Henry_Valentine schreef:
“Yesterday”… and Today is only a so-called compilation if you are not an American — and that's too bad for you. This is part of the canon as far as I am concerned, and it's a fine LP. I paid $2.99 for the monaural version at the Thrifty Drug Store in Buena Park in 1967 with some of my birthday money. I still have it. By 1967, there weren't any "butcher" covers left on the shelves. Who cares? Any album that has “And Your Bird Can Sing”, “If I Needed Someone”, and the title track on it does not need to apologize for living. The Brits had to buy three whole LPs to get those songs.

Don Cappuccino schreef:
E2-E4 is een soloalbum van Manuel Gottsching, bekend als gitarist van Ash Ra Tempel. Dit album heeft 1 stuk van 1 uur, wordt dit langdradig of kan het niet lang genoeg?

Het nummer begint lekker, klinkt goed, maar na 58 minuten weet ik dat dit het enige deuntje zal zijn dat in het nummer zit. Maar er zitten gelukkig wat andere dingen verborgen en er zijn genoeg variaties op dit deuntje. Op het moment waar het begint te vervelen pakt Gottsching gelukkig de gitaar en laat wat bluesy gitaarwerk horen, goede combinatie! Zo vliegen er nog 30 minuten voorbij en verveelt het toch geen moment!

Lang, maar erg goed. Bedankt Ataloona voor deze mij te geven in het Review-topic. Deze zal ik wel vaker opzetten. 4 sterren. Interessant werkje, dit.

EVANSHEWSON schreef:
Schitterend album, voor mij zijn beste ooit.
Naast de gekende hits (Sledgehammer, Don't Give up) vind ik deze veelzijdige artiest het pakkendst in integere songs als Red Rain en In Your Eyes. Een blijvend boeiend album, nu méér dan 20 jaar oud en er zit NUL KOMMA NUL sleet op deze muziek ! Il faut le faire !

west schreef:
Op A Piece of Strange wordt een erg mooie: soms donkere, soms meer relaxte sfeer neergezet. Uiteindelijk pakt het 'verkeerd' uit en gaan we de donkerte in richting Hell Fire. Een sterke productie, prima beats en MC's en een flink aantal (erg) goede songs zorgen voor veel kwaliteit.

Ik las ook over de jungle die door zou klinken, maar volgens mij heeft deze dame toch echt de verboden appel in de hand. Aan de achterzijde zie je door de appel heen de ogen, neus en mond van een skelet. Dus vergis je niet in de soms geboden 'zoetigheid', het leidt tot the Gates & Damnation. Dat hele slotstuk vanaf het uitstekende the Gates tot the Light is ook erg sterk, met Remember Me als ander hoogtepunt. Nog even drie uitschieters: Nothing to Give, Caved In & het geweldige Beautiful Girl. Dit A Piece of Strange is alles bij elkaar een pracht van een hip hop plaat!

heartofsoul schreef:
Het eerste Captain Beefheart-album dat ik ooit hoorde, en ik was er onmiddellijk weg van. Dit was pas muziek. Schitterende melodieën, leuke teksten (bij mij komt de muziek altijd eerst, en dan pas de tekst, maar in dit geval ging het bij mij gelijk op) en naast de stem van Don van Vliet (die altijd weer mijn aandacht opeist, of ik wil of niet) val ik ook heel erg voor de prachtige instrumentatie. Ik ben om een of andere reden weg van het geluid van de trombone, dus een extra schouderklopje voor Bruce Lambourne Fowler.

biped schreef:
I like this newly-recorded version of the original soundtrack music (conducted by Herrmann himself) because it has an open sound, as though recorded in a concert hall, and the main title theme is played just a tad slower so one can fully appreciate and savor it a bit longer. Otherwise the music sounds to me just like it does in the film. It's a brilliant, highly-effective score, written solely for strings (since Psycho was a black-and-white movie, Herrmann decided to write a "black-and-white" score), and deeply evocative of all the fear, guilt, madness, and terror depicted in the film itself. As good as it is, though, you might not want to listen to it in a depressed state, or it could drive you over the edge -- it's unrelentingly bleak.

Cor schreef:
Bijzonder mooie plaat van de oude meester, echt één van zijn betere. Geweldig rootsy geluid, prachtige instrumentatie (die ploekende bas!) en sober neergezette songs, maken deze plaat tot een hoogtepunt in zijn toch al niet kinderachtige oeuvre. 'Cold Irons Bound' is een majestueuze song en ook het ruim 16 minuten durende slotakkoord verveelt geen moment. Prachtig, prachtig, prachtig.

c-moon schreef:
Geniale Gira. Sublieme Swans.

Dit album deed het meteen al bij de eerste luistebeurt toen, destijds in '87 toen ik dat geleend had uit de discotheek. Meteen op K7 gezet en dat bandje haast stukgedraaid vervolgens, toen ik jaren later de CD-versie kocht (in mijn exemplaar met toevoeging van "world of Skin" van Gira's en Jarboe's zijproject "(World of) Skin") was ik al even enthousiast en in extase als bij die eerste luisterbeurt jaren voordien...
[...]
GENIALE PLAAT DUS....
Eigenlijk heeft Castle gelijk: gewoon goed: of nee: gewoon Geniaal

John Doe schreef:
Zeker, één en al kwaliteit voor mij. Ik kan me er over verwonderen hoe deze plaat op de lange termijn groeit. Het inzetten van melodieën en geluiden gebeurt met een bepaalde timing en manier waardoor elke luisterbeurt voor mij weer een beetje een eerste is. De sluimerende flow vind ik ontzettend fijn. Zo angstaanjagend donker en zo helder licht als de nummers beginnen te klinken. Niets minder dan geniaal vind ik. Het voelt voor mij dat er het meeste van de ziel van de maker in deze plaat zit. Een derde deel maken zou voor mij het beste zijn wat hij kan doen.

titan schreef:
Op papier klinkt de combinatie van krautrock, psychedelische drones, bubblegumpop en Franse chansons (en dat allemaal in 1 nummer!) als een kakafonische geluidbrei, maar het knappe van Stereolab is dat zij van al die uiteenlopende stijlen zo'n fraai en uniek geheel weet te maken. Dit is, samen met Transient random noisebursts with announcement, hun beste album. 4,5*

Bartjeking schreef:
Jammer genoeg de enige plaat van John Prine die een beetje erkenning krijgt op musicmeter. In mijn ogen behoort hij zeker tot de grote der aarde; zijn album Fair and Square staat al een tijd in mijn top 10. Maar ik zou eigenlijk niet tussen dit album en fair and square kunnen kiezen, ze zijn dan ook totaal verschillend omdat in de jaren 80 zijn stem flink verandert is dankzij een slopende ziekte die hij gelukkig heeft overleefd.

Dit album staat barstenvol klassiekers en zorgt elke keer weer voor rillingen op mijn rug, mede dankzij de erg mooie verhalende teksten die soms vol zitten van de tragiek danwel humor. Deze twee uitersten bijelkaar brengen is wel aan Prine besteed. Misschien worden het nog ooit 5 sterren, maar voorlopig nog even 4.5* voor dit prachtige tijdloze meesterwerk.

principal2000 schreef:
Onbetwiste klassieker van de underground groep met onze rare snuiter met vele namen in het midden. De beats zijn hard, rauw, maar simpel en doeltreffend. Kool Keith heeft een perfecte en herkenbare stem. De drums zijn in ieder nummer duidelijk aanwezig en zorgen ervoor dat je hoofd op en neer blijft gaan. Het is geen geweldadige of agressieve hiphop, maar gewoon rauw en simpel. Het klinkt waarschijnlijk simpeler dan het is, want er zijn niet veel andere albums die deze sfeer halen.

