter van onze spellingcommissie moet de aaneengeschreven vorm trashmetal, zonder h, in het Nederlands als de juiste worden beschouwd. Hij komt heel frequent voor, kennelijk wordt de onbedoelde betekenisverschuiving niet als onaanvaardbaar gevoeld en de uitspraak is er eenvoudiger op geworden.

chevy93 schreef:
Na zo'n geweldig trio was het natuurlijk logisch dat er weer wat metalplaten langs zouden komen. En dan ook gelijk niet zomaar Death Metal, maar Brutal Death Metal. Een toevoeging die overigens nergens op slaat, maar jeetje... wat een... muziek.

Mooi contrast ook met Hex.

Madjack71 schreef:
Dit Scary Monsters kruipt toch wel stiekumpjes in de hogere regionen van de albums die ik het meest waardeer bij Bowie. Vreemd met een twist, toch melodieus en pakkend. Bowie geeft hier ook blijk van zijn veelzijdige stem. De samenwerking met een aantal vaste namen die hem de afgelopen jaren hebben ondersteund werpt ook zijn vruchten af. De bijdrages van Fripp passen naadloos bij zijn muziek en zelfs een Roy Bittan doet bij Ashes to Ashes iets wat hij bij Springsteen minder opvallend lijkt te doen. Bij Teenage Wildlife herken ik zijn bijdrage direct, omdat het herkenbaar is en wel grappig dat in de vreemdsoortige toon waarin het nummer zich begeeft er zo'n ashbury park sfeertje komt te hangen door de speelwijjze van Bittan.

Mitch_NZ schreef:
Unbelievable. Classic rock bands should not be releasing classic records in the 2000s. But K.A. is undoubtedly that. It goes right back to the sound of MDK, it only ups the orchestral grandeur, whilst equalling the apocalyptic intensity. The clean, modern recording only serves to highlight the band's genius. The 7/4 groove that opens part III of this album is so good you'll forget 4/4 even exists.

jellorum schreef:
Sfeer! Daar draait het om bij deze plaat. De hoes zegt het ook al. The Nighttripper bevindt zich in een waas van rook in een klein cafeetje in een duistere straat van de grootstad New Orleans. Het is 3 uur in de morgen en The Nighttripper begint net aan zijn set. Een amalgaam van artiesten is de revue gepasseerd, de mensen zijn al wat relaxed of suf van alcohol of andere leuke substanties, het geroezemoes is niet van de lucht te krijgen tot Hij op het podium komt geslenterd, ietwat wazig in het rond te kijkend, zijn band is al net als hij, er helemaal klaar voor, high in the sky.

Coys schreef:
Blijft een fantastische plaat voor in de late uurtjes. Wat een buitenaards mooie sfeer heeft dit album. Ondanks het buitenaardse mooie, doet dit album me altijd brengen naar de prachtige southern achtige delen van het land van de mogelijkheden, oftewel de USA. Alleen laat deze plaat wel de andere kant van de ''American dream'' horen. Die van de modale man die hard voor zijn brood moet werken, en 's weekends na de bar of een concert waar country-rock te horen valt, dan wel op de achtergrond of hier heel duidelijk op de voorgrond.

slaemperayreon schreef:
Had deze plaat eerst op 4,5 staan, maar uiteindelijk kan ik er toch niet onderuit om deze plaat de volle score te geven. Waarom? Omdat dit inderdaad een ontzettend heersende plaat is. Over de teksten ga ik het in ieder geval niet meer hebben; dat die briljant zijn, beschouw ik nu als standaard. Het feit dat deze er van de drie ik die heb uitspringt, is vanwege de duur. Een 'kort' nummer wat 10 minuten duurt en een lange van 20 minuten en ze toch allemaal even interessant kunnen houden. En ok, misschien sommigen een paar seconden te lang, maar dan ook niet meer dan dat. Bovendien zitten er hier gewoon een paar ijzersterke riffs in die vaak nog blijven rondspoken in mijn hoofd. Neem de beginriff of de riff ergens op de helft bij 'Advent' nou. Prachtig gewoon. Of anders de beginriff bij 'Nectar'. En in zijn geheel kent de plaat ook nog spannende passages, zoals het langzame en dreigende einde bij 'The Night and the Silent Water'. Jazz-achtige invloeden worden tuurlijk ook niet vergeten in het nummer 'To Bid You Farewell' en zo krijgen we dus weer een lekker ontspannender nummer. Maar het hoogtepunt van deze plaat is het epische 'Black Rose Immortal', wat alle pluspunten bevat. Maar over het geheel bevat deze plaat eigenlijk alleen maar pluspunten, dus vandaar nu mijn welverdiende 5*.

IronPriest666 schreef:
I listen to this album at least every other week, sometimes once or more a week mostly when I'm ready for bed. I saw this guy on Saturday Night Live doing music from this album though it took me many years to eventually buy it, it is one of my "desert island" picks. Whenever I've had a stressful or chaotic day this album calms me down. My old doctor was a cousin of his:)

Social_Mask schreef:
Geweldig dit! Heerlijke Jazz, en het weet mijn aandacht verrassend genoeg vast te houden. Hier en daar heerlijk melodieus, het titelnummer bijvoorbeeld. Ik vind dat trouwens niet het beste nummer, dat is Saturday Night Blues. Prachtig nummer. Ook Soul Lament is 1 van mijn favorieten. Jazz dat precies mijn stijl is. Behoort misschien nog wel in mijn top5 Jazz!

4,5*

Lilawatt schreef:
The first bossa nova album recorded. Joao has such a cool and laid back way of delivering his music, the vocals are smooth and soft and his guitar work and minimal arrangements are flawless. It's just not acceptable to not own as much of Gilberto's releases as you can get your filthy hands on. Of course that doesn't include the Getz LP, I know you geeks own a copy already.

MarcFeld schreef:
"It'll All Work Out in Boomland" is definetly among the greatest albums of the whole 70's. T2's masterpiece offers a fantastic combination of heavy psychedelia, progressive rock and hard rock.

"No More White Horses" could very well be one of the greatest songs ever written and the other three cuts aren't any weaker. The album is a complete pleasure for every fan of this kind of music. That's why it's pretty easy to slam those 5 stars for it.

musiquefrique schreef:
Inderdaad mooiste Folk Blues album dat ik ken. Gespeeld door Muddy zelf, een piepjonge Buddy Guy en bassist Willie Dixon. Wat je noemt een supertrio!!!

Overigens kan ik iedereen die een keer audiofiel uit de hoek wil komen, de speciale 24 bits remaster aanraden (donkerblauwe hoes). Deze klinkt werkelijk fe-no-me-naal. Maak je op zeker de blits mee bij elke luistersessie...

Alek-Sander81 schreef:
Ik geloof dat Jim dit ook de beste vind. Jim was een echte bluesman, althans zo voelde hij zichzelf. blues & booze Jim was een liefhebber van de drank en dan in het bijzonder de whiskey. Jim Morrison wordt vaak gezien als een verwend druggebruiker, maar in essentie was hij veel eerder een alcoholist. Een alcoholist, die daarnaast ook graag dope gebruikte. Een verhaal gaat dat Jim toen hij in Amsterdam was als een verdwaasde door de stad rond liep, met drank en drugs in het lichaam. Hij zou in het vliegtuig al een blok hasj met een paar flinke borrels hebben weggespoeld. Eenmaal aangekomen ging in Amsterdam het gerucht al gauw door de stad dat Jim Morrison in het centrum liep! Al gauw vormde zich een kleine, maar hechtte groep rond Jim. Een ooggetuige zei een paar jaar geleden op Radio 2 dat hij 1 van dezen was. Niet alleen getuige van de aanwezigheid van Jim, maar ook van het feit dat Jim (voor zijn ogen) een lsd trip zou weggespoeld hebben met een fles whiskey! Later zou hij in het ziekenhuis worden opgenomen voor een alcoholvergiftiging. Drie dagen later zat hij al weer in een Amsterdams cafe waar hij 'slechts' drie dubbele whiskeys dronk. God, wat een heerlijke man was dat toch. Jim we zullen je missen, jongen!

jazz_guru schreef:
E.S.P was a very significant album for Miles Davis, for it was where his second great quintet geld, forming their signature sound of hard bop that became synonymous with the 60s bop sound. Davis is in excellent form, hitting high notes that knocks all his technique craving critics in the face. Wayne Shorter is equally brilliant, with his Coltrane/Rollins influence very strong. And, beneath it all, the legendary rhythm section of Hancock/Carter/Williams rumble along. This is essential music for any fan of hard bop or avant-garde, and most likely any fan of Jazz.

veluwe schreef:
Ik kwam met Pearl jam in aanraking door dit album. Vreselijk goeie plaat met een unieke sound.
Wederom weten ze een plaat te maken met een eigen karakter en sound. De discussie beter of niet beter dan Ten vind ik onzinnig. Hadden ze een 2e album gemaakt wat op Ten had geleken was het ook niet goed geweest.
Artistiek nemen ze met deze plaat een stap naar boven. Het is in zijn geheel over de breedte sterker dan Ten en Vitalogy. Grootste pluspunt is de power die de plaat heeft. Het is een trein die als een gek door het landschap dendert. Enorme adreline krijg ik ervan en de melodielijnen zijn ook erg sterk. Rauwer en meer ingepakt als op Ten.
lijkt wel een live optreden, geweldig opgenomen en de stem van Vedder is op deze plaat zo goed. Ik ken geen plaat van PJ waar hij beter zingt als hier.
Eigenlijk zijn alle nummers steengoed met als uitschieters Animal, W.M.A, Rearview Mirror en Indifference.
In mijn beleving beter als Ten en de beste rockplaat van de jaren 90.

madmanmunt schreef:
There are few albums that I have changed my mind about more often than Frank's Wild Years, the final album in Tom Waits' much lauded 80s trilogy. I initially hated the record but after several listens I upgraded it to decent, then good, then great and finally I recognised it for the masterful record it is. A cursory listen to Frank's Wild Years is enough to reveal exactly why it took me so long to get into. It's a distinctly strange album, even more so than Swordfishtrombones, and is characterised by wheezing, discordant pump-organs, melotrons and accordions and distorted or slightly muffled vocals. It has a dreamlike (occasionally nightmarish) quality, the song's unified by their otherworldly fairground atmosphere. Frank's Wild Years, then, is not an album to enter into lightly and expect to click with immediately. It's an idiosyncratic, bold, scrappy but ultimately superb piece of work.

Ad Brouwers schreef:
Ook mij mag jij daarbij wel rekenen, Stijn. Ik vind op dit album trouwens nog wel een paar "juweeltjes" staan. The Dangling Conversation bezorgt mij steeds weer kippenvel. Zeker dij de laatste regel; "On the borders of our life" Verder zoals ik in een vorige reaktie al zei ook weg van 7"O Clock News erg mooi. Alle slechte nieuws over de oorlog, terwijl Amerika kerst viert (Silent Light). Ik ben erg blij dat ik dit album heb gekregen van een mede-user bij MM. Ik was in "66 12 jaar oud, maar mijn muziekbeleving van toen was al erg aanwezig. Scarborough Fair en Homeward Bound klonken al veel op de radio en toen waren Simon en Garfunkel nog op zijn puurst m.i.. Nu merk eigenlijk pas hoe mooi de teksten op dit album eigenlijk zijn.

chevy93 schreef:
Vandaag wederom Renaissance beluisterd en dat is by far de beste ontdekking tot nu toe. Bloedjemooi.

Gajarigon schreef:
Judgement is het eerste echte rockalbum van Anathema, en is toch wel een erg geslaagd experiment te noemen. De atmosferische muziek blijft zwaar op het gemoed wegen, maar niet door de hardheid maar wel door het weldoordachte samenspel van de zang van Vincent Cavanagh en het gitaartokkel van Danny Cavanagh. De teksten zijn soms wat naar de melige kant, maar het verzandt gelukkig nergens in een soort adagium van zelfbeklag. De percussie is erg nadrukkelijk aanwezig in de mix, en dat geeft het album de nodige ruggesteun om aanlokkelijk te blijven, want vanaf de tweede helft van het album willen de nummers soms wat gaan slepen, maar slecht wordt het nooit. De eerste helft van het album steekt er wel bovenuit, mede dankzij die heerlijke gitaarsolo in Pitiless. Liefhebbers van deze plaat kunnen ook Riverside eens proberen, dat ligt wat in hetzelfde straatje.

