stem geplaatst

stem geplaatst

k vind Benefit een interessante en sterke stap vooruit voor Jethro Tull. Het album klinkt wat donkerder en serieuzer dan hun eerdere werk, maar ook volwassener. De band durft hier meer te experimenteren met tempo, sfeer en opbouw. Tegelijk blijft het herkenbare geluid aanwezig, vooral door de zang en fluit van Ian Anderson. Het is een plaat die niet meteen alles weggeeft, maar juist groeit als ik hem vaker luister.

Nummer voor nummer:

With You There to Help Me – 4,5
Een geweldige start van het album. Het nummer is melodisch en bouwt mooi op, met een fijne energie.
Essentie: het gaat over steun vinden bij iemand die je helpt door moeilijke momenten.
Nothing to Say – 4
Een meer ingetogen nummer met een wat donkere sfeer. De zang klinkt hier iets scherper, wat goed werkt.
Essentie: het gevoel dat communicatie stukloopt en woorden niet meer helpen.
Alive and Well and Living In – 4
Een vriendelijk en prettig nummer met een warme melodie. Het voelt toegankelijk en rustig.
Essentie: tevreden zijn met een simpel leven en kleine dingen waarderen.
Son – 3,5
Kort, deels krachtig, maar voor mij iets minder pakkend dan de rest.
Essentie: de druk en verwachtingen die een jongere vanuit zijn omgeving voelt.
For Michael Collins, Jeffrey and Me – 3,5
Mooi opgebouwd nummer met rustige coupletten en een groter refrein. Het contrast werkt goed.
Essentie: het verschil tussen grootse prestaties (zoals ruimtevaart) en het gewone leven.
To Cry You a Song – 4
Een simpele riff vormt de basis, maar de zang is hier echt sterk en gedreven. Dat maakt indruk.
Essentie: omgaan met verlies en het verdriet dat daarbij hoort.
A Time for Everything? – 3,5
Dit nummer klinkt wat bedacht, maar heeft toch interessante ideeën en sfeerwisselingen.
Essentie: alles in het leven gebeurt op het juiste moment.
Inside – 3,5
Meer tempo en een licht dreigende sfeer. Het nummer voelt wat onrustig, maar dat past erbij.
Essentie: innerlijke strijd en gevoelens die van binnen spelen.
Play in Time – 3
Een wat rommelig nummer met veel tempo- en stijlwisselingen. Niet alles valt op zijn plek, maar het blijft interessant.
Essentie: het leven volgen als een soort ritme dat steeds verandert.
Sossity; You’re a Woman – 3,5
Een sfeervolle afsluiter met een bijna middeleeuwse klank. De zangmelodie is hier erg mooi.
Essentie: vrijheid zoeken en loskomen van sociale verwachtingen.
⭐ Conclusie

Ik ervaar Benefit als een album waarop Jethro Tull duidelijk een stap verder gaat. De muziek is iets minder direct, maar juist daardoor rijker. De band speelt met contrasten: rustig en druk, licht en donker, simpel en complex. Dat maakt het album afwisselend.

Niet elk nummer is even sterk, maar er staan genoeg goede momenten op om het geheel overtuigend te maken. Vooral de opening en een paar middenstukken blijven hangen. Voor mij is dit een album dat je niet één keer moet luisteren, maar meerdere keren, zodat alles beter op zijn plek valt.

Al met al vind ik het een boeiende en grotendeels geslaagde plaat die laat horen hoe de band zijn eigen stijl verder ontwikkelt.

WAARDERING: 7,4

Ik zie het album Capacopter uit 2026 als een sterk debuut van een band die precies weet wat ze willen doen. De groep kiest duidelijk voor stoner rock met een klassieke basis, maar probeert daar ook kleine variaties in te stoppen. Het resultaat is een album dat lekker weg luistert, zonder dat het te ingewikkeld wordt.

De sfeer van het album is vrij warm en zwaar. De gitaren staan centraal en klinken vol en laag, precies wat ik verwacht bij dit genre. Tegelijk voelt het nergens overdreven druk. Alles blijft redelijk overzichtelijk en dat vind ik juist een pluspunt.

Begin van het album

Het album opent met 600 Years en dat is meteen een van de hoogtepunten. De riff is simpel, maar blijft direct hangen. Soms is simpel gewoon het beste, en dat werkt hier heel goed. De zang heeft iets weg van Ozzy Osbourne, vooral in klank en manier van zingen. Dat geeft het nummer een klassieke feel. Voor mij is dit meteen een sterke start en een van de beste tracks (4/5).

Daarna volgt Borderline Steal Circus. Ook hier hoor ik weer een fijne riff, maar de overgangen in het nummer voelen soms wat minder soepel. Het lijkt alsof de band iets te veel wil wisselen. Toch blijft het een goed nummer door de basis (3,5/5).

Middenstuk

Met Caravan laat de band meer variatie horen. Het nummer heeft stevige stukken, maar ook rustige momenten. Die afwisseling maakt het interessant. Ik krijg het gevoel dat de band hier iets meer durft te experimenteren zonder hun stijl te verliezen (3,5/5).

Kings and Crowds is daarna wat ingetogener. Vooral de bas valt op, die draagt het nummer echt. Het geheel klinkt relaxed en prettig. Geen uitschieter, maar wel gewoon goed (3,5/5).

Half’n Inch past goed in het midden van het album. Wat ik hier vooral hoor is variatie. Dat lijkt echt een kenmerk van Capacopter te zijn: ze houden hun nummers levendig zonder dat het rommelig wordt. Dat werkt hier prima (3,5/5).

Sterke tweede helft

Met JP’s Horse wordt het album weer wat donkerder. Het nummer klinkt dreigend en heeft duidelijke invloeden van Black Sabbath. Vooral de sfeer en de zware riffs doen daaraan denken. Dit is samen met de opener een van de sterkste momenten (4/5).

Temple Son is daarna weer iets toegankelijker. Het nummer pakt snel en blijft hangen. De gitaarsolo aan het einde geeft het net dat beetje extra, zonder overdreven te worden (3,5/5).

Het album sluit af met Wandering Stones. Dit voelt als een rustige afsluiter. Misschien iets te sober, want het blijft niet heel lang hangen. Toch past het wel bij de sfeer van het album als geheel (3,5/5).

Conclusie

Als ik het album als geheel bekijk, hoor ik een band die een duidelijke richting heeft. Capacopter maakt geen ingewikkelde muziek, maar focust op sterke riffs, goede sfeer en kleine variaties. Dat werkt bijna overal goed.

De invloeden uit de klassieke stoner en doom rock zijn duidelijk, maar de band geeft er een eigen draai aan. Vooral de balans tussen simpel en afwisselend vind ik sterk.

Voor mij is Capacopter een solide en prettig album dat vooral groeit als je het vaker luistert. Geen grote verrassingen, maar wel gewoon goede, eerlijke rockmuziek met een paar echte hoogtepunten.

WAARDERING: 7,3

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, merkte ik meteen dat dit geen makkelijke muziek is. Encompassing Nothingness voelt voor mij als een lange, koude winteravond. Alles klinkt traag, zwaar en een beetje leeg, maar dat is juist de bedoeling.

En toch: De muziek zit vol sfeer. Het gaat niet om snelle riffs of pakkende refreinen. In plaats daarvan hoor ik lange stukken waarin gitaren blijven hangen en langzaam bewegen. Dat geeft een soort hypnotisch effect. Ik krijg het gevoel dat ik ergens alleen in een besneeuwd landschap sta.

De productie klinkt vrij ruw, maar ook bewust zo gemaakt. Het voelt niet gepolijst. Dat maakt het eerlijk en puur.

Opbouw van het album

Wat ik sterk vind, is dat de nummers lang zijn en rustig worden opgebouwd. Er wordt de tijd genomen. Soms gebeurt er weinig, maar toch blijft het interessant door kleine veranderingen in geluid.

Ik merk dat de muziek vaak begint met een kalme sfeer en daarna langzaam zwaarder wordt. De gitaren worden voller, de drums komen erbij, en de zang maakt het geheel intenser. Maar het wordt nooit echt “druk” of chaotisch. Dit album voelt daardoor voor mij meer als één geheel dan als losse nummers.

De zang

De zang is typisch voor black metal: schreeuwerig en ver weg klinkend. Het lijkt soms alsof de stem uit een andere ruimte komt. Dat geeft een extra gevoel van afstand en eenzaamheid. De zang is niet constant aanwezig. Er zijn ook stukken zonder zang, en dat maakt het    afwisselend. Die instrumentale delen geven ruimte om de sfeer echt te voelen.

Sfeer en gevoel

Het belangrijkste aan dit album is de sfeer. Alles draait om gevoel.
Ik hoor vooral:
eenzaamheid
leegte
kou
rust, maar ook een soort verdriet
De naam van het album past daar goed bij. “Nothingness” voel ik echt terug in de muziek. Het klinkt alsof alles stil staat en langzaam verdwijnt.

Soms voelt het bijna meditatief. Niet ontspannen, maar wel diep en nadenkend.

Voor mij zitten de sterkste momenten in de stukken waar de muziek langzaam opbouwt. Als een simpele gitaarlijn steeds voller wordt en uiteindelijk samenkomt met drums en zang, werkt dat heel goed.

Ook de afwisseling tussen harde en rustige delen vind ik geslaagd. Daardoor blijft het album boeiend, ondanks de lange speelduur.

Minder sterke punten

Als ik eerlijk ben, is dit album niet voor iedereen.
Het tempo ligt laag en de nummers duren lang. Daardoor kan het voor sommige luisteraars saai of eentonig voelen. Ik merk wel dat je echt in de juiste stemming moet zijn. Als je snel iets actiefs wilt luisteren, werkt dit minder goed.

Conclusie

Encompassing Nothingness is voor mij een sterk en sfeervol album binnen de atmosferische black metal. Het is duidelijk gemaakt met aandacht en gevoel. Alles draait om het creëren van een bepaalde stemming, en dat lukt goed.

Ik zie dit album als muziek voor momenten waarop je alleen bent en wilt nadenken. Het vraagt geduld, maar als je ervoor openstaat, krijg je er een intense ervaring voor terug.

Mijn eindoordeel: een donker, rustig en meeslepend album dat vooral draait om sfeer en emotie, en minder om traditionele liedjes. Zeker interessant voor liefhebbers van dit genre, maar minder geschikt voor wie iets lichts of snels zoekt.

WAARDERING:  7.8

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Some Blue Morning uit 2014 van Adrian Crowley is voor mij de kennismaking met deze singer/songwriter. Het is een heel bijzonder en rustig luisteralbum. Het is geen muziek die je zomaar opzet op de achtergrond. Ik heb het gevoel dat dit een plaat is waar je echt even voor moet gaan zitten. Alles draait om sfeer, verhalen en emotie.

Wat mij meteen opvalt, is de combinatie van zijn diepe, donkere stem met zachte instrumenten zoals strijkers en gitaar. Die tegenstelling werkt heel goed. De muziek voelt soms somber, maar nooit zwaar op een vervelende manier. Er zit juist vaak iets hoopvols onder.

