Album van de minder getalenteerde broer van James Taylor.
Typisch begin jaren 70 product. Redelijke begeleiding, saaie stem..
geen eigen nummers, beetje overbodig allemaal.

Country John skip ik meestal, maar de rest is hoogstaand!

Fuzzy Warbles3 geeft een leuk inzicht in het rijke XTC-lab van Andy Partridge. Toch ontkom ik niet aan enkele kritische kanttekeningen.
Strawberry Fields Forever is knap nagemaakt van het origineel, maar voegt niets toe en "You like me?" is een instrumental die terecht nooit op een XTC plaat is terechtgekomen. Maar verder is dit een leuke aanvulling op mijn XTC verzameling.

Mocht er een topic bestaan "het allerlelijkste hoesontwerp allertijden" dan wil ik deze graag nomineren. Gelukkig is er met Bill's nummers niets mis, hoewel ik van "Just the two of us" ook snel genoeg krijg.

Opmerkelijke cover van "Let it be", het nummer heeft een lekker swingend orgeltje, Bill's stem is goed, toch kan ik het niet goed vinden... met de rest van de nummers is natuurlijk niets mis.

Na een luistersessie van 6 1/2 uur ben ik van mening dat er in 1975 een behoorlijke keuze uit het basementtapes materiaal is gemaakt.

Bob Dylan & The Band - The Basement Tapes (1975)

natuurlijk had men er destijds "Ï'm not there" en "Sign on the Cross" nog aan toe kunnen voegen, maar er moet wat te zeuren over blijven.
Wel blijkt uit al dit materiaal dat Dylan er plezier in heeft gehad om dit allemaal op te nemen. Terwijl de buitenwereld erachter kwam dat ze best een tijdje zonder Dylan kon, kon Dylan prima een tijdje zonder buitenwereld, en dat is te horen in al dit bij vlagen rammelende werk.

"Dreaming my dreams" is toch wel een ontdekking tussen de nummers die ik al van andere uitgaves kende. Stevig rockend en toch breekbaar.

Laat ik die twee nou net de spannendste nummers van dit album vinden.

Damon had wat mij betreft dit album wat "kaler"mogen laten. De stemmetjes en geluidjes (vooral de herhaling ervan) in diverse nummers gaan mij steeds meer tegenstaan.

Ik word altijd wel vrolijk van the tiki bar is open, Farther stars vind ik juist het mooiste nummer van dit album.

Ik ben in het gelukkige bezit van een dubbel cd.
Op de bijgevoegde cd staan alternatieve versies, waaronder I believe in love zonder dameskoortje.
Hoewel ik deze eigenlijk best wel charmant vind.
Beide versies zijn leuk!

Ik hoorde vanochtend learn to drown en moest direct hier aan denken...
Johnny van Doorn - Een Magistrale Stralende Zon - YouTube

Dit weekend vond ik een oud schriftje waar ik wat aantekeningen betreffende een verblijf begin jaren 80 in Londen.
Dit stukje vond ik wel grappig ..

Rond 4 uur ’s middags waren we bij het Tricycle theatre waar Kevin Coyne die avond zou optreden.
Toe we daar aankwamen begon het te regenen ,we gingen binnen koffie drinken.
Binnen was het personeel met een gesprek bezig;
“Ken jij die gast die hier vanavond speelt?
- Ene Kevin weet ik veel wat.
- Ik heb nog wel een singeltje van ene Kevin Smith ofzo, heel leuk iets met coconut nogwat…
- Oja die Kevin Smith die ken ik wel, maar hij kan ook anders heten..
Toen ik ze vertelde dat Kevin Coyne best wel bekend was in Nederland, waren ze verbaasd, deze zaal kon niet meer dan 200 man aan, maar als hij al in het buitenland bekend was werd het waarschijnlijk wel volle bak vanavond.
Tegen acht uur stonden we aan de bar met een biertje, toen Kevin met band binnen kwam wandelen. Kevin kocht een biertje aan de bar, en nog een en nog een.
Daarna een leuk concert met o.a. House on the hill, Old fashioned love song, Saviour en Eastbourne ladies.
Toen ik na afloop aan hem vroeg waarom hij niet bekend was in Engeland maar wel in Nederland, was zijn antwoord dat als hij het alleen maar om het geld deed wel alleen in Zwitserland of Duitsland zou spelen.
Aardige man…

Niet zo'n intense plaat als we van Kevin gewend zijn, het lijkt soms wel alsof hij door" het goede doel" wordt begeleid.
En dat is geen compliment als ik het zeg!

Sonora's Death Row - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

is zo mooi...

Ik vind "Tilt Billings" een hele vreemde eend in de Kottke bijt. Maar blijft ook na 40 jaar nog leuk.

Ik sla het eerste nummer ("The Last of the Famous International Playboys")altijd over, vind het een vervelend begin van de cd, maar vind "Boxers" daarentegen het mooiste sportgerelateerde liedje ooit! Ook de bijbehorende clip is ontroerend.

Of zoals Malvyn Bragg zo mooi omschreef in de Volkskrant "De Beatles vingen de tijdgeest".
Dat is 50 jaar later lastig te controleren, maar ik geloof dat daar een kern van waarheid in zit.

Dit album komt minder uit de verf dan de voorgaande, ik vind de invloed van Fripp hier iets te groot, het gitaargejengel ontsiert veel nummers. Gelukkig hebben de dames het op de albums hierna meer dan goed gemaakt.
Mijn drie punten zijn ook voornamelijk voor "the hallelujah chorus" waar Fripp niet op te horen is.

Grappig,

bij mij werkte het precies andersom, ik vond de plaat de eerste paar keer lekker klinken, maar naarmate ik het vaker hoorde begonnen de nummers mij steeds meer tegen te staan.

Dat "herrie"zo mooi kan zijn, ik vond hitparade 1 al geweldig maar dit staat echt als een huis.