Spock2011 schreef:
Net niet zo sterk als de opvolger, maar nog steeds een zeer goede ervaring. De plaat begint uiterst krachtig en bevat veel heerlijke melodietjes en nummertjes. Het enige kritiekpunt vind ik de zang van Kiske, die op deze plaat zoals jasper1991 al zegt, inderdaad van tijd tot tijd als een sirene klinkt. Een nummer als Futureworld wordt daardoor helaas ook een stuk minder prettig. Ik zou haast zeggen dat ik de versie die ik een aantal jaar geleden op Graspop met Deris op zang heb gehoord, beter was.

vranish schreef:
This is the album to introduce a kid to jazz. This isn't jazz for kids, but rather features musicianship and groove with such power that it's enough to hook anyone into the genre.

I imagine Yoko Kanno as a young woman travelling the US, perhaps in a dilapidated pickup, learning from the secret masters the art of playing American music until she herself is a master of folk, rock, and jazz. The result is one of the best albums to come out of Japanese artists, and one of the most powerful jazz anthems of all time, Tank!, as played by Kanno's band, The Seatbelts.

Bartjeking schreef:
Rockjazz op zijn best. Wat mij betreft het allerbeste album om Steely Dan te leren kennen, het is zoals eerder al vermeldt behoorlijk toegankelijk. Niet dat ik voorstander ben van hapklare muziek, maar de heren maken toch een soort genre dat voor de pure rock-liefhebber wel even wennen is. Een van de meest kenmerkende platenhoesen allertijden trouwens. Laast had ik het even over Steely dan met een collega en ik kon niet op de naam van dit album komen. Het woord pindaverkoper kwam uit mijn mond en de rest is geschiedenis

Madjack71 schreef:
Een groeiplaat, maar zijn ze dat bijna niet allemaal van Steely Dan.
Dit is muziek waar ik graag voor ga zitten, in het midden voor de boxen, voeten op de tafel, glaasje wijn erbij en let the music come to papa.
Er gebeurt veel op allerlei gebieden. Bas, gitaar, drumritmes, de wijze waarom Donald Fagen zingt, breaks..het zit verdorie goed in elkaar.

Het begint al bij Bodhisattva opgevolgt door Razor Boy, beide met een zeer jazzy feeling. The Boston Rag laat die jazzy feeling even los, om met de fusion achtige Your gold teeth verder te gaan.
Ondertussen geen een zwak moment tegen gekomen. De catchy nummers zoals op Can't buy a thrill, ontbreken hier, maar dat hoeft ook niet, dat maakt hun debuut dan ook weer zo mooi. Elk album van Steely Dan heeft zijn eigen charme en verveelt me nooit.

Tijdloos en diezelfde tijd ook vooruit. Cryptische teksten. Geniale structuren.
Niet slecht voor een band vernoemd naar een dildo.

De Schaafkaas schreef:
Voor mij is dit het toppunt van dit super-creatieve duo dat zijn tijd al ver vooruit was in '88. Zoveel rappers hebben zoveel dingen van hen gerecycled, nagedaan of aangepast. Dat bewijst toch ook wel weer de grote invloed van beide heren op de gehele rap-industrie.

Alleen al om dit feit verdient dit album de stempel classic, hoewel ik het gevoel heb dat in muziekwereld vaan aan hen wordt voorbijgegaan. Dit komt denk ik o.a. dat zij net stopten toen hiphop echt een booming business werd. Albums als Illmatic, Enter the Wu-Tang en The Chronic worden sneller genoemd dan deze.

[WZ] schreef:
Die kalmte en sfeer en traagheid maken de uitbarstingen, die er tóch onvermijdelijk in elke Neurosis-plaat in zitten, nóg intenser.. En dat er wat gekort wordt op de manische en 'driven' stijl van TSIB en ander werk zorgt er juist voor dat het nog harder aankomt! Juist dat maakt deze zo speciaal! Brilliant schijfje.. in mijn mening hun allerbeste werk!

chevy93 schreef:

Score RYM: 3,91 (1454) | Score MusicMeter: ()

exodus schreef:
Toen nog gelukkig niet te veel gezeik over productie etc. maar over goede nummers, hardheid, snelheid en thrashen. Back in time had ik gelijk een klik met deze oer-thrash klassieker en ging er helemaal in op; het was alles bepalend toen in mijn leven. In die jaren was zowat elk album weer revolutie. Ben erg blij dat ik midden jaren 80 met metal begonnen ben...tot 1990 ongeveer de beste periode mijn inziens.

Dexter schreef:
Zo heeft studeren nog eens nut Tijdens een lecture over de VS tijdens de Depression, de migratie van het midden-westen naar Californië kregen we stukjes te horen van Woody Guthrie. Daarna ben ik meteen achter dit album aangegaan en ik vind het prachtig Je hoort gewoon in z'n muziek terug hoe dicht Woody bij de verschrikkingen van de armoede, migratie en 'dust storms' stond.

Saldek schreef:
Persoonlijk gezien toch wel een van de betere punkalbums ooit. 'Riot' is onverzadigbaar, en van 'Goverment flu' t/m 'Halloween' is het ondoorbroken knallen geblazen. Met 'Winnebago..' heb ik persoonlijk niet echt veel, die sla ik altijd over.
Op deze versie van 'Plastic...' staat mijn fave DK-song: de re-make van 'Callifornia uber alles' genaamd 'We've got a bigger now'. Een derde wereldoorlog blijft gelukkig uit, maar het jazzy intro dat uitmondt in explosief punkgeweld doet m'n hart op z'n grondvesten trillen, geniaal. 4,5

Warthur schreef:
A masterful release by Spirit and a perfect snapshot of the strange transition period when psychedelic rock's time in the sun was coming to an end and progressive rock was emerging from its elder sibling's shadow, these Twelve Dreams of Dr Sardonicus take the listener on a wild and diverse trip, held between folky acoustic gentleness, psychedelic head trips, and some downright rocking numbers, often within the same song (just check out that incredible transition in Prelude - Nothin' to Hide!). Nature's Way is an absolutely incredible song which I could just listen to over and over again forever, but the whole album is an essential for psyche-prog fans.

ghandi3030 schreef:
obviously the adulterous underpinnings of pseudo-Anarchists with a fervent disposition towards minimizing bourgeoisie capitalism and its fascist leanings. free jazz will rarely be understood by the general population as a whole as they have been shaped and sculpted by the processes of indoctrination, unilateral consumption and revisionism.

this nihilistic potpourri of intellectual disintegration shall be placed in the artsy faggot aisle, and stamped with a red star so as not to confuse the average citizen, who unaware of such contemptible perversions and the traitorous liaisons associated with it, could be greatly harmed or damaged from such an encounter. God forbid that the progressive milieu become successful in spreading their secular idealism wishing to drive the stake through the patriotic fault lines that our forefathers excavated in tectonic fashion.

jaspervanbochove schreef:
Ik vind dit album al sinds het uitkwam in 1993 briljant, 5 sterren dus. Het is progmetal maar zo enorm complex en met unieke arrangementen, dat de CD me na al die jaren nog steeds blijft boeien. Het spelniveau is ongelofelijk hoog, het gitaar- en drumwerk is vreselijk snel en virtuoos. De songs getuigen in het algemeen van de enorme creativiteit van Paul Masvidal en Sean Reinert. Het vergt veel van je als luisteraar, ik kan me herinneren dat ik pas na 10 keer de songs begon te herkennen. Ik ken geen band die ooit iets vergelijkbaars heeft gedaan. Ik heb ze ooit live gezien maar toen kende ik de plaat nog niet. Dat was niet te bevatten, erg overdonderend. Ik ga binnenkort Aeon Spoke ook eens goed luisteren want dat is de band waar Paul en Sean weer samen spelen. Het schijnt totaal andere muziek te zijn, maar moet toch haast wel goed zijn als zij er aan meegewerkt hebben.

Ronald5150 schreef:
Dit is een moddervette funk/rock plaat. Werkelijk alles op "Blood Sugar Sex Magik" is doorspekt met funk. Knallen van begin tot eind met een paar rustpuntjes. Een daarvan is de wereldhit "Under the Bridge". Ondanks dat dit liedje is grijsgedraaid, blijft deze niet vervelen. Maar de echte hoogtepunten op deze plaat zijn de stevige funk/rock nummers. "Give it Away" en "Naked in the Rain" zijn slechts enkele voorbeelden. De ritmesectie op deze plaat is werkelijk fantastisch. Vette bas van Flea en die groovende en stuwende drums van Chad Smith. Dit alles aangevuld met het volstrekt unieke gitaargeluid van meestergitarist John Frusciante. Antony Kiedis is niet de beste zanger, maar zijn combinatie tussen rap en zang werkt perfect bij deze nummers. Red Hot Chili Peppers brengen een aanstekelijke en energieke crossover mix van funk en rock die wat mij betreft nooit verveeld.

Chronos85 schreef:
Ik kende deze plaat al jaren omdat mijn vader hem in zijn lpkast had maar ik begin pas sindskort de waarde ervan in te zien. Armenia City In the Sky was het favoriete nummer van mijn vader maar wat mij betreft is dat slechts één van de vele hoogtepunten. Mary Anne with the Shaky Hand natuurlijk, maar ook breekbare nummers als Tattoo en I Can't Reach You zijn prachtig.

De grootste verrassing is misschien wel het bonusgedeelte want één voor één zijn dat parels (uitgezonderd het overbodige Hall of the Mountain King). Favoriet al daar is denk ik Melancholia. Wauw, wat een heerlijk dreigend nummer met oriëntaalse inslag is dat met heerlijk subtiel gitaarspel van Pete Townshend. Maar ook Girl's Eyes is mooi en geeft maar weer eens het voordeel van 4 goede zangers binnen een band aan. De variatie die je ermee in je muziek kunt aanbrengen is zeer prettig en mist nog wel eens in de albums van bands van tegenwoordig.

Spock2011 schreef:
Een cultklassieker. Overigens ook de enige plaat (behalve Deathcrush) die de moeite waard is. De hele sfeer die de plaat heeft, mede door de mystiek van de band. Atilla zucht, kreunt en schreeuwt de meest angstaanjagende geluiden uit. Dat einde van het titelnummer, dat geeft je gewoon de rillingen. Zo vals gezongen, maar tegelijkertijd zo toepasselijk en goed.

corkie schreef:
A phenomenal collection of twelve perfect tracks by Britain's (the World's?) greatest ever songwriter backed by the superb Attractions. In a way it is a little sad that Elvis is often remembered for the classic track 'Oliver's Army' which was a big hit at the time, but the success of this album was perhaps his finest commercial moment.

All music lovers will know all about the diverse collection of music which followed (and continues to be produced by this genius), but 'Armed Forces' will always mean a great deal to me, as this was the first Elvis Costello album I bought, and to this day it is one of my favourite albums of all time.

fish schreef:
Boy o boy, wat een geweldige blues plaat is dit toch. Die prachtige breekbare stem van Sam met die warme productie maken dit tot een juweel. Aangezien er nog geen berichten staan lijkt me dat deze plaat over het hoofd wordt gezien (zo ook lange tijd door mij), maar dat is werkelijk onterecht! Waarom is dit geen erkende klassieker?

Night Beat volgt de vrolijke 'twist' plaat op en gaat vooraf aan Sam's zwanenzang. En dit is blues en dit is soul. Uniek en prachtig.

andnino schreef:
Wat? Als eerste is City groots en episch van opzet, maar door de thematiek uiterst realistisch. De City is de kern van ons leven, en de betreffende 'City' zal als metafoor in onze maatschappij nooit aan kracht verliezen. Het staat voor alles wat nu nog actueel is. Dat is het tweede dat City is: tijdloosheid. Als derde noem ik de essentie van muziek; een uitlaatklep, samengaand met het vierde; levensvisie. En als ik iets graag in mijn muziek zie, is het levensvisie. Die van meneer Townsend komt op dit album ook nog eens geniaal naar voren. Egocentrisch, maar niet egoïstisch. Pessimistisch maar hoopvol. Vernietigend, maar emotioneel. Maatschappijkritisch, maar zeer intelligent. Dat de regering niet altijd de zondebok hoeft te zijn zag Devin al aan het begin van zijn carriëre in, in tegenstelling tot de vele bandjes die hun hele loopbaan blijven hangen in hetzelfde kritische geneuzel. Devin uit zich op de maatschappij, de mentaliteit, de mensen, de levensstijlen, de mens. Stiekem is het behoorlijk misantropisch ook.

