Heerlijk album! Eazy-E heeft echt een geweldige flow, zijn stem vind ik echt fantastisch. Ik heb nu al drie superlatieven gebruikt in dat kleine lapje tekst, maar dat is omdat ik deze plaat echt zeer goed vind!

Boyz In The Hood vind ik het beste nummer van het album, maar ook Nobody Move en Eazy Duz It vind ik geweldig. De teksten zijn grappig, en vaak ook ridicuul en idioot. Maar dat mag het plezier niet drukken. De producties zijn top met veel oog voor detail en afwerking. En, ik herhaal, de flow van deze heer is echt overgeweldig! Enige minpuntje is dat hij zijn teksten niet zelf heeft geschreven, dat doet een beetje afbreuk aan het gevoel, als je begrijpt wat ik bedoel?

Dit album heeft zo'n slechte productie. Het geheel klinkt zo mat en leeg, en dat doet echt wel afbreuk op de muziek. Het album begint met een sfeervolle acoustische intro die wel een goede productie heeft. Maar wanneer de eerste schreeuw van de zanger hoorbaar is, wordt je meteen teleurgesteld door de zeer matige zangcapaciteiten en slechte productie tijdens de Metal stukken.

Het tweede nummer vind ik wel tof, met toffe opbouw, veel plotselingen afwisselingen en fijne basslijntjes. Hier is duidelijk hoorbaar welk genre de heren spelen, Progressive Death Metal. Maar ook hier zijn de productie en de slechte zanger de grote boosdoeners.

De verdere nummers gaan eigelijk in dezelfde lijn verder, en de twee lange nummers zijn zeker wel de moeite waard. Maar het album in het algemeen stelt teleur en is zeer matig, en dat komt door de zwakke productie, de korte nummers die niet boeiend zijn en de zang die totaal niet krachtig genoeg is voor het genre. Jammer, want ik ben zeker dat deze mannen het in zich hebben.

Oké, ik heb hem nu beluisterd, en dit is mijn recensie.

Edguy is één van de bands waardoor ik echt naar Heavy en Power Metal ben gaan luisteren. De fantastische zang van Tobias Sammet, de symfonische elementen, de vette riffs, en af en toe een geweldige solo, maakte al snel dat deze band hoog in mijn waarderingslijstje stond. Ik had al snel alle albums gehoord, en ik kon dan ook alle nummers uit volle bort meezingen. De laatste CD kon mij net iets minder boeien dan al hun vorig werk, maar met deze zijn ze weer op de goede weg geslagen.

Tinnitus Sanctus begint met Ministry of Saints, die eigelijk een stempel zet op wat er verder nog gaat komen. Geweldige riffs, een fantastische zanger, gierende solo's, en grootste meezingrefreinen. Sex Fire Religion is een nummer die ik het live erg goed zie doen, met een refrein die ik na één keer meteen al kan meezingen en dus erg goed in het gehoor ligt. Ook de koortjes in de achtergrond zijn zeker een meerwaarde aan het nummer.

De verdere nummers liggen een beetje allemaal in het verlengde van de eerste twee nummers, wat niet wil zeggen dat het saai word, integendeel, al de nummers weten mij te boeien door hun melodieën en krachtige refreinen. Alleen nog een speciale vermelding voor Speedhoven en Aren't You a Little Pervert Too. Die nummers verschillen namelijk wel van de rest. Speedhoven is een episch nummer, met veel afwisseling en verschillende sfeervolle passages, en Aren't You a Little Pervert Too is een geinig country liedje, die totaal niets met de rest van de plaat te maken heeft, maar wat wel aantoont dat Edguy een band is die humor hoog in het vaandel draagt.

Van mij krijgt het album een 4*

Oké. Ik zal dus eventjes een groot bericht neerpennen bij mijn favoriete album aller tijden.

Deze plaat van Elvenking is al jaren mijn favoriete plaat ooit, en dat komt doordat deze plaat zo fantastisch afwisselend is, er fantastisch gespeeld wordt, en er veel subtiele instrumentatie aan te pas komt.

Het eerste nummertje is een kort folkie stukje, die wordt gespeeld op een fluit. Die fluit wordt ondersteunt door een viool en een drum. Dit korte nummertje loopt door een “HEY!”-kreet, vlekkeloos over in het volgende nummer. Die gewoon magistraal fantastisch is. Geweldige zang, waar je uiteraard moet van houden, maar ik vind het geweldig. De instrumentatie is echt schitterend, er valt zoveel te ontdekken in een nummer van Elvenking. Van goed verborgen keyboardpartijen tot het subtiele vioolspel in alle nummers. Ook dit nummer kent veel verborgen instrumentatie, waar je aandachtig bij moet luisteren om alles te ontdekken.

Eén van mij favoriete nummers op deze plaat is The Regality Dance. Dit nummer begint met een folk stukje waar later de elektrische gitaren bijkomen. Het refrein is een soort conversatie tussen een grunt (Jarpen) en de cleane vocalen van de zanger Damnagoras. Het refrein is echt schitterend en onweerstaanbaar. Ook de solo in dit nummer is echt van erg hoogstaand niveau, en dat kan gezegd worden over iedere solo op dit album. Echt respect voor de twee gitaristen van Elvenking om zo’n geweldige solo’s te schrijven en in te spelen.

Skywards is ook een hoogtepunt op dit fantastische album. Het is een ballad met heerlijke instrumentatie, geweldige zanglijnen en schitterende melodieën. Het einde van dit nummer is best verassend te noemen, maar om dit te ontdekken moet je het album maar luisteren.

Oakenshield is ook een geweldig nummer, met veel geweldige passages en enorm veel afwisseling.

Maar het absolute hoogtepunt van dit magistraal mooie album is Seasonspeech. Ik heb enorm veel respect voor de band, om zo’n geweldige compositie op poten te kunnen zetten, want wat de band hier doet getuigd gewoon van enorm veel talent. Het concept van het nummer is een verhaal over de verschillende seizoenen. Elk seizoen heeft zijn eigen vocaal. Zo staat Damnagoras met zijn cleane zang voor de herfst, en staan de grunts van Jarpen voor de winter. Verder heb je nog vrouwenzang die voor de lente staat, en een sopraanstem die de zomer moet uitbeelden. Dit alles gecombineerd zorgt ervoor dat dit een overweldigende compositie is, die erg sfeervol is met enorm veel afwisseling en fantastische passages. Echt respect voor het schrijven van zo’n geweldig slotstuk!

Zoals je wel kunt merken ben ik erg lyrisch over dit album, en dat komt natuurlijk omdat dit al jaren mijn vaste nummer 1 is. De zang is niet voor iedereen weggelegd, omdat die misschien iets te cheesy is. Maar als je je daar kunt overzetten, heb je echt een parel in handen. De geweldige instrumentatie, de geweldige zanglijnen, de solo’s! Er valt enorm veel te ontdekken op dit album, wat er voor zorgt dat je dit nooit beu wordt!

5*!!

Bennerd, jij dacht dat ik het een 3.5 zou geven? Nou, het is een halfje hoger uitgevallen. Deze plaats heeft mij omver geblazen! Vind het echt schitterend. Maar er zitten wel elementen in, zoals de af en toe vervelende cleane schreeuwtjes die ik totaal niet vind kunnen. Ik vind niet alle cleane stukken vervelend, sommige zorgen zelfs voor een betere identiteit in een nummer, maar er zitten soms stuurloze kreetjes tussen, die echt irritant zijn. Ook Travis Bickle is strontvervelend, en dat weerhoudt mij ervan om het album een hogere score te geven.

Maar over het algemeen ben ik toch zeer positief, veel verborgen melodische stukjes, die je pas na enkele luisterbeurten echt goed hebt doorgrond. Goede teskten, niet formidabel, maar het kan er zeker mee door, en geweldige breakdowns. Ik ben een grote fan van breakdowns, en hier zijn ze strak en in grote getallen aanwezig! Geweldige plaat!

Dit tweede album van Epica is in alle opzichten een enorme stap vooruit wanneer je het vergelijkt met het debuut. De algemene sound is veel beter, de composities zijn beklijvender en ook de zangeres klinkt hier een stuk aangenamer. Het enige wat mij nog altijd tegenvalt, zijn de matige grunts en shrieks. Niettegenstaande vind ik de nummers waar ze vaak in voorkomen net wel de sterkste composities.

Mijn drie favoriete tracks op dit album zijn The Last Crusade, Force of the Shore en Mother of Light. Als fan van Kamelot was het ook een aangename verrassing om Roy Khan zijn stem plots te horen.

Ik ben alvast benieuwd naar de volgende albums!

Het derde album in mijn Epica-marathon. Omdat het tweede album mij enorm beviel en vanwege het hoge cijfer van dit album, had ik zeer hoge verwachtingen. Deze werden maar deels ingelost. Een staan prachtige nummers op zoals Chasing the Dragon en het toch wel catchy Never Enough, maar naarmate de tweede helft volgt, zwakt mijn aandacht af.

Albums langer dan een uur hebben veel variatie nodig in het songmateriaal om mij de volledige speelduur te kunnen boeien en dat mis ik hier wel. De onderlinge nummers lijken vaak op elkaar en om dan de aandacht er 75 minuten volledig bij te houden, is best wel een opgave. Misschien is het een groeier of moet ik mijn luisterbeurten in twee delen opsplitsen.

Het eerste album van Epica en het klikt nog niet meteen. Wat productie betreft springt het er niet uit voor mij. De songs die het meest blijven hangen zijn Cry for the Moon en Feint. Feint vind ik echt een zeer mooie song.

Wat de grunts betreft, vind ik deze zeer matig op dit album. Ik stoor me niet aan grunts binnen het genre, maar wel wanneer deze helemaal niet goed zijn uitgevoerd. Al bij al een matige start van hun discografie. Ik ben benieuwd naar de volgende albums!