stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Als ik luister naar het debuutalbum van Yes uit 1969, hoor ik vooral een frisse en energieke start van een band die duidelijk veel in huis heeft. Dit album voelt voor mij als een begin vol ideeën en ambitie. Het is misschien nog niet het volledig uitgewerkte geluid waar Yes later bekend om werd, maar juist dat maakt het interessant. Ik hoor hier een groep muzikanten die aan het ontdekken is wat ze kunnen, en dat geeft het album een levendige en spontane sfeer.

Wat mij meteen opvalt, is hoe sterk de invloeden uit de jaren zestig aanwezig zijn. Ik hoor elementen van pop, psychedelische rock en zelfs een beetje jazz en rhythm & blues. In plaats van dat als een zwakte te zien, vind ik dat juist een kracht. Het geeft het album een warme en toegankelijke basis. Tegelijk hoor ik al kleine tekenen van wat later progressive rock zou worden. Het voelt een beetje als een brug tussen twee muziekwerelden: het oude en het nieuwe.

De bandleden laten hier al goed horen wat ze kunnen. Vooral de zang van Jon Anderson springt eruit. Zijn stem klinkt licht, hoog en dromerig, en zorgt meteen voor een herkenbaar geluid. Ik vind dat hij de muziek iets zwevends geeft, waardoor het album een eigen sfeer krijgt. Daarnaast valt de bas van Chris Squire mij echt op. Zijn spel is niet alleen ondersteunend, maar juist heel melodisch en actief. Dat geeft de nummers extra diepte.

Als ik naar de liedjes luister, merk ik dat er veel energie in zit. Nummers zoals “Beyond and Before” en “Survival” hebben een sterke drive en laten horen dat de band al bezig is met experimenteren. Ik hoor daar meer variatie en dynamiek dan je misschien zou verwachten van een debuut. Die nummers geven mij het gevoel dat Yes al voorzichtig richting een complexere stijl beweegt.

Wat ik ook positief vind, is dat het album niet vastzit aan één stijl. Het varieert tussen verschillende soorten nummers, van energiek en experimenteel tot rustiger en melodieuzer. Voor mij zorgt dat juist voor afwisseling. Het maakt het album interessant om van begin tot eind te luisteren, omdat ik steeds iets anders hoor.

De covers op het album (I See You (Byrds) en Every Little Thing (Beatles)) vind ik ook een leuke toevoeging. In plaats van simpelweg bestaande nummers na te spelen, geeft de band er een eigen draai aan. Dat laat zien dat ze creatief omgaan met muziek en niet bang zijn om iets bekends anders te maken. Voor mij draagt dat bij aan het gevoel dat dit album draait om ontdekken en experimenteren.

Wat ik verder waardeer, is de frisse en soms bijna rauwe energie van de muziek. Het klinkt niet overdreven gepolijst, en dat geeft het juist karakter. Ik heb het idee dat ik naar een band luister die echt samen speelt en plezier heeft in wat ze doen. Dat hoor ik terug in de dynamiek en de kleine details in de nummers.

Natuurlijk is het album nog niet perfect. Het voelt soms een beetje als een verzameling ideeën in plaats van één geheel. Maar ik zie dat niet als een probleem. Voor mij hoort dat juist bij een debuut. Het laat zien dat de band nog aan het groeien is en verschillende richtingen verkent. Dat maakt het album juist levendig en menselijk.

Als ik dit album beluister met de kennis van wat Yes later zou maken, vind ik het extra interessant. Ik hoor hier de basis van hun latere geluid: de bijzondere zang, het melodische spel en de drang om te experimenteren. Dat maakt het voor mij meer dan alleen een eerste plaat; het is echt het begin van iets groters.

Mijn conclusie is dat Yes (1969) een sterk en veelbelovend debuut is. Het is energiek, afwisselend en vol ideeën. Ik hoor een band met talent en lef, die nog niet alles heeft uitgewerkt, maar wel duidelijk laat zien wat er mogelijk is. Voor mij is dit album vooral waardevol omdat het laat horen waar Yes vandaan komt én hoe hun unieke stijl langzaam begint te ontstaan.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat mij als eerste opvalt aan dit album is hoe sterk de opening “Somersaults” meteen de sfeer neerzet. Het is een ingetogen nummer met een mooie melodie en zang, en het thema van het album wordt hier direct duidelijk: terugkijken op jeugd en het besef dat je ouder wordt. Dat gevoel van blijven hangen in het verleden terwijl anderen doorgaan, loopt als een rode draad door de plaat. Die combinatie van nostalgie en onzekerheid geeft het album een duidelijke samenhang.

Daarna hoor ik met “NYC” en “CMC” dat de band iets meer durft te experimenteren. “NYC” voelt wat losser en wijkt iets af van hun typische slowcore geluid, terwijl “CMC” juist begint als een fluisterend, kwetsbaar moment en langzaam iets opener wordt. In deze fase van het album krijg ik het idee dat Deathcrash nog zoekende is. Niet alles grijpt me meteen, maar het laat wel zien dat ze nieuwe dingen proberen.