Nummer voor nummer

Some Blue Morning
Dit is een prachtige opening. De melodie is meteen sterk en de strijkers geven het iets warms. Zijn stem maakt het intens. Voor mij gaat het over hoop: dat er na moeilijke tijden iets moois komt. Dat gevoel komt goed over. Waardering: 4,5

The Hungry Grass
Dit nummer klinkt iets lichter, maar heeft toch een stevige begeleiding. Het voelt als een verhaal over een mooie, bijna magische liefde die snel weer verdwijnt. Ik vind dat contrast mooi: vrolijker muziek met een melancholische ondertoon. Waardering: 4

The Magpie Song
Hier wordt het weer wat donkerder. De sfeer is licht dreigend, maar de melodie blijft sterk. Het gaat voor mijn gevoel over vervreemding en het vasthouden aan herinneringen. Dat maakt het een beetje pijnlijk, maar ook herkenbaar. Waardering: 4

The Stranger
Dit nummer heeft iets luchtigs, ondanks zijn donkere stem. Ik hoor hier een soort afstand: alsof je naar je eigen leven kijkt van buitenaf. Dat idee komt goed over in de muziek. Het blijft toegankelijk en prettig om te luisteren. Waardering: 4

Trouble
Dit is een rustiger nummer met mooie violen. Het voelt kalm en bijna stilstaand. De tekst lijkt te gaan over een eenvoudig leven waarin weinig verandert. Ik vind dat wel mooi, omdat het zo eerlijk klinkt. Waardering: 4

The Gift
Een kort instrumentaal stuk. Ik zie het als een klein moment van rust tussen de nummers. Niet het hoogtepunt, maar wel passend in het geheel. Waardering: 3,5

The Angel
Hier komt ineens meer energie in het album. Het refrein is erg mooi en de strijkers tillen het nummer omhoog. Het voelt als een moment van liefde en verbondenheid. Voor mij één van de sterkste tracks. Waardering: 4,5

Follow If You Must
Een breekbaar en sober nummer. Het klinkt klein, maar daardoor juist heel sterk. Het gaat voor mijn gevoel over trouw en blijven hopen, zelfs als het moeilijk is. Dat maakt het emotioneel. Waardering: 4

The Wild Boar
Dit is een spoken word stuk, wat ik persoonlijk iets minder vind. Het verhaal is wel interessant, met een mysterieuze sfeer. Het voelt alsof werkelijkheid en iets vreemds door elkaar lopen. Toch haalt het voor mij de flow een beetje uit het album. Waardering: 3,5

The Hatchet Song
Mooi gitaarintro en een sterke melodie. Dit nummer heeft iets dreigends in de tekst, maar klinkt toch melodisch en prettig. Het idee van bescherming en liefde komt goed naar voren. Waardering: 4,5

Golden Palominos
Een hele mooie afsluiter. De samenzang en melodie maken het warm en emotioneel. Het gaat voor mij over hoe snel mooie momenten voorbijgaan. Dat gevoel blijft hangen na het luisteren. Waardering: 4,5

Conclusie

Ik zie Some Blue Morning als een rustig, sfeervol en doordacht album. Adrian Crowley laat hier goed horen waar hij sterk in is: verhalen vertellen met muziek. De combinatie van zijn stem en de zachte instrumentatie zorgt voor een unieke sfeer.

Wat dit album voor mij bijzonder maakt, is dat het zowel donker als hoopvol is. Het gaat over moeilijke dingen, maar er zit altijd iets menselijks en warms in.

Als ik het simpel zeg: dit is een album voor momenten waarop je even wilt nadenken en tot rust wilt komen. Geen snelle muziek, maar wel muziek die blijft hangen.

WAARDERING: 8,2

www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Endarkenment, Being & Death van de Zweedse band Speglas uit 2026 is hun eerste echte volledige album. Ik merk dat dit werk meteen laat horen waar de band voor staat: donkere metal met veel gevoel en diepgang. Het is geen simpele “hard en snel”-plaat, maar juist een album waar sfeer en emotie belangrijk zijn.

Wat ik interessant vind, is dat het album duidelijk een thema heeft. Alles draait om vragen over het leven, dood en betekenis. De titel zegt dat eigenlijk al: “Endarkenment” is een soort tegenovergestelde van verlichting. Het gaat dus niet over hoop, maar meer over twijfel en leegte. Dat hoor je ook terug in de muziek.

De stijl van het album is een mix van black metal, death metal en melodische metal. In een aantal nummers hoor ik ook prog-invloeden. Dat betekent dat de nummers niet altijd rechttoe rechtaan zijn, maar juist afwisselen in tempo en gevoel. De band gebruikt veel melodie, waardoor het ondanks de zware sound toch toegankelijk blijft.

Wat ik sterk vind aan dit album, is de balans. De muziek kan hard en agressief zijn, maar ook rustig en bijna dromerig. Denk aan stukken met gitaren die bijna zingen, afgewisseld met rauwe zang. Daardoor blijft het interessant om te luisteren.

Nummer voor nummer

Woe
Ik vind dit een heel sterk begin van het album. Het start rustig en dreigend, alsof er iets gaat gebeuren. Daarna komt er een mooie melodie naar voren die meteen de toon zet. Het voelt als een intro, maar wel één die je echt pakt. Waardering: 4

The Endarkenment
Dit is voor mij één van de hoogtepunten. De melodie is echt prachtig en blijft hangen. De combinatie van kracht en schoonheid werkt hier perfect. Ik hoor hier goed waar Speglas in uitblinkt. Waardering: 4,5

Incessant Severance
Hier gaat het tempo iets omhoog. De riff is sterk en geeft energie aan het nummer. Het is minder melodisch dan de vorige track, maar wel lekker gedreven. Waardering: 3,5

Dearth
Dit nummer heeft duidelijke prog-invloeden. Het begint vrij stevig en ontwikkelt zich langzaam. De gitaarsolo is echt een pluspunt en geeft het nummer extra diepte. Ik vind dit een mooie afwisseling op het album. Waardering: 4

The Spirit Postmortem
Hier hoor ik weer veel melodie. Het lijkt alsof de band hier alles uit de kast haalt qua sfeer. De ene mooie passage volgt de andere op. Dit is echt zo’n nummer waarin je kunt wegdromen. Waardering: 4

Ailing
Dit is een kort intermezzo. Ik zie het als een rustmoment tussen de grotere nummers. Toch zit er nog steeds een goede riff in. Het voelt als even ademhalen voordat het weer losgaat.

Hitherto Awry
Dit nummer heeft een sterke drive. De riff blijft doorgaan en geeft het een soort spanning. Wat ik hier vooral goed vind, is de zang. Die klinkt emotioneel en past goed bij de muziek. Waardering: 3,5

Dies Mali
Hier gaat het weer een stuk energieker. Dit nummer heeft echt power en tempo. De “drive” waar je het over hebt, herken ik zeker. Het is een van de meest directe en pakkende tracks. Waardering: 4,5

Rage Upon the Dying Fire
Dit is een sterke afsluiter. Het begint snel en energiek, met een goede gitaarsolo. Daarna verandert het nummer ineens en wordt het rustiger, voordat het weer opbouwt. Ik vind dat contrast erg goed gedaan. Waardering: 4,5

Conclusie

Ik zie Endarkenment, Being & Death als een volwassen en doordacht album. Speglas laat hier horen dat ze meer zijn dan een standaard metalband. Ze combineren harde muziek met melodie en gevoel, en dat werkt goed.

Wat het album voor mij bijzonder maakt, is de sfeer. Het voelt donker en serieus, maar nooit saai. Door de afwisseling tussen hard en rustig blijft het boeiend van begin tot eind.

Als ik het simpel zeg: dit is een album voor mensen die van metal houden, maar ook iets meer zoeken dan alleen lawaai. Het is zwaar, maar ook mooi. En juist die combinatie maakt het sterk.

WAARDERING: 8

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik vind The Kick Inside van Kate Bush een heel bijzonder debuutalbum. Het kwam uit in 1978 en dat hoor je ook een beetje terug in het geluid, maar tegelijk klinkt het nog steeds fris en eigen. Wat mij meteen opvalt, is dat ze toen al precies wist wat ze wilde. Haar stem is anders dan die van andere zangeressen en haar muziek voelt vaak een beetje dromerig en soms zelfs vreemd, maar op een goede manier.

Het album begint met Moving. Ik ervaar dit als een mysterieus en spannend nummer. Vooral de piano valt op en trekt mij direct het album in. Het heeft iets rustig maar tegelijk ook iets ongrijpbaars. Daarna komt The Saxophone Song. Normaal gesproken ben ik niet zo fan van een heel aanwezige saxofoon, maar hier werkt het toch best goed. De piano houdt het nummer in balans, waardoor het prettig blijft om naar te luisteren.

Strange Phenomena is wat rustiger in het begin, maar het refrein maakt veel goed. Dat blijft echt hangen en geeft het nummer meer kracht. Bij Kite merk ik dat het wat minder soepel loopt. Het klinkt een beetje stoterig en daardoor pakt het mij net iets minder, al blijft het nog steeds interessant.

Dan komt voor mij een hoogtepunt: The Man with the Child in His Eyes. Dit is echt een prachtig nummer. Haar zang maakt het bijna magisch. Ik snap goed waarom dit zo’n geliefd lied is, want het raakt meteen. Ook Wuthering Heights is zo’n nummer dat je niet vergeet. Het is apart, met haar hoge stem, maar juist daardoor blijft het hangen. Dit is echt een klassieker.

Met James and the Cold Gun gaat het album een iets meer rechttoe rechtaan kant op. Het is wat normaler dan de andere nummers, maar door haar stem blijft het toch boeiend. Feel It is daarna weer heel rustig en leunt bijna helemaal op haar zang. Dat maakt het kwetsbaar en intiem.

Oh to Be in Love heeft een sterk meerstemmig refrein. Dat geeft het nummer energie en maakt het vrolijker dan sommige andere liedjes. L'Amour Looks Something Like You laat goed horen hoe goed ze haar stem beheerst. Ze speelt ermee en dat maakt het interessant om te volgen.

Bij Them Heavy People krijg ik een vrolijk gevoel. Vooral het refrein maakt het luchtig en toegankelijk. Daarna komt Room for the Life, waarin ze opnieuw laat horen hoe bijzonder haar stem is. Het voelt een beetje als een showcase van wat ze allemaal kan.

Het album eindigt met The Kick Inside. Ik vind dit een heel mooi slot. Het is gevoelig en rondt het geheel goed af. Het laat nog één keer horen hoe sterk ze is in het overbrengen van emotie.

Als ik naar het hele album kijk, dan hoor ik veel afwisseling. Sommige nummers zijn rustig en klein, andere juist opvallend en eigenzinnig. Wat alles bij elkaar houdt, is haar stem en haar manier van schrijven. Ik heb het idee dat ze echt haar eigen wereld creëert in deze muziek.

Voor een debuut vind ik dit indrukwekkend. Ze klinkt al volwassen en uniek, terwijl ze nog zo jong was. Niet elk nummer is perfect, maar dat maakt het juist menselijk. De hoogtepunten zijn echt heel sterk en blijven lang hangen.

Kort gezegd: The Kick Inside is een album dat laat horen wie Kate Bush is. Creatief, eigenzinnig en emotioneel. Ik begrijp goed waarom dit album nog steeds zo belangrijk wordt gevonden.

WAARDERING:  7.8

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Field uit 2023 van de Amerikaanse band Film School laat een groep horen die al lang meedraait in de alternatieve rockwereld. De band komt uit San Francisco en staat bekend om een mix van shoegaze, indierock en dromerige gitaarmuziek. Op Field hoor ik een band die ervaring heeft, maar die ook nog steeds probeert om nieuwe ideeën in hun muziek te verwerken. Het album klinkt tegelijk vertrouwd en fris.

Shoegaze speelt opnieuw een belangrijke rol. Dat betekent dat gitaren vaak veel echo en galm hebben en samen een soort muur van geluid vormen. Tegelijk blijft de zang vaak rustig en een beetje zwevend. Op dit album hoor ik ook invloeden van dream pop en indiepop. Daardoor is de muziek soms stevig en luid, maar op andere momenten juist heel zacht en bijna breekbaar.

De plaat werd uitgebracht in 2023 en volgt op het eerdere album We Weren’t Here uit 2021. In deze periode werkte de band opnieuw samen rond zanger en gitarist Greg Bertens, die al vanaf het begin het creatieve middelpunt van de groep is. Het album heeft een vrij warme productie. De gitaren klinken breed, de bas is duidelijk aanwezig en de drums blijven meestal strak en eenvoudig. Daardoor krijgt de muziek veel ruimte om te ademen.

Wat mij opvalt aan Field is dat de nummers goed in balans zijn. Sommige liedjes zijn energiek en vol geluid, terwijl andere juist klein en ingetogen zijn. Die afwisseling maakt het album prettig om helemaal te beluisteren. Het voelt een beetje als een reis door verschillende stemmingen: spanning, rust, melancholie en soms ook een klein beetje optimisme.

Hieronder ga ik het album nummer voor nummer langs.

Tape Rewind
Het album opent sterk met dit nummer. Ik hoor meteen een interessant contrast. Aan de ene kant staan ruwe gitaren die een beetje schuren, aan de andere kant klinkt de zang juist vrij rustig en ingetogen. Die combinatie werkt erg goed. Het nummer bouwt langzaam op en zet meteen de sfeer van het album neer. Voor mij is dit een prachtige opener. Waardering: 4.

Defending Ruins
Dit is een nummer met tempo. Ik kan me goed voorstellen dat dit liedje het goed doet als je in de auto rijdt. Het ritme duwt het nummer vooruit zonder dat het overdreven druk wordt. De muziek blijft redelijk eenvoudig, maar aan het eind groeit het uit tot een sterke en opzwepende finale. Waardering: 4.

Don’t You Ever
Hier hoor ik een fijne gitaarriff die meteen blijft hangen. Boven die riff ligt een dromerige laag van gitaren en zang. Dat zorgt voor een licht spannende sfeer. Het nummer voelt als een mix van indie rock en shoegaze. Waardering: 4.

Isolator
Dit nummer van 54 seconden draait vooral om geluid en sfeer. De gitaren vormen een duidelijke geluidsmuur. Dat klinkt mooi, maar persoonlijk had ik het nummer graag iets langer gehoord zodat de sfeer nog verder kon groeien. Toch blijft het een interessant stukje shoegaze.

Baby
“Baby” klinkt wat rustiger en meer ingetogen. Het heeft een lichte indiepop-sfeer en een vriendelijke melodie. Het nummer voelt bijna warm en persoonlijk aan. Het is misschien niet het meest opvallende lied van de plaat, maar wel prettig om te horen. Waardering: 3,5.

Is This a Hotel?
Dit is een van de leukste nummers van het album. De muziek heeft een duidelijke shoegaze-basis, maar ik hoor ook een jangle-achtige gitaar die een beetje doet denken aan klassieke indiepop. Dat maakt het nummer licht en prettig tegelijk. Waardering: 4.

Up Spacecraft
Een mooi rustig indiepop-liedje. De sfeer is kalm en bijna dromerig. Het voelt als een moment van rust midden op het album. De melodie is simpel maar effectief. Waardering: 4.

Lessen
Hier keert de geluidsmuur voor ruim een minuut weer terug. De gitaren vullen het hele geluidsbeeld en creëren een sterke shoegaze-sfeer. Het nummer draait minder om melodie en meer om klank en gevoel. 

Influencer
Een erg prettig nummer met een lichte en bijna speelse sfeer. De melodie is pakkend en blijft gemakkelijk hangen. Het is een voorbeeld van hoe shoegaze ook toegankelijk kan klinken. Waardering: 4.

Tell Me Why
Dit is een van de meest ingetogen momenten van het album. De baslijn vormt de motor van het nummer. De muziek blijft eenvoudig, maar juist daardoor komt de emotie goed naar voren. Waardering: 4.

All I’ll Ever Be
Het album eindigt met een klassiek shoegaze-achtig nummer. De sfeer doet een beetje denken aan het geluid van Cocteau Twins. Veel galm, zwevende gitaren en een dromerige afsluiting. Waardering: 4.

Als ik het geheel bekijk vind ik Field een sterk album van Film School. Het laat horen dat de band nog steeds goed is in het maken van sfeervolle gitaarmuziek. De combinatie van rustige momenten en stevige shoegaze-klanken zorgt voor een album dat zowel dromerig als energiek klinkt. Het is geen revolutionaire plaat, maar wel een erg prettige en consistente luisterervaring.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album Shine Through the Darkness van de Nederlandse rockband The Medicines uit 2026 laat een band horen die graag werkt met sfeer, spanning en donkere melodieën. In mijn oren klinkt de muziek als een combinatie van post-punk, alternatieve rock en een vleugje gothic rock. De gitaren spelen vaak een belangrijke rol, maar ook de bas en de zang geven veel kleur aan de nummers. Het album lijkt een soort reis door licht en duisternis. Sommige nummers klinken dreigend en mysterieus, terwijl andere juist wat hoopvoller aanvoelen.

Opening van het album

Het album begint met “This Glorious Day”. Dat is meteen een vrij donkere opening. De muziek is sober en de sfeer voelt wat voorzichtig aan. Ik hoor een eenvoudige melodie en een zangpartij die nog een beetje onzeker klinkt. Het lijkt alsof de band eerst de sfeer wil neerzetten voordat het echt losgaat. Daardoor voelt het nummer meer als een introductie dan als een echte klapper. Toch werkt het wel als startpunt van het album. Voor mij is het een redelijke opener die vooral de donkere toon van de plaat duidelijk maakt. (3)

De spanning begint te groeien

Het tweede nummer “It’s Getting Dark” klinkt meteen een stuk volwassener. De muziek voelt dreigend en spannend. In de gitaren en de bas hoor ik een soort spanning, alsof er iets staat te gebeuren. De zang past goed bij dat gevoel. Het klinkt bijna alsof iemand op de vlucht is of achtervolgd wordt door een onbekend gevaar. Dat maakt het nummer erg sfeervol. In mijn oren is dit het moment waarop het album echt begint te leven. (4)

Die spanning wordt nog sterker in “The Chase”. Hier gaat het tempo duidelijk omhoog. De drums en gitaren zorgen voor meer beweging, maar de dreigende sfeer blijft aanwezig. De titel past goed bij de muziek, want het voelt echt alsof er een achtervolging bezig is. Ik hoor urgentie in het ritme en de melodie. Dit nummer geeft het album een sterke energie en vormt een logisch vervolg op het vorige nummer. (4)

Het titelnummer

Met “Shine Through the Darkness” bereikt het album een soort hoogtepunt. De bas klinkt onheilspellend en zwaar, terwijl de gitaren soms bijna angstaanjagend overkomen. De zang is hier scherper en wat bits. Daardoor voelt het nummer intens en krachtig. Het lijkt alsof hier een oordeel wordt uitgesproken of een conflict wordt uitgevochten. Voor mij is dit een van de meest indrukwekkende momenten van de plaat. (4)

Meer licht en optimisme

Na al die spanning klinkt “You and I” opvallend anders. Dit nummer heeft een veel lichtere sfeer. De muziek voelt opener en optimistischer. De melodie is prettig en warm, waardoor het nummer bijna hoopvol klinkt. Het lijkt alsof na alle duisternis ineens een moment van rust en vertrouwen verschijnt. Dat contrast werkt goed binnen het album, omdat het laat horen dat de band ook een zachtere kant heeft. (4)

Terug naar een donkerder gevoel

Met “Isolated” gaat de sfeer weer terug naar een donkerder gebied. De titel zegt eigenlijk al genoeg. In de muziek hoor ik een gevoel van afstand en misschien zelfs wanhoop. De tekstregel “We are isolated” benadrukt dat gevoel nog eens extra. De melodie blijft redelijk rustig, maar de emotie in het nummer maakt het toch intens. (3,5)

“The Naked Lady” klinkt daarna wat vlakker. Het nummer heeft wel een leuke melodie en een goede gitaar-riff, maar het mist iets van de spanning die eerdere nummers wel hadden. De sfeer voelt wat onverschillig, alsof het verhaal niet echt urgent is. Toch blijft het een prettig nummer om naar te luisteren. (3,5

De laatste fase van het album

“Cleopatra VII” brengt een verrassend element in het album. In de muziek hoor ik een lichte oosterse sfeer. Dat geeft het nummer een eigen karakter en maakt het interessant binnen de plaat. De band laat hiermee zien dat ze ook met andere invloeden durven te spelen. (3,5)

Daarna volgt “Drowned”, waarin de dreiging weer terugkomt. De riff klinkt zwaar en onheilspellend. Het voelt alsof iemand een noodkreet slaakt terwijl alles langzaam onder water verdwijnt. De sfeer is donker en beklemmend. (3,5)

Het album eindigt met “The Sea and the Ocean”. De titel klinkt rustig, maar de muziek laat horen dat de zee niet altijd vriendelijk is. In het nummer hoor ik een gevoel van onzekerheid en gevaar. Daarmee sluit het album af in dezelfde mysterieuze sfeer waarin het begon. (3,5)

Conclusie

Als ik het geheel bekijk, vind ik Shine Through the Darkness een sfeervol album waarin spanning en emotie centraal staan. The Medicines laten horen dat ze goed zijn in het bouwen van een donkere atmosfeer met sterke gitaren en een duidelijke bas. De plaat bevat dreigende momenten, maar ook kleine stukjes hoop en licht. Juist dat contrast maakt het album interessant om van begin tot eind te luisteren.

WAARDERING: 7,4

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl

De EP So Much Country ’Till We Get There van de Britse band Westside Cowboy uit 2026 laat goed horen waarom deze jonge groep steeds vaker wordt genoemd als een interessante nieuwe naam in de indie-rock. De band komt uit Manchester en staat bekend om een mix van indie en alternatieve rock. Op deze EP hoor ik vooral dat ze niet bang zijn om verschillende stijlen te combineren. Soms klinkt het ruw en energiek, maar op andere momenten juist zacht en melodieus.

Wat mij meteen opvalt, is dat de groep meerdere zangers heeft. Dat geeft de muziek veel variatie. De combinatie van twee mannelijke stemmen en een vrouwelijke zang zorgt ervoor dat de nummers telkens een andere sfeer krijgen. Daardoor voelt deze EP ondanks zijn beperkte lengte toch verrassend veelzijdig.

De EP begint met “Strange Taxidermy” en dat is meteen mijn favoriete nummer. Het eerste wat opvalt is de vrouwelijke zangstem. Die geeft het nummer een warme en bijna dromerige sfeer. De melodie is mooi en blijft snel hangen. Tegelijk zit er ook een lichte spanning in de gitaren. Dat maakt het nummer bijzonder. Het klinkt een beetje indie, een beetje folk en een beetje alternatieve rock. Voor mij is dit een prachtige opener en ook meteen het hoogtepunt van de EP. Mijn waardering: 4,5 van 5.

Daarna volgt “Can’t See”, dat duidelijk een andere kant van de band laat horen. Waar de opener vrij dromerig is, heeft dit nummer meer tempo en een wat ruwer randje. De gitaren schuren een beetje en dat geeft het nummer energie. De ritmesectie – bas en drums – houdt het geheel stevig bij elkaar. Door de wisselende zang voelt het nummer levendig. Hier hoor ik goed dat de band veel kanten op kan. Ook dit is een erg sterk nummer. Mijn waardering: 4 van 5.

Het derde nummer, “Don’t Throw Rocks”, gaat verder op de energieke lijn. Dit is een stevig en direct nummer met een prettig tempo. De gitaren klinken scherp en de melodie is aanstekelijk. Het is zo’n nummer dat het waarschijnlijk ook live goed doet. Het heeft iets spontaan en los, alsof de band het met veel plezier speelt. Daardoor werkt het nummer erg goed. Mijn waardering: 4 van 5

Met “The Wahs” verandert de sfeer opnieuw. Dit nummer is uitbundiger en heeft een bijna dansbaar ritme. De drums zijn strak en het tempo nodigt uit om mee te bewegen. De gitaren spelen korte, ritmische lijnen die het nummer extra energie geven. Het voelt als een vrolijk moment op de EP en laat weer een andere kant van de band horen. Mijn waardering: 4 van 5

De EP sluit af met “In the Morning”. Dit is een rustiger nummer dat mij sterk doet denken aan oude folk-achtige popmuziek. De melodie is heel mooi en de zangharmonieën vallen meteen op. Het klinkt bijna alsof het een verloren nummer van Simon & Garfunkel zou kunnen zijn. De close-harmony zang geeft het nummer een warm en nostalgisch gevoel. Daardoor is het een rustige maar sterke afsluiter. Mijn waardering: 4 van 5.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik So Much Country ’Till We Get There een korte maar erg interessante EP. De band laat horen dat ze verschillende stijlen aankunnen en dat ze sterk zijn in melodieën én energie. Vooral de zangvariatie maakt deze plaat bijzonder. Voor mij is dit een veelbelovend werk van een band die waarschijnlijk nog veel verder kan groeien..

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Het album Blues Funeral verscheen in 2012 en is een belangrijk werk van de Mark Lanegan Band rond zanger Mark Lanegan. Het album kwam uit na een aantal jaren waarin Lanegan vooral samenwerkingen deed met andere artiesten. Met deze plaat liet hij weer duidelijk horen hoe zijn eigen stijl klonk.

Ik ervaar dit album als een donkere maar ook rijke mix van stijlen. Er zit alternatieve rock in, maar ook blues, elektronica en soms zelfs een lichte disco-achtige groove. Dat maakt de plaat afwisselend. De muziek klinkt vaak mysterieus en soms een beetje dreigend. Tegelijk zijn er ook melodieën die juist warm en dromerig zijn.

De stem van Lanegan speelt natuurlijk de hoofdrol. Zijn diepe, rauwe stem klinkt alsof hij veel heeft meegemaakt. Dat past goed bij de sfeer van het album. De teksten gaan vaak over verlies, twijfel, het leven in de nacht en de donkere kanten van het bestaan.

De productie van het album is vrij modern. Sommige nummers hebben duidelijke elektronische geluiden en synthesizers. Dat is anders dan zijn vroege werk, dat vaak meer folk of grunge was. Toch blijft de basis herkenbaar: sterke melodieën, donkere sfeer en een zanger met een unieke stem.

Het album kreeg bij verschijnen veel positieve reacties van muziekcritici. Veel mensen vonden dat Lanegan hier een nieuwe richting durfde te kiezen zonder zijn identiteit te verliezen. Ook fans waarderen de afwisseling tussen stevige nummers en rustige momenten.

Hieronder beschrijf ik het album nummer voor nummer.

The Gravedigger’s Song
Het album begint meteen krachtig. De bas en drums gaan snel en stevig samen en trekken direct de aandacht. Daaroverheen komt de diepe stem van Lanegan. Het nummer heeft een donkere drive en zet meteen de toon van de plaat. Ik vind het een sterke opening die nieuwsgierig maakt naar de rest.
Waardering: 4

Bleeding Muddy Water
Dit nummer begint rustiger en lijkt eerst wat vlak te worden. Toch blijft het interessant door de sfeer en de zang. Het nummer blijft overeind door de mysterieuze klank en de lichte spanning in de muziek. Niet het meest opvallende nummer, maar zeker degelijk.
Waardering: 3,5

Gray Goes Black
Hier hoor ik opnieuw een vrij rustige opbouw. De muziek blijft wat gelijkmatig en er gebeurt niet heel veel verrassends. Toch werkt het nummer goed door de donkere sfeer en de solide uitvoering. Het is geen topper, maar wel ruim voldoende.
Waardering: 3,5

St. Louis Elegy
Dit nummer heeft een bepaalde spanning in zich. De melodie voelt een beetje mysterieus en zwevend. Toch vind ik dat andere nummers op het album sterker zijn. Het blijft een prettig luistermoment, maar het springt minder uit de mix.
Waardering: 3,5

Riot in My House
Hier komt weer meer energie. De muziek is steviger en dynamischer. De gitaren en ritmes zorgen voor een krachtige sfeer. De passie in de zang maakt het nummer overtuigend. Het voelt alsof het album hier weer een lichte impuls krijgt.
Waardering: 3,5

Ode to Sad Disco
Dit is een opvallend nummer. De titel suggereert iets droevigs, maar het nummer swingt juist behoorlijk. Het ritme heeft bijna een disco-achtige groove. Daardoor klinkt het verrassend licht en dansbaar voor een Lanegan-nummer.
Waardering: 4

Phantasmagoria Blues
Hier wordt de sfeer weer dromeriger. De melodie zweeft een beetje en heeft iets hypnotiserends. Het nummer voelt bijna filmisch. Ik vind de combinatie van melancholie en schoonheid erg geslaagd.
Waardering: 4

Quiver Syndrome
Dit is een van de hoogtepunten van de plaat. Het tempo ligt hoger en de energie spat eraf. De muziek werkt opzwepend en meeslepend. Alles klopt hier: ritme, melodie en zang. Een fantastische track.
Waardering: 4,5

Harborview Hospital
Nog een sterk nummer. De sfeer is hier dromerig maar ook speels. De melodie blijft goed hangen en de muziek voelt licht zwevend. Het nummer heeft iets hypnotiserends dat lang blijft hangen.
Waardering: 4,5

Leviathan
Dit nummer gaat weer richting een trager tempo. De sfeer is donker en zwaar. Helaas blijft het nummer vrij vlak, waardoor het wat saai kan aanvoelen. Pas tegen het einde gebeurt er iets meer.
Waardering: 3

Deep Black Vanishing Train
Een prachtig ingetogen nummer. Hier laat Lanegan horen dat eenvoud ook heel krachtig kan zijn. De melodie is sterk en bijna onweerstaanbaar. De rustige sfeer maakt het een van de mooiste momenten van het album.
Waardering: 4,5

Tiny Grain of Truth
Het album sluit af met een meeslepend en spannend nummer. De muziek bouwt goed op en houdt de aandacht vast. Het voelt als een passend slotstuk dat de sfeer van de hele plaat nog eens samenvat.
Waardering: 4

Als ik het hele album bekijk, vind ik Blues Funeral een sterk en gevarieerd werk. Het laat zien dat Mark Lanegan niet bang was om nieuwe muzikale richtingen te proberen. Sommige nummers zijn rustiger en wat vlak, maar daar staan meerdere indrukwekkende hoogtepunten tegenover. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind.

WAARDERING : 7,8

www.jorrosmuziekkeuze.nl

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album Existence in Bliss uit 2026 van de Britse band DEADLETTER laat goed horen waar deze groep voor staat. De band maakt energieke post-punk met scherpe gitaren, stevige ritmes en een opvallende rol voor de saxofoon. Die combinatie zorgt voor een eigen geluid. Soms werkt dat erg goed, maar soms is de saxofoon ook zo nadrukkelijk aanwezig dat andere instrumenten minder ruimte krijgen. Toch blijft het album interessant, omdat de band duidelijk veel ideeën heeft en vaak een sterke sfeer weet neer te zetten.

Het album begint met “Purity I”. De start voelt een beetje voorzichtig. Het lijkt alsof de band eerst even moet opwarmen. Maar na korte tijd komt het nummer goed los. De gitaren worden scherper en de zang krijgt meer kracht. De zanger klinkt hier bezield en betrokken. Daardoor groeit het nummer langzaam uit tot een sterke opening van het album. Het laat meteen horen dat de band gevoel heeft voor spanning en dynamiek. Mijn waardering voor dit nummer is 4.

Daarna volgt “To the Brim”. Dit nummer spreekt mij nog iets meer aan. Het is duidelijk melodieuzer en daardoor ook wat makkelijker te onthouden. De zangstijl doet mij denken aan de manier waarop David Byrne van Talking Heads soms zingt: een beetje eigenzinnig maar wel ritmisch en expressief. Het tempo werkt opzwepend en het nummer heeft een fijne energie. Daardoor blijft het goed hangen. Ook dit nummer krijgt van mij een waardering van 4.

Het derde nummer is “Songless Bird”. Helaas werkt dit nummer voor mij minder goed. Het tempo voelt wat traag en het nummer mist een duidelijke drive. Daardoor blijft het een beetje vlak. De saxofoon speelt hier bovendien erg luid. Dat haalt de balans een beetje weg uit het nummer. Het resultaat is dat het mij minder raakt dan de eerste twee nummers. Daarom geef ik een waardering van 3.

Met “It Comes Creeping” wordt de sfeer een stuk donkerder. De titel past goed bij de muziek. Het nummer klinkt dreigend en een beetje geheimzinnig. Vooral de baslijn valt hier positief op. Die geeft het nummer een diepe en stevige ondergrond. Daardoor ontstaat een mooie spanning. Het is een nummer dat langzaam kruipt en de luisteraar meezuigt in de sfeer. Een score van 4.

Daarna komt “What the World Missed”. In de basis is dit eigenlijk een mooi en somber nummer. De melodie heeft iets melancholisch en dat past goed bij de stijl van de band. Helaas gebeurt hier weer hetzelfde als eerder op het album: de saxofoon overheerst. Daardoor verdwijnen de gitaren te veel naar de achtergrond. Dat is jammer, want de band heeft twee gitaristen die best interessante partijen spelen. Mijn waardering blijft daarom steken op 3.

Bij “Cheers!” heb ik ongeveer dezelfde ervaring. De sfeer is goed en de basis van het nummer is sterk. Toch klinkt de saxofoon weer erg nadrukkelijk. Soms zelfs een beetje schreeuwerig. Daardoor lijkt het opnieuw alsof de gitaren minder ruimte krijgen. Het nummer blijft echter wel aardig overeind staan. Daarom geef ik het een 3,5.

Met “Among Us” komt er weer meer energie in het album. Dit nummer werkt meteen aanstekelijk. Het ritme is prettig en het geheel voelt levendig. De band klinkt hier alsof alles goed samenkomt. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen en dat goed laat horen waarom DEADLETTER vaak een sterke liveband wordt genoemd. Mijn waardering is 4.

“Focal Point” gaat daarna juist een rustige kant op. Het tempo ligt laag en het nummer klinkt bedachtzaam. Toch werkt dat hier goed. De traagheid zorgt voor ruimte en sfeer. De muziek bouwt langzaam een mooie spanning op. Daardoor blijft het een interessant en sfeervol nummer. Ook hier kom ik uit op een waardering van 4.

Daarna volgt “(Back to) the Scene of the Crime”. In de basis is dit opnieuw een goed nummer met een interessante melodie. Toch ervaar ik weer hetzelfde probleem: de saxofoon staat erg hard in de mix. Daardoor kan het nummer soms wat vermoeiend klinken. Het blijft een aardig nummer, maar niet een van de hoogtepunten. Mijn waardering is 3.

Voor mij is “Frosted Glass” het beste nummer van het album. Hier klopt bijna alles. De melodie is sterk en prettig om naar te luisteren. De saxofoon is nog steeds aanwezig, maar klinkt hier minder schreeuwerig en past beter in het geheel. Daardoor ontstaat er een mooie balans tussen de instrumenten. Dit nummer laat horen hoe goed DEADLETTER kan zijn. Mijn waardering is 4,5.

“He, Himself, and Him” is daarna een wat rustiger en minder opvallend nummer. Toch is het wel mooi gemaakt. Het heeft een fijne sfeer en blijft prettig om naar te luisteren. Het is misschien geen echte uitschieter, maar wel een solide track. Ik geef het een 3,5.

Het album eindigt met “Meanwhile in a Parallel”. Dit slotnummer begint vrij ingetogen. Langzaam groeit de spanning in het nummer. De muziek wordt voller en interessanter naarmate het nummer verder gaat. Daardoor voelt het als een passend einde van het album. Mijn waardering is 3,5.

