jordidj1 schreef:
Kanye, door al die fuzz om hem heen lijkt men gewoon vergeten hoe goed hij is als artiest. Hij legt zoveel variatie in zijn tracks, elk liedje heeft wel iets onderscheidend. Dat komt het best naar voren op zijn magnus opus “My Beautiful Dark Twisted Fantasy”, die als geheel ook nog eens fantastisch is.

Het uitgangbord van die plaat is natuurlijk Runaway. Hij laat een ogenschijnlijk goedkope piano klinken als een peperdure vleugel en gebruikt dat als fundament voor één van de meest venijnige break-upsongs ooit. Hij wilde hier destijds echt een statement mee maken, dat Pusha-T zijn tekst vier keer moest herschrijven zegt al genoeg (“Yo, you need to be more douchebag. We need more douchebag!”)

123poetertjes schreef:
Dacht je?

HO
HO

Zo’n groot epos dat ik eigenlijk niet echt iets erover weet te schrijven. Runaway staat vooral bekend als het lievelingsliedje van Naaz (uh huh), bij mij moet ie 65 nummers voor zich dulden. Niet boos worden nu Kanye, je bent heus wel cool. Ik zei het al op de Orinocochat maar dit is nou echt zo’n nummer dat de geschiedenis ingaat in de wie ons over vijftig jaar nog kunnen herinneren. Dat ik gezeten in de luie stoel tegen mijn kleinkinderen kan zeggen: wauw. die cybertronspaceboerentriangeltrap met spuwendelamasamples van tegenwoordig, wat ontzettend kut. In mijn tijd was er nog Kanye West, díe maakte nog échte muziek. Een heel vaardige MC vind ik hem niet echt maar zijn productiewerk behoort wel tot het crème de la crème van de hiphopscene. Laat ye in dit very nummer ook nog eens tekstueel sterk uit de hoek komen en voilà, dit is het crème de la crème de la crème van muziek in zijn algemeen. Een Griekse tragedie met ontzettend veel drama en pathos. Kanyes worsteling met zichzelf en z’n ladyproblems. King Push die even inbreekt, tjonge zeg. En wanneer plots even alles wegvalt op die hemelse piano na begint het meest epische outro dat in mijn lijst staat. De strijkers, de vocoder, wat een warmte, wat een geluk. Kanye, je bent me wel mijn doerakje zeg.

MRDammann schreef:
Ik heb dit nummer ontdekt in MuMeladder en ik wist niet wat ik hoorde. Ik had daarvoor nooit echt naar Kanye West geluisterd. Toen ik het hoorde was ik eigenlijk verkocht. Eigenlijk een heel apart nummer. Daarvoor zag ik Kanye vooral als een conventionele rapper, maar toen ik zijn discografie ontdekte bleek hij een rapper die steeds nieuwe dingen uitprobeerde. Zo geldt dat ook Runaway. Het is moeilijk uit te leggen waarom ik dit zo goed vind, omdat het ook eigenlijk nergens op lijkt.

kemm schreef:
Een ongetwijfeld peperdure vleugelpiano als een plastic speeltje laten klinken, en het ook ongetwijfeld beter maken, een typische Kanye-move. De megalomanie die de bovenhand neemt, maar eigenlijk nog nooit in de weg heeft gezeten. Om zonder enige limiet en met de wereld aan je voeten nog goeie muziek te kunnen maken, is eigenlijk behoorlijk bewonderenswaardig. De douchebag onder de asshole onder de scumbag, is nog daaronder gewoon een talentvol gevoelsmens die het hart op de tong heeft. Niet voor de sympathie, maar uit drang het een en ander voor zichzelf (en vooruit, ook voor die wereld aan z’n voeten) te verklaren.

Teunnis schreef:
Een meesterwerk is My Beautiful Dark Twisted Fantasy, voor zowel de mainstream media als mezelf. En dat drukt zich ook uit in mijn top-100 waar hij twee(ënhalf) keer in staat. Productioneel op zijn top, maar ook tekstueel is Kanye West beter dan normaal. Hij laat zijn plankmisslaande metaforen thuis en houdt het lekker simpel. De laatste minuten auto-tune is gedurfd, maar naar mijn mening net zo geslaagd als de betere gitaarsolo's. Ik denk ook dat je het op die manier moet benaderen.

stoepkrijt schreef:
Dit wordt lastig, een verhaaltje schrijven over een hiphoptrack zónder als een onnozelaar over te komen. Ik heb namelijk weinig verstand van het genre. Ik vind het op zijn tijd gewoon erg fijn om naar te luisteren, dat is alles. Hoewel ik weet dat de teksten bij de wat alternatievere/underground hiphop vaak erg belangrijk zijn speelt de tekst van Runaway totaal geen rol. Ik val voor de heerlijke flow van Kanye, voor de ontspannen beat en voor de prachtige opbouw vanaf die eerste aanslag op de piano. Ik heb de ballen verstand van hiphop, maar ik weet één ding zeker: Runaway klinkt ontzettend lekker.

catdog schreef:
Kanye is mijn held. Dat mag toch wel duidelijk blijken uit mijn Top 100. De man heeft me met zoveel fantastische muziek laten kennis maken en zelf kan hij er ook wat van. Zijn latere werk kan mij het meeste bekoren met het fantastische 'Yeezus' en het meesterlijke 'My Beautiful Dark Twisted Fantasy'. 'Runaway' is on-HipHops goed. De muzikaliteit die Kanye bezit is ongekend. Kanye is totaal geen zanger maar zijn zang is juist wat het nummer nodig heeft. Zo breekbaar. De wanhoop voel je. En dan dat fantastische outro waarbij de stem als één grote gitaarsolo wordt omgezet. Daar blijf ik van onder de indruk.

Gretz schreef:
Vorige jaar lukte het Nick Cave dan éindelijk om te zegevieren in De Witte Trui, nadat er in eerdere jaren steeds 1 of 2 kwelgeesten net in de weg zaten (te weten: Arcade Fire, The War on Drugs, Radiohead, The Knife). Frappant genoeg komen we drie van deze vier gevierde TruiWinnaars helemaal niet tegen in onze decenniumfinale. Het Song van het Jaar-publiek (b)lijkt er wel degelijk een andere kijk op te hebben dan de Trui'ers. Zou Nick Cave dan wederom een van de topfavorieten kunnen zijn, zo niet de grootste van allemaal?

EttaJamesBrown schreef:
Nick Cave is de Goethe van de hedendaagse popmuziek: hij creëert eigenhandig zijn eigen stroming en houdt dat 30 jaar vol terwijl de rest van de wereld al twee stromingen verder is. En dat maakt hem niets uit, want in zijn eentje heeft hij meer eeuwigheidswaarde dan alle andere hippe artiesten bij elkaar. Wie riep Faust? Ach, de duivel is wreed voor Nick en Nick is wreed voor de wereld.

Langzaam opent het liedje met:

“On Jubilee Street there was a girl named Bee
She had a history, but she had no past”

Daar moet wel narigheid uit komen. Vrolijk is het niet. Later vervolgt Nick met:

“I got love in my tummy and a tiny little pain
And a ten ton catastrophe on a sixty pound chain
And I'm pushing my wheel of love on Jubilee Street”

Het is vaak zoeken wat Nick Cave precies bedoelt met zijn knappe teksten. Nu ruik ik een gruizigaard op zoek naar een tippelaarster. Op die ene straat, juist ja..Jubilee Street.

Het is maar de vraag of Nick zijn strijd met de duivel gaat winnen. Ik vrees van niet.

MRDammann schreef:
Ik heb dit altijd een fantastisch nummer gevonden, de opbouw van dit nummer is geweldig. Hoe bijvoorbeeld langzaamaan het tempo van het nummer wordt opgevoerd. Op de EP Distant Sky staat een live-versie van dit nummer waarop hij dit op een geweldige demonstreert. Door naar die live-versie te luisteren ben ik dit nummer nog mooier gaan vinden. Wat mij betreft is het het meest monumentale nummer van de 2010's.

Outlaw104 schreef:
Anderhalf jaar geleden heb ik in de nazomer Engeland (en Wales) bezocht tijdens mijn vakantie. Ook een dag Brighton aan de 'Engelse Riviera' gedaan, de woonplaats van Nick Cave. Nieuwsgierig dat ik was, moest ik ook zijn bezongen Jubilee Street even op en neer wandelen. En het was precies, zoals hij zelf al eens had aangegeven, een straat van niks, doodsaai zelfs. Een bibliotheek, pizza express en een Sushi zaak en dan houdt het eigenlijk wel zo'n beetje op. Tegenover de straat zat nog wel een alleraardigste pub, waar veel studenten waren en prima muziek werd gedraaid: The Mash Tun.
Maar het blijft opmerkelijk dat over zo'n klote straat een werkelijk fenomenale song is verschenen, hoewel hij eigenlijk meer de volgens hem daar toen wonende prostituee Bee bezingt en in z'n eigen gedachte wellicht een andere straat bedoelde. Er blijft wat dat betreft toch een ietwat schimmige sluier over dit nummer hangen.

jordidj1 schreef:
Ah, de man, waarvan ik zijn muziek heel moeilijk te begrijpen vond in het begin. Ik dacht altijd dat ik van alle MuMe-fähige artiesten, met Nick Cave waarschijnlijk nooit een klik zou krijgen. Fout! Ik onderschatte dé kracht van onze brombeer: zijn muziek kruipt onder je huid. En hoe.

Jubilee Street is hét voorbeeld daarvan. De eerste luisterbeurt vond ik niets, ging totaal aan mij voorbij, maar toch bleef ik wel getriggerd. Je blijft meedoen met de spelletjes op dit forum en dan is er geen ontkomen aan wat betreft Cave, op een gegeven moment zwichtte ik compleet. Push The Sky Away staat nu zelfs op vijf sterren (wat niet snel gebeurd bij mij) en nota bene ík drop Jubilee Street voor het eerst in dit topic.

Wat volkomen logisch is natuurlijk. De song is het toonbeeld voor de perfecte Cave-song: briljante tekst, prachtige muzikale begeleiding door The Seeds en vooral die climax. Die climax. Meeslepend, zwevend en euforisch. Kan nog wel tien minuten doorgaan, dat einde.

aerobag schreef:
Als er afgelopen decennium één artiest is geweest die een imposante voetafdruk achtergelaten heeft in het muzikale landschap, dan is dat wel Kendrick Lamar. Zijn teksten zijn scherp, confronterend en immer relevant. Daar staat ook nog eens tegenover dat zijn muzikale escapades van dusdanige kwaliteit zijn dat zelfs de meest anti-hiphoppers toegeven dat de beste kerel toch wat in zijn mars heeft. ‘To Pimp a Butterfly’ is een mijlpaal gebleken, die over 40 jaar waarschijnlijk in de toplijsten naast Pink Floyd en The Beatles prijkt.

The Blacker The Berry is zijn meest indrukwekkende werk tot nu toe. De productie en de beats zijn op het scherpst van de snede. Het nummer zit behoorlijk volgepakt. Een eigenzinnig semi-gezongen intro, een treffend refrein van Assassin inclusief sterk accent en een fijngevoelig outro van Terrace Martin. Op het nummer tackelt Kendrick de gevoelige discussie rond het constitutionele racisme in Amerika. Hij rapt over stereotyperingen, politiegeweld en uitzichtloze situaties. Onderwerpen die Kendrick uiteraard naar zijn hart gaan en hij flowt hier op zijn agressieve best. I'm black as the heart of a fuckin' Aryan.

Kendrick is een woordensmid. Regelmatig verzamelt hij teksten van oudere collega’s en geeft de zinsnedes nieuwe invullingen. The blacker the berry is in origine een referentie naar de gelijknamige roman van Wallace Thurman, maar de zin ‘The blacker the berry, the sweeter the juice’ werd al eerder gerapt door de Jungle Brothers en later door 2Pac in Keep Ya Head Up. Waar 2Pac hiermee de schoonheid van de zwarte vrouw wilde prediken, verdraaid Kendrick deze betekenis. In het refrein herhaalt hij de woorden 3 maal, tot hij de laatste zin verandert in The Blacker The Berry, The Bigger I Shoot. Kendrick oppert hier het standpunt van bevooroordeelde agenten: Hoe donkerder de tint, hoe groter de vermoedde dreiging.

Wat voor mij de impact van het nummer zo versterkt, is dat Kendrick niet alleen met zijn vinger naar de vermeende oppositie wijst, maar ook op een introspectieve wijze naar de eigen partij kijkt. Dit vindt allemaal plaats in een zinderende slot, die de betekenis van de voorgaande verses in een ander licht zetten. (So why did I weep when Trayvon Martin was in the street/When gang-banging make me kill a nigga blacker than me?) Eindelijk doet Kendrick uit de doeken waarom hij zichzelf hypocriet noemt. Een ijzersterk staaltje hood-poetry in een helaas nog altijd relevant nummer.

123poetertjes schreef:
HO
HO
De hiphopplaat van deze update is op naam van Kenny ya bish. Ook in het geval van Kendrick was het weer vooral de vraag met welk nummer want good kid, m.A.A.d city is toch wel echt zn dopeste plaat en daar niks van opnemen is toch een beetje gekkenwerk. Maar ik ben niet gek, ik ben een vliegtuig vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvtt flapper flapper. Oké, ik pleit schuldig, ik ben weldegelijk knetter dus bij deze passeer ik Money Trees, m.A.A.d city, Swimming Pools én Sing About Me. Hoe durf ik dat te doen joh? Als ik donkerder was geweest dan Kendrick dan had ie me nu zonder wroeging afgeknald en ik geef hem daar het recht toe ook. Nu is aan mij de lastige taak om in één nummer samen te vatten wat hem de huidige koning van de hiphop maakt. Maar eigenlijk laat ik Kenny zelf wel gewoon het werk doen, dan weet je al genoeg. In The Blacker The Berry licht ie een enorme kloof uit maar voordat hij met een moralistisch geprevel aan komt zetten haalt ie juist alles onderuit omdat ie t kan. Hoezo al het wit-op-zwartgeweld zo hard veroordelen? Zorg eerst dat de zwart-op-zwrt crime een keertje stopt ofzo, dan praten we verder. Een keiharde blik op de realiteit waarin de Muricaanse rassenoorlog gewoon zwaar verneukt is. En hij is boos, dat kunnen we horen. Boos of hullie, boos op wullie, boos op Kullie. Niemand is goed, iedereen is fout en hijzelf de grootste hypocriet van allemaal. Wist niet dat hypocriet synoniem is voor eindbaas. Deze zomer staat ie op WOO HAH en ocharme ik moet me nu a voorbereiden op moshpits en alles. Sla me maar op mijn hoofd, test of alles aan mij terug werkt want anders wordt het gehei mijn dood. Er zijn ergere momenten om te sterven tho.

Arrie schreef:
Na Irony. Utility. Pretext. nog een nummer vol boosheid. The Blacker the Berry is zelfs nog een stuk intenser. De beat klapt door je boxen. Onheilspellende geluiden op de achtergrond. Daaroverheen rapt Kendrick vol vuur over racisme in de huidige maatschappij. Maar hij rapt ook hoe hij een enorme hypocriet is. Pas aan het eind van het nummer onthult hij waarom hij zo hypocriet is, deze woorden spuugt hij haast uit. Het is het heftige einde van een intens nummer, waarna de rustige jazzy outro echt nodig is om even bij te komen.

jassn schreef:
1 van de artiesten die 2 keer in mijn top 100 staat. Kendrick is op zijn best voor mij als hij er helemaal voor gaat. Ook al hou ik van zijn jazzy nummers, als hij hard gaat is hij gewoon meesterlijk. Ook al is het waarschijnlijk wel te maken dat ik echt wel van donkere nummers hou en de lyrics zijn ook gewoon erg sterk in dit nummer.

dumb_helicopter schreef:
Met elke luisterbeurt wordt deze beter en beter. Het beste nummer van 'To Pimp a Butterfly' en misschien wel één van de beste hiphopnummers van het laatste decennium tout court. Staalharde tekst en afwisselende ritmes en vocalen zorgen ervoor dat je op het puntje van je stoel blijft zitten elke keer. Heeft zich bij stelselmatig naar een plekje bovenaan gewerkt en het zou me verbazen wie dit nummer van een eerste plek in deze competitie houdt.

hoi123 schreef:
Eerst stond Eefje op nummer 1, maar tijdens het schrijven van dit stukje bedacht ik me dat dat dit ongelooflijke anthem geen recht zou doen. Over het hele krachtige (en geweldige) politieke statement dat dit nummer maakt zijn volgens mij nu al hele boeken vol geschreven, dus laten we ons daar niet aan wijden: laten we voor de lol eens kijken naar hoe gruwelijk agressief Kendrick hier zijn woorden uitspuugt op dit hoogtepunt van zijn hiphopklassieker van vorig jaar. Werkelijk grauwend drukt hij z'n stempel op het nummer, terwijl de scherpe hiphopdrum en het snerpende pieptoontje het geheel nog wat onheilspellender laten klinken. Als dat ultiem lelijke woord "urgent" ooit op muziek geplakt moet worden, laat het dan op The Blacker the Berry zijn.

7744leon schreef:
2015 is voor mij het jaar van Kendrick Lamar. Met To Pimp a Butterfly heeft hij een wereld album uitgebracht, een album dat inmiddels in mijn persoonlijke top 10 te vinden is. The Blacker the Berry was het allereerste nummer wat we van die plaat te horen kregen, en wat voor een nummer. Je hoort gewoon dat Kendrick al zijn frustratie in het nummer gooit. Frustratie die hij heeft gekregen door de slechte positie van de zwarte mens in Amerika en de vele onschuldige en ongewapende zwarten die door de politie zijn vermoord. Hij richt al zijn agressie op de mensen die hier verantwoordelijk voor zijn: You hate me don't you? You hate my people, your plan is to terminate my culture. You're fuckin' evil. Door deze agressieve teksten plus de harde beat ga je je er zelfs een beetje verantwoordelijk voor voelen. Maar wat blijkt aan het einde van het nummer: dit is niet de enige reden waarom hij gefrustreerd is, hij is ook gefrustreerd door zijn eigen hypocrisie. In de laatste paar regels stelt hij zichzelf namelijk de vraag waarom hij zich hier in hemelsnaam over uitspreekt, terwijl hij zelf iemand heeft vermoord die zwarter is dan hij. Hierbij spreekt hij niet alleen zichzelf aan, maar ook de gehele zwarte gemeenschap. 'We kunnen allemaal wel boos zijn op de politie, maar door onze eigen strijd tussen criminele bendes komen ook tientallen onschuldige mensen om.'

MRDammann schreef:
Dit nummer heeft weer een hele nieuwe lading gekregen na de recente protesten van BLM. Het is zelfs mijn favoriete Kendrick geworden. Dat was altijd King Kunta, maar dit weet mij nu echt meer te raken. Ik kan me ook nog dat geweldige optreden van hem bij de Grammys in 2016. Ik dacht alleen maar: wat een geweldige artiest is dit.

Gretz schreef:
Door de recente gebeurtenissen in Amerika en ver daarbuiten is deze moderne hiphopklassieker weer uiterst relevant. Met The Blacker the Berry reageerde Lamar begin 2015 op de enorme kritiek die hij kreeg nadat hij zijn eerlijke gedachten had uitgesproken over de dood van Michael Brown en de daaropvolgende rellen in Ferguson. Hij stelde dat plunderingen en gewelddadige manifestaties niet het antwoord moesten zijn op onrecht/misstanden/racisme/discrimantie. Verbetering begint immers in eerste instantie bij jezelf. Geef dat deel van de bevolking dat niet (altijd) het beste met je voor heeft geen stok om te slaan. Daar ben ik het roerend mee eens. Het beste en meest overtuigende protest is en blijft vreedzaam. Ik durf te wedden dat Greta Thunberg in haar eentje meer heeft kunnen veranderen dan Extinction Rebellion met tienduizenden leden.

arcade monkeys schreef:
Ready to Start, het is vast niet het Arcade Fire nummer dat de meesten hier verwacht hadden. Maar uiteindelijk kon het toch niet anders dan dat er iets van The Suburbs in de finale zou staan. Misschien wel het meest gelauwerde album van dit decennium en het was er al direct tijdens de eerste zomer ervan. Achteraf gezien was The Suburbs misschien eerder een eindpunt van de 00’s indie stroming dan een nieuw begin, want na The Suburbs zijn de albums uit dit genre toch niet meer met dezelfde hoeveelheid aandacht gaan lopen.

Maar goed, Ready to Start dus, het is een nummer dat er direct de vaart in legt met een meeslepende intro. Het was een intro die indruk maakte toen die voor het eerst voorbij kwam op Studio Brussel. Ik moest toen eigenlijk met een paar klasgenoten aan een groepswerk bezig zijn, maar in de praktijk had ik net op dat moment mijn eerste pintjes ooit opgeslurpt. Misschien was dat wel de reden waarom het nummer zo goed binnen kwam. Als symbolisch startschot van het decennium kon het tellen. Na de intro galoppeert het nummer op een heel aanstekelijke wijze door.

If the businessmen are drinking my blood. Niet alleen muzikaal is het de moeite. Persoonlijk heb ik Ready to Start altijd een van de betere Arcade Fire teksten gevonden. Over werken voor ‘the man’, over een nieuwe start willen los van wat je ongelukkig maakte en over de angst die dat toch met zich meebrengt.

All the kids have always known
That the emperor wears no clothes
But they bow down to him anyway
Because it's better than being alone

De thema’s op het hele album hebben me altijd wel aangesproken. Ik was (ben) dan ook wel het redelijke archetype van een middenklasse indie kid, opgegroeid in een nette buitenwijk met allemaal keurige voortuintjes.

Funeral blijft dan misschien ongenaakbaar, maar The Suburbs moet er voor mij niet zo gek veel meer voor onderdoen. Het is een album dat me nog heel vaak kan verrassen. Sommige nummers hebben er jaren over gedaan vooraleer ik ze echt naar waarde kon schatten. Zeker de tweede helft van het album (en vooral het onderschatte pareltje Wasted Hours) rijpt als een goeie wijn. Maar ook als de hits uit de eerste helft voorbij komen, blijft het zeer moeilijk om stil te zitten.

MRDammann schreef:
Ik roem Arcade Fire om hun teksten. Ook hier hebben ze weer een prachtige tekst geschreven waar ik me helemaal in kan vinden. Ik moet bijvoorbeeld nog heel vaak aan de volgende regel denken:
"I would rather be wrong
Than live in the shadows of your song”

ArthurDZ schreef:
Dit nummer is gezegend met één van de beste ‘teenage angst’-teksten die niet van Morrissey of Jarvis Cocker afkomstig zijn. Muzikaal is het lekker gejaagd en opzwepend. Ik las net dat ze begin 2013 met een nieuw album aankomen. Joepie!

ArthurDZ schreef:
Ik las net dat ze begin 2013 met een nieuw album aankomen. Joepie!