Edwynn schreef:
Wie op zoek is naar melodie en vernuftigheid moet bij Pleasure To Kill niet zijn.
Als tegenhanger van de op dat moment bijna salonfahige Amerikaanse thrashbands richtte Kreator met het grootste plezier een brute massaslachting aan onder de thrashers. Rauw, hard, snel en vooral bruut en kwaadaardig.
Compromisloze thrash met een duistere rand. Dat is wat Pleasure To Kill je biedt.

Pruimpit schreef:
De muziek op dit album is een kruising tussen hardbop en meer progressieve / avant-garde klanken, de composities hebben degelijke melodieën en structuur, maar bevatten ook veel ruimte voor meer vrije improvisatie. Lastig om dit in woorden uit te drukken, maar de muziek heeft ook wel iets duisters en spookachtigs (niet voor niets heet één van de tracks ook 'Ghost Town').

Simon-Hans schreef:
Een typische plaat! Erg dromerig, een beetje vaag kwa sfeer. Muzikaal is ie erg eenvoudig opgezet, alles rond mooi gitaarspel (orleans! .........nee grapje). Ik heb deze plaat vanaf de derde luisterbeurt heel erg gewaardeerd. Mooi is ook de inbreng van al die andere muziekanten, in twee nummers (Music is Love en What are their names) Je hoort de typische Neil Young harmonien of de Jerry Garcia nootjes en de prachtige Grace Slic stem..........en dat alles heel subtiel.
Werkelijk prachtige plaat!

Alfagamabetizado schreef:
Meesterwerk! Pakte me vanaf de eerste draaibeurt. Ik vind de plaat helemaal niet ontoegankelijk, heb zelf iets meer moeite met The Drift. Ben er nog niet uit of dat komt omdat ik die ontoegankelijker vind of juist meer een herhalingsoefening. In ieder geval zit er een duidelijke rode draad in Scott's ontwikkeling: hij abstraheert steeds meer. Vergelijk het met het schilderproces van Mondriaan. Wat dat betreft waardeer ik Scott's latere werk (nóg) meer dan zijn oudere albums: hij treedt inmiddels buiten alle gebaande paden, het is geen pop, geen klassiek, geen jazz... het is volstrekt uniek. Scott heeft een eenzame weg gekozen, en die bevalt me... muzikaal dan

Dibbel schreef:
LP nummer 28:
Ik ben hem in ieder geval nooit kwijtgeraakt.
Sterker nog: heb een aantal jaren geleden in de kringloopwinkel de binnenhoes met teksten nog een keer erbij 'gevonden', die bij mijn originele LP niet zat.
Maakt het nog leuker natuurlijk.
Want dit is echt wel een jaren-70 klassieker.
Werd vroeger ook bij de glamrock ingedeeld, maar het is natuurlijk veel beter wat hier gedaan word, dan wat menig glamrock-groepje deed.
Jagende, toch melodieuze en derhalve beklijvende songs, die blijven hangen dus.
Na zoveel jaren is het net of je een oude bekende weer in de oren sluit.

Misterfool schreef:
Een van mijn favoriete symfonische rock albums. Deze RPI-klassieker van Banco del Mutuo Soccorso blinkt uit in energie. De ene na de andere opzwepende passage volgt elkaar op. Hoewel de nadruk ligt op de toetsenpartijen en de opera-zang van, onzer dikke monnik, Di Giacomo, voegt de band daar dikwijls gitaren en, op het openingsnummer, zelfs blazers aan toe. Er zit eigenlijk geen slecht nummer tussen.

Madjack71 schreef:
Na het beluisteren van de laatste vrucht van Nick Cave & The Bad Seeds, dit album eens uit de cd kast tevoorschijn getoverd. Had het -shame on me- nog niet echt veel geluisterd. Hier dus maar eens vlug verandering in gebracht en idd. een magnum opus past hier wel bij. Een soort van wat een Ontdekking van de Hemel voor Harry Mulisch was. Juist de tegenstellingen van beide albums zorgt ervoor dat het over de gehele linie de aandacht weet vast te houden en te onderscheiden. Wat ik op zich heel knap vind bij een speelduur van bijna 1,5u. De ene na de andere prachtige melodie komt naar voren. Waarbij het niets uitmaakt of de aanzet stevig of ingetogen is. Knap staaltje muziek.

jellorum schreef:
Hoekige, catchy gitaren, snerpende sax-solo’s en de fierceness van Poly Styrene.
Neem deze ingrediënten, voeg daarbij uitstekende songs als het titelnummer, Identity, I Am a Poseur, Artificial, I Am a Cliche enzoverder.
Songs van een constant hoog niveau, nergens een minder moment..
Wat krijg je dan?
Een meer dan goeie plaat..

Ik heb de indruk dat muziek vandaag de dag vooral erg serieus moet zijn, geef mij maar deze gasten die het niet te nauw nemen met zichzelf….…my idea

dj maus schreef:
Helemaal te gek.
Waanzinnige experimentele jazz.
Om stoned te worden zonder drugs.

Coen schreef:
Alleen maar prachtige nummers. En met mijn fave guitarist John Mc Geogh, die, na Kaleidoscope echt de studio ingerold was, in dezelfde tijd dat ik hem in NL bij Magazine zag spelen, nu echt helemaal aanwezig met ziel en zaligheid.

Wat een treat om ze toen meermaals live te zien in Nederland. Veel mensen uit Arnhem, waaronder ik, reden naar Tiel. Deze era van Siouxsi mocht je niet missen. Echt een 5 sterren. Perfectie ? Hangt er vanaf. In de sfeer van de band liet ze zien, hoe zeer je je eigen geluid tot een eigen hoogtepunt kan brengen.

Wat een prachtplaat in ook een pracht muziektijd, btw.

paranoidandroid schreef:
Heerlijke bak herrie dit. Agressieve, noisepunk. Wel aan mij besteedt.

Don Cappuccino schreef:
Het intro is heel sfeervol en duister en je hoort iemand iets fluisteren, ik heb bijna het idee dat ik naar Lord of the Rings aan het kijken ben. Met Tesarul de Lumini wordt je echt het album ingeslingerd en word ik echt overdonderd. Geweldige gitaar, geweldige productie en wanneer de zanger zijn strot opentrekt..wow! Wat een geluid komt daar uit! Van heel laag brullen naar krijsen zonder probleem. Op de koptelefoon hoor je af en toe ook traditionele instrumenten uit Roemenie, echt diep op de achtergrond, dit album is perfect voor op de koptelefoon. En wanneer de man normaal gaat zingen wordt het al helemaal geweldig. En met Primal OM krijg je eigenlijk gewoon ambient.

Harald schreef:
Hound Dog Taylor was niet echt een smoth viriuose op zijn guitar en dat weet ie ook. En zo heeft Hound Dog Taylor dan ook gezegt:

"When I die, they'll say, 'He couldn't play shit, but he sure made it sound good!'"

Zijn stem was rough en zijn guitar louder dan die van Elmore James

Blues met Soul! ...

aERodynamIC schreef:
Ik heb dit album nu 1 keer beluisterd en het smaakt zeker naar meer........

Het deed me denken aan het sprookjesachtige van een Mercury Rev, alleen nu met wat folky invloeden. Het album Soft Black Stars (dat me weer deed denken aan Antony and the Johnsons) bracht mij op dit album, en ik moet zeggen dat dit toch wel weer een ontdekking is.

fatima schreef:
Een echte klassieker.
Beperkt talent, beperkte muzikale vaardigheid, maar wat een geweldige en bovenal sfeervolle muziek.
Helpt je absoluut in één uur van je symforock-verslaving af.

trebremmit schreef:
Death/Thrash Metal, snel, hard en meedogenloos. Heerlijke bak herrie.

Kingsnake schreef:
Dit is het dan.
De ultieme blues en southern rock plaat.

slepend, up-tempo, gritty, rauw, melodieus, groovy, stoney, jazzy, funky, noem-maar-op

Zonder deze plaat zag de hedendaagse muziek er maar saai uit, me dunkt.
Elke stoner zou deze plaat verplicht moeten hebben.

Erg laag cijfer voor zo'n landmark in de muziek.

Deze is trouwens nog met god Duane op lead en slide.

tondeman schreef:
Dit heeft bar weinig met de Sex Pistols te maken vind ik. Laat je niet verrassen, veel Jam songs hebben verdomd listige akkoord-wisselingen.
Hun debuut album (In The City) is nog al eens (deels terecht) in het punk-hoekje geduwd maar ze hebben in hun carriere wel laten zien dat ze zich veel meer stijlen eigen maakten. Wat hier op staat is pop met een flinke dosis rock en ook hun soul kant komt hier voor het eerst om de hoek kijken.

chevy93 schreef:
Collosol, dat klinkt als een medicijn.

THE dadaist masterpiece of video game music. Everyone else is trying too hard. Effortlessly runs circles around everyone else with free-spirited musical creativity that just doesn't give a crap about bogstandard tropes and conventions. And that bass... GOD! The rating would stand even if reduced to the bass tracks alone.

It is no small task walking the line between light-hearted goofiness, tense epicness, and heart-breaking profundity like this. Even with the small number of tracks that I personally don't enjoy as much, there's a sense of coherence, of continuity regarding their artistic vision, and who am I to judge such a work from a subjective point of view? ...Apart from that being the very purpose of this site... errr... ahem.

...Fucking awesome, is my point.

None of it would have been as amazing if it weren't for the music.

The music in this game...let me tell you something about this glorious music. Nobuo Uematsu has a sense of melody unlike any other person I've ever encountered. He rivals Buckethead in meaning for me and impresses me on a level that has made me want to discover and explore every period of classical music ever made. Nobuo has crafted an amazingly bold array of music for this video game. It's suspenseful. It's overwhelming. It keeps me on the edge of my seat. Nobuo presents a blend of classical music and electronic music to bring together the story of these heroes, allowing for a seemingly endless array of moods, atmospheres, and feelings. No two tracks have the same atmosphere, yet they all have a cohesive whole of sentiment. Does this make sense? I sure hope so. Of course...

...there is no reason for me to deny my love for Final Fantasy IX's music. Sure, I may be a colossal nerd for having a video game soundtrack as one of my favorite albums ever, but I see no shame in this. Many people don't understand how truly stunning storytelling can be, and good music helps enhance such experience to the max.

SnelleSnake schreef:
Heerlijk bluesalbum. Vooral 'All Your Love' is subliem. Alleen 'What'd I Say' vind ik een iets minder geslaagde cover.
De deluxe edition is een echte aanrader. Staan heel veel goede singles op uit diezelfde periode zoals 'I'm Your Witchdoctor' met als b-kant 'Telephone Blues', 'Crocodele Walk' en 'Bernard Jerkins' (Allereerste Eric Clapton compositie) en dan nog wat live opnames uit de korte periode dat Jack Bruce John McVie verving op bas. Vooral van historisch belang omdat Eric Clapton enkel de Bluesbreakers wou verlaten voor een nieuwe groep met Ginger Baker als het met Jack Bruce erbij was, ondanks dat Jack Bruce door ruzie met Ginger Baker bij de Graham Bond Organisation was buitengesmeten door Ginger Baker.

ThirdEyedCitizen schreef:
Deze Muddy plaat heeft echt alles; Fijn gitaarspel, goeie ritmesectie, lekkere piano en mondharmonica, veel rauwe energie en het swingt als de neten. Bovendien knalt de geweldige productie ook heerlijk lomp je boxen uit. Top!

kobe bryant fan schreef:
Tom Waits kan blijkbaar niets fout doen, want ook Alice is een erg sterke plaat.
De rauwe stem van Tom Waits samen met de instrumentale begeleiding (die meestal bestaat uit een piano, cello, viool, bass en gitaar) is een erg sterke combinatie. Wat me ook opvalt is dat de meeste songs op deze plaat geen drums hebben en dat is zeker geen minpunt.
Ook is deze plaat zeer intiem en klinkt de productie zeer warm en gezellig.

Metallica-jansen schreef:
Geweldige riffs, beestachtig drumwerk [echt, ik kan alleen voor de drums naar dit album luisteren], geniale solo's [man, die eerste solo van Pain Divine, hoe krijg je het uit een gitaar!], en David Vincent in zijn beste dagen maken van dit werk samen met
Domination mijn meest gedraaide death metal schijven.

LucM schreef:
Stevie Ray Vaughan was wellicht de beste bluesgitarist in de 80's, een decennium waarin blues weinig gespeeld werd. Sterk beïnvloed door Jimi Hendrix, weliswaar minder experimenteel en inventief maar technisch niet de mindere van hem (en zingen kon hij zelfs beter). Zijn gitaarspel klinkt soepel en virtuoos zonder pretentieus over te komen, het komt mij eerder speels en spontaan over. Het geluid is ook bijzonder goed, alsof je naar een live-concert luistert. Een sterk debuut van een groots muzikant die (net als Jimi) veel te vroeg overleed.

Thoommusic schreef:
Schitterende combinatie en mijn favoriete versie van Sentimental Mood. Weinig solo's van Ellington en heel van Coltrane. Maar dat is natuurlijk ook zo de bedoeling geweest. Duke Ellington speelde meestal geen heel lange solo's maar schreef wel ontzettend goede nummers. De afwissling tussen Coltrane's rimtesectie Jimmy Garrison en Elvin Jones en Die van Duke's Aaron Bell en Sam Woodyard geven het album extra spanning.

Ronald5150 schreef:
"Murder Ballads" is een donker en dreigend album. Dat wordt versterkt door de manier waarop Nick Cave zijn teksten ten gehoor brengt. Hij vertelt het meer dan dat hij het zingt. Hierdoor worden de liedjes verhalen. Verhalen met donkere, duistere en angstaanjagende thema's. De ene keer wordt het muzikaal begeleidt in diezelfde sfeer, de andere keer hoor je sprookjesachtige muziek. Dat contrast maakt "Murder Ballads" tot een spannende luisterervaring. "Stagger Lee" is een van de eerste hoogtepunten. Ook het samen met PJ Harvey gezongen "Henry Lee" is mooi, vooral vanwege de samenzang. Verrassend is het duet met Kylie Minogue. Alleen deze ballad met Nick Cave is muzikaal interessanter dan haar gehele muzikale carrière. Absolute topper is "O' Malley's Bar". Ruim veertien minuten word ik gegrepen door de intrigerende en beklemmende muziek en dito teksten. "Murder Ballads" is zo'n plaat die onder je huid gaat zitten, intrigerend, meeslepend, verrassend, confronterend en vooral verslavend.

ChiefRocka schreef:
Wat een heerlijk album! Veel duideljker kan ik er niet over zijn. Eigenlijk raakt elk nummer op deze cd me wel. Al ben ik het wel met de meeste personen hier eens dat Anesthetize wel de absolute topper is op dit album vol met ijzersterke songs. Heerlijk zo'n haast eindeloos durend prog nummer. Grappig voor mezelf is dat ik bij de eerste keer dat ik dit nummer hoorde, een apart vertrouwd gevoel kreeg tijdens de gitaar solo. Op dat moment was ik er niet van op de hoogte dat deze solo door niemand minder dan Alex Lifeson ingespeeld werd. Verliefd was ik al op het nummer, maar toen ik dit ontdekte kreeg het nummer als groot Rush fan voor mij toch nog wel een klein beetje extra waarde erbij. Verder is dit voor mij zo'n album dat met elke luisterbeurt verder groeit op me. Het type album dat ik niet snel tot nooit zat zal raken.

EVANSHEWSON schreef:
Wàt een jeugdsentiment!

Dit plaatje werd gewoon grijs gedraaid, dat kon toen nog, het was toch op vinyl, destijds.

Het werd grijs gedraaid in ons jeugdhuis, JH Den Hert in Lokeren, het jeugdhuis is al jààren terziele gegaan, deze muziek heeft toch een veel tijdlozere aard.
Planet Claire, Dance This Mess Around, Rock Lobster, Lava... héérlijk om af en toe terug te horen!
Maar voor mij is dit dus jeugdsentiment.

Ik dacht trouwens dat de titel van deze plaat PLAY IT LOUD was...

****

Drs. DAJA schreef:
En opeens waren eind jaren '50 al die andere rock 'n' roll artiesten ingetogen mietjes... wat een album. Zelden iemand met zo veel energie horen spelen en vervolgens houdt hij dat ook nog eens een heel album vol. Zijn lyrics zijn pushy, z'n performance heerlijk over-the-top en z'n pianospel staccato en supersnel. Here's Little Richard legt hem fantastisch vast en is een trein aan fantastische nummers.