Als ik alles bij elkaar neem, hoor ik op Existence in Bliss een band met veel ideeën en een duidelijke eigen stijl. Soms zit de saxofoon de gitaren een beetje in de weg, maar er staan ook echt sterke nummers op het album. Vooral “Frosted Glass”, “Purity I”, “To the Brim” en “Among Us” laten horen hoe goed DEADLETTER kan klinken wanneer alles goed samenvalt. Daardoor blijft het album uiteindelijk een interessante en sfeervolle luisterervaring.

WAARDERING: 7,4

www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album Your Love Can’t Hold This Wreath of Sorrow uit 2021 van :Of the Wand and the Moon: is een plaat met een rustige, dromerige en soms wat mysterieuze sfeer. Achter dit project zit de Deense muzikant Kim Larsen, die bekend staat om zijn donkere folk en neofolk muziek. Op dit album hoor ik duidelijk dat hij graag experimenteert met verschillende klanken. Soms is het heel ingetogen, soms juist iets voller. Daardoor voelt het album als een muzikale trip met verschillende stemmingen.

De opening van het album is “Whispers of the Past”. Dit nummer laat meteen goed horen wat deze artiest vaak doet. Ik hoor een zachte melodie met fluisterende zang. De muziek voelt bijna alsof iemand een geheim vertelt. De gitaar en de rustige begeleiding zorgen voor een warme sfeer. Het nummer klinkt mooi en ingetogen. Voor mij is het een goed begin, al blijft het redelijk veilig binnen de stijl van de artiest. Daarom kom ik uit op een waardering van 3,5.

Daarna volgt het titelnummer “Your Love Can’t Hold This Wreath of Sorrow”. Dit is voor mij meteen een hoogtepunt van het album. De muziek lijkt bijna te zweven. Alles klinkt ruim en dromerig. Vooral de blaasinstrumenten vallen op. Normaal ben ik daar niet altijd fan van, maar hier passen ze perfect in het geheel. Ze geven het nummer iets groots en bijna hemels. De combinatie van melodie, sfeer en instrumenten werkt erg goed. Voor mij verdient dit nummer een 4,5.

Het derde nummer is “Let’s Take a Ride (My Love)”. Hier hoor ik een subtiele baslijn die mooi samenwerkt met de zang. De zang klinkt dromerig en rustig, terwijl de bas het ritme zachtjes vooruit duwt. Daardoor ontstaat er een soort duet tussen instrument en stem. Het nummer voelt warm en romantisch. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van de plaat, maar het luistert heel prettig. Daarom geef ik het een 4.

Met “Fall from View” verandert de sfeer wat. Voor mij voelt dit nummer een beetje als het vreemde eendje van het album. De muziek klinkt minder samenhangend. Het lijkt alsof verschillende ideeën door elkaar lopen zonder dat ze echt één geheel vormen. Misschien is het bedoeld als experiment, maar bij mij werkt het minder goed. Daardoor valt het nummer wat uit de toon. Mijn waardering komt uit op 3.

Daarna komt “Love Is Made of Dreams”. Dit nummer heeft een iets meer popachtig karakter. Het ritme ligt wat hoger dan bij de meeste andere nummers van de artiest. Dat is best bijzonder, want de muziek van :Of the Wand and the Moon: is meestal langzaam en bedachtzaam. Hier klinkt het iets vlotter. Dat maakt het nummer toegankelijk, al blijft de sfeer nog steeds dromerig. Voor mij is dit een prettige middenweg en ik geef het 3,5.

Het volgende nummer is “Twilight Halo”. In het begin kan ik hier eerlijk gezegd weinig mee. Het klinkt vrij experimenteel en een beetje onrustig. Halverwege verandert dat iets en krijgt het nummer een licht jazzy gevoel. Dat maakt het interessanter, maar het blijft niet helemaal mijn smaak. Ik kan wel waarderen dat de artiest iets nieuws probeert, maar het blijft voor mij een wat lastig nummer. Mijn score is 3.

Met “Les Journées sans Fin et les Nuits Solitaires” komt het album weer meer in de sfeer die ik verwacht van deze artiest. Het begint heel rustig en bijna fluisterend. Daarna ontstaat er een zachte, dromerige sfeer. Alles klinkt voorzichtig en subtiel. Dit soort nummers passen goed bij de melancholische stijl van Kim Larsen. Het voelt alsof de muziek langzaam om je heen groeit. Daarom geef ik dit nummer 3,5.

“Williamsburg Bridge” is een kort stuk van ongeveer anderhalve minuut. Ondanks de korte duur maakt het toch indruk. De muziek klinkt bijna alsof een opera begint. Het heeft iets plechtigs en groots, terwijl het tegelijk rustig blijft. Het voelt meer als een muzikaal intermezzo dan als een volledig nummer. Toch vind ik het mooi genoeg voor een 3,5.

Daarna komt “Nothing for Me Here”. Dit nummer brengt de sfeer van het begin van het album weer terug. De zang heeft een soort spoken-word stijl, alsof het half gezongen en half gesproken is. Dat past goed bij de donkere, dromerige muziek. Ook hier hoor ik weer mooie blazers die het geheel een warm en ruim geluid geven. Dit is voor mij een van de sterkere momenten van het album. Ik waardeer het met een 4.

Het album sluit af met “Barbs of Time”. Het nummer begint met een opvallend gierend geluid dat meteen de aandacht trekt. Daarna komt er een prettige melodie op gang. De muziek krijgt iets meer kracht en volume dan veel andere nummers op de plaat. Daardoor voelt het als een goede afsluiter. Het combineert experiment met een duidelijke melodie. Voor mij is dit ook een 4.

Als geheel vind ik Your Love Can’t Hold This Wreath of Sorrow een sfeervol album. Het beweegt tussen neofolk, dromerige pop en kleine experimenten. Niet elk nummer raakt me even sterk, maar de sfeer blijft interessant. Vooral de combinatie van zachte zang, akoestische klanken en subtiele blazers maakt deze plaat bijzonder. Het is muziek die het best werkt wanneer ik er rustig voor ga zitten en de tijd neem om alles te laten binnenkomen.

WAARDERING: 7,5

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Als kijk naar Strawberry Hotel, zie ik vooral een album dat draait om contrast en gelaagdheid. Underworld kiest hier niet voor een pure clubplaat, maar voor een brede muzikale aanpak waarin energie, introspectie en experiment naast elkaar bestaan. Daardoor voelt het album soms fragmentarisch, maar ook nieuwsgierig en levend. Het duo laat horen dat elektronische muziek voor hen nog steeds een open speelveld is, geen vast stramien.

De eerste helft van de plaat vormt duidelijk het meest directe en ritmische deel. Hier hoor ik de klassieke Underworld-drive terug: pulserende beats, hypnotische herhaling en dat typische gevoel van beweging dat zowel fysiek als mentaal werkt. Tegelijk klinkt het nergens als simpele nostalgie. De productie voelt modern, ruimtelijk en zorgvuldig opgebouwd, waardoor oude ideeën nieuw gewicht krijgen.

Halverwege verschuift de sfeer. Het tempo zakt, de emotie wordt belangrijker dan de groove en sommige nummers zoeken nadrukkelijk de rand van experiment op. Dat levert mooie, dromerige momenten op, maar ook passages die minder blijven hangen. Juist daar wordt het album ongelijk: niet alles heeft dezelfde impact, al past die wisselvalligheid wel bij het idee van een “hotel” met verschillende kamers en stemmingen.

De tweede helft benadrukt reflectie boven energie. Sommige keuzes zijn gedurfd en eigenzinnig, wat ik kan waarderen, maar ze halen soms ook de spanningsboog omlaag. Tegelijk laat Underworld zien dat ze nog steeds overtuigend sfeer kunnen bouwen en emotionele diepte kunnen oproepen zonder terug te vallen op voorspelbare trucs.

Uiteindelijk voelt Strawberry Hotel voor mij als een volwassen, onderzoekende plaat. Geen revolutionair hoogtepunt, maar wel een album dat blijft groeien na meerdere luisterbeurten. De sterkste momenten zitten in de ritmische eerste helft, terwijl de latere tracks vooral interessant zijn door hun sfeer en experiment. Alles bij elkaar kom ik uit op een duidelijke waardering in de midden-tot-hoge regionen: een boeiende, soms grillige maar oprechte toevoeging aan het oeuvre van Underworld.

Nummer-voor-nummer met waardering
1. Black Poppies — 7
Een bedachtzame opener die sfeer boven impact kiest. Mooi opgebouwd, maar nog wat gereserveerd.

2. Denver Luna — 9
De absolute uitschieter. Hypnotisch, meeslepend en klassiek Underworld zonder gedateerd te klinken.

3. Techno Shinkansen — 8
Strak voortstuwend en ritmisch sterk. Houdt de energie van het album overtuigend vast.

4. And the Colour Red — 8
Warme house-invloeden en een vloeiende groove maken dit tot een van de meest toegankelijke tracks.

5. Sweet Lands Experience — 7
Sfeervol en gelaagd, maar minder memorabel dan de piekmomenten ervoor.

6. Lewis in Pomona — 7
Introspectief en dromerig. Meer gevoel dan beweging, wat goed werkt maar niet verrast.

7. Hilo Sky — 7
Rustig zwevend en atmosferisch. Fraai, al blijft het wat op afstand.

8. Burst of Laughter —6
Hier zakt de spanning iets weg. Interessant in klank, maar minder overtuigend als compositie.

9. King of Haarlem — 8
Speelser en levendiger. Brengt opnieuw kleur en ritme in de tweede helft.

10. Ottavia — 4
Gedurfd en afwijkend, maar het experimentele karakter doorbreekt voor mij de flow te sterk.

11. Denver Luna (A capella) —8
Een verrassend sterke herinterpretatie die de kracht van het origineel opnieuw benadrukt.

12. Gene Pool — 7
Rustige, bijna kosmische afslagsfeer. Mooi, maar subtieler dan de hoogtepunten.

13. Oh Thorn! — 7
Een kalme, reflectieve afronding die het album zacht laat uitdoven.

WAARDERING: 7,1

Het album “Cherisher” van de Amerikaanse band The Julies verscheen in februari 2026. Het is een moderne indie-rockplaat die sterk leunt op nostalgie, herinneringen en persoonlijke gevoelens. De band komt uit Philadelphia en bestaat vooral uit Chris Newkirk (zang en teksten), Alex Yost (gitaar en instrumenten) en Patrick Zbyszewski (gitaar en bas). Zij namen het album grotendeels zelf op en produceerden het ook zelf.

Het album werd later gemixt en gemasterd door James Aparicio in Londen. Hij werkte eerder met bekende bands zoals Depeche Mode en Mogwai. Daardoor kreeg het album een vrij rijke en ruimtelijke klank.

Idee en thema van het album

De titel “Cherisher” betekent ongeveer “iemand die iets koestert”. Dat idee vormt de kern van het album. De band wilde muziek maken over herinneringen, identiteit en de dingen die mensen belangrijk vinden in hun leven. Het gaat dus niet alleen om nostalgie, maar ook om nadenken over wie je bent en waar je vandaan komt.

Zanger Chris Newkirk vertelde dat hij soms overweldigd raakt door de drukte en problemen van de moderne wereld. Door terug te denken aan muziek, cultuur en ervaringen uit zijn jeugd probeert hij weer houvast te vinden. Dat gevoel van terugkijken hoor je duidelijk in de teksten.

Het album kijkt dus naar het verleden, maar probeert niet simpelweg oude tijden opnieuw te beleven. De band gebruikt herinneringen juist als inspiratie om nieuwe muziek te maken.

Muzikale stijl

De muziek op Cherisher is een mix van verschillende stijlen. De belangrijkste invloeden zijn:

post-punk uit de jaren tachtig
shoegaze en indie rock uit de jaren negentig
dromerige gitaarpop en dreampop
Dat zorgt voor een geluid met veel gitaren, echo-effecten en melodieuze zang. Soms klinkt de muziek rustig en introspectief, maar in de refreinen kan het juist groter en krachtiger worden.

De band probeerde op dit album een balans te vinden tussen twee dingen: een dromerige sfeer en een iets ruwer, krachtiger geluid. Daardoor klinkt het album soms zacht en melancholisch, maar soms ook energiek.

Nummers op het album

Marigolds
Dit openingsnummer zet meteen de sfeer van het album neer. De muziek klinkt rustig maar tegelijk meeslepend. De melodie blijft vrij snel hangen en vormt een sterke start van de plaat. De gitaren hebben een zwevende klank met veel effect, wat goed past bij de shoegaze-achtige stijl van de band. Het nummer voelt emotioneel en dromerig en trekt de luisteraar langzaam het album in. (4)

Neon Afterlife
Dit nummer heeft een opgewekter karakter. De melodie is vrij aanstekelijk en bevat duidelijke popinvloeden. Tegelijk zit er een lichte nostalgische sfeer in de muziek, met verwijzingen naar oudere popcultuur en muziek uit het verleden. Daardoor klinkt het nummer zowel fris als vertrouwd. Het tempo en de melodie geven het geheel een optimistisch gevoel.(3,5)

Chagall Pop
In dit nummer spelen de gitaren opnieuw een belangrijke rol. Ze klinken licht schurend maar toch melodieus. Daardoor ontstaat een prettig spanningsveld tussen zachtheid en ruwheid. De sfeer is dromerig en romantisch. De tekst lijkt te gaan over liefde en herinneringen die blijven terugkomen. Het nummer heeft daardoor een warme maar ook een beetje melancholische toon. (3,5)

Summermouth
Dit lied heeft een duidelijke melancholische ondertoon. De tekst gaat over tijd die snel voorbij gaat en herinneringen die blijven hangen. Muzikaal klinkt het soms wat meer popgericht dan andere nummers op het album. Voor sommige luisteraars kan dat iets te poppy aanvoelen, maar de melodie blijft wel prettig en toegankelijk. (3,5)

Teenage Sadness
Dit is een van de opvallende nummers van het album. De sfeer doet soms denken aan de muziek van de band U2, vooral door de manier waarop de gitaren klinken en hoe het nummer langzaam opbouwt. De tekst gaat over gevoelens uit de jeugd en hoe die emoties later nog steeds invloed kunnen hebben. Het nummer groeit langzaam naar een groot en meeslepend refrein.(3,5)

Love Is a Treason
Dit nummer heeft een iets donkerder karakter. De tekst gaat over relaties, teleurstelling en de ingewikkelde kanten van liefde. In vergelijking met sommige andere nummers ligt het tempo hier wat hoger. Daardoor krijgt het lied meer energie en beweging. Die combinatie van tempo en emotie zorgt voor een krachtige sfeer. (3,5)

Forever Songs
Dit nummer kijkt terug op muziek die belangrijk kan zijn in het leven van mensen. De eerste paar noten hebben zelfs een lichte jaren-zestig sfeer, waardoor het nummer meteen nostalgisch aanvoelt. De tekst gaat over liedjes die mensen hun hele leven blijven volgen. Het geheel klinkt gevoelig en vol sentiment.(3,5)

Rooms
Dit is de rustige afsluiter van het album. De gitaren hebben veel galm, waardoor een zeer sfeervolle klank ontstaat. De muziek voelt ruim en dromerig. In de tekst gaat het over veranderingen in het leven en het vasthouden aan wat echt belangrijk is. Het nummer sluit het album op een kalme en reflecterende manier af. (4)

Betekenis van het album

Het album Cherisher laat zien dat The Julies na hun comeback nog steeds creatieve muziek maken. Het album combineert oude invloeden met een modern geluid. De band kijkt terug op hun jeugd en muzikale inspiratie, maar gebruikt die herinneringen om nieuwe ideeën te maken.

Daardoor voelt het album zowel nostalgisch als nieuw. Voor fans van indie rock, shoegaze en melodieuze gitaarmuziek is Cherisher een album dat veel sfeer en emotie bevat. Het laat horen dat een band ook na vele jaren nog steeds relevante en persoonlijke muziek kan maken.

WAARDERING: 7,4

Het album Yell at Cloud van de Amerikaanse rockband Plosivs laat goed horen waar deze groep sterk in is: energieke gitaren, duidelijke melodieën en een rauwe punkachtige sfeer. De band bestaat uit ervaren muzikanten uit de Amerikaanse alternatieve rockwereld. Daardoor klinkt het album strak gespeeld en vol zelfvertrouwen. De muziek ligt ergens tussen punkrock, alternatieve rock en indie. De nummers zijn vaak kort en krachtig, maar soms neemt de band ook iets meer tijd om een idee uit te werken.

Het album begint met “Death Kicks In”. Dit nummer zet meteen de toon voor de rest van de plaat. RYM deelt het in onder Post Hardcore. Ik hoor een stevige basis van gitaren en drums die meteen energie geven. De melodie blijft makkelijk hangen, wat het nummer prettig maakt om naar te luisteren. Het is een goede opener omdat het tempo lekker doorloopt en de band meteen krachtig klinkt. Het nummer krijgt wat mij betreft een waardering van 3,5.

Daarna volgt “Falls Equivalency”. Dit nummer sluit goed aan bij het eerste. Het tempo ligt hoog en de muziek heeft een opzwepend karakter. De gitaren klinken scherp en de zang past goed bij de snelle ritmes. Ook dit nummer krijgt een 3,5, omdat het sterk is maar niet extreem vernieuwend.

Het derde nummer “Metacine” hoort voor mij bij de hoogtepunten van het album. De melodie is erg sterk en het tempo voelt precies goed. Alles in het nummer lijkt goed samen te vallen: de gitaren, de zang en het ritme. Het resultaat is een track die bijna vanzelf blijft hangen in het hoofd van de luisteraar. Dit nummer krijgt daarom een 4.

Met “Civilized” verandert de sfeer een beetje. Het tempo ligt iets lager en de muziek klinkt rustiger. Toch blijft het nummer vrolijk en toegankelijk. De melodie is opnieuw een sterk punt van de band. Het laat zien dat Plosivs niet alleen hard kan spelen, maar ook iets meer ruimte kan laten in hun muziek. De waardering blijft hier 3,5.

Daarna komt “Hello Gallows”, een van de meest energieke nummers op het album. De riff van de gitaar is erg sterk en zorgt ervoor dat het nummer blijft voortstuwen. De band klinkt hier bijna alsof ze live spelen, met veel kracht en enthousiasme. Het is een nummer dat waarschijnlijk goed werkt tijdens optredens. Voor mij verdient deze track een 4.

“Storm Machine” klinkt iets ruwer. De melodie is misschien wat minder sterk dan bij sommige andere nummers, maar dat wordt goedgemaakt door het schurende karakter van de muziek. De gitaren hebben een harde rand en dat geeft het nummer een stoere sfeer. Hierdoor blijft het toch interessant om te luisteren. Ik geef dit nummer een 3,5.

Het volgende nummer, “Lady for a Day”, blijft in dezelfde ruwe stijl. De muziek voelt rauw en direct, wat goed past bij de punkachtige kant van de band. Het nummer is misschien niet het meest opvallende moment van het album, maar het past goed in het geheel. Daarom krijgt ook dit nummer een 3,5.

Een van de langere nummers op het album is “Apartment for Monsters”. Hier neemt de band iets meer tijd om verschillende ideeën te laten horen. Het nummer heeft meer variatie en bouwt rustig op. Daardoor blijft het interessant tot het einde. Het voelt bijna als een kleine reis binnen het album. Dit nummer krijgt een 4.

Met “Destroyed by Touch” gaat het tempo weer omhoog. De melodie is aanstekelijk en het ritme werkt erg goed. Dit is zo’n nummer dat meteen energie geeft en makkelijk blijft hangen. Het is een sterke combinatie van tempo en melodie, en daarom krijgt het opnieuw een 4.

Het album sluit af met “Vintage Dated”. Dit nummer heeft een mooie opbouw. In het begin klinkt het vrij rustig, maar langzaam groeit de muziek naar een sterk einde. Die apotheose maakt het een goede afsluiter van het album. Dit nummer krijgt een 3,5.

Als ik het hele album bekijk, hoor ik een band die veel ervaring heeft en precies weet hoe goede alternatieve rock moet klinken. De muziek is energiek, melodisch en soms lekker rauw. Yell at Cloud is misschien geen revolutionair album, maar het is wel een sterke en overtuigende plaat met veel plezier en energie. Voor liefhebbers van stevige gitaren en pakkende melodieën is dit een album dat zeker de moeite waard is om te luisteren.

WAARDERING 7,4

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album “Tense Lip” van de Canadese band 10 Slip is een plaat met stevige bluesrock. De muziek klinkt rauw, energiek en soms een beetje donker. De band gebruikt veel gitaar, een stevige bas en duidelijke drums. Daardoor voelt het album krachtig en direct. Tegelijk hoor ik dat de band ook houdt van melodie en sfeer. Het resultaat is een album dat niet heel vernieuwend is, maar wel prettig en overtuigend klinkt.

De plaat opent met “Dead Ain't Gonna Cry”. Dit nummer laat meteen horen waar de band voor staat. De muziek klinkt vrij traditioneel. Ik hoor duidelijke bluesrock invloeden, met een stevige gitaar en een ritme dat goed blijft hangen. Het nummer heeft energie en overtuiging. Het is misschien geen verrassende opening, maar wel een sterke start die de luisteraar meteen meeneemt in de sfeer van het album. Voor mij krijgt dit nummer een waardering van 7.

Daarna volgt “Cult”. Dit nummer geeft mij het gevoel dat ik het al heel lang ken. Dat kan twee dingen betekenen. Aan de ene kant klinkt het niet heel nieuw. Aan de andere kant voelt het vertrouwd. Het nummer heeft een groove die makkelijk in het oor ligt. De zang past goed bij de muziek en het tempo blijft prettig. Het is een lied dat rustig voortrolt zonder saai te worden. Daarom waardeer ik dit nummer ook met een 7.

Het derde nummer is “10 Split”. Ook hier kiest de band niet voor vernieuwing, maar voor een sterke sfeer. De muziek klinkt donker en een beetje geheimzinnig. Vooral de gitaar zorgt voor spanning. Naar het einde toe wordt het nummer steeds opzwepender. Het slot voelt bijna als een kleine uitbarsting van energie. Dat maakt het nummer extra leuk om naar te luisteren. Ook dit lied krijgt van mij een 7.

Een van de sterkere momenten van het album komt met “The Wall”. Dit nummer komt mooi binnen. Vooral wanneer de zang begint, valt meteen op dat de band hier een sterke combinatie heeft van melodie en kracht. De gitaarriff is aanstekelijk en blijft makkelijk hangen. Later in het nummer komt er een mooie gitaarsolo die het geheel extra kleur geeft. Het nummer heeft een goede opbouw en blijft interessant. Daarom krijgt “The Wall” een waardering van 8.

Daarna volgt “Shallow Waters”, en dit is voor mij misschien wel het hoogtepunt van het album. Het nummer begint met een fantastisch intro. Het trekt meteen de aandacht. Daarna komt de zang erbij en vallen de drums in. Op dat moment verandert de sfeer ineens en wordt het nummer nog krachtiger. Die overgang werkt erg goed. Het nummer blijft spannend en klinkt zeer overtuigend. Voor mij verdient dit nummer een 9.

Na dat sterke moment komt “Mirrors”. Dit nummer klinkt lekker stevig en past goed na het vorige lied. De band laat hier opnieuw horen dat ze sterke riffs kunnen maken. De drums en bas zorgen voor een solide basis, terwijl de gitaar het nummer kleur geeft. Het lied voelt compact en krachtig. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van de plaat, maar het blijft prettig om naar te luisteren. Daarom geef ik “Mirrors” een 8.

Het nummer “Hallowed Ground” laat weer een iets andere kant van de band horen. Dit lied is meer melodisch. Het begint subtiel en rustig. Daarna groeit het nummer langzaam uit tot iets stevigers. Die opbouw werkt goed. Het voelt een beetje alsof de band een bal rustig voorzet en daarna stevig inkopt. De melodie blijft hangen en de sfeer is sterk. Voor mij verdient dit nummer een 8.

Het album sluit af met “Spore”. Dit nummer voelt meer als een jam. De band lijkt hier meer vrijheid te nemen en speelt langer door. De muziek krijgt daardoor een losser karakter. Het is een fijne afsluiter die goed past bij de bluesrock sfeer van de plaat. Waardering 8

Als ik het hele album bekijk, merk ik dat “Tense Lip” vooral sterk is door sfeer en energie. De muziek is niet heel vernieuwend, maar wel eerlijk en overtuigend. De band speelt met gevoel en laat horen dat ze goed samen werken. Vooral de gitaar en de ritmesectie zorgen voor een stevig fundament.

Voor liefhebbers van bluesrock en stevige rockmuziek is dit album zeker de moeite waard. Het laat een band horen die misschien nog kan groeien, maar die nu al een duidelijke identiteit heeft. Daardoor blijft “Tense Lip” een album dat prettig luistert en meerdere sterke momenten bevat.

WAARDERING:  7,8

Het album Dance of December Souls verscheen in 1993 en is het debuut van de Zweedse band Katatonia. Als ik naar dit album luister hoor ik meteen dat het uit een tijd komt waarin doom en death metal nog erg rauw en donker klonken. De muziek is langzaam, zwaar en melancholisch. Toch hoor ik ook al melodie en sfeer, iets wat later een belangrijk kenmerk van de band zou worden. Het album voelt als een winterse reis vol verdriet, mysterie en soms een klein beetje hoop.

Het eerste nummer “Seven Dreaming Souls” is een korte opening. Het is een soort intro met  een donkere sfeer. Veel metalalbums uit die periode beginnen zo. Persoonlijk vind ik het niet zo bijzonder. Het past ook niet echt bij de rest van het album en muzikaal gebeurt er weinig. Daarom voelt het een beetje als een verplichte opening. Voor mij heeft het weinig echte waarde.

Daarna begint het echte werk met “Gateways of Bereavement”. Dit nummer is traag, zwaar en dreigend. De gitaren klinken diep en de riff blijft goed hangen. Het tempo is langzaam, wat typisch is voor doom metal. Toch zit er genoeg melodie in om het interessant te houden. De zang klinkt ruw en afstandelijk, wat goed past bij de donkere sfeer. Dit is meteen een sterk nummer op het album. Ik zou het een waardering van 8 geven.

Het derde nummer “In Silence Enshrined” laat meer variatie horen. De muziek wisselt tussen rustige stukken en zwaardere passages. Ook de melodie verandert meerdere keren, waardoor het nummer spannend blijft. Dat maakt het interessant om naar te luisteren. Je hoort hier al dat Katatonia niet alleen zware muziek wil maken, maar ook sfeer en emotie wil laten horen. Dit nummer krijgt van mij ook 8 punten.

“Without God” heeft een titel die erg donker klinkt, maar de muziek voelt minder hopeloos dan je misschien verwacht. De gitaren zijn melancholisch en de sfeer is bijna dromerig. Ondanks het zware geluid hoor ik een soort rustige emotie in het nummer. Het voelt alsof er toch een klein beetje hoop in de muziek zit. Dat maakt het nummer bijzonder. Mijn waardering hiervoor is 7.

Daarna volgt het korte instrumentale stuk “Elohim Meth”. Dit nummer duurt maar ongeveer anderhalve minuut. Het klinkt rustgevend en vormt een soort pauze tussen de langere nummers. Het tempo ligt lager en de sfeer is bijna meditatief. Als intermezzo werkt het goed. Het geeft de luisteraar even ademruimte voordat het album verder gaat. Ik geef dit stukje een 7.

Het lange nummer “Velvet Thorns (Of Drynwhyl)” is een van de meest interessante stukken van het album. Het duurt lang en ontwikkelt zich langzaam. Sommige delen doen zelfs een beetje denken aan progressieve metal, omdat het nummer verschillende muzikale fases heeft. De gitaren bouwen rustig op en de sfeer blijft donker maar mooi. Dit is een indrukwekkend nummer dat veel geduld vraagt van de luisteraar. Waardering: 8.

Voor mij is “Tomb of Insomnia” het echte hoogtepunt van het album. Het nummer heeft veel variatie in tempo en melodie. De muziek vertelt bijna een verhaal. In de tekst lijkt het zelfs een soort tragische liefdesgeschiedenis te beschrijven. De sfeer is intens en emotioneel. Alles komt hier goed samen: de gitaren, de zang en de melancholie. Dit is het prijsnummer van het album. Mijn waardering is 9.

Daarna komt “Dancing December”. Dit nummer voelt een beetje als het vreemde eendje van de plaat. Het past niet echt bij de sfeer van het album. Het mist de kracht en variatie van de andere nummers. Het blijft daardoor minder hangen. Het is zeker niet slecht, maar vergeleken met de rest is het minder bijzonder. Ik geef dit nummer een 6.

De heruitgave van het album bevat ook extra nummers. “Midwinter Gates (Prologue)” is een korte introductie voor de bonus tracks. Daarna komt opnieuw “Without God”, dat wederom een waardering van 3,5 verdient. “Palace of Frost” klinkt als ingetogen metal met een rustige sfeer. Misschien past de titel goed bij het koude gevoel van de muziek. Ook dit nummer krijgt 7.

“The Northern Silence” zet de zang meer op de voorgrond. De zang klinkt hier wat timide en voorzichtig, maar dat past wel bij de melancholische sfeer. Mijn waardering: 7. Het album sluit af met “Crimson Tears (Epilogue)”, een kort instrumentaal slot van nog geen twee minuten. Het voelt als een rustige afsluiting van een donkere reis.

Als geheel vind ik Dance of December Souls een geslaagd debuut. De productie is soms ruw en de muziek vraagt geduld, maar de sfeer is prima. Het album laat al horen dat Katatonia een band is met gevoel voor melancholie en melodie. Voor liefhebbers van donkere en langzame metal is dit een bijzonder album dat nog steeds interessant klinkt.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album Woodcut van Big Big Train laat goed horen waar deze Britse progressieve rockband sterk in is. De groep staat al jaren bekend om muziek die verhalen vertelt, met veel melodie en een rustige maar rijke sfeer. Op Woodcut hoor ik opnieuw een mix van symfonische rock, folk en klassieke invloeden. Het album voelt als een lange muzikale reis met veel verschillende kleuren. Sommige nummers zijn rustig en dromerig, andere juist krachtig en vol energie.

Het album begint met “Inkwell Black”. Dit is een kort instrumentaal intro. Het klinkt een beetje klassiek, bijna alsof het een kleine ouverture is. De muziek is rustig en zet de toon voor de rest van het album. Het nummer voelt meer als een opening dan als een echt lied. Daarom werkt het goed als startpunt. Mijn waardering: 3,5.

Daarna volgt “The Artist”, meteen het langste nummer van het album. Dit stuk laat goed horen hoe veelzijdig de band is. Het nummer heeft verschillende delen. Soms is het rustig en melodisch, daarna weer krachtiger en groots. De band wisselt tempo en sfeer vaak af, waardoor het spannend blijft. Ik hoor hier duidelijk de typische progrockstijl van de band. Waardering: 4.

“The Lie of the Land” is een korter nummer dat sterk leunt op klassieke progressieve rock. De sfeer is warm en melodisch. Het lied voelt compact maar toch compleet. Door de rustige opbouw blijft het prettig om naar te luisteren. Waardering: 3,5.

Met “The Sharpest Blade” komt er een iets donkerdere sfeer. Ik hoor hier ook wat folkachtige invloeden. Dat geeft het nummer een bijzonder karakter. De muziek klinkt soms een beetje dreigend, maar blijft melodisch. Dat contrast maakt het interessant. Waardering: 3,5.

In “Albion Press” speelt de viool een belangrijke rol. Dat instrument geeft het nummer een mooi, bijna traditioneel geluid. Tegelijk heeft het lied een duidelijke drive. De muziek beweegt steeds vooruit en blijft daardoor levendig. Waardering: 3,5.

“Arcadia” vormt daarna een rustpunt op het album. Dit is een ingetogen nummer met een mooie melodie. De muziek voelt kalm en bijna meditatief. Het is een van de meest ontspannen momenten van de plaat. Waardering: 4.

Het korte “Second Press” is vooral akoestisch. Het klinkt als een klein tussendoortje met strijkinstrumenten. Het is niet spectaculair, maar het past goed in de sfeer van het album. Waardering: 3.

Met “Warp and Weft” gaat het tempo weer iets omhoog. Het nummer lijkt soms haast te hebben, alsof de muziek snel vooruit wil. Dat geeft energie, maar het voelt soms ook wat gejaagd. Toch blijft het melodisch. Waardering: 3,5.

“Chimaera” begint rustig en sober. Later wordt het nummer intensiever. Die opbouw van kalm naar krachtig maakt het interessant. De band speelt hier met spanning en dynamiek. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Dead Point”, een lied dat sterk doet denken aan klassieke progrock uit de jaren zeventig. De melodie is mooi en herkenbaar. Het voelt vertrouwd voor liefhebbers van dit genre. Waardering: 3,5.

In “Light Without Heat” valt vooral de gitaarsolo op. Die solo geeft het nummer extra kracht en emotie. Het lied blijft verder vrij melodisch en toegankelijk. Waardering: 3,5.

“Dreams in Black and White” klinkt bijna sprookjesachtig. Het nummer is rustig en dromerig. De muziek heeft een zachte sfeer die goed past bij de titel. Dit is een van de mooiste rustige momenten van het album. Waardering: 4.

Met “Cut and Run” wordt het geluid weer steviger. De muziek klinkt intens en vol energie. Het volume en de kracht geven het nummer een sterke impact. Waardering: 3,5.

“Hawthorn White” is een kort akoestisch stuk met piano en viool. Het voelt als een kleine adempauze op de plaat. Ondanks de eenvoud klinkt het warm en sfeervol. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Counting Stars”, een melodisch en krachtig nummer. Hier hoor ik invloeden die doen denken aan de sfeer van Pink Floyd. Vooral de dromerige opbouw en de melodieën geven dat gevoel. Het is een van de sterkste nummers van het album. Waardering: 4.

Het album sluit af met “Last Stand”. Dit nummer heeft een duidelijke drive en een energieke sfeer. Het lied voelt aanstekelijk en vormt een sterke afsluiting van het album. De band eindigt daarmee krachtig en positief. Waardering: 4.

Als geheel vind ik Woodcut een gevarieerd en sfeervol album. De band combineert rustige stukken met krachtige momenten. Ook hoor ik invloeden van folk, klassieke muziek en traditionele progrock. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind. Het is geen extreem experimentele plaat, maar wel een album dat laat horen dat Big Big Train nog steeds sterk is in melodie, sfeer en verhalen in muziek.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Edge of the World van de Zweedse hardrockband Mad Invasion verscheen in 2021 en vormt het eerste echte studioalbum van de groep. Als ik naar deze plaat luister, hoor ik duidelijk dat de band veel liefde heeft voor klassieke hardrock uit de jaren zeventig en tachtig. De muziek bestaat uit stevige gitaren, duidelijke zang en soms ook toetsen die extra sfeer geven. De band probeert een mix te maken van melodie en kracht. Het resultaat is een album dat prettig wegluistert, al zijn niet alle nummers even spannend.

De opening van het album is het titelnummer “Edge of the World”. Dit nummer begint vrij traag en heeft een wat dreigende sfeer. De gitaren klinken zwaar en een beetje donker. Daardoor voelt het nummer bijna alsof er iets groots gaat gebeuren. Tegelijk blijft het geheel vrij rustig en komt de muziek niet echt tot een grote uitbarsting. De sfeer is goed, maar het nummer blijft een beetje op dezelfde lijn hangen. Daardoor vind ik het een redelijk begin van het album, maar geen echte knaller. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het tweede nummer “Scream’n Shout” heeft meteen meer tempo. De band klinkt hier energiek en enthousiast. Het refrein werkt ophitsend en geeft het gevoel dat het nummer gemaakt is voor een live publiek. De gitaren zijn vrolijker en de zang klinkt optimistisch. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen. Toch voelt het ook een beetje voorspelbaar. Het is gewoon een goed hardrocknummer zonder grote verrassingen. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Daarna komt “Crazy & Wild”. Dit nummer probeert stoer en rockend te klinken, maar blijft wat op de achtergrond. De melodie is niet heel opvallend en het tempo voelt een beetje gezapig. Het nummer is niet slecht, maar ook niet heel spannend. Het kabbelt een beetje door zonder echt indruk te maken. Daardoor blijft het waarschijnlijk minder goed hangen dan andere nummers op het album. Mijn waardering: 3 van 5.

“Devil’s Calling” heeft een iets andere sfeer. Het nummer klinkt bedachtzaam en een beetje afwachtend. De band bouwt de muziek langzaam op. De gitaren en toetsen zorgen voor een lichte spanning, alsof er iets dreigends in de lucht hangt. Het is een nummer dat meer op sfeer dan op snelheid leunt. Daardoor werkt het goed als afwisseling op het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

De titel van “Destruction” doet vermoeden dat het een heel zwaar en krachtig nummer wordt. Helaas maakt het nummer die verwachting niet helemaal waar. Het grootste deel van het lied blijft vrij rustig en mist wat kracht. Pas tegen het einde komt er meer energie in de muziek. Dat slot is sterk, maar het duurt even voordat het nummer daar komt. Daardoor voelt het een beetje alsof het nummer zijn eigen titel niet helemaal waarmaakt. Mijn waardering: 3 van 5.

Met “Until the End” komt er meer energie terug. De gitaarriff is meteen opvallend en het refrein werkt goed als meezinger. Het is een nummer dat waarschijnlijk goed werkt tijdens concerten. De melodie blijft makkelijk hangen en de band klinkt hier zelfverzekerd. Het enige vreemde is dat het nummer vrij abrupt eindigt, alsof het plotseling stopt. Toch blijft het een van de betere momenten van het album. Mijn waardering: 4 van 5.

Ook “Fallen Angel” hoort bij de sterkere nummers. De combinatie van een fijne riff en een duidelijke melodie werkt hier erg goed. Het nummer klinkt aanstekelijk en heeft een prettig ritme. Dit is een lied dat makkelijk meerdere keren achter elkaar kan worden beluisterd. De band laat hier goed horen waar ze sterk in zijn: melodieuze hardrock met een duidelijke structuur. Mijn waardering: 4 van 5.

Het nummer “Walking in the Shadows” heeft een goede basis, maar mist soms een beetje spanning. De muziek kabbelt hier en daar wat rustig door. Gelukkig maakt het refrein veel goed. Dat klinkt prettig en zorgt ervoor dat het nummer toch blijft hangen. Het is een degelijk lied dat goed in het midden van het album past. Mijn waardering: 3,5 van 5.

“Trial by Fire” is opnieuw een aardig nummer. De band speelt strak en de melodie is netjes opgebouwd. Toch had het nummer wat spannender mogen zijn. Het blijft een beetje veilig en neemt weinig risico. Daardoor voelt het meer als een degelijk albumtrack dan als een hoogtepunt. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het album sluit af met “Cry Mercy”. Dit nummer laat de band horen in een stabiele en solide vorm. Het is een degelijke hardrocktrack met een goede balans tussen gitaren en zang. Het nummer springt niet extreem eruit, maar vormt wel een nette afsluiting van het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Als ik het hele album bekijk, hoor ik een band die duidelijk plezier heeft in klassieke hardrock. Mad Invasion maakt muziek die sterk leunt op melodie en traditionele rockelementen. Niet elk nummer is even spannend, maar er staan genoeg goede momenten op de plaat om het interessant te houden. Vooral “Until the End” en “Fallen Angel” laten horen wat de band echt kan. Daardoor blijft Edge of the World een solide debuut voor liefhebbers van melodieuze hardrock.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album “Alter Bridge” is het achtste studioalbum van de Amerikaanse rockband Alter Bridge. De plaat kwam uit op 9 januari 2026 en volgt het vorige album Pawns & Kings uit 2022 op. Het album werd opgenomen in onder andere de bekende 5150-studio in Los Angeles en ia geproduceerd door Michael “Elvis” Baskette. Het is mijn kennismaking met deze band.

De muziek klinkt krachtig, modern en tegelijk herkenbaar voor hard rock fans.: zware gitaren, grote refreinen en emotionele zang.

Het album duurt iets meer dan een uur en bevat twaalf nummers. Veel liedjes hebben een stevige rockbasis, maar er zijn ook rustige en meer emotionele momenten.

De algemene sfeer van het album

Ik merk dat het album een vrij donkere maar ook energieke sfeer heeft. De teksten gaan vaak over problemen in de moderne wereld, vermoeidheid door werk of tournees, en de druk van het dagelijks leven. Maar er zit desondanks veel kracht in de songs.

De gitaren van Mark Tremonti zijn zwaar en technisch, terwijl de stem van Myles Kennedy hoog en emotioneel blijft. Soms zingen ze samen of wisselen ze elkaar af. Dat zorgt voor afwisseling binnen de nummers.

De ritmesectie – bassist Brian Marshall en drummer Scott Phillips – houdt alles strak en krachtig. Daardoor voelt het album stevig en energiek, zelfs bij de rustigere stukken.

Het eerste nummer “Silent Divide” opent het album meteen met sterke gitaren en een krachtige sfeer. Het voelt bijna als een statement: de band laat meteen horen dat ze (nog steeds) hard kunnen spelen.

Daarna volgt “Rue the Day”, dat een iets melodischer karakter heeft. Het nummer combineert zware riffs met een groot refrein dat goed blijft hangen.

Met “Power Down” komt er nog meer energie. Dit nummer klinkt sneller en agressiever en geeft het album echt vaart. Sommige recensies zien dit nummer als het moment waarop de plaat echt op gang komt.

“Trust In Me” valt op omdat Mark Tremonti hier een groot deel van de zang doet. Dat geeft het nummer een andere kleur dan de meeste andere liedjes.

“Disregarded” is juist een stevig rocknummer met sterke drums en zware gitaren. Het klinkt donker en intens.

“Tested and Able” hoort bij de zwaarste nummers van het album. Het nummer heeft krachtige riffs en laat goed horen hoe sterk de band muzikaal is.

Daarna volgen “What Lies Within” en “Hang By A Thread”. Vooral dat laatste nummer is rustiger en emotioneler. Het geeft even een pauze tussen de zwaardere nummers.

“Scales Are Falling” heeft een meer atmosferische sfeer met verschillende muzikale momenten en solo’s. Het nummer groeit langzaam naar een krachtig einde. “Playing Aces”heeft een erg fraaie rif en en gaat geruisloos over in “What are You Waiting For” dat bij vlagen wat chaotisch op mij overkomt door het hoge tempo.

Daarna komt het afsluitende nummer “Slave To Master”. Dit is het langste nummer van het album, met een lengte van ongeveer negen minuten. Het begint rustig en donker, maar bouwt langzaam op naar een groot en zwaar einde.

Conclusie
De muziek opm dit album is krachtig, melodisch en soms emotioneel. Ouderwetse hardrock met een dikke laag hedendaagse invloeden De gitaren zijn zwaar, de zang is indrukwekkend en de nummers hebben vaak grote refreinen die goed blijven hangen. Tegelijk laat de band ook rustiger en gevoeliger momenten horen.

www.jorrosmuziekkeuze.nl ./ www.mijn-beste-muziek.nl

De muziek op dit album is rustig, dromerig en een beetje mysterieus. De band combineert elektronische klanken met gitaren en zachte zang. Dat past ook goed bij de titel van de plaat.

Wanneer ik naar Dream luister, valt meteen op dat de muziek veel sfeer heeft. Het album is niet gemaakt om snel en luid te zijn. In plaats daarvan kiest de band voor langzame ritmes, rustige melodieën en veel ruimte in het geluid. Dat maakt het album prettig om met aandacht te beluisteren, bijvoorbeeld ’s avonds of wanneer je rustig wilt nadenken.

De zang speelt een grote rol op dit album. De stem klinkt zacht en soms een beetje zwevend. Daardoor voelt de muziek vaak emotioneel en persoonlijk. De zangeres probeert niet om heel krachtig te zingen, maar juist om een bepaalde sfeer te creëren. Dat werkt goed bij de muziekstijl van de band.

Een ander belangrijk element op het album zijn de elektronische geluiden. Synthesizers en samples worden veel gebruikt. Deze elektronische klanken zorgen voor een soort achtergrondlaag in de muziek. Daaroverheen hoor je gitaren en zang. Het resultaat is een mix van elektronische muziek en alternatieve pop.

Soms heeft de muziek ook iets weg van trip-hop. Dat betekent dat de ritmes langzaam zijn en dat de muziek een beetje donker of melancholisch kan klinken. Maar tegelijk blijft de muziek toegankelijk. De band probeert niet ingewikkeld te doen. De nummers blijven meestal rustig en melodieus.

Wat ik sterk vind aan het album is de samenhang tussen de nummers. Veel albums voelen als een verzameling losse liedjes. Bij Dream voelt het meer alsof alle nummers samen één geheel vormen. De sfeer blijft steeds vergelijkbaar.

De gitaren worden op een subtiele manier gebruikt. Je hoort ze vaak niet als harde rockgitaren, maar meer als zachte klanken op de achtergrond. Soms spelen ze lange tonen die de sfeer van het nummer versterken. Dat geeft de muziek een ruim en zwevend gevoel.

Ook de productie van het album is interessant. De band gebruikt veel lagen in de muziek. Op de achtergrond hoor je vaak kleine geluiden, zoals echo’s, effecten of extra synthesizers. Die details vallen niet altijd meteen op, maar ze maken de muziek wel rijker.

Niet elk nummer is even sterk. Liedjes lijken soms een beetje te veel op elkaar. Daardoor kan het album voor sommige luisteraars misschien iets te saai worden. Ook mensen die vooral snelle of energieke muziek zoeken, zullen dit album minder interessant vinden.

Maar voor luisteraars die houden van dromerige en atmosferische muziek is Dream juist een mooie plaat. Het album heeft een rustige schoonheid. De muziek probeert geen grote show te geven, maar wil een bepaalde emotie overbrengen.

Als ik het album in één zin moet samenvatten, zou ik zeggen dat Dream een rustige, sfeervolle en emotionele plaat is. De combinatie van zachte zang, elektronische klanken en atmosferische gitaren zorgt voor een fijn geluid.

Het album laat zien dat Sophya een band is die veel aandacht heeft voor sfeer en emotie. Voor liefhebbers van rustige alternatieve muziek kan Dream daarom een mooie ontdekking zijn.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst