stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Let It All In verscheen in 2013 en voelt voor mij als een meest ingetogen maar zeer bewuste plaat. Het is het laatste studioalbum dat I Am Kloot uitbracht voordat de band stilletjes uit beeld verdween. De productie was in handen van Guy Garvey en Craig Potter, wat hoorbaar zorgt voor een warme, ruimtelijke klank zonder dat de rauwe kern van de band verdwijnt.

Ik ervaar dit album als reflectief en volwassen. Het gaat niet meer over worstelen om gehoord te worden, maar over accepteren, herinneren en loslaten. Muzikaal blijft het minimalistisch: stem, gitaar, bas en drums staan centraal, met subtiele extra lagen die nooit de emotie overschaduwen.

Tracklist

Bullets
Een ingetogen opening met een jazzy sfeer.met een verhaal over. een gevoel van emotionele ontwrichting, zelfvervreemding en onuitgesproken pijn. Het is geen verhaal met een duidelijke plot, maar eerder een innerlijke monoloog (3,5)

Let Them All In
Melancholisch en traag gaat dit nummer over een gevoel van mentale overprikkeling, identiteitsverwarring en overgave aan chaos. Het is een tekst die niet zozeer iets wil uitleggen, maar je midden in een hoofd plaatst dat te vol zit om nog orde aan te brengen.. (4)

Hold Back the Night
De tekst gaat over het verlangen om tijd, verandering en verlies tegen te houden, terwijl je diep vanbinnen weet dat dat onmogelijk is. Het is een reflectie op ouder worden, op het verdwijnen van onschuld, en op het besef dat vooruitgang niet te stoppen is — hoe graag je dat soms ook zou willen. De zang klinkt wat bits. Mooi is het strijkje halverwege. (3,5)

Mouth on Me.
Het nummer vertelt over terugkijken op jeugd zonder die te idealiseren, over het erkennen dat vrijheid, woorden en mogelijkheden veranderen, maar niet verdwijnen. Het verleden leeft voort als echo, en juist door dat te accepteren kun je opnieuw loslaten  zonder jezelf te verliezen. Ingetogen en melodieus.(3)

Shoeless
Is een ode aan het kleine moment, aan samen zijn zonder claims, aan leven zonder voortdurend vooruit te kijken. Muzikaal opnieuw ingetogen. Proef ik een vleugje country? (3,5)

Even the Stars
Deze track voelt voor mij als een nuchtere, bijna filosofische reflectie op ambitie, betekenis en vergankelijkheid. Het is een tekst die grote vragen stelt, maar weigert om er makkelijke antwoorden tegenover te zetten. Een wat krachtiger gezongen nummer met iets meer tempo. (4)

Masquerade
Dit nummer komt voor mij neer op een innerlijk afscheid vol schuld, ontwijking en het onvermijdelijke besef dat blijven niet langer mogelijk is. Het voelt als iemand die vertrekt zonder daar echt trots op te zijn, maar ook zonder nog een andere uitweg te zien. En toch is het een vrolijke melodie die mij overigens niet echt bekoort. (3)

Some Better Day
Een intieme reflectie op een leven dat langs je heen lijkt te glijden, terwijl je blijft wachten op betekenis, woorden of een doorbraak die maar niet komt. Het is geen wanhoop, maar een stille onrust die voortdurend aanwezig is.. Het is een portret van iemand die zich bewust is van zijn eigen stilstand, maar die dat niet dramatiseert, alleen observeert. Melancholisch maar absoluut niet neerslachtig.(3,5)

These Days Are Mine
Gaat over een persoonlijke claim op het heden, gecombineerd met het besef dat vooruitgaan onvermijdelijk is, ook wanneer richting en duidelijkheid ontbreken. Het is een tekst die tegelijk beschermend en kwetsbaar aanvoelt..Het meest krachtige nummer van het album. Ook muzikaal sterk en vol elan. (4)

Forgive Me These Reminders
Een song over eenzaamheid die zichzelf blijft herhalen, over schuld zonder groot drama, en over het verlangen naar vergeving terwijl je weet dat je steeds met hetzelfde terugkomt. Het is een lied over menselijk tekort — niet schokkend, niet groots — maar zacht, volhouden en eerlijk..Uiterst ingetogen en meewarig van toon. (3)

Als ik dit album naast eerder werk leg, voelt Let It All In als een afronding. Minder rauw dan Natural History, minder donker dan Sky at Night, maar misschien wel het meest eerlijk. Het is geen plaat die schreeuwt om aandacht, maar eentje die blijft hangen als je er de tijd voor neemt.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Voor mij voelt Sommargryningsljus van Kaipa als zo’n album dat meteen een ruime voldoende scoort, al lang vóórdat de laatste noot heeft geklonken. Het is een plaat die duidelijk geworteld is in de rijke traditie van symfonische progrock, maar tegelijk fris en levendig klinkt. De opener is een kort intro, maar vanaf de  eerste maten van Seven Birds  hoor ik dat hier met zorg, liefde en vooral muzikaal vakmanschap is gewerkt. Alles ademt zorgvuldigheid: de composities, de arrangementen tot aan  de kleinste klankdetails.

Het is bijzonder hoe natuurlijk de muziek stroomt. Veel progressieve rock kan soms technisch of afstandelijk aanvoelen, maar hier gebeurt precies het tegenovergestelde. De nummers ontwikkelen zich organisch, alsof ze zich langzaam openen in het ochtendlicht waar de titel naar verwijst. Daarbij is het goed te weten dat het (concept)album een nachtelijk verhaal vertelt. Van zonsondergang tot zonsopkomst.

De kracht van dit album zit voor mij vooral in de balans tussen toen en nu. De klassieke progrock is beslist aanwezig maar wel met een moderne overjas. De lange nummers zijn er nog steeds en die zijn gevuld met het vertrouwde symfonisch geluid. Maar alles is modern geproduceerd en dat maakt het fris en levendig en voorkomt een stoffig gevoel.  Die combinatie maakt dat Sommargryningsljus zowel trouwe progfans als nieuwkomers kan aanspreken. Het voelt als een brug tussen verleden en heden, zonder geforceerd te zijn.

De muzikale prestaties zijn indrukwekkend.  Instrumentale passages zijn rijk en gelaagd, maar dienen altijd het geheel. Niemand probeert te domineren; alles werkt samen in dienst van de compositie. Maar let vooral eens op de drummer.

Wat me verder goed bevalt, is hoe goed de spanningsopbouw in elk nummer werkt. De langere stukken nemen echt de tijd om zich te ontvouwen, waardoor climaxen des te krachtiger voelen. Tegelijk zijn er genoeg melodische ankerpunten om de luisteraar mee te nemen

Als geheel ervaar ik Sommargryningsljus als een bijzonder geslaagde toevoeging aan het oeuvre van Kaipa. Hoewel de band alweer een aantal jaren terug is in de running kende ik alleen een paar albums uit de jaren ’70. Maar dit album bevalt me een stuk beter, Dit  is een album dat vertrouwen uitstraalt: vertrouwen in melodie, in sfeer en in de kracht van rustig opgebouwde muziek.

Veel reviewers zijn positief over het album. Typische punten uit reviews:

Sterke muzikale uitvoering met complexiteit en emotie.
Diepe thema’s en conceptuele samenhang zijn een pluspunt.
Beoordelingen variëren van goed tot uitstekend (bijna 9/10 bij sommige critici).

Men vindt dat Kaipa nog steeds relevant is — zelfs na bijna 50 jaar als band — en dat dit album tot de sterkere in hun recente discografie behoort.

Kort samengevat

Als je houdt van progressieve rock met verhaal, lange composities en rijke instrumentatie, dan is Sommargryningsljus absoluut een aanrader. Het is een van de meest ambitieuze albums van Kaipa tot nu toe, met een duidelijk concept, virtuoze muzikanten en diepere lagen om te ontdekken bij elke luisterbeurt.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren