Desert So Green is het derde album van de experimentele Amerikaanse muziekband Winged Wheel. Het kwam uit op 9 januari 2026 via het platenlabel 12XU.

Dit album volgt op hun eerdere albums No Island (2022) en Big Hotel (2024). De band bestaat uit ervaren muzikanten die uit verschillende andere projecten komen en samen muziek maken die moeilijk in één muziekstijl past.

Hoe klinkt het album?

Het geluid van Desert So Green is, zo lees ik, rustiger en bedachtzamer dan op hun vorige album Big Hotel. In plaats van hele lange, wilde jams, zijn de nummers hier meer bewust opgebouwd en werken ze meer met sfeer en structuur.
Toch is het geen standaard popalbum: het voelt experimenteel en soms zelfs min of meer psychedelisch. Veel nummers hebben dunne, hypnotiserende ritmes, gelaagde gitaren en geluidscènes die aan films of vrije jams doen denken.

De muziek balanceert vaak tussen opwinding en spanning, waardoor het album tegelijk intens en intrigerend klinkt, maar daardoor niet altijd makkelijk toegankelijk is voor iedereen.

Opname en aanpak

Desert So Green is opgenomen in lente 2025 in Rec Room Studios bij Chicago, nadat de band een tour door het Amerikaanse Midwest had gedaan. Door samen live te spelen ontstond er meer samenhang in hun muziek, en dat hoor je terug in de manier waarop de nummers zijn opgebouwd.

De band nam minder een experimentele houding aan en koos er bewust voor om ideeën eerst uit te denken voordat ze opgenomen werden. Daardoor is het geluid vaak meer doelgericht en verfijnd dan op eerdere albums.

Algemene sfeer

Het album voelt soms duister, gelaagd en introspectief. Het klinkt alsof je door een woestijnlandschap loopt: open, soms spookachtig, met momenten van schoonheid en momenten van spanning. Het gevoel dat het oproept is niet zozeer vrolijk of dansbaar, maar eerder bezinning en exploratie.

Nummer-voor-nummer beschrijving

Canvas 11 is een opener die langzaam groeit. Je hoort laag voor laag geluid opbouwen tot iets wat bijna hypnotiserend voelt, met gitaren die om elkaar heen draaien. (4)

Canvas 2 – Iets korter en intenser dan de opener, met een soort mechanische, bijna motorische beat en vreemd vervormde geluiden die op verschillende momenten opduiken. Spreekt mij niet zo aan (3)

Speed Table – Meer ritmisch en krachtig. Het heeft snellere drums en gitaarlijnen die wat meer richting post-punk / krautrock gaan dan veel andere nummers op het album. Maakt een wat rommelige indruk, maar daar houd ik wel van. (3,5)

More Frog Poems – Langzaam en bijna mysterieus. Denk aan een ruimte-achtige song met repeterende drums en een ritme dat makkelijk in je hoofd blijft hangen. (3,5)

Beautiful Holy Jewel Home – Dit is het meest melodische nummer. Het voelt een beetje als een liedje met zang en structuur, maar wel op een niet-traditionele manier.(3,5)

Canvas 8 – Loopt anders dan de meeste nummers. Het springt tussen lawaaiige gitaren en rustige stukken heen en weer, alsof het een mix is van twee verschillende ideeën, (3,5)

Bird Spells – Dit nummer voelt levendig en puls-achtig, alsof het steeds tegen een soort breekpunt aanzit maar niet uit elkaar valt. (4)

I See Poseurs Every Day – Relatief toegankelijk, met een ritme dat wat meer “song” voelt dan de meeste andere nummers. Sommige luisteraars vergelijken het met een vreemde, speelse rocksong. (4)

The Suite Goes Quiet – De afsluiter is een enigszins vertragend en bedachtzame compositie , met een gevoel van afronding en reflectie, bijna alsof de muziek langzaam vervaagt. (4)

WAARDERING: 7,3
www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

The Tower is een album van de Luxemburgse artiest Rome, uitgebracht op 19 december 2025. Het is een introspectief en donker folk-album met invloeden uit neofolk, industriële muziek en minimalistische rock. Het is gemaakt door Jérôme Reuter, de man achter Rome, en valt op door zijn rustige, diepgaande stijl en poëtische teksten.

Het album kwam tegelijk uit met een ander album van zijn hand (The Hierophant), en samen vormen deze twee albums een soort dubbelproject dat Rome maakte na twintig jaar muziek maken. The Tower kijkt vooral naar binnen, naar persoonlijke thema’s, zelfreflectie en symboliek, terwijl het andere album een groter spiritueel verhaal vertelt.

Heel kort samengevat: Dit is een fantastisch album. Het geluid is ingetogen, met gitaar, zang, lichte percussie en akoestische arrangementen. Prachtige melodieën met de zeer goed passende stem. Het klinkt niet als gewone popmuziek, maar meer als muzikale poëzie waar je aandacht voor moet hebben.

www.mijn-beste-muziek.nl en www.jorrosmuziekkeuze.nl

Track voor track::

The Twine and the Twist
Dit is het eerste nummer op het album. Je hoort hier rustige piano en gitaar en een dromerige sfeer. Het voelt een beetje dreigend als het begin van een spookachtige reis: mysterieus en een tikkeltje donker..(4,5)

To the Great Work Only
Deze track voelt wat minder donker. Het heeft meer ritme en gaat  over vrijwillige afzondering en innerlijke toewijding. (4,5)

Twilight Leaves
Een wat zachter en melancholischer lied. Het gaat over een reis uit duisternis en verdriet naar innerlijke kracht. De beelden van schemering geven een sfeer van overgang: tussen dag en nacht, leven en pijn. (4)

The Lighthouse and the Catacombs
Dit nummer geeft een bijna filmisch gevoel. Het gaat over trouw blijven aan overtuiging in een tijd van verval.. Het beeld van een vuurtoren en een vlam staat voor hoop en innerlijk geloof. (4,5)

This Slaughter Behold
Dit nummer voelt erg serieus en donker. De titel symboliseert een gevoel van confrontatie met het moeilijke of zelfs pijnlijke. De tekst gaat om de tragiek van oorlog en de dubbelheid tussen eer en zinloosheid.. (4,5)

Remember to Dare
Een beetje een waarschuwing of aanmoediging. De tekst gaat over continuïteit, trouw aan oude principes en volhouden in een onzekere tijd. Het beeld van een vlam die wordt doorgegeven van generatie op generatie laat zien dat overtuigingen blijven bestaan, ook als zekerheden wankelen. De muziek klinkt hier krachtig en bedachtzaam tegelijk. (4,5)

Mine Were of Marble
De titel heeft iets stoffelijks en stevig. Dit lied voelt rustig maar ook een beetje ongrijpbaar, alsof de woorden verwijzen naar iets dat moeilijk vast te houden is. De kern is: loslaten wat voorbij is, vasthouden aan het licht waar je naartoe wilt, en in eenzaamheid je innerlijke vonk bewaren. De tweestemmigheid is prachtig. (4)

The Baron (Ordeal by Fire)
Een bijzondere titel. Over overgave aan iets groters dat altijd al aanwezig is. De kern is: zoeken naar richting in onzekerheid, en vertrouwen op een innerlijk of spiritueel kompas.  (4)

Ire and Troth
Ire betekent woede en trots heeft te maken met trouw of belofte. Dit nummer voelt als een confrontatie tussen gevoelens van boosheid en loyaliteit. Echte vooruitgang vraagt moed, confrontatie en de bereidheid om iets in beweging te zetten. (4,5)

This Hour Her Vigil
Het laatste nummer voelt echt als een afsluiter. “Vigil” betekent waakzaamheid, alsof je bij iets blijft tot het voorbij is. Het klinkt rustig maar diep, en gaat over cynisme, teleurstelling en het gevoel dat alles afstevent op vernietiging. Blind genieten zonder verantwoordelijkheid leidt tot ondergang voor iedereen. (4)

Samengevat:
The Tower is niet zozeer een vrolijk popalbum, maar meer een muzikale verkenning van diepere thema’s. De nummers klinken rustig, donker, en zijn gemaakt om echt naar te luisteren. Als je van poëtische teksten en introspectieve folk houdt, dan is dit album een mooie muzikale ervaring.

WAARDERING: 8,5

www.jorrosmuziekkeuze.nl

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, viel mij meteen op hoe rauw en direct het klinkt. Eagulls is het debuutalbum van de gelijknamige band uit Leeds en kwam uit in 2014 via het label Partisan Records. De plaat kreeg veel aandacht in de Britse en Amerikaanse muziekpers, onder andere van NME en Pitchfork. Veel critici zagen de band als een frisse, maar ook felle stem binnen de moderne post-punk.

De muziek op dit album is stevig en soms zelfs agressief. De gitaren klinken scherp en snijdend, met veel galm en echo. De bas dreunt vaak donker op de achtergrond en de drums klinken strak en energiek. De zang van George Mitchell is opvallend: hij zingt niet netjes of glad, maar eerder schreeuwend en emotioneel. Dat geeft de nummers een gevoel van frustratie en urgentie.

Wat ik interessant vind, is dat de band duidelijk is beïnvloed door oudere post-punkbands zoals The Cure en Gang of Four, maar toch modern klinkt. Je hoort de jaren tachtig terug in de sfeer, maar de productie is harder en voller. Sommige stukken doen zelfs denken aan shoegaze, door de lagen gitaar die over elkaar heen schuiven.

De teksten op het album gaan vaak over vervreemding, onrust en het gevoel niet helemaal te passen in de wereld om je heen. Het klinkt soms boos, soms verdrietig. Er zit weinig vrolijkheid in deze plaat. Toch is het geen sombere luisterervaring, omdat de energie zo hoog ligt. De nummers zijn meestal kort en krachtig. Ze blijven niet te lang hangen, maar slaan snel toe.

De productie is bewust niet te gepolijst. Het album klinkt ruw, alsof je de band live in een kleine zaal hoort. Dat past goed bij hun stijl. In 2014 traden ze veel op en stonden ze ook in de VS in de belangstelling. Ze speelden zelfs bij Late Show with David Letterman, wat voor een jonge Britse post-punkband best bijzonder was.

Als ik het album in één zin moet samenvatten: het is een harde, emotionele en energieke plaat die laat horen hoe modern post-punk in 2014 kon klinken.

WAARDERING: 7,4

www.mijn-beste-muziek.nl

k luister steeds vaker naar Metal en daarin spreekt vooral de atmosferische en melodische metal me zeer aan. Dus ook dit album van Blut aus Nord, Het is het zestiende studioalbum van deze artiesten het verscheen op 28 november 2025 via Debemur Morti Productions. De band bestaat al sinds 1993, maar dit album is voor mij een eerste kennismaking.

Dit album duurt ongeveer 51 à 52 minuten en bevat zeven nummers. Wat mij vooral opvalt, is dat het niet voelt als losse tracks, maar als één lange muzikale reis.

De stijl van het album:

Ik hoor hier een toch wel eigen invulling van de atmosferische black metal. De gitaren klinken melodisch en bestaan vaak uit meerdere lagen tegelijk. Daardoor ontstaat een vol en breed geluid. Daarnaast gebruiken ze synthesizers en keyboards die zorgen voor een ruimtelijk en bijna kosmisch gevoel. De muziek voelt alsof ik door een donkere ruimte zweef.

De sfeer is belangrijker dan snelheid. Natuurlijk zijn er stevige riffs en felle stukken, maar er zijn ook rustige, bijna dromerige momenten. Sommige delen doen zelfs denken aan post-rock of shoegaze, maar dan gemengd met de donkere ondertoon van black metal.

Nummer voor nummer

Shadows Breathe First
Dit openingsnummer begint rustig en bouwt langzaam op. Ik hoor gitaren die als lagen over elkaar heen schuiven. Daarna wordt het ineens intenser. De sfeer is donker, maar ook hypnotiserend. Dit nummer zet meteen de toon van het album. (4)
Seclusion
Hier klinkt de muziek iets langzamer en blijft wat meer ingetogen. Er zit veel ruimte in het geluid. Het nummer voelt eenzaam en naar binnen gericht, wat goed past bij de titel. De melodieën bewegen langzaam vooruit. De band zet hier vooral sfeer neer in plaats van kracht.(4)
The Ordeal
Dit is emotioneler en heftiger. De zang klinkt soms schreeuwend en dan weer meer gedragen. Voor mij voelt dit als een innerlijke strijd in muziek omgezet. Het nummer heeft veel dynamiek en verandert regelmatig van ritme. (4)
The Fall Opens The Sky
Dit nummer begint krachtig. De drums stuwen het geheel vooruit en de gitaren klinken groot en open. Het heeft iets groots en episch. Ik hoor hier ook progressieve invloeden: het nummer ontwikkelt zich steeds verder en blijft niet hangen in één simpel patroon. Er ontstaat een prachtige geluidsmuur die even plotseling weer verdwenen is om in een ander ritme opnieuw opgebouwd te worden. (4)
What Burns Now Listens
Hier hoor ik opnieuw een mix van rust en intensiteit. Het nummer klinkt mysterieus. Soms is het bijna dromerig, daarna weer stevig en donker. Het voelt als een belangrijk deel van het verhaal dat dit album vertelt, alsof alles langzaam samenkomt. (4)
Twin Suns Reverie
Dit is het kortste nummer van de plaat. Het klinkt meer als een instrumentaal tussenstuk. Geen harde uitbarstingen, maar een rustige, bijna ambient sfeer. Voor mij werkt het als een adempauze voor het lange slotstuk. (3,5)
The End Becomes Grace
Het laatste nummer duurt ruim twaalf minuten en voelt echt als een afsluiting. De muziek bouwt langzaam op, kent rustige stukken en krachtige uitbarstingen. Ik hoor melodische gitaren, atmosferische klanken en ook momenten die teruggrijpen naar de klassieke black-metalsfeer van de band. Aan het einde voelt het alsof alles netjes wordt afgerond. (4)

Het totaalgevoel

Voor mij voelt dit album als een reis door geluid: van donker en intens naar dromerig en bijna kosmisch. Elke track heeft een eigen sfeer, maar samen vormen ze één geheel. Wie houdt van metal die verder kijkt dan alleen snelheid en agressie, kan hier veel in ontdekken. 
WAARDERING: 7,9

www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Dagger van de band Ist Ist kwam uit op 6 februari 2026 en heeft 10 nummers. De muziek ligt in het post-punk / elektronische rock-gebied met veel bas, gitaar, drum en synthesizer, en de sfeer is donker, ritmisch en meeslepend.  De eerste naam die in mij opkomt bij het luisteren naar dit album is New Order.

I Am The Fear
Dit is de openingssong en zet meteen de toon van het album. Het klinkt energiek, groot en vol met beats en gitaren. De zang klinkt vol emotie en de muziek voelt als een statement: serieus, krachtig en klaar voor een groot publiek. (4)
Makes No Difference
Dit nummer klinkt als een lofzang. Het heeft een pakkende melodie en een refrein dat blijft hangen. De zang en de bas spelen mooi samen en het voelt alsof je het meteen mee wilt zingen. (4)
Warning Signs
Hier gaat de band verder met sterke ritmes en melodieën. Het nummer voelt levendig en heeft zelfs wat pop-achtige trekjes, maar het blijft donker en vol emotie. (3,5)
Burning
Dit nummer heeft geen super duidelijk refrein, maar de gitaren en bas zijn waar nodig krachtig en het blijft intrigerend en met energie.(3,5)
The Echo
Hier hoort je een mix van elektronica en rock. De melodie is aanstekelijk en beklijft direct. . Dit is een nummer dat je mee laat bewegen. (4,5)
Encouragement
Dit liedje begint rustig, bijna minimalistisch. Langzaam bouwen de drums en synths op waardoor het nummer groeit en er een soort spanning ontstaat die overgaat in een strak ritme . Als de zang invalt is het plaatje compleet en prachtig. (4)
I Remember Everything
Dit nummer heeft wederom een prettige melodie en. De opbouw voelt stevig en de zang klinkt alsof hij iets belangrijks vertelt — iets dat blijft hangen in je hoofd. (4)
Obligations
Dit is een korter nummer, maar het heeft een sterke groove. De bas en drums zijn belangrijk hier en geven het een continu ritme dat blijft trekken, zelfs als de melodie simpel is. (3,5)
Song For Someone
Dit liedje klinkt zachter en gevoeliger. Het begint meer atmosferisch en langzaam, met zang en instrumenten die een meer emotionele sfeer neerzetten. Het voelt wat kwetsbaarder dan de andere nummers. (4)
Ambition
Het laatste nummer sluit het album af met energie en drive. Het is een passende afsluiter: krachtig, vol met ritme en melodie. (4)

Dagger voelt als één geheel: donker, ritmisch en meeslepend. De band laat horen dat ze hun geluid goed kennen en het album klinkt volwassen en vol vertrouwen. De nummers verschillen wel in tempo en sfeer, maar dragen allemaal bij aan de herkenbare stijl van Ist Ist

WAARDERING: 7,8

www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Het album Crosses van de gelijknamige band (geschreven als †††) is een bijzondere plaat.  Het album heeft vijftien nummers en voelt alsof je naar een filmische, sfeervolle reis luistert in plaats van naar standaard pop of rockmuziek.

Het eerste wat opvalt is de sfeer. Veel muziek op dit album klinkt donker en rustig, maar toch vol lagen en geluiden. Soms hoor je zachte gitaar, dan weer elektronica of lichte beats. Het klinkt vaak dromerig, alsof je in gedachten verzinken bent tijdens het luisteren. Het is muziek die niet hard schreeuwt, maar je langzaam pakt en vasthoudt.

De zang van Chino Moreno is niet zoals bij veel bands uit de alternatieve rock hoek. Hij zingt vaak zacht en melodisch, bijna fluisterend. Zijn stem past goed bij de muziek, omdat het niet botst, maar juist mee vloeit met de andere geluiden. Het voelt persoonlijk en soms een beetje mysterieus.

Er zijn ook geen schreeuwerige gitaarsolo’s of snelle drums. In plaats daarvan luister je naar emotie en sfeer, met melodieën die blijven hangen. Sommige nummers lijken langzaam te bewegen, maar op een manier die prettig is om naar te luisteren zonder verveling.

Toch is het album waarschijnlijk niet voor iedereen. Als je van dansmuziek met veel tempo of rock met harde riffs houdt, dan kan dit album misschien saai overkomen. Het is niet muziek die meteen in je hoofd springt met een vrolijk refrein. Maar als je van rustige, mysterieuze en elektronische muziek houdt, dan is dit album juist erg interessant.

De productiekant is ook goed. Elk instrument klinkt duidelijk, de elektronica ondersteunt de zang en de mix zorgt ervoor dat niets te veel overheerst. Het klinkt verzorgd en goed bedacht. De band heeft echt nagedacht over hoe het geheel moet klinken.

Qua variatie heeft het album absoluut genoeg te bieden. Sommige nummers zijn ingetogen en langzaam, andere hebben iets meer ritme en energie. Dat maakt dat je niet meteen verveeld raakt na één of twee nummers.

In het algemeen is Crosses (†††) een origineel en sfeervol album. Het is niet mainstream, maar juist daardoor interessant. Het vraagt dat je aandachtig luistert en je ervoor openstelt. Voor fans van donkere, rustige en elektronische muziek is dit een aanrader. Voor mensen die van snelle, vrolijke hits houden, is het misschien minder geschikt.

www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Toen ik EXPO beluisterde voelde het meteen als een album dat bewust afstand neemt van toegankelijke indie-rock. In plaats van duidelijke refreinen en/of simpele structuren kiest de band voor een gelaagde aanpak waarin gitaren, elektronica en ritmische experimenten voortdurend in elkaar schuiven. Door deze aanpak klinkt de plaat minder direct dan eerder werk, maar ook ambitieuzer en zelfverzekerder.

De sfeer beweegt zich continu tussen analoog en digitaal. Soms hoor ik vervormde gitaren die bijna oplossen in mistige soundscapes, terwijl op andere momenten mechanische ritmes en subtiele synthlagen het geheel richting art-rock en psychedelische elektronica duwen. Die combinatie maakt het luisteren uitdagend, maar ook interessant: het album groeit vooral bij herhaalde luisterbeurten. Zo viel mijn waardering na elke keer luisteren hoger uit.

Wat me opvalt is de sterke nadruk op de productie. Geluiden lijken zorgvuldig geplaatst, alsof elk nummer een kleine geluidsinstallatie is. Tegelijk blijft er genoeg dynamiek aanwezig om de spanning vast te houden.

Niet alles werkt even sterk. Sommige passages klinken wat rommelig, waardoor de plaat soms moeilijk kan aanvoelen. Toch wegen de hoogtepunten zwaarder: daar komt de combinatie van melodie, sfeer en experiment precies samen. Het is geen makkelijke luisterplaat, maar wel een die blijft intrigeren en steeds nieuwe details prijsgeeft. Juist die zoektocht naar vernieuwing maakt het album waardevol binnen het hedendaagse alternatieve landschap.

Nummer-voor-nummer beschrijving met waardering

Intro – 3 
Een korte opening die weinig toevoegt in mijn beleving

Picto – 4
Een nummer met meerdere gezichten. Het nummer trekt me direct het album in en voelt energiek zonder zijn mysterie te verliezen.

I Could Just Do It – 3,5
Iets losser en dromeriger. Minder uitgesproken, maar wel prettig in opbouw.

Build a Box Then Break It – 3,5
Speelt met structuur en vervorming. Interessant idee, al blijft de emotionele impact wat beperkt.

This Time I’m Present – 4
Meer focus en melodie. Hier hoor ik duidelijk hoe experiment en toegankelijkheid samenkomen.

Showroom Poetry – 4,5
Een van de hoogtepunten. Rijke sfeer, sterke spanningsopbouw en een blijvende indruk.

Expo – 4
Het titelnummer vat de plaat goed samen: gelaagd, licht vervreemdend en toch samenhangend.

Square Root of None – 3,5
Conceptueel boeiend, maar iets minder memorabel dan de sterkste momenten.

Weights & Measures – 3,5
Atmosferisch en zorgvuldig opgebouwd, al blijft het wat afstandelijk.

A Modern Low – 4
Melodisch sterk en voelt emotioneel erg goed aan. Een laat hoogtepunt.

Incomplete Symphony – 4
Passend slot dat open blijft aanvoelen. Een sfeervolle afronding.

Zie ook www.mijn-beste-muziek.nl

Ik zie het album Saosin uit 2006 als een sterk en belangrijk begin voor de band. Het geluid laat duidelijk horen waar ze voor staan: een combinatie van stevige gitaren, emotionele zang en sterke melodieën. De muziek komt uit de post-hardcore en emo, maar klinkt toch toegankelijk. Daardoor spreekt het zowel liefhebbers van hardere rock als fans van melodie aan.

Wat mij vooral opvalt, is de verzorgde productie. Alles klinkt helder en goed in balans, met veel aandacht voor de zang. Tegelijk voelt het niet afstandelijk, omdat er genoeg emotie in zit. Die mix van strak spel en gevoel maakt het album interessant om te luisteren. De nummers wisselen goed af tussen rustig en krachtig, vaak met een opbouw naar een groot refrein. Dat zorgt voor spanning, al klinkt die structuur soms wat herhalend. Ook had een iets ruwer geluid het geheel spannender kunnen maken.

De zang is een groot pluspunt. Die is hoog, zuiver en vol emotie, en past goed bij de eerlijke en herkenbare teksten. Daardoor krijgt het album een persoonlijke sfeer. Als geheel voelt het als een reis langs verschillende stemmingen, waardoor het prettig is om in één keer te beluisteren.

De nummers zelf bieden een goede mix. De opening bouwt rustig op, daarna volgen stevigere tracks en melodieuze meezingers. Sommige nummers springen eruit door hun sterke refrein of extra energie, terwijl andere juist meer ingetogen en sfeervol zijn. Dat zorgt voor variatie, al lijken sommige liedjes qua opbouw op elkaar.

Mijn conclusie blijft duidelijk positief: het is geen perfect album, maar wel een sterke, emotionele en melodieuze plaat die laat horen wat de band kan. Met een waardering van ongeveer 3,8 blijft het een album dat nog steeds goed werkt van begin tot eind.

Ik zie Apnea van O Children als een donker en sfeervol album dat vooral draait om gevoel en langzaam opgebouwde spanning. Het is geen toegankelijke of vrolijke muziek, maar eerder iets wat je rustig moet ondergaan. De combinatie van lage zang, diepe bas, trage drums en echoënde gitaren zorgt voor een bijna filmische sfeer, alsof ik naar een soundtrack luister in plaats van losse nummers.

Wat mij vooral opvalt, is dat de kracht niet zit in pakkende refreinen of snelle melodieën. Alles draait om subtiliteit en emotie. De nummers nemen de tijd om zich te ontwikkelen en vragen geduld. Als ik die tijd neem, hoor ik veel oprechtheid en kwetsbaarheid in de zang, wat het persoonlijk maakt.

De sfeer is somber, maar niet leeg. Ik hoor vooral melancholie, rust en introspectie. Daardoor past het album goed bij momenten waarop ik wil nadenken of even stil wil staan. Tegelijk snap ik dat het voor sommige luisteraars te traag of te donker kan zijn.

Wat ik sterk vind, is dat de band duidelijk een eigen koers volgt en niet probeert om makkelijk toegankelijke hits te maken. Dat maakt het geheel authentiek. Voor mij is Apnea dan ook een album dat langzaam groeit en vooral indruk maakt als ik in de juiste stemming ben.

Nummer-voor-nummer beschrijving

Holy Wood opent lekker donker en begint licht ingetogen. Dat past goed bij de sfeer van het album. In het tweede deel wordt het robuuster, waarna een dromerig slot volgt dat mooi blijft hangen. (4)

The Realest heeft meer tempo. In het begin blijven zang en muziek nog rustig, maar al snel ontstaat er meer beweging en spanning. Dat geeft het nummer extra energie. (3,5)

Red Like Fire start vrij kalm; de vonken vliegen er niet meteen vanaf. Het refrein voelt sterker en het stevigere slot maakt het nummer uiteindelijk overtuigender. (3,5)

Oceanside vind ik dubbel. Het deuntje is simpel en kan wat saai overkomen, maar tegelijk zit er iets aanstekelijks in. Mijn waardering hangt echt af van mijn stemming. (3,5)

PT Cruiser begint met een stevige riff en directere zang. Dit voelt als een nummer met ziel en kracht, en daardoor één van de sterkere momenten van de plaat. (4)

I Know You Love Me heeft twee gezichten. Het eerste deel blijft wat terughoudend, maar het tweede deel overtuigt duidelijk meer en tilt het nummer omhoog. (4)

Yours For You is erg sterk: goed tempo, donkere zang, mooie achtergrondstemmen en een prettig refrein. Dit is een van de meest meeslepende tracks. (4)

H8 City bouwt fraai op en laat horen hoe goed de band spanning kan creëren zonder haast. (4)

Swim is eveneens sterk, met een lichte dreiging in de sfeer die goed past bij het donkere karakter van het album. (4)

Solid Eyes houdt het duister en blijft daardoor prettig in dezelfde wereld. Een degelijk en sfeervol nummer. (4)

Chimera sluit af met een fijne melodie en overtuigende zang. Het voelt als een rustige maar passende afronding van de plaat. (4)

What the Nite Is All About is het tweede studio-album van Nite Stinger, uitgebracht op 23 januari 2026 via het Duitse label Pride & Joy Music. Het bouwt voort op de klassieke ’80s-hardrocksound van hun debuut uit 2021, maar heeft een iets modernere scherpte en productie.

De muziek op dit album ademt de geest van de jaren ’80 glam/hardrock: energieke riffs, meezingbare refreinen, melodische vocalen en een general vibe die je het gevoel geeft alsof je op de Sunset Strip in Los Angeles staat.

Belangrijke thema’s op de plaat zijn onder meer nachtleven en feesten, vrijheid en romantiek, avontuur en levenslust

De band wil hiermee vooral die pure old-school hardrock-sfeer herbeleven in een hedendaags jasje. Nite Stinger heeft de laatste jaren veel live-ervaring opgedaan, wat ook op dit album terug te horen is in de energie en het spel.

Tracklist:
1. You Know Why.is een nummer waarin de ik-figuur nogal overtuigd is van zijn ego. You Know Why You Want Me. (3,5)
2. Your Own Way To Be is muzikaal wat spannender en in tegenstelling tot de overige nummers minder een opzwepende meezinger. (3,5)
3. In The Night Is Never Over een liefdesverklaring aan de nacht en het nachtleven. Een nummer met een wat minder stevig karakter. (3,5)
4. Love & Freedom is een liefdesverklaring aan een onbekende die ineens opduikt in het leven van de verteller. (3,5)
5. Only You is een bevestiging van liefde aan de huidige partner. Een geweldige meezinger die het live goed doet. (3,5)
6. Fantasy heeft een fijne rif en een mooi refrein. Headbangers gevraagd, maar behalve dat ook fijn in de auto (4)
7. What The Nite Is All About. Je hebt een date en hoopt dat de nacht geluk brengt. Net als Fantasy een iets hogere score voor deze track. (4)
8. High Above is misschien wel het meest opzwepende nummer want opnieuw een meezinger van jewelste. (3,5)
9. Highway Bound krijgt van mij ook een iets hogere rating. Een fijne melodie en een erg prettige gitaarsolo. Een nummer dat energie uitstraalt. (4)
10. All The Love That You Need is het meest ingetogen nummer van dit album. (3,5)
11. Reach The Sky is een catchy afsluiter met wederom een prettige riff. Niet alleen en prima afsluiter van het album, maar ook live een mooie toegift.(3,5)

Het album is geproduceerd door Henrique Canalle (van Spektra) samen met bassist Bento Mello zelf, wat een kloppend, energiek geluidsbeeld oplevert.

Het geluid wordt door kritische reviewers omschreven als glad en krachtig, met scherpe gitaarriffs, stevige drums en sterke refreinen die ontworpen zijn om mee te zingen. Sommige kritieken noemen dat de productie af en toe wat te gepolijst klinkt — maar over het algemeen wordt het album geprezen als een goede ode aan het genre.

Kort samengevat is What the Nite Is All About een moderne rockplaat vol nostalgische knipogen naar de jaren ’80, stevig uitgevoerd