Zappaholic schreef:
You can feel the ground shaking when you hit play, then bearing witness to Joe hitting every note available from each angle in his five minute solo for the opener "Malaguena" alone. Repeated listens reveal how amazing the rest of the band is, one by one. Pete La Roca had a short and brilliant career, leaving for a career in law. Pianist Steve Kuhn, sounding dead-center of Herbie Hancock and McCoy Tyner, and bassist Steve Swallow, oozing slightly of Mingus, were only at the onset of their musical paths, yet to earn greater respect. "Candu" might be the only song that I don't want to go on for eternity because it wanders in the direction of a happy, poppin' Lee Morgan piece, which is not what the album title called for.

I'd be more than happy to point people in the right direction to purchase this for a good price as opposed to the insane Japanese import cost. Hopefully Blue Note records will wise-up and re-issue this...YESTERDAY! Basra gets my vote for the most distinctive and definitive Joe Henderson moment.

Joortje schreef:
Kouwe rillingen. Are You Shivering? is zodoende de perfecte titel om deze plaat te openen. En deze plaat is in mijn ogen heel bijzonder. Minimalistische klanken en een ijzig koele stem die teksten spreekt die op een rare manier vreselijk verontrustend zijn. Broccoli is hier nog wel het beste voorbeeld van. Een zin als "Eat your greens / especially broccoli" wordt net zo makkelijk uitgesproken als "The death of you father / the death of your mother / is something / you prepare for / all your life". De schemerige ambientklanken lijken een wereld voor zichzelf te scheppen waarin de betekenis van woorden er niet meer toe doet.Het is een vreselijk cliché, maar de kracht schuilt inderdaad in de eenvoud.

walterx4 schreef:
Of any record I own, this is the only one where I can't play it without humming the music the rest of the day (week?). The Beatles are impossible to not sing along with and I guess the same can be said about The Godfather. I can't even quit humming the songs as I write this. This is as recognizable as Beethoven's Fifth Symphony.

kidreggins schreef:
This, for me at least, is the ultimate recording of the preludes to date. I pity pianists of today for having to fend off such a formidable performance by Argerich. When you're listening to her you really know you are listening to her, and you get this sense throughout as her control of each prelude short or long is absolutely perfect.
Just listen to how she handles the A flat with perfect ease of rubato, or the op.45 prelude heard at it's richest and most delicate. This performance really and truly allows the listener to grasp the genius of Chopin's preludes.

JackOrion schreef:
This is it. In the evolution of jazz this must be the peak. Of course there are weaknesses, but you have to search hard to find them. In contrast of this you will find the fine experimental mysteries in "Air Raid" and "Evolution" easy and glowing. No, this is not difficult music. This is experimental jazz while it still was searching for spiritual, or scientific, excitement.

Originally recorded on November 21, 1963 by Alfred Lion, the sound is great except for the trombone. A few times there are some distortion. But the air, the vibes and the bass and the sax and the trumpet and the drums, sounds terrific.

msnvwls schreef:
This was, I believe, Fela's first album on saxophone, and he mastered the instrument incredibly quickly - his blowing here is fiery and intense, even more aggressive than his original horn player Igo Chico, if less refined. That intensity fits the mood of these pieces, though, among the loosest but most structurally complicated compositions of the man's career.

blackmore4 schreef:
Unlike Scott 4's sparing concessions to the mainstream with its 4/4 drum kits and occasional pop choruses, Scott 3 is perhaps the perfect example of defiant non-compromise in song-writing and performance by a (then) mainstream 'star'. When you consider that Walker had been atop singles charts and inside teen idol mags a mere eighteen months before this release, the combination of bleak lyrical themes of alienation together with symphonic, often waltz-metered, soundscapes presented here is astonishing even before any analysis of worth.

mulletguy16 schreef:
dense and dissonant. ugly is a more precise adjective. it's like meshuggah on cough syrup - intense as fuck, drunk and stumbling, kinda making sense, meandering all over the place randomly, and just beating you senseless along the way. there's really nothing like this that i've ever encountered. warning: patience is required.

De Schaafkaas schreef:
Muzikaal gezien steekt dit echt fantastisch goed in elkaar. De één noemt het sampelen van Kanye West jatwerk, de ander vindt het juist zijn kracht. Ik houd het op genialiteit. Als je hoort hoe hij van bestaande nummers nieuwe tracks in elkaar draait, prachtig gewoon.

Van de violen op Gone, tot het stuk zang in My Way Home, alles draagt bij aan de sfeer van de nummers. Enige mindere nummer vind ik Drive Slow. Paul Wall hoeft voor mij niet op een Kanye West album en Consequence vindt ik verder weinig toevoegen.

Zelfs de skits zijn om te lachen, hoe serieuze issues verpakt worden in een cabaret-achtig jasje. Prachtig gedaan.

Petje af voor Kanye West, helaas is dit ook zijn hoogtepunt (tot nu toe). Want Graduation en 808's & Heartbreaks zijn nou niet bepaald goede albums.

corkie schreef:
On Machine Gun Etiquette, The Damned reformed to produce a contrasting album of not so serious two minute classics (see Love Song, Melody Lee etc.) to some more complex tracks such as 'Plan 9 Channel 7' and 'I Just Can't Be Happy Today'. The album also showcased the bands high quality musicianship - an excellent rhythm section, excellent lead vocals and brilliant lead guitar.

This album was the bridge from the bands early 'punk' days to the more creative second phase of their existence. Absolutely essential listening.

Slowgaze schreef:
Einstürzende Neubauten; een soort grap of een serieus te nemen band? Gezien ze zich er goed van bewust zijn dat ze in de dada-traditie staan (ik verwijs u door naar Blixa's psuedonimistische achternaam), zou je anti-muziek verwachten, de punkgedachte verder uitgewerkt tot herrie pour le herrie. Niets is minder waar.

Natuurlijk, ze citeren op het latere "Let's Do It A Dada" uit Kurt Schwitters prachtige gedicht "An Anna Blume", maar de lyriek staat net zo goed in de traditie van het Duits expressionisme, Rainer Maria Rilke, Paul Celan en beeldend kunstenaar Joseph Bueys. "Sehnsucht", "Seele Brennt", hoe Romantisch wilt u het hebben? Poëzie met percussie er onder.

GrandmasterBennyBen schreef:
My favorite ATCQ album, due mainly to the sheer unadulterated fun it sounds like everyone's having. They got a major-label deal, they're young, they're buddies, and they've got the entire history of music available to sample the shit out of. I would've had a lot of fun, too. A shame we all grow up, but, unless you're Eddie Money, you can go back and do it all over, as long as you've got the right album. Here it is.

songrobber schreef:
Geweldige plaat! Hup met de trein naar Leeuwarden en dan thuiskomen met deze plaat (1979 tijdens mijn middelbare schooltijd).
Dat beetje opgewonden gevoel en die beleving,...van een nieuwe LP kunnen kopen.

Jack Burns met zijn Ierse-schuurpapierenstem pakt je gelijk bij de strot.
Nummers met een sterk politieke lading welke Jack uitschreeuwt en ondersteunt worden door de scheurende gitaren.

Breakout is mijn ultieme punksong en het nummer Johnny Was ,werd veel gedraaid in een kroeg hier.Wel een " gek" nummer voor een punkband, want gespeeld met reggea invloeden.
Klassieker en absolute must onder de punk(rock)fans.

Album met een zeggingskracht als een windkracht 12orkaan.
Kan zelf maar 1 album dat net zo "binnenkomt" en dat is de eerste van Black Flag.(Damaged).

steinib schreef:
It is difficult to imagine the impact of this album upon its release in 1986 when Western Europe was next to oblivious to the world of music all around. Released by 4AD, it fitted perfectly into their sublime spectrum of eclectic artists, such as the Cocteau Twins and Dead Can Dance. Yet, it is strikingly different either of them. They have all the mystery of the Cocteaus combined with the punk edge of the Pixies. Just listen to the way they spread their voices, like clustres, and emit a very modern Ligeti-like soundwall, which sounds perfectly natural and at ease at the same time. This is truly haunting music, only slightly marred by the recording, or the digital transfer, which makes some of the edgier moments sound slightly abrasive. Maybe the recording technology, or digital sound in general, is too limited to music such as this.

MH1000 schreef:
In my rather virgin jazz experience it seems that when Alice Coltrane and Pharoah Sanders record together absolute aural beauty is created. This is exactly how I like my jazz; deep, spiritual, intense and a little free, but not so free that it looses it's form. In fact I'm so taken by this album's brilliance that it might just have knocked Pharoah Saunders' "Karma" and Sun Ra's "Sleeping Beauty" off of my 'favorite jazz albums' top slots.

richeym schreef:
IhaveheardmanyversionsandIamrecommendingYOUthisversionthanks.

aERodynamIC schreef:
De combinatie met klassiek pakt goed uit; misschien door de Italiaanse rand. De taal leent zich er voor, Fabrizio heeft een melancholieke stem waar het goed mee combineert en de composities zijn gewoon sterk genoeg om dit 'experiment' aan te kunnen.
Als er dan ook nog eens invloeden uit India aan toegevoegd worden (Il Ritorno Di Giuseppe) dan mag er wel gesteld worden dat dit wederom een geweldig album is van de man en dat er best meer aandacht voor mag komen. Laat de taal je er in elk geval niet van weerhouden!

PC_Music schreef:
The angels might have come to advice Fritz Reiner how to interpreter that Rimsky-Korsokov masterpiece. This version is one of the best ever recorded and it is already more than 45 years old. Only Sir Thomas Beecham who recorded it 2 years earlier with the Royal Philharmonic Orchestra can hold the comparison.
Sidney Harth plays a fantastic and magic violin partition, instrument which symbolizes the Princess Sheherazade having to tame Shahriyar, the scary Sultan, to tell him fairy tales during 1001 nights to be able to live longer than the night. The orchestra parts are brilliant and colourful efficient in the fff sections. The contrasts are very amazing.

HIGHLY RECOMMENDED

mvfreak schreef:
Destijds een geweldig album, en nu nog steeds een goede representant van de Amerikaanse rock uit die tijd. Catchy songs en een ietwat gladde productie. Destijds was All MIxed Up mijn absolute favoriet, en ook na het opnieuw beluisteren van dit album, blijft dit voor mij het meest tijdloze en beste nummer van dit album. Genieten.

Music4ever schreef:
Wat moet je over zo'n geniaal talent als Buddy Holly eigenlijk nog zeggen? Met het verhaal van L_T_B ben ik het helemaal eens. Hij was een enorm talent die zijn jaren ver vooruit was. Nummers als Peggy Sue, Early In The Morning, Words Of Love, Everyday etc. klinken nog steeds niet gedateerd. Helaas veel te vroeg gestorven, maar zijn muziek blijft gelukkig voor eeuwig.
Welkom in mijn toplijst Buddy! Dikke 5 sterren voor dit meesterwerk.

PSG 1970 schreef:
Een typische mid-nineties east coast classic, hele lekkere beats, een top flow van O.C.(in mijn opinie een van de betere van D.I.T.C).
Natuurlijk kwam ik via Time's Up in contact met deze plaat, nadat ik de eerste 2 nummers hoorde was ik meteen verkocht.
Het beste nummer van deze plaat vind ik niet time's up zoals vele beweren maar No Main Topic met een geweldige Prince Po.
Een zeer verdiende 4.5

AOVV schreef:
Zeer fijn en snedig thrashalbum van een band die altijd wat onder de radar is gebleven. Het gitaarwerk klinkt fris en energiek, en de vocalen zijn een echte meerwaarde; een keertje geen pure brulboei, dat kan deugd doen. Die man kan ook gewoon erg goed zingen.

Echt favoriete nummers kan ik hier niet aanduiden; ik amuseer me gewoon een dikke 3 kwartier te pletter, en zo hoort het.

Cured schreef:
Het album begint flitsend met een energieke en jagende, oplopende gitaarriff van Randy. Een uitstekende opener dat vervolgt wordt met weer een pakkende riff van Rhoads in het catchy Crazy Train. De solo's spetteren en het album is 'los'. Helaas komt dan het wat saaie Goodbye To Romance, een wat zoete ballad waarin te weinig gebeurd. Na het kleine instrumentaaltje Dee komt Suicide Solution, weer een goed nummer. Het 2e gedeelte begint met een spooky, maar sterk orgelgedeelte dat het nummer Mr. Crowley start. Dit bevat staaltjes van Rhoads beste solo's. Daarna komt het wat lichte No Bone Movies, geen bijzonder sterk nummer, maar het is even een verandering in sfeer en wel een degelijke rocksong. Het album vervolgt met Revelation (Mother Earth), een donker nummer weer met een verrassend, frisse break en een energiek outro van Rhoads. Het laatste nummer is Steal Away, niet zo'n bijzonder rocknummer, maar wel aardig.