I Shot The Duck Hunt Dog is een grappige naam, die slaat op de alom bekende Nintendo klassieker Duck Hunt. De muziek is een soort mengelmoes tussen Nintendo deuntjes, en Grindcore.

De plaat zelf is een oeverloos slecht geproduceert geheel, met wel leuke ideeën, maar echt een ziekelijk slechte uitvoering. Jammer.

Heb de band al verschillende keren live gezien en steeds was het een zeer groot feest, met veel mosh-pits en meebrullende fans. Live is deze groep dus goed, maar is het dat ook op album?

Ik weet zeker dat gitarist Joren Provoost de sterkste factor is van deze band, maar de andere muzikanten zijn zeker ook niet verkeerd. Sommige geweldige riffs passeren de revue, de drums zijn goed en in dienst van de muziek, en er worden veel geweldige solo's ten gehore gebracht. De zang is goed verstaanbaar, en neigt een beetje naar het grunten. Waardoor dit eigelijk een Thrash/Death Metal band is. Goed album, van een goede Belgische groep!

Een erg goed album van deze legendarische band. Bijna ieder nummer op dit album is ijzersterk, en dit album kent ook veel, en lange instrumentale passages. Zo heb je Losfer Words, die volledig instrumentaal is. Maar andere nummers zoals The Duellists, hebben ook erg lange, en boeiende solo's!

Natuurlijk heb je de eerste twee nummers, die rasechte klassiekers zijn. Zo is Aces High echt een geweldig nummer, met een fantastische gitaarstukjes, goed refrein, en vette solo's. Ook 2 Minutes to Midnight is zo'n rasechte Iron Maiden classic, met een overbekend refrein. Flash of the Blade is niet meteen het bekendste nummer, maar wel erg goed. Met een goede beginriff die af en toe terug komt, en onweerstaanbare zanglijnen.

Verdere nummers zijn ook erg goed, maar de laatste twee nummers zijn toch wel de uitblinkers. Het geweldige Powerslave, en het sfeervolle en epische Rime of the Ancient Mariner met veel goede passages, die beelden opwekken van een oud krakend schip op de woeste zee. Wederom een fantastisch album! En ook nog even kuddo's voor de bloedmooi getekende cover. Dit is zowat de mooiste cover die ooit op een Iron Maiden album heeft gepronkt!

Iron Maiden is zo'n band dat iedereen wel kent. Ik ook natuurlijk, maar ik kende alleen de klassiekers, en het album The Number of the Beast. Voor de rest had ik me nooit verdiept in deze legendarische groep, en dat is natuurlijk een schande. Want Iron Maiden is één van de grootste Metalbands die op deze aardbol rondlopen. Ik ben dus begonnen met meerdere albums van deze ijzeren mannen te beluisteren. En Somewhere In Time is nu mijn voorlopige favoriet.

Dit album opent met het sterke nummer Caught Somewhere in Time. Een nummer die duidelijk maakt in welke lijn het volledige album zal verder gaan. En dat maakt het vooruitzicht op de verdere songs alleen maar prettiger. Wasted Years bijvoorbeeld, is meteen al één van mijn favorieten op dit album. Wat een onweerstaanbaar tof refrein, en wat een ongelooflijke vette solo heeft dit nummer. Een geweldige song dus, zoals er veel zijn op dit sterke album!

Ook Heaven Can Wait is zo'n knaller van een nummer. Sterk refrein, die echt onweerstaanbaar is. Geweldige solo's, en ook een goede riff. Verder komen er ook wat meer epische nummers langs. Zo zijn The Loneliness of the Long Distance Runner en Alexander The Great wat langer uitgesponnen, en wat sfeervoller.

De instrumentatie van dit album is echt geweldig. Ik vermoed dat dit album de beste combinatie heeft van alle instrumenten. Vooral een groot pluspunt voor de geweldige basgitaar. Je kan ieder instrument er gemakkelijk uit halen, en apart volgen. Dat maakt het erg boeiend, maar zorgt er ook voor dat de muziek na een paar luisterbeurten geen verrassingen meer heeft. Niet dat dit erg is, want deze nummers zijn zodanig sterk, dat je ze steeds terug wilt horen.

Een erg strak album dus, en voor mij voorlopig de beste van Iron Maiden. Of ik deze mening zal blijven behouden weet ik niet, want er zijn nog genoeg albums van Iron Maiden die ik nog niet heb beluisterd.