Dälek is een duo die bestaat uit een rapper, en een DJ die een zeer eigenaardige manier heeft van produceren. Hij combineert beats met distortion en zeer diepe drones. Zo ontstaan er producties met enorm veel lagen, waar je iedere luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdekt. Een zeer uniek project dit Dälek, met goede raps en vaak diepgaande teksten. Minpuntje is dat de grote muur van lawaai soms over de raps heen gaat, waardoor de raps van de MC niet altijd goed naar voren komen.

Amai, wat is dit album beroerd slecht. Darktrance is een éénmansproject van Deimos (Dmitry Gubsky). Hij speelt zowat alle instrumenten. Nouja, er wordt gebruik gemaakt van een drumcomputer, en de basgitaar is niet hoorbaar, waardoor ik eigelijk twijfel of er wel echt bass in zit.

De riffs zijn slecht, saai en ongeïnspireerd. De zang klinkt veel te hol, en te ingetogen, precies of hij moest stil zijn voor de buren. De drumpatronen zijn zwak, en geven geen kracht aan de muziek. Wat best zielig is, aangezien je met een drumcomputer veel meer kan doen dan wat deze man hier doet. En de basgitaar is... nouja, is er eigelijk wel één aanwezig? Ik weet het echt niet.

Productioneel valt ook alles zwaar tegen, en de songs zijn niet boeiend om het boeltje nog te redden. Een Black Metal release die snel de vergeetput in mag, om er nooit meer uitgehaald te worden.

Wat is dit? Neofolk met Black Metal invloeden. Dit is iets totaal nieuws voor mij, maar of dit een positieve ontdekking is? Dat betwijfel ik.

Het eerste nummertje vind ik nog gaan, het vreemde sfeertje is wel te pruimen. De contrabaslijnen, de distortion en vreemde zang gaan daar hand in hand en zorgen voor een goed nummer. Ook Bluenose vind ik een goed nummertje, omdat de zang in dit nummer afwijkt van de andere nummers en best een leuk melodietje op poten zet tussen de distortion door.

Voor de rest vind ik deze muziek maar niets. De nummers lijken allemaal op elkaar, er is een irritante overvloed aan distortion en de zang zit veel te diep in de muziek en is vaak slecht hoorbaar. Dit bevordert het luisterplezier zeker niet, en zorgt ervoor dat ik dit album niet goed vind. Waarschijnlijk hoort deze muziek zo beperkt te klinken, maar dat is zeker mijn ding niet. Een betere productie had dit album zeker een stuk luisterbaarder kunnen maken voor mij.

Voor nu kom ik niet verder dan deze lage score. Normaal zou die nog lager zijn, maar aangezien er toch wel twee te pruimen nummers opstaan, ben ik nog een beetje mild.

Ik kende een beetje Gabber Hardcore, maar ik had er me nog nooit echt in verdiept. Ik heb hier een Thunderdome CD liggen, die ik wel nog vond meevallen, en kende ook een paar losse nummertjes van Angerfist en Neophyte. Dat vond ik allemaal wel meevallen, maar het was nooit echt mijn genre. Nuja, ik besloot me eens te verdiepen, en via die Thunderdome CD, ben ik dan op Delta 9 gekomen.

Totaal onbevooroordeelt, heb ik deze CD in mijn muziekinstallatie gestopt, en werd ik overspoelt door deze Hardcore. Welcome To Hell was een nummer die ik al kende van de Thunderdome CD. Dan heb je Drox, een lading ruis en gepiep. Zeer irritant, en dit zit wel om de twee of drie nummers erin. Erg veel irritante Noise dus op deze CD, wat deze CD zeker niet ten goede komt. De andere nummers zelf, bevatten wel enkele goede elementen, maar alles word zo verpest door die keiharde en lachwekkend stomme beats. Soms vallen ze nog mee, maar vaak is het een beat met een lading ruis erdoorheen, wat echt pijn doet aan je oren, en gewoon erg debiel is.

Ik heb op bepaalde momenten echt buikpijn gehad van het lachen, omdat sommige nummers zo hersenloos en idioot klonken. Zo heb je dat Watch Yer Back, met dat geschreeuw er tussen, en overdreven beats. En trouwens ook Nederlandse "teksten" Wat ik ook appart vind voor een DJ van de VS? Ook hebben veel nummers zo van die stomme en onverstaanbare interludes, wat niets toevoegt aan de CD, en het eigelijk een ziekgeestige boel maakt. Ook zitter er vaak fouten in de beats, soort van haperingen.

Ik kan echt weinig positiefs zeggen over dit album, alleen wil ik een pluimpje geven voor Oblivion, want dat nummer vind ik best nog meevallen. Ook zat er een nummer bij met een toffe gitaarriff, namelijk Abomination, maar ook dat nummer word verziekt door vaag geschreeuw en ruisende beats. Sine is een nummer waarvan je oren pijn doen, ongelofelijk hoge tonen, die je echt hoofpijn krijgt. En Mortified is gewoon lawaai. Verder zijn al de kortere nummer ruis, wat het echt een super irritante en vervelende plaat maakt.

Ik geef het een één, omdat ik voor de sommige goede elementen, toch nog een half puntje wil geven. Ik weet niet welke CD's ik moet proberen om Gabber Hardcore goed te leren kenne, maar deze vond ik dus echt niets!

1*

Melodic Death Metal is een genre die ik altijd goed heb weten te waarderen. De bruutheid van traditionele Death Metal, samen met de luchtige gitaren zoals we die vaak terugvinden in de Power Metal. Een ideale combinatie, waar menig aantal bands bekend mee zijn geworden. Deze Destroy Destroy Destroy had alles wat ik verwachtte van zo’n band. Een geweldig mooie cover, een geinige naam, en goede promotie. Ik dacht dat het niet meer stuk kon! Maar dat was voor ik het plaatje in mijn Cd-speler stak. De muziek was erg ongeïnspireerd, en heb ik al honderd keer ergens anders gehoord. De vocalen zijn ook niet indrukwekkend, en de riffs zijn erg basic. Erg teleurstellende plaat van een band die weldegelijk kan spelen, maar voorlopig nog niet het talent heeft om boeiende songs te schrijven.

Er zitten vaak goede elementen in dit album, maar die worden allemaal verpest door de oversture, hyperactieve zang van de zanger. De momenten waar hij clean zingt, heb ik nog het liefst. Dat typisch Japanse accentje vind ik wel tof. Maar wanneer hij dan weer begint te krijsen, slaat het echt nergens meer op. De gitaarriffs zijn wel goed, en in de muziek zit veel melodie. Maar aangezien de zang een groot deel van de muziek bepaald, en ik deze net niet kan waarderen, blijft er niet veel meer over. Hoewel er zeker goede nummers in zitten, zoals het eerste nummer en Ryoujoku No Ame, waar het gekrijs wel nog goed te smaken valt.

Je moet me nu niet verkeerd begrijpen, ik kan best wel wat hebben qua grunts en screams. Maar hier is het gewoon niet goed uitgevoerd, en veel te overstuur. Ook de productie vind ik niet zo goed. Klinkt niet overal even goed. En de cleane zang staat soms wat te vaak in de achtergrond. Jammer, maar helaas, dit is voor mij weer een behoorlijk tegenvallend Metal Album van de Week.

Deze dame heb ik nog live aan het werk gezien, op het Alcatraz Metal Fest in de Brielpoort te Deinze. Ik kende toen enkel haar bekendste nummertjes, zoals de grote meezinger All We Are, die eigelijk nog stamde uit haar periode met Warlock. Ik heb altijd wel een behoorlijk positieve mening gehad over deze dame, en dat is met dit album zeker gebleven.

Ja goed, ze heeft inderdaad last van een hels Duits accent. Maar dit is dan meteen ook een kenmerk van in de muziek. Zonder dat verschrikkelijke accent zou het niet meer Doro zijn, het is eigelijk een beetje haar handelsmerk geworden. De nummers zijn ouderwets catchy, met geweldige meezingrefreinen en gierend solowerk. Traditionele Heavy Metal met de fantastische stem van de koningin van de Metal!

Tergend snel, daarom gevoelloos, met het klinkt toch ontzettend stoer. Veel solo's, daar hou ik van, maar hier zijn er mischien iets te veel. De nummers lijken iets te veel op elkaar, waardoor het ééntonig kan worden. De vaart word er alleen uitgehaald bij het laatste nummer, en dat vind ik toch juist één van de hoogtepunten van de CD.

Als deze mannen Live zouden kunnen waarmaken wat ze op CD doen, dan zouden ze echt een superband zijn. Maar Live klinken ze echt voor geen meter. Ze kunnen hun eigen snelheid niet de meester, de solo's worden constant onderbroken omdat de gitaristen de snelheid niet aankunnen, en de zanger zingt zo vals als een kat. Jammer, daardoor verliest de band aan geloofwaardigheid bij mij.

Geen slechte CD, maar het heeft zijn minpunten, en omdat ze Live barslecht zijn, nog een halve punt aftrek. Waardoor ik op een 3* uitkom.