M'n favoriete ABBA-cd, voornamelijk vanwege de fraaie 'soundscape', die wordt geproduceerd. Dat begint al gelijk bij het openingsnummer 'Eagle' - voor mij van kinds af aan al het hoogtepunt van het album - waarin met synthesizers en een zwevende melodielijn heel mooi een gevoel van 'vliegen als een vogel' wordt getroffen. Het is naar ABBA-maatstaven misschien wel het meest 'progressieve' nummer dat ze ooit gemaakt hebben. De rest van de cd haalt 't daar niet helemaal meer bij, maar de liedjes in combinatie met de sound houden 't boeiend genoeg tot 't einde. Uit nostalgische overwegingen krijgt 'ie van mij een half sterretje extra.

Godallemachtig, wat een aalgladde productie is dit geworden zeg. Bovendien steekt geen enkel liedje ook maar bij benadering boven het maaiveld uit. En wat hebben ze in hemelsnaam met haar stem gedaan? Al haar karakter is eruit gehaald en in plaats daarvan horen we bijna doorlopend een door studio-trucs gevormde stem van wat klinkt als een zestienjarig meisje, brrr! Nee, dit is helaas écht niet aan te raden.

Dit is de plaat waarop de Captain, alias Don van Vliet, 'commercieel' ging. Dat is in dit geval een vrij relatief begrip, want bijna álles is toegankelijker als je 't vergelijkt met voorgangers als Trout Mask Replica en Lick My Decals Off, Baby. De doorsnee luisteraar zal dit dus nog altijd 'n behoorlijk 'weirde' ervaring vinden. Fijnproevers komen echter uitstekend aan hun trekken, zonder het gevoel 'getest' te worden zoals bij voornoemde albums; de stijl valt te omschrijven als blues met avant-garde invloeden en Howlin' Wolf-achtige zang. Hoogtepunten zijn voor mij het verrassend eenvoudige, maar o zo sfeervolle 'My Head Is My Only House Unless It Rains' en het pièce de résistance 'Big-eyed Beans From Venus', waarvan de titel de lading geheel dekt. Pracht cd, één van m'n absolute favorieten (en nu maar hopen op een goeie remaster, want van de wat duffe, tamme en droge klank kan ik niet vrolijk worden. ).

Tja... dit was voor Kiss de juiste plaat op zo'n beetje het allerverkeerdste moment. Na twee door de fans al met gemengde gevoelens ontvangen LP's - het lang niet slechte Dynasty en het inderdaad rampzalige Unmasked - was het laatste waar de inmiddels behoorlijk getraumatiseerde achterban op zat te wachten wel 'n 'conceptalbum' in Pink Floyd-stijl. Aanvankelijk was het plan inderdaad om weer ouderwets te gaan beuken, maar nadat producer Bob Ezrin de reeds opgnomen demo's had beluisterd - en verworpen - stelde hij voor om 't helemaal anders aan te gaan pakken, met deze plaat als eindresultaat. De band had zelfs nog een aantal vervolgen in gedachten en ook een bijbehorende film... maar al die ambities werden met de grond gelijk gemaakt nadat de plaat door zowel fans als critici genadeloos was neergesabeld. Voor gitarist Ace Frehley - die het hele project al bij voorbaat niet zag zitten en die de grootse sympathie genoot onder de fans - was het de laatste druppel en hij stapte niet lang na verschijning uit de band. Het was voor Kiss ongetwijfeld de moeilijkste periode uit hun carriere en voor de opvolger Creatures Of The Night keerde de band dan ook - definitief - terug naar de stijl waarmee ze groot waren geworden.

Het trieste van dit alles is echter, dat Music from 'The Elder' puur muzikaal gezien eigenlijk gewoon hun beste studio-album ooit is, en zéker hun meest avontuurlijke! Na deze flop - alléén in commercieel opzicht dus - heeft de band nooit meer enige vorm van vernieuwingsdrang getoond en is vrolijk verdergegaan met het uitbrengen van dertien-in-dozijn hardrock-platen, en daartoe reken ik ook het door fans nog hoog aangeschreven Creatures Of The Night, hoewel die nog de beste van 't stel is. Jammer jammer jammer....

Never mind de nogal goedkoop aandoende hoes-afbeelding. Dit door Nick D'Virgilio - drummer/zanger van de band Spock's Beard - en engineer/producer Mark Hornsby met een keur aan gastmuzikanten onder de naam 'Rewiring Genesis' tot stand gekomen project is een verbluffend effectieve her-interpretatie van het album van Genesis die nieuw licht werpt op overbekende muziek. Synthesizers worden hier vervangen door strijkers en ook een batterij blazers wordt aangerukt en het geheel straalt een enorm speelplezier uit. Ok, Nick D'Virgilio mist als zanger de rauwheid van Peter Gabriel, maar juist de zuiverder zang brengt de kracht van de oorsronkelijke melodieën vaak bijzonder mooi over.

De opener en titelsong ontbeert een beetje de gravitas van het origineel, maar daarna wordt 't alleen maar beter. 'Fly on a Windshield' en 'Broadway Melody of 1974' - met de scheiding eindelijk weer op de juiste plek! - en showstoppers als 'In the Cage' en 'Back in N.Y.C.' bezitten alle sfeer en, in het geval van de laatste twee, drama en adrenaline van de originelen, maar... with a twist vanwege de andere arrangementen.

Maar het is met name op de tweede CD waar de nieuwe aanpak het grootste effect sorteert. Waar het origineel van Genesis toch wel vrij diffuus en weerbarstig kan overkomen klinkt het hier allemaal verrassend doeltreffend en transparant. De toevoeging van vrouwenstemmen in 'The Lamia' is zelfs niets minder dan een meesterzet en de nieuwe versie overtreft wat mij betreft het origineel met gemak, maar eigenlijk geldt dat zo'n beetje voor de complete tweede CD. Al blijft het verhaal diffuus, de muziek gaat voor m'n gevoel veel zekerder op het einddoel af en is vaak 'n stuk expressiever - Riding the Scree!, It! - dan op het originele album.

De eerste beluistering kan voor diegenen die het origineel kunnen dromen nog aardig ontregelend zijn, maar voor wie open staat voor een frisse kijk kan dit een fascinerend alternatief zijn; 'n stuk minder duister dan het origineel, maar uitstekend passend bij het materiaal en voor mij zeker op gelijke hoogte staand. Ten zeerste aangeraden!

Na het floppen van voorganger April Moon overkwam Sam Brown 'n persoonlijke tragedie; haar moeder - zangeres Vicki Brown - stierf na een gevecht tegen kanker. De weerslag hiervan is te vinden op dit album, dat dan ook geheel in het teken staat van verlies en rouwverwerking. Het is een bijzonder aangrijpende verzameling liedjes geworden, vormgegeven in een licht bombastische, maar perfect passende instrumentale omlijsting. Het floppen van de voorganger zorgde er echter voor dat haar platenmaatschappij niet veel zag in zo'n erg persoonlijk oncommercieel album, en ze weigerden dan ook om het uit te brengen. Ze is toen met de mastertapes onder de arm gaan leuren bij diverse alternatieven en uiteindelijk was een piepklein labeltje bereid de plaat uit te brengen. Maar promotioneel is zo'n label natuurlijk niet tot al te veel in staat, dus is de cd helaas bijna volledig aan ieders aandacht ontsnapt en korte tijd later zelfs uit de handel gehaald...
Heel jammer allemaal, want het is zonder twijfel haar beste album, daar zijn alle fans het over eens. Gelukkig is de cd recentelijk opnieuw in eigen beheer uitgebracht en - met enige moeite - verkrijgbaar. Voor wie houdt van wat zwaardere, enigszins op de seventies geörienteerde, melodieuze rockmuziek met ijzersterke vocalen - Sam brown heeft gewoon één van de beste stemmen uit de pop/rockgeschiedenis, ik overdrijf niet! - is deze cd een absolute parel. Don't miss it!

NB: Opvolger Box liegt er ook niet om, en is bovendien wat toegankelijker.

De opvolger van hit-album 'Stop!' hinkt enigszins op twee gedachten. Het is duidelijk dat Sam Brown zich eigenlijk meer wilde ontwikkelen en geen clonen van de hit Stop wilde blijven produceren, maar de platenmaatschappij dacht daar anders over. Vandaar dat dit album vol staat met popnummers die net niet poppy genoeg zijn en ambitieuzere liedjes die dan weer net niet genoeg 'credibility' uitstraalden om 'n publiek van fijnproevers ervan te overtuigen dat 't met meer dan 'n wel aardige eendagsvlieg te maken had. Gevolg was dat 't album tussen wal en schip viel, veel minder verkocht dan 'Stop!', Sam door de oncommercialiteit van de overigens meesterlijke opvolger '43 Minutes' uiteindelijk gedumpt werd door A&M en zich sinds die tijd geheel independent en grotendeels onopgemerkt in de muziekwereld beweegt.
Ondanks het lichte "vleesch noch visch" karakter van deze CD, vind ik dat ' ie wat onterecht in de vergetelheid is geraakt. Het album geeft weliswaar meer de indruk van 'n verzameling losse nummers dan van 'n coherent album en daardoor is 't geheel niet meer dan de som der delen, maar er zit 'n aantal meer dan aardige losse nummers bij - titelnummer, Mindworks, Where You Are, Contradictions o.a. - die de CD als geheel toch wel degelijk de moeite waard maken en sowieso staan er eigenlijk geen slechte liedjes op. Ook zijn de artistieke ontwikkeling en 'n meer volwassen karakter t.o.v. Stop! onmiskenbaar.

Alles bij elkaar dus weliswaar geen meesterwerk, maar voor wie er de tijd voor neemt, zou dit album toch nog wel eens 'n groeiertje kunnen blijken te zijn.

Sterk album van Sam Brown met een aantal erg goeie, melodieuze rocknummers. Hoogtepunten zijn 'Whisper', 'Embrace the Darkness' en het prijsnummer 'I Forgive You', 'n nummer dat ze samen schreef met Maria McKee, die er in 1993 ook al 'n versie van opnam, maar die wordt door Sam Brown op alle fronten overtroffen, niet in het minst vocaal! Sam Brown beschikt over één van de sterkste en meest herkenbare stemmen in de pop/rock-muziek, maar heeft helaas minder op met 'n goede marketing van zichzelf, zodat ze toch relatief ondankbaar werk heeft gedaan als zingen in achtergrondkoortjes bij andere bands zoals bijv. Pink Floyd - niet de minste, ok, maar toch. Hierbij breek ik dus graag een lans voor deze zwáár onderschatte zangeres. Go check her out!

Mooi dat je alvast wat hebt achtergelaten hier over het album, Eric. 't Moet me er maar eens toe bewegen om er eindelijk 'n enigszins volwaardige review tegenaan te gooien.

Ik val meteen maar met de deur in huis door te zeggen dat ik dit duidelijk haar beste album vind na "43 Minutes" en waarschijnlijk haar meest artistieke. Gelukkig slechts weinig up-tempo nummers, want daar ligt nu eenmaal niet haar kracht. Enkel 't door jou genoemde 'Walk with Me' valt in die categorie en is idd wat minder, maar de zeker niet on-spannende (en steeds net weer even anders terugkerende) brug-refrein constructie tilt 't duidelijk uit boven de meeste van haar andere up-tempo maaksels.
De highlights zijn wat mij betreft o.a. 't feërieke 'Void', de heerlijk slepende blues van 'Do Right by Her' met 'n subtiel aanvullende glansrol voor de klarinet, de beeldschone melodie van 'Love Makes a Fool of Us All' en de luchtige vaudeville-met-country-touch van 'Over the Moon' (met bij beide weer die klarinet!).
Hét hoogtepunt van de CD is voor mij echter zonder twijfel 'Cradle Me in Your Arms'. Ik vind dat werkelijk 'n meesterwerkje van onderhuidse, geladen spanning over onoprechtheid in 'n relatie dat DIEP onder de huid kruipt met o.a. de treffende regel "He who dare not grasp the thorn should never crave the rose". Dit op 'n basis van 'n extreem vertraagde drum-sample, aangekleed met spook-achtige piano, dubbele bas en accordeon met als eindresultaat 'n ervaring die zich kan meten met het beste wat 'n band als Portishead in die sfeer heeft voortgebracht. Kippenvel!
Maar eigenlijk staan er geen zwakke nummers op, want ook de gloedvolle opener 'Loveless', gevolgd door 't R&B-achtige (!) 'You'd Think I'd Know by Now' mogen er bepaald wezen. Ook 't smeulend broeierige 'Show Your Love' en 't ietwat hoekige 'Satellite' worden beter en beter bij iedere beluistering en 'Away with the Faeries' sluit 't album op fraai ingetogen wijze af.
't Moge wel duidelijk zijn dat ik deze CD 'n 'unqualified' aanrader vind. Gaat dat dus beluisteren!

NB: Eric, je noemt ook haar stem. Is natuurlijk idd 'n kwestie van smaak, maar wat er in verband met dít album bij moet worden gezegd is dat ze vrij snel na de opname ervan onder 't mes moest vanwege 'n cyste op haar stembanden. Daardoor is haar stem hier af en toe iets gruiziger en ook ietsje minder flexibel in de hoogte dan gebruikelijk.

De grijze muis onder de Sam Brown albums. Staat voornamelijk vol met niet beklijvende up-tempo nummers en 'n enkel langzamer nummer dat wat beter is, maar ook niet noemenswaardig eigenlijk. Kan gerust geskipt worden.

Oei, 't is wel even slikken voor diegenen die Talk Talk alleen maar kennen van hits als 'Such a Shame' of 'Life's what you make it'. De band heeft vanaf 1988 met het album The Spirit of Eden het roer drastisch omgegooid en gekozen voor een volstrekt eigen stijl die het midden houdt tussen jazz, ambient en avant-garde... maar tegelijkertijd geen van drieën is, 'n 'probleemgeval' dus. De opvolger Laughing Stock zet die lijn nog rigoureuzer EN overtuigender voort. De muziek - die bijna compleet wordt voortgebracht door een breed scala van akoestische instrumenten - lijkt niet meer van deze wereld te komen en trekt zich ook niets aan van zaken als tijdsverloop of direct herkenbare structuren en ontwikkelt zich schijnbaar spontaan vanuit het niets. Maar ondanks het in eerste instantie bevreemdende effect, spreekt 't intuïtief een soort oergevoel aan, 't raakt je onwillekeurig. Na uitbrengen van de cd leek 'ie aanvankelijk in de vergetelheid te verdwijnen, maar door de jaren heen is hij uitgegroeid tot een cultfavoriet en is bovendien van grote invloed geweest op diverse ambient acts in de jaren 90. Niet makkelijk, maar verplichte kost!

Een absoluut verschroeiend album, om met de titel van het tweede nummer te spreken. De ingetogen opening zet onmiddellijk aan tot aandachtig luisteren en laat je daarna geen moment meer los. De opener The Undercover Man is 'slechts' een intro voor het verpletterende Scorched earth, een nummer dat z'n titel geheel waarmaakt, een niet-aflatende wervelwind van geluid, briljant in elkaar gezet. Wat betreft intensiteit is Arrow zo mogelijk nóg compromislozer, uitmondend in de regel "How strange my body feels, impaled upon the arrow", waarbij de laatste lettergreep met wel zó'n indringendheid wordt uitgeschreeuwd, dat ik er bij iedere beluistering weer van huiver! Na dit drietal krakers sluit The Sleepwalkers de cd af op 'n iets toegankelijkere maar niet minder inkervende manier. 't Vormt een magistraal slot van een album dat - hoewel korter dan 40 minuten - langer voelt dan het is... maar op een goeie manier. Van mij krijgt 'ie 5 sterren, geen wonder ook, 't is m'n favoriete cd aller tijden!

NB: Na het verschijnen van hun reünie-album "Present" op 25 april 2005 zullen er remasters van alle oude albums verschijnen, die qua geluid naar alle waarschijnlijkheid de vloer zullen aanvegen met de oorspronkelijke cd-releases, ik kan haast niet wachten!

Nu ik deze cd inmiddels 2 dagen in huis heb kan ik alleen maar beamen wat ik al eerder zei. Een verrassend sterke comeback die volstrekt buiten welke trend dan ook staat, al zijn invloeden van progressive, rock, jazz en zelfs punk ('In Babelsberg') duidelijk waar te nemen. De punk-invloed is geen toevallige, aangezien VDGG als zo'n beetje enige van de bands die grossierden in complexe, symfonische nummers nog respect afdwong bij diverse figuren uit die stroming - Johnny Rotten heeft destijds al de band genoemd als inspiratie en geprezen om hun compromisloze houding t.o.v. de muziek die ze maakten.
De eerste cd bevat 6 nieuwe liedjes, die zich prima kunnen handhaven tegenover hun oude materiaal, ondanks het feit dat hun beste vroegere werk nergens geëvenaaard wordt. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de overgave en het overduidelijke plezier waarmee gespeeld wordt. Ook het feit dat de basistracks live in de studio zijn ingespeeld helpt het gevoel van spontaniteit te versterken. De tweede cd bevat een tiental improvisaties waarin met name de jazz-kant van de band de ruimte krijgt - zónder overigens jazz te zijn. Ondanks het feit dat deze improvisaties natuurlijk geen afgeronde stukken zijn met een kop, een midden en een staart zijn ze prima beluisterbaar, omdat de band zo goed op elkaar ingespeeld is dat er hoe dan ook interessante soundscapes ontstaan. En de vrijheid die de improvisatie-vorm toelaat wordt met alle acht handen ruimschoots aangegrepen, niks is onmogelijk.
Persoonlijk hoop ik dat deze nieuwe cd de groep eindelijk de bredere erkenning gaat brengen die ze zonder twijfel verdienen en dat het een aanleiding vormt om hun vroegere werk in de herwaardering te brengen (Godbluff anyone? ).

Ben 't qua rating wel met je eens, Martin. Alleen via 'n iets andere weg.

Ik ga voor 't gemak maar ff m'n review vertalen die ik inmiddels al op RYM had gezet.

M'n eerste indrukken na 3 luisterbeurten!

't Album voelt net zo losjes geproduceerd aan als voorganger "Present", met als voordeel dat 't spontaan klinkt, maar 't nadeel is dat de plaat geen afgeronde eigen 'sound' heeft meegekregen zoals hun beste werk uit de 70's. Je krijgt de indruk dat de microfoons gewoon maar zo zijn neergezet dat 't wel OK klinkt en dat is 't dan.
De liedjes zelf zijn 'n beetje 'n 'mixed bag'.

Opener 'The Hurlyburly' is 'n opvallend ónopvallende instrumental waarin de band 't prima naar de zin lijkt te hebben, maar veel interssants gebeurt er niet.

't Begin van 't volgende nummer 'Interference Patterns' belooft gelijk al meer. 'n Botsing van 'interfererende' ritmes creëert 'n lekker spannend en proggy sfeertje. Ik vermaak me er prima bij terwijl ik ernaar luister, maar de melodie blijft niet echt hangen. Desondanks 'n leuke 'freak-out'.

'The Final Reel' gaat over 't naderende einde van 'n relatie. Dit is natuurlijk al eerder en - moet ik zeggen - 'n stuk beter gedaan door zowel de band als Peter Hammill solo. Vergeleken met 'n prachtig nummer zoals PH's 'Curtains' op het album "Fireships", klinkt 'The Final Reel' nogal grauw. 't Helpt ook niet dat PH's stem nogal zacht is gemixt.

'Lifetime' is 'n nummer dat al in premiere is gegaan tijdens de 2007 tour, en is 't tweede rustige nummer op rij. De melodie van deze is pakkender dan de vorige en 't is ook sfeervoller, hoewel 't gevoel van rust enigszins wordt ondermijnd door PH's recente neiging om op z'n opnames compressie toe te passen, zodat 't uiteindelijk eingszins, nou ja.. ON-rustig klinkt. Al met al 'n goed, maar niet geweldig, nummer.

'Drop Dead' is 'n nogal voorspelbare, rechttoe-rechtaan rocker. Leuker dan de opener, maar dat is op zich geen compliment.

'Only in a Whisper' is 't eerste in 'n rij van 4 nummers waar ik 't gevoel heb dat de kwaliteit consistent op z'n minst goed is. Opnieuw 'n rustig nummer met 'n mooie sfeer dankzij Banton's goed-gedoseerde orgelspel en mooie, subtiele percussie van Evans. 'n Pakkende blazerssolo had de boel nog wel beter kunnen maken. Hm... waarom begin ik dáár toch over?

'All That Before' is 't andere nummer dat al gedaan was tijdens de tour van vorig jaar en is wat mij betreft de lekkerste rocker hier. Proggy, gebroken ritmes vergezellen 'n tekst over ouder/vergeetachtiger worden. De enige lichte teleurstelling is dat PH 't live met duidelijk meer gevoel voor humor zong, maar dit gaat hoe dan ook 'n favoriet worden bij de komende tour.

'Over the Hill' is 'n ouderwetse VDGG "epic" in 'Childlike Faith...' stijl, waarmee 't overeenkomsten vertoont qua opbouw en totaalgevoel. Dit is één van de lastigste nummers om in te schatten na 'n paar keer luisteren. Ik heb nog niet echt op de tekst gelet, maar ik krijg de indruk dat die behoorlijk interessant is. De melodie van deze heeft 'n mooi aarzelend/zoekend karakter en mondt twee keer uit in 'n "refrein" dat behoorlijk meeslepend is. Er zit ook 'n leuk jazzy freak-out gedeelte in en al met al beslaat 't 'n aardig gebied aan stijlen. Ik kan me echter niet aan 't gevoel onttrekken dat 't nummer niet altijd even trefzeker in elkaar zit; sommige overgangen klinken me wat onhandig in de oren en daardoor wordt 't beoogde grootse gevoel niet helemaal van begin tot eind volgehouden. Deondanks 'n waardige poging die wel degelijk indruk maakt en plezierig is om naar te luisteren. Deze gaat dan ook zeker 'n live favoriet worden!

'(We Are) Not Here' is weer 'n grillige rocker die wat lijkt op 'Interference Patterns', alleen wat chaotischer - in de goede des woords! - en met 'n paar lekker dissonerende effecten erin gegooid. Opnieuw geen grootse melodie, maar desondanks leuk.

Dusss... over 't geheel genomen 'n interessante en plezierige luisterervaring, maar wat mij betreft is 'n aantal tracks niet sterk genoeg, met name in de eerste helft, waardoor 't album pas vrij laat echt op gang komt. Ik denk ook dat over de gehele linie de kwaliteit van de melodieën enigszins te wensen overlaat, hoewel dat wordt goed gemaakt door interessant complex samenspel. Al met al zeker niet op 't zelfde niveau van eerdere meesterwerken zoals "Pawn Hearts", "Godbluff", of "Still Life", maar nog altijd 'n goeie toevoeging aan de discografie van de band... en ik ben gewoon al blij dat ze nog samen spelen en optreden. Op naar 't concert van 31 maart in de Melkweg dus!