devel-hunt schreef:
Ineens was ze daar, vanuit het niets, 18 jaar nog maar. Het nummer wat ze zong, Wuthering Heights, nog nooit vertoond en gehoord zoiets. Toen had je punk, New wave, disco, ska, en Reggea die de hitlijsten domineerde. Maar Kate Bush was iets compleet anders. Het was niets van dat alles, het was mystiek, kwetsbaar en krachtig, een blauwdruk van Kate Bush zelf. Een vrouw, meisje toen nog, uit de Britse Upper glass, opgegroeid in mooie landhuizen, Engelse tuinen, zeer beschermd mileu.
Kate Bush was zelf overompeld door haar enorme succes. Omdat haar muziek en performance zo anders was had ze op een klein publiek gehoopt, maar kreeg wereldfaam.
Ze is een grote inspiratiebron voor vele artiesten na haar, een echte trendsetter. Dat feit wordt maar weinig benoemd.
Ik ben altijd verliefd op haar gebleven.

Iron_man schreef:
Janis Joplin, de vrouw met de schuurpapier stem, is de grootste vrouwelijke rockzangeres van de jaren '60.

Met Pearl, haar laaste studioalbum levert ze een pareltje van bluesy en funcky rockende nummers. Nummers om languit in een zetel te zitten en te genieten...

Met als hoogtepunt (vind ik persoonlijk) " a woman left lonley". Een heerlijke combinatie van die toch wel zalige emotionele stem, leuke orgel, leuke opbouw en langdurende climax.

pazke schreef:
Geweldige schijf tout-court.
Monks per toeval ontdekt op één of ander punk-compilatie (Boys will be boys), en ik dacht waarom er een 60's beat-nummer op zo'n 80's compilatie deed.
Dan wat geyoutubed, en ik was meteen gegrepen door hun buzz'. Raggende gitaren, ranzige orgel en songs die geen steek houden, ook qua tekst (Complication/Constipation)... en dat in 1966.

Lukk0 schreef:
Ik kan dus gewoon concluderen dat ik Animal Collective zwaar onderschat heb. Strawberry Jam is gewoon een meesterlijk album, met nauwelijks zwakke punten, net niet een maximale score waard, maar wel dicht daar tegenaan. Het mooiste is eigenlijk nog dat dit zo'n album is dat elke luisterbeurt weer een beetje beter wordt. Elke keer ontdek je weer wat nieuws, het album is volledig volgestopt met geluidjes en extra lijntjes die een nummer toch nog een extra dimensie kunnen geven en die pas je twintigste keer luisteren opvallen. Een erg goed album dus, waar zelfs na vele beluisteringen nog dingen aan te ontdekken zijn.

principal2000 schreef:
Jammer dat dit album maar 1 nummer bevat. Dit nummer is dan ook wel geen minuut te lang. Alleen de intro had wat mij betreft wat ingekort kunnen worden. Diezelfde tijd had er van mij dan wel op het einde aan geplakt kunnen worden, want op het moment dat het feest losbarst is dit echt meer dan uitstekende en briljante muziek! Fela is een opperbaas!

Wogbog schreef:
I was going to use this as my introduction to the legendary Dizzie Gillespie, but it didn't work. The trumpet does not stand out to me on this album. Center stage is hogged by explosive sax solos from Stitt and Rollins throughout, and a delicious blues piano solo at the start of "After Hours". But I'm not disappointed; the album is lovely. Their rendition of "On the Sunny Side of the Street" is blissful, the only appropriate response to "The Eternal Triangle" is "goddamn", and, as I said before, the saxophones are on fire. Tasty, tasty stuff.

razumov22 schreef:
Sweet Satan’s Sandwich! This is some of the most compellingly hypnotic black metal I’ve ever heard. They truly make the repetition and minimalism work. Like a black metal Neu! (and if you don’t know what that means then either you need to listen to more non metal music or I need to listen to more black metal so I don’t have to pick from anywhere outside the incestuously small pool of black metal bands to draw a comparison.)

Good shit, man.

Ataloona schreef:
Funky baslijnen, scheurende gitaren met feedback, drums die maar blijven doorbeuken en een maniakale zanger die maar door blijft schreeuwen. Geniale teksten, geniale geluiden en zeer strakke nummers. Je valt gelijk midden in de plaat met het explosieve Jordan, Minnesota dat de plaat gelijk al samenvat: een 37 minuten durende verwoesting van al dat je lief hebt en al je opgekropte frustratie. Je verpeste jeugd, je zelfdestructieve neigingen, je irritante gezin: ''Throw it all away!'' De absolute hoogtepunten zijn wel het metalen Kerosene vol woede, het meest ''vriendelijke'' ( ) nummer Fists of Love en Bazooka Joe.

Loeiharde en vette plaat. Even al je maandelijks opgekropte woede eruit gooien en je voelt je al een stuk beter!

Yann schreef:
Wat een plaat! Absoluut mijn favoriete Lee Morgan, niet in de laatste plaats door de fantastische begeleiding die Lee hier om zich heen heeft verzameld. Het album krijgt van mij echter niet de volle 5, maar 'slechts' 4,5 sterren, omdat de rest van de nummers - die ook zo maar op The Sidewinder haddden kunnen staan - enigszins in schril contrast staan met de title track van het album. Niet dat deze nummers nou zo slecht zijn; nee, Search for the New Land is gewoon zo geweldig! Het nummer wordt ingeleid met licht zweverige gitaarklanken van Grant Green en subtiel tingelende cimbalen van Billy Higgens, waarna Lee op zijn trompet en Wayne Shorter op de sax het luisterrijke thema introduceren. Wat volgt zijn bijna 16 grandioze minuten, spannender en progressiever opgebouwd dan de rest van de nummers, en waarin elk van de muzikanten zijn voortreffelijke steentje bijdraagt. Van begin tot eind adembenemend en meeslepend.

Hans S. schreef:
Verrassende plaat van Richard D. James met een gelijknamig album. Het is toch wonderlijk hoe veel verschillende snaren hij weet te raken met zijn ontzettend diverse muziek. Niet alles wat hij maakt is goed, maar Aphex Twin heeft zo ontzettend veel te bieden dat hij zijn missertjes ruimschoots goedmaakt. Ook op dit album. Niet elk nummer is goed, ik ben zelf een wat minder grote fan van de prutteltrackjes Carn Mouth en Rok bijvoorbeeld, op dit album lijken ze niet echt op hun plaats tussen al de mierzoete nummers. Fingerbib en Goon Gumpas zijn voor mij tracks die de sfeer van dit album perfect weergeven, lief, maar het wordt nergens te sentimenteel en dus vervelend.

Co Jackso schreef:
Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet. Dit album verdient zonder twijfel de hoogste waardering en krijgt van mij een plaats in mijn top 10.

Misterfool schreef:
Ambient 1 is een geweldig album die op grandioze wijze de luisteraar laat onthaasten. Hoewel het tempo laag ligt, is het wel degelijk een spannend album. Leuk feitje: het is robert wyatt, bekend van soft machine, die de piano speelt op 1/1 en 1/2.

Warthur schreef:
Man, how awesome were Celtic Frost? So awesome, even their roadies could blow lesser metal bands off the stage, that's how! Coroner's No More Color sees Tom Warrior's former road crew craft a punchy thrash metal classic which is actually more interesting than what the Frost were coming up with at the same time. Clever and showing a degree of technical adeptness without crossing the line into showing off, the trio cook up an intriguingly original thrash sound which proves that even as the 80s drew to a close there were still plenty of directions to take the subgenre in beyond what the Big Four were up to at the time.

Twinpeaks schreef:
Hele dikke 5 sterren plaat dit.Alles klopt en alles vult elkaar aan.Al moet ik zeggenschap Young inderdaad excelleert met Expecting To Fly ,Mr.Soul en Broken Arrow .Ook Stills is meer dan goed op dreef met het machtige Bluebird en Rock & Roll Woman.En ook Hung Upside Down is prima..Voor mij is dit een album wat ik niet al te vaak draai ,maar als ik het dan weer eens opzet dan zit het ook dagen in mijn speler.Ik ga me maar eens in Stills verdiepen ,want die heb ik in de loop der jaren een beetje verwaarloosd. 5 sterren dus

Red Rooster schreef:
Je zult mij niet horen zeuren over hun vocale kwaliteiten. Ok, het bereik is beperkt, maar wat betreft klank en timbre zijn de stemmen onlosmakelijk verbonden met de sound. Zo karakteristiek, melodieus en melancholiek. En Lunar Sea heeft misschien wel latimer's mooiste solo ooit. Aan het andere eind van het spectrum bevindt zich het ingetogen Spirit of the Water, met leslievocalen. Een typische Bardenssong. Tijdloos. Ik heb de remaster, maar twijfel nog over de expanded edition

critterman2008 schreef:
One of those many albums over the years that never got its 5 mic due. This album should be used in the same breath as TCQ's 1st 2 albums. FLAWLESS. Even after all these years, the beats have not aged.
Entirely crafted from organized noise, these Dungeon family members drop southern fried gems from begining to end. Kids, THIS IS REAL SOUTHERN HIP HOP. Not that weak shit you hear on the radio nowadays from cats thats just happen to be from the south. THis is SOUTH.

VisitorQ schreef:
A 5 star soundtrack for a 5 star film. Dramatic, aristocratic, classique, traditional, folkloric, fiddleling and drums of battle, ironic, elegant, dueling, emotionally powerful... just like the film, can´t imagine one without the other. Recommended to everyone, specially to who thinks doesn´t like classical music.

mayhemblik schreef:
De beste man mag dan wel blind zijn maar hij weet wel degelijk van toeten en blazen.
Aan het begin van liedje twee hoor je overgens zijn zoontje, das toch maar weer een leuk weetje, toch?

Pruimpit schreef:
Ik vind dit wel een van Roland Kirk's mooiste (samen met 'Rip, Rig and Panic'). Weinig gimmicks en flauwekul, gewoon lekker spelen.

dix schreef:
Yo la tengo hoort absoluut tot m'n favorieten, en dan vooral wegens hun ijzersterke optredens. Alledrie multi-instrumentalist, alledrie totally devoted en geen van driëen bang voor cliché of expirement.
En ik vind Ira Kaplan een hele fijne en overtuigende gitarist die alles geeft als ie speelt. Zien is geloven, horen is verstommen.

Deze plaat is waarschijnlijk hun beste omdat er geen echte zwakke nummers tusenstaan, een euvel dat veel YLT releases treft. Het laatste nummer is een zeer fraaie studie in feedback (en dan subtiel) van zo'n kleine 20 minuten. Ik heb ze er ooit een optreden mee zien openen - je moet maar durven.

west schreef:
De 100ste stem voor deze prachtplaat. III doet inderdaad niet tot nauwelijks onder voor Abraxas en dat zegt eigenlijk al genoeg. Ook hier rollen de gitaar(solo's), percussie, orgel, blazers en allerlei ritmes en melodieën als een heerlijke deken over je heen. Het vakmanschap hoor je ook aan alle kanten en behalve Jungle Strut & Everything's Coming Our Way zijn alle songs van hoog niveau. Vooral opener Batuka, het lekkere No One To Depend On, het prachtige Toussaint L'Overture & het ritmische Guajira (mooie pianosolo) zijn fantastisch. Als slotstuk van de grote drie van Santana misstaat III bepaalt niet, genieten!

AOVV schreef:
Heel sterke plaat toch wel. Kruipt langzaam dichter bij 'Youth of America', al blijft dat m'n grote favoriet, natuurlijk. Lukk0 noemt de iets mindere nummers, en dat voel ik ook zo aan. Maar wat staan hier toch ook geniale songs op! Het titelnummer, 'Doom Town', 'Romeo', 'The Lonely One'...