Een belangrijk verschil met hun eerdere werk is de rol van de zang. Die staat hier veel meer op de voorgrond. Soms werkt dat goed, omdat de teksten persoonlijker en directer binnenkomen. Maar ik merk ook dat het de muziek af en toe beperkt. Waar hun oudere nummers vaak langzaam groeiden naar een grote ontlading, blijven sommige tracks hier wat vlakker. Dat hoor ik bijvoorbeeld bij “Triumph”, dat muzikaal interessant is, maar vocaal niet helemaal overtuigt.

Gelukkig herpakt het album zich richting het midden. “Bella” is voor mij een van de sterkere momenten: rustig opgebouwd, met een mooie melodie en een overtuigend slot. Hier hoor ik weer die balans tussen emotie en opbouw waar de band goed in is. Ook “The Thing You Did” laat dat horen. Dit nummer groeit langzaam en eindigt sterk, waardoor het een van de meest memorabele tracks van het album wordt. Hier komt hun oude kracht weer echt naar voren.

Wat ik verder interessant vind, is hoe het album speelt met contrast. Nummers als “Wrong to Suffer” en “Stay Forever” zijn meer introvert en bedachtzaam, maar bevatten toch kleine spanningsmomenten. “Love for M” valt op door zijn thematische diepgang en voelt iets persoonlijker en intenser. Het slotnummer “Marie’s Last Dance” rondt het album mooi af: pakkend, enigszins melancholisch en passend bij het gevoel van afsluiting dat door de hele plaat heen hangt.

Als ik kijk naar de teksten, merk ik dat alles draait om volwassen worden. Het gaat over twijfels, relaties die veranderen en het besef dat dromen niet altijd uitkomen. Nummers behandelen onderwerpen zoals mentale struggles, onzekerheid over de toekomst en het loslaten van het verleden. Dat maakt het album persoonlijk en herkenbaar, maar ook soms zwaar en introspectief.

Wat ik uiteindelijk het meest voel bij Somersaults, is dat het een groeialbum is. De eerste luisterbeurt kan wat vlak aanvoelen, vooral als je hun oudere werk gewend bent. Maar hoe vaker ik luister, hoe meer details en nuances ik hoor. De productie is helder en er zit veel subtiliteit in de gitaren en opbouw.

Toch blijft het voor mij een plaat met twee kanten. Aan de ene kant waardeer ik dat Deathcrash nieuwe richtingen verkent en niet stil blijft staan. Aan de andere kant mis ik soms de intensiteit en spanning die hun eerdere werk zo bijzonder maakte. Niet elk nummer blijft hangen, en daardoor voelt het geheel net niet volledig uitgewerkt.

Kort gezegd zie ik Somersaults als een overgangsalbum. Het album is niet zomaar hun sterkste werk, maar wel een belangrijke stap. Het laat een band horen die zoekt, verandert en groeit. En juist daardoor blijft het interessant, ook al is het niet perfect.

WAARDERING: 7,2

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Who’ve You Come As? (Part 1) voelt vooral als een album van een band die nog volop in ontwikkeling is. Dat bedoel ik niet als iets negatiefs, maar juist als iets dat het album interessant maakt. Het klinkt als een momentopname: een verzameling ideeën, stijlen en gevoelens die nog niet helemaal één geheel vormen, maar wel duidelijk laten zien waar de band heen wil.

Wat mij meteen opvalt, is de sfeer. Balancing Act weet een dromerige en licht donkere indie-sound neer te zetten die best sterk is. De combinatie van zwevende gitaren, een duidelijke bas en vrij afstandelijke zang zorgt voor een geluid dat herkenbaar en consistent aanvoelt. Vooral in de openingstrack “Talks A Lot” hoor ik dat goed terug: het begint rustig en bouwt langzaam op, wat meteen de toon zet voor de rest van het album.

Die sfeer past ook goed bij de thema’s van de teksten. Veel nummers gaan over relaties, onzekerheid en hoe mensen zich voordoen tegenover anderen. “Talks A Lot” draait bijvoorbeeld om aantrekkingskracht en mysterie, terwijl “Scar” juist gaat over emotionele littekens die blijven hangen. Dat contrast tussen iets moois en iets donkers komt vaker terug en geeft het album extra diepte.

Wat ik sterk vind, is de afwisseling. Nummers zoals “Scar” en “Quebec” laten een meer serieuze en ingetogen kant horen, terwijl “Bonneville Salt Flat Jive” juist speelser en losser is. “Had Another Mare” combineert zelfs een luchtige toon met een onderliggende onrust. Daardoor blijft het album interessant om naar te luisteren, omdat elk nummer net iets anders brengt.

Maar die variatie is ook meteen het zwakke punt. Het album voelt soms onsamenhangend. Het is alsof elk nummer een andere richting opgaat, zonder dat alles echt samenkomt. Daardoor mist het geheel een duidelijke lijn. Ik krijg het gevoel dat de band nog aan het zoeken is naar een eigen identiteit.

Dat hoor ik ook terug in de invloeden. Sommige nummers klinken alsof ze geïnspireerd zijn door andere indie- en alternatieve artiesten. Dat maakt het album toegankelijk, maar ook iets minder uniek. Toch stoort het niet echt, omdat de band wel genoeg eigen ideeën heeft om het boeiend te houden.

Als ik naar de nummers kijk, zijn er duidelijke hoogtepunten. “Scar” en “Quebec” springen eruit door hun sfeer en emotie. “Mr. Handsome” heeft een sterk en krachtig einde, terwijl “The Breaks” juist laat zien dat simpelheid ook kan werken. Niet elk nummer is even sterk – “Bonneville Salt Flat Jive” voelt bijvoorbeeld wat minder passend – maar er zit nergens echt een zwakke track tussen.

Als ik alles samenvat, zie ik Who’ve You Come As? (Part 1) als een veelbelovend begin. Het album laat horen dat Balancing Act gevoel heeft voor sfeer, contrast en ideeën. Tegelijk is het duidelijk dat de band nog moet groeien in samenhang en originaliteit.

Mijn conclusie: een sfeervol en interessant indie-album dat nog niet volledig als geheel overtuigt, maar wel genoeg laat horen om nieuwsgierig te maken naar wat hierna komt.

WAARDERING:  7,2

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Wat mij meteen opvalt aan dit album is de verzorgde productie. Alles klinkt strak en doordacht, zonder dat het te druk wordt. Je hoort lagen van synthesizers, zachte ritmes en af en toe wat vervormde gitaren. Die elementen vloeien soepel in elkaar over. Daardoor voelt het album niet als een verzameling losse nummers, maar als één doorlopende ervaring. Ik vind dat prettig, omdat het uitnodigt om het album in één keer te luisteren.

De sfeer is vrij introvert. Ik heb het gevoel dat de nummers niet bedoeld zijn om direct indruk te maken, maar juist om langzaam binnen te komen. Bij de eerste luisterbeurt kan het misschien wat vlak overkomen, maar als je vaker luistert, vallen kleine details steeds meer op. Dat maakt het album interessanter naarmate je er meer tijd in steekt.

De zang van Polly Mackey is zacht en vaak wat naar de achtergrond gemixt. Haar stem voelt soms meer als onderdeel van het geluid dan als iets dat erbovenuit stijgt. Dat past goed bij de sfeer, maar het zorgt er ook voor dat de teksten minder direct binnenkomen. Toch zijn die teksten wel belangrijk. Ze gaan vooral over persoonlijke groei, relaties en het zoeken naar balans. In plaats van alleen verdriet hoor ik hier iemand die probeert vooruit te kijken. Dat geeft het album een volwassen en eerlijk gevoel.

Soms voelt het album een beetje afstandelijk. Dat lijkt een bewuste keuze. De emoties zijn aanwezig, maar worden klein gehouden. Daardoor blijft alles ingetogen. Dat zorgt voor rust, maar ook voor het risico dat sommige nummers minder blijven hangen. Je moet er echt de tijd voor nemen.

Wat ook opvalt, is dat het tempo vaak laag ligt en dat er weinig grote verschillen zijn tussen de nummers. Dat kan het album soms wat eentonig maken. Er zijn geen echte uitschieters die er duidelijk bovenuit springen. Toch zit juist daarin ook de kracht. Het album blijft trouw aan zijn eigen sfeer en probeert niet te veel verschillende kanten op te gaan. Alles voelt gecontroleerd en consistent.

Als ik naar de nummers zelf kijk, zie ik die lijn ook terug. “Doing Laps” opent ingetogen en dromerig en zet meteen de toon. Daarna volgt “L.Y.A.T.T.”, dat iets meer tempo heeft en wat toegankelijker klinkt. “The Field” is juist weer bedachtzaam en kwetsbaar, terwijl “Down the Line” iets meer kracht laat horen zonder echt uit te barsten.

“Almost Transparent” vind ik interessant omdat het twee kanten heeft: een dromerige en een wat robuustere. “Save Something” blijft vooral hangen in sfeer en voelt heel subtiel aan. Daarna komt “The Peaks”, een van de sterkere momenten van het album, waar alles mooi samenkomt.

Ook “Hope More, Hopeless” valt op door de opbouw. Het nummer groeit langzaam en krijgt bijna een sprookjesachtige sfeer. “Lines” is relatief wat uitbundiger en zorgt voor wat afwisseling. Tot slot sluit “Framer” het album af op een iets krachtigere manier, zonder de rustige basis los te laten.

Wat ik uiteindelijk merk, is dat Lean In geen album is dat meteen indruk maakt met grote momenten of duidelijke hits. Het moet echt groeien. De kracht zit in de details, de sfeer en de samenhang. Tegelijk blijft het album wel een beetje veilig. Er wordt weinig geëxperimenteerd en alles blijft binnen een bepaalde stijl.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik Lean In een sfeervol en zorgvuldig gemaakt album dat vooral draait om gevoel en nuance. Het is muziek voor rustige momenten, die je langzaam leert waarderen. Het is misschien geen plaat die iedereen meteen zal pakken, maar als je erin komt, blijft het wel hangen door de subtiele kracht.

WAARDERING: 7,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Ik zie dit album van A Day to Remember als een mix van groei en veiligheid. Het kwam uit in 2010, na het (internationale) succes van Homesick, en dat hoor je meteen terug. Alles klinkt namelijk hetzelfde maar netter en beter uitgewerkt. De productie is helder en strak, waardoor elk instrument goed te horen is. In vergelijking met eerder werk voelt dit album minder rommelig en meer gecontroleerd.

Wat ik sterk vind, is dat de band hun bekende stijl behoudt, maar die beter in balans brengt. De combinatie van pop-punk en metalcore is er nog steeds, maar het klinkt hier logischer en minder chaotisch. Reden om dit album onder het kopje Easy Core te plaatsen. De overgangen tussen rustige stukken en harde delen lopen ook soepeler. Daardoor voelt het album als één geheel, in plaats van losse ideeën die aan elkaar geplakt zijn.

De afwisseling blijft een belangrijk punt. Ik hoor energieke nummers met stevige gitaren en schreeuwzang, maar ook rustige liedjes met meer emotie. Die variatie zorgt ervoor dat het album interessant blijft. Het ene moment wil ik meebewegen op de energie, en het volgende moment luister ik juist naar de tekst en sfeer. Dat maakt het album toegankelijk voor verschillende soorten luisteraars.

De zang van Jeremy McKinnon speelt hierin een grote rol. Ik merk dat hij gegroeid is als zanger. Zijn cleane zang klinkt sterker en zelfverzekerder, terwijl zijn schreeuwzang nog steeds krachtig is. Vooral in de rustigere nummers komt er meer gevoel naar voren. Dat maakt sommige liedjes persoonlijker en makkelijker om mee mee te leven.

Wat ook opvalt, is hoe catchy veel nummers zijn. Refreinen blijven snel hangen en nodigen uit om mee te zingen. Nummers zoals “All I Want” zijn simpel opgebouwd, maar juist daardoor effectief. Ze blijven in mijn hoofd zitten, zelfs na één keer luisteren. Dat is een duidelijke kracht van dit album.

Toch zie ik ook de kritiek die vaak genoemd wordt. Een belangrijk punt is dat het album soms wat voorspelbaar aanvoelt. Veel nummers volgen een vergelijkbare opbouw: een rustig begin, daarna een opbouw en uiteindelijk een harde uitbarsting. Dat werkt goed, maar als het te vaak gebeurt, kan het minder verrassend worden. Ik merk dat ook een beetje tijdens het luisteren.

Daarnaast voelt het album iets meer richting pop dan eerder werk. De scherpe randjes zijn er nog, maar ze zijn minder aanwezig. Voor nieuwe luisteraars maakt dat het album toegankelijker, maar oudere fans kunnen het misschien wat braaf vinden. De rauwe energie van eerdere albums is iets afgezwakt.

Ook de instrumenten krijgen gemengde reacties zie ik in ander recensies. De gitaren klinken sterk en duidelijk, en zorgen voor zowel melodie als kracht. Maar de bas en drums vallen minder op. Ze ondersteunen de nummers goed, maar springen er niet echt uit. Daardoor mist het album soms wat extra diepte of impact.

Wat ik wel positief vind, is dat het album vrij compact is. Er staan niet te veel nummers op en alles voelt doelgericht. Er zijn weinig echt zwakke momenten. Dat zorgt ervoor dat het album prettig blijft om in één keer te luisteren. Tegelijk betekent het ook dat er weinig echte uitschieters zijn. Alles is goed, maar weinig is echt uitzonderlijk.

Als ik alles samenneem, zie ik dit album als een soort tussenstap. Het zit tussen de ruwe stijl van vroeger en een meer toegankelijke aanpak. Dat maakt het herkenbaar, maar ook iets minder spannend. De band lijkt hier bewust te kiezen voor een breder publiek, zonder hun identiteit helemaal los te laten.

Conclusie
Ik ervaar What Separates Me from You als een sterk en toegankelijk album dat goed laat horen waar A Day to Remember voor staat. Het heeft veel energie, sterke melodieën en goede zang. Tegelijk mist het soms verrassing en rauwheid.

Als ik het simpel zeg: dit is een album dat makkelijk luistert en blijft hangen, maar niet iedereen volledig zal verrassen. Voor fans is het een logisch vervolg, en voor nieuwe luisteraars een prima beginpunt.

WAARDERING: 7,3

stem geplaatst

Het derde album van A Cosmic Trail laat goed zien hoe het project zich heeft ontwikkeld. Waar het vroeger nog een band was met meerdere leden, is het nu vooral het werk van één persoon: Markus Ullrich. Hij heeft bijna alles zelf gedaan op dit album, van het schrijven van de muziek tot het inspelen van gitaren, bas en toetsen. Alleen de drums zijn verzorgd door David de Liniers, die zorgt voor een stevige en energieke basis. Daarnaast levert zangeres Victoria een kleine maar belangrijke bijdrage met haar sfeervolle sopraanstem. De productie is van de hand van Andy Horn.

Wat dit album extra bijzonder maakt, is de lange pauze die eraan voorafging. Na de eerdere albums uit 2010 en 2013 bleef het lange tijd stil rond dit project. Dat er nu toch een derde plaat verschijnt, voelt daardoor als een onverwachte terugkeer. Tegelijk hoor ik dat deze tijd goed is benut, want het album klinkt doordacht, rijk en volwassen.

De muziek is grotendeels instrumentaal. Dat betekent dat de nadruk ligt op sfeer, opbouw en klank in plaats van tekst. Toch voelt het nergens leeg. Integendeel, de nummers lijken een verhaal te vertellen zonder woorden. Door de afwisseling tussen rustige en intensere stukken blijft het album boeiend en dynamisch.

Het openingsnummer “Terra 877” springt er meteen uit. Dit lange stuk van ongeveer een kwartier voelt als een muzikale reis. Het bestaat uit meerdere delen die soepel in elkaar overlopen. Ik hoor rustige, bijna dromerige passages die langzaam overgaan in krachtigere en zwaardere stukken. De toevoeging van een gesproken fragment van Stephen Hawking geeft het nummer extra diepte. Het geheel roept beelden op van een wereld in verandering, met zowel dreiging als hoop. 

Na deze indrukwekkende opening volgen “Rora” en “Reversio”. Deze nummers zijn iets korter, maar wel wat steviger aangezet. Hier ligt de nadruk op strakke riffs en een donkere sfeer. De muziek klinkt dreigend en soms bijna somber, met een constante spanning die voelbaar blijft. Het zijn nummers met been heel duidelijke Post rock Sfeer.

Aan het einde van het album verandert de toon. In “Ver” wordt het geluid rustiger en lichter. De gitaren krijgen een zwevend karakter en de muziek voelt meer open en dromerig. De zang van Victoria keert hier terug en zorgt voor een bijna serene afsluiting. Het voelt alsof na alle spanning toch een vorm van rust en hoop wordt bereikt.

Wat ik sterk vind aan dit album is de combinatie van stijlen. Het beweegt zich tussen progressieve metal, post-rock en ambient. Harde, technische passages worden afgewisseld met rustige en atmosferische momenten. Die variatie maakt het album interessant om naar te blijven luisteren.

Ook hoor ik duidelijk de ervaring van Markus Ullrich terug. Door zijn werk in andere projecten zoals Lanfear en Them weet hij precies hoe hij spanning moet opbouwen en wanneer hij juist ruimte moet geven aan rust.

Mijn conclusie is dat dit derde album een sterke en overtuigende release is. Het laat horen dat instrumentale muziek veel kan zeggen zonder woorden. Door de combinatie van zware riffs, melodie en sfeer blijft het album van begin tot eind boeiend. 

WAARDERING:  8,8

stem geplaatst

Ik vind Reliance een vrij evenwichtig album dat goed laat horen waar Soen tegenwoordig voor staat. Het is een mix van progressieve metal en toegankelijke melodieën. De band kiest hier duidelijk vaker voor structuur en sfeer, in plaats van alleen maar complexiteit. Daardoor klinkt het album soms iets minder spannend, maar wel rustiger en meer afgerond.

Wat mij opvalt is dat de zang van Joel Ekelöf een grote rol speelt. Zijn stem draagt veel emotie en geeft de nummers een herkenbaar gevoel. Muzikaal zit het ook goed in elkaar: strakke drums, warme gitaren en af en toe mooie toetsen en orkestrale stukken. Tegelijk merk ik dat niet elk nummer even sterk blijft hangen. Sommige tracks missen net een eigen gezicht.

Het album voelt als een reis tussen kracht en rust. Er zijn stevige momenten, maar ook veel ruimte voor gevoel en reflectie. Dat maakt het prettig om in één keer te luisteren, al had ik soms iets meer spanning of verrassing gewild.

Nummer voor nummer

Primal
“Primal” opent het album op een fijne manier. Ik hoor meteen een goede balans tussen rustige en stevigere stukken. De melodie is prettig en blijft redelijk hangen. De opbouw is niet heel ingewikkeld, maar werkt wel goed. De afwisseling zorgt ervoor dat het nummer niet saai wordt. De zang klinkt beheerst en emotioneel tegelijk. (3,5)

Mercenary
Dit nummer voelt wat zwaarder en emotioneler. De muziek heeft meer kracht en de zang komt hier sterker naar voren. Ik hoor dat de band inzet op gevoel en intensiteit. Het tempo is niet extreem hoog, maar de energie is duidelijk aanwezig. Het nummer bouwt mooi op en heeft een duidelijke climax. (3,5)

Discordia
“Discordia” is voor mij een van de sterkere nummers. De combinatie van dromerige stukken en krachtige uitbarstingen werkt goed. De sfeer is wat mysterieus en meeslepend. Ik vind dat dit nummer meer spanning heeft dan sommige andere tracks. De melodie blijft ook beter hangen.(4)

Axis
Dit nummer is duidelijk meer rechttoe rechtaan metal. Het klinkt open en toegankelijk, maar daardoor mis ik een beetje spanning. Alles ligt vrij duidelijk op tafel. De zang en instrumenten zijn goed, maar het verrast minder. (3,5)

Huntress
“Huntress” is een rustige ballad en vormt een goede onderbreking. Ik hoor zachte gitaren en een meer ingetogen sfeer. De emotie staat centraal en de zang krijgt veel ruimte. Het nummer voelt als een rustpunt op het album. (3,5)

Unbound
Hier komt de energie weer terug. De zang is gedreven en duidelijk aanwezig. De muziek bouwt goed op en heeft een fijne flow. Ik merk dat dit nummer goed in balans is tussen kracht en melodie. (3,5)

Indifferent
Een kalm en ingetogen nummer met piano en strijkers. Dit geeft een bijna melancholisch gevoel. Ik vind dit een mooi en sfeervol moment op het album. Het tempo ligt laag, maar het blijft interessant door de arrangementen. (3,5)

Drifter
“Drifter” heeft weer een stevige basis. De zang klinkt krachtig en zelfverzekerd. Het nummer heeft een duidelijke structuur en blijft redelijk hangen. Het is geen uitschieter, maar wel degelijk. (3,5)

Draconian
Dit nummer voelt wat spiritueler en sentimenteler. De sfeer is wat zwaarder en serieuzer. Ik hoor hier meer emotie dan agressie. De opbouw is rustig maar effectief. (3,5)

Vellichor
De afsluiter mist voor mijn gevoel wat karakter. Het klinkt netjes, maar minder opvallend. De sfeer is rustig en afsluitend, maar ik mis een sterk einde. (3)

Conclusie

Ik zie Reliance als een degelijk album dat vooral inzet op sfeer en emotie. De band kiest vaker voor toegankelijkheid dan voor experiment. Dat werkt meestal goed, maar zorgt er ook voor dat sommige nummers minder opvallen. Toch blijft het geheel prettig en samenhangend. Het is geen spectaculair album, maar wel een stabiele en verzorgde luisterervaring.

WAARDERING:  7

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Als ik The Real Thing van Faith No More uit 1989 luister, hoor ik een album dat echt een eigen weg kiest. In een tijd waarin veel bands vooral binnen één stijl bleven, mixt deze band zonder moeite rock, metal, funk en zelfs rap. Dat klinkt misschien rommelig, maar hier werkt het juist verrassend goed.

Het album is vooral bijzonder omdat het de doorbraak betekende van zanger Mike Patton. Hij verving de vorige zanger en bracht meteen iets nieuws. Zijn stem is extreem veelzijdig: hij schakelt makkelijk tussen melodie, schreeuw en half gesproken stukken. Daardoor blijven de nummers boeien en voelen ze nooit saai.

Wat ik sterk vind, is dat de band echt samen speelt als één geheel. De baslijnen zijn funky en opvallend, de gitaren zijn zwaar maar ook speels, en de keyboards geven een extra laag die veel bands toen niet hadden. Dat hoor je bijvoorbeeld goed in “Epic”, waar alles samenkomt in een energiek en herkenbaar nummer.

Het album opent sterk met “From Out of Nowhere”, een snelle en aanstekelijke track die meteen blijft hangen. Daarna volgt een mix van stijlen: harde stukken, rustige passages en soms zelfs een beetje humor. “Zombie Eaters” laat bijvoorbeeld horen dat de band ook spanning kan opbouwen, terwijl “Surprise! You’re Dead!” juist vol gas vooruit gaat.

Niet elk nummer springt er evenveel uit. Sommige tracks zijn wat eenvoudiger of minder origineel. Toch stoort dat mij niet echt, omdat het album als geheel sterk blijft. Het voelt alsof de band hier zijn identiteit aan het vormen is, en dat maakt het interessant om naar te luisteren.

De cover van Black Sabbath’s “War Pigs” vind ik een mooi eerbetoon. Ze houden de kracht van het origineel, maar geven er toch een eigen draai aan. Dat past goed bij de rest van het album, dat ook steeds balanceert tussen respect voor het verleden en iets nieuws willen doen.

Al met al zie ik The Real Thing als een belangrijk en creatief album. Het is niet perfect, maar wel gedurfd en vol energie. Het laat horen dat muziek niet in één hokje hoeft te passen om te werken.

Nummer voor nummer

From Out of Nowhere
Een geweldige en aanstekelijke opener met hoog tempo. De riff is direct herkenbaar en de zang van Patton klinkt zelfverzekerd en krachtig. Dit nummer werd ook als single uitgebracht en zette meteen de toon voor het album. De structuur is vrij klassiek, maar de uitvoering maakt het bijzonder. De tekst gaat in essentie over een plotselinge, overweldigende aantrekkingskracht die uit het niets ontstaat. (4,5)

Epic
Dit is de grote hit van het album en misschien wel het bekendste nummer van de band. De combinatie van rapachtige stukken, zware gitaren en een opvallende pianopartij maakt het uniek. Ondanks dat rap niet voor iedereen werkt, heeft het nummer duidelijk emotie en kracht. Het beroemde einde met de piano blijft hangen. De tekst draait om het najagen van iets groots dat je nooit helemaal kunt grijpen. (4)

Falling to Pieces
Een iets toegankelijker nummer dat minder experimenteel klinkt. Het heeft een vrij standaard rockopbouw en mist daardoor wat originaliteit, maar blijft nog net prettig om te horen. De melodie is sterk genoeg om te blijven hangen. Dit nummer werd ook als single uitgebracht. De tekst beschrijft het gevoel dat je geestelijk uit balans raakt en langzaam de controle verliest. (3)

Surprise! You're Dead!
Een korte, snelle en agressieve track met veel energie. Hier laat de band zijn metal-invloeden duidelijk horen. De riffs zijn strak en het tempo ligt hoog, wat het nummer een sterke drive geeft. Het voelt bijna als een uitbarsting van geweld. De tekst lijkt op een cynische manier te gaan over plotselinge dood en de schok die daarbij hoort. (4)

Zombie Eaters
Dit nummer begint rustig en heeft even tijd nodig om op gang te komen. De eerste minuten zijn bijna zacht en melancholisch, maar daarna bouwt het op naar een intens tweede deel. Die overgang maakt het nummer interessant en gelaagd. Het laat goed zien hoe veelzijdig de band is. De tekst gaat over afhankelijkheid en verstikkende relaties, vaak geïnterpreteerd als ouder-kind dynamiek. (3,5)

The Real Thing
De titeltrack is een langer en meer opgebouwd nummer. Het creëert direct spanning en wisselt mooi tussen rustige en intense stukken. De opbouw zorgt ervoor dat het nummer blijft boeien. Instrumentaal zit het sterk in elkaar en de zang volgt die dynamiek goed. De tekst draait om obsessie en het verlangen naar iets dat echt en betekenisvol voelt. (4)\

Underwater Love
Een relatief simpel en toegankelijk nummer binnen het album. Het mist misschien wat scherpte, maar de zang maakt veel goed. De sfeer is iets lichter en bijna speels vergeleken met andere tracks. Het heeft een duidelijke groove die prettig luistert. De tekst gaat over een vreemde en mogelijk ongezonde vorm van liefde. (3,5)

The Morning After
Dit nummer heeft een rauw randje en klinkt wat gemener. De gitaren zijn scherper en het geheel voelt directer aan. Het heeft een duidelijk karakter en blijft daardoor hangen. De energie ligt iets lager dan bij de hardste tracks, maar de sfeer is sterk. De tekst gaat over de gevolgen van keuzes en het besef dat komt na een intense ervaring. (3,5)

Woodpecker from Mars
Een instrumentaal nummer dat vooral draait om sfeer en opbouw. Hoewel zang ontbreekt, laten de muzikanten hier horen wat ze kunnen. Het nummer ontwikkelt zich langzaam en eindigt sterk. Vooral het laatste deel maakt indruk. Het voelt een beetje als een intermezzo binnen het album. Omdat er geen tekst is, ligt de focus volledig op de muzikale beleving. (3,5)

War Pigs
Een cover van een klassieker van Black Sabbath. Faith No More geeft er een eigen draai aan, maar behoudt de kracht en boodschap van het origineel. De uitvoering is energiek en overtuigend. Het past goed binnen de rest van het album. De tekst is een duidelijke aanklacht tegen oorlog en machtsmisbruik. (4)

Edge of the World
Een rustiger en wat tammere afsluiter. Het nummer valt minder op na de energie van de eerdere tracks, maar heeft wel een eigen sfeer. Het voelt bijna als een vreemde afsluiting van een veelzijdig album. Muzikaal is het degelijk, maar minder spannend. De tekst gaat over verleiding en het overschrijden van morele grenzen. (3)

WAARDERING: 7,4

k vind The Refrigerator van Remember Sports een album dat goed laat horen waar deze band voor staat: simpele, eerlijke indie rock met een mix van energie en rust. Het is geen plaat die heel groots of spectaculair wil zijn. In plaats daarvan voelt het alsof ik naar iets persoonlijks luister, bijna alsof de nummers in een kleine kamer zijn opgenomen.

Wat meteen opvalt, is dat het album veel afwisseling heeft. Sommige nummers zijn kort en fel, bijna punkachtig, terwijl andere juist rustiger en dromerig zijn. Daardoor blijft het interessant, maar soms voelt het ook een beetje wisselvallig. Niet elk nummer heeft dezelfde impact.

De productie is vrij simpel gehouden. Dat past goed bij de stijl van de band. Ik hoor geen overbodige lagen of effecten. De gitaren klinken direct, de drums zijn basic en de zang van Carmen Perry staat centraal. Die zang is niet perfect, maar juist daardoor geloofwaardig en menselijk.

Qua gevoel zit het album vaak tussen licht en donker in. Het klinkt soms speels, maar de teksten gaan vaak over onzekerheid, relaties en innerlijke twijfel. Dat contrast maakt het album boeiend, al mis ik hier en daar wat echte uitschieters.

Nummer voor nummer

Across the Line (4)
Sterke opener met pit, goede gitaren en overtuigende zang. Het gaat over grenzen overschrijden in een relatie en de gevolgen daarvan.

Bug (3,5)
Iets rustiger maar nog steeds met gevoel en een duidelijke sfeer. Iemand voelt zich klein en lastig, alsof hij of zij een probleem is voor anderen.

Thumb (4)
Kort, snel en punky, lekker direct en energiek. Het nummer draait om frustratie en het gevoel niet serieus genomen te worden.

Selfish (3)
Hier zakt het tempo en daardoor ook de impact een beetje.Een liedje over schuldgevoel en beseffen dat je soms egoïstisch bent.

Ghost (3,5)
Ingetogen nummer met een lichte country-vibe en een fijne melodie. Beetje verdrietig over iemand die zich onzichtbaar voelt of vergeten in een relatie.

Fridge (3)
Rustig en dromerig, maar mist wat spanning en dynamiek. Het beschrijft emotionele afstand en leegte tussen twee mensen.

Roadkill (3)
Begint traag, wordt later beter, maar blijft middelmatig. Het gaat over je waardeloos voelen en vastzitten in een negatieve situatie.

Cut Fruit (3,5)
Energieker door het refrein, wat het nummer omhoog trekt. De tekst gaat over kleine gebaren in relaties en wat ze betekenen.

Yowie (3,5)
Fijn tempo en licht schurend geluid, prettig om te horen. Over verwarring en niet goed weten waar je staat.

Zucchini (3)
Vrij braaf en mist wat spanning of verrassing. Het draait om alledaagse gevoelens en kleine onzekerheden.

Soothe / Seethe (4)
Sterk nummer, vooral het tweede deel geeft extra kracht.Het laat de strijd zien tussen kalm blijven en boosheid die opborrelt.

Nevermind (3,5)
Geen knaller, maar wel degelijk en goed afgerond. Tot slot een tekst over loslaten en accepteren dat niet alles oplosbaar is.

Conclusie

Ik zie The Refrigerator als een degelijk indie album dat vooral sterk is in sfeer en eerlijkheid. De band probeert niet te imponeren met technische hoogstandjes, maar kiest voor gevoel en eenvoud. Dat werkt vaak goed, vooral in de kortere en energiekere nummers.

Tegelijk merk ik dat het album soms wat vlak wordt. De rustigere nummers halen het tempo eruit en blijven minder hangen. Daardoor voelt het geheel niet altijd even spannend.

Toch blijft het een fijne plaat om te luisteren, vooral als ik zin heb in iets dat niet te zwaar is maar wel oprecht klinkt. Het is geen meesterwerk, maar zeker ook geen middelmatig album. Gewoon een eerlijke, menselijke indieplaat met genoeg goede momenten.

WAARDERING:  6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het debuutalbum van The Rolling Stones uit 1964 is eigenlijk een heel puur beginpunt. Als ik ernaar luister, hoor ik vooral een jonge band die nog volop bezig is met het ontdekken van hun eigen geluid. Het grootste deel van het album bestaat uit covers van oude blues- en rock-‘n-roll nummers. Dat maakt het album niet heel vernieuwend, maar wel eerlijk en energiek.

Wat ik zelf meteen merk: dit is echt een band die leeft voor muziek. Alles klinkt rauw, een beetje rommelig soms, maar ook oprecht. De invloed van Amerikaanse blues is overal aanwezig. Vooral de zang van Mick Jagger en het gitaarwerk van Keith Richards geven het album karakter.

Het album voelt als een soort live-ervaring in een kleine club. Geen grote productie, maar gewoon spelen met gevoel. Dat maakt het leuk, maar soms ook wat vlak. Niet elk nummer blijft hangen.

Nummer voor nummer

Route 66 (4/5)
Een sterke opener. Dit nummer zit vol energie en is meteen herkenbaar als rock-‘n-roll. Simpel, maar effectief. Ik vind dit echt een van de leukste tracks van het album.

I Just Want to Make Love to You (3,5/5)
De zang is goed en vol gevoel. Toch vind ik het tempo iets te opgejaagd. Daardoor komt de sfeer minder goed over dan zou kunnen.

Honest I Do (3/5)
Dit nummer is rustiger en wat softer. De mondharmonica geeft een fijne blues-sfeer. Niet bijzonder, maar nog wel prettig om naar te luisteren.

Mona (I Need You Baby) (3,5/5)
Een degelijk en ritmisch nummer. Het heeft een soort hypnotiserende beat. Ik vind het wel lekker opzwepend en beweeglijk.

Now I've Got a Witness (3/5)
Instrumentaal en duidelijk bluesy. Toch mist het voor mij spanning. Zonder zang voelt het een beetje leeg.

Little by Little (3,5/5)
Een leuk nummer met een relaxte groove. Niet een uitschieter, maar wel eentje die makkelijk wegluistert.

I'm a King Bee (3,5/5)
Hier hoor ik echt de blues terug. De zang klinkt wat bijtend en rauw. Ook de bas valt op, wat het nummer extra diepte geeft.

Carol (4/5)
Samen met de opener een van de sterkste tracks. Dit is pure rock-‘n-roll. Energiek, strak en gewoon heel lekker om te horen.

Tell Me (4/5)
Dit is een belangrijk nummer, want het is een van hun eerste eigen composities. Ik hoor hier al een beetje hoe de band later zou gaan klinken. Mooie melodie en gevoel.

Can I Get a Witness (3/5)
Dit nummer doet mij niet zoveel. Het klinkt een beetje vlak en mist iets om echt interessant te worden.

You Can Make It If You Try (3,5/5)
De zang is hier echt sterk. Dat tilt het nummer omhoog, want instrumentaal is het vrij simpel.

Walking the Dog (3,5/5)
Een aardige afsluiter en een bekende cover van Rufus Thomas. Voor mij niet echt bijzonder, maar wel prima.

Conclusie

Als ik dit album bekijk, zie ik vooral een jonge band met veel passie. Het is nog geen meesterwerk, maar wel een belangrijk begin. De Stones laten hier horen waar ze vandaan komen: de blues.

Wat dit album sterk maakt:

de energie
de rauwe sound
de liefde voor muziek

Wat minder sterk is:

weinig variatie
veel covers
niet elk nummer blijft hangen

Toch vind ik het een interessant album, vooral als je wilt horen hoe The Rolling Stones begonnen zijn. Het is geen perfect album, maar wel een eerlijke en levendige start van een legendarische band.

WAARDERING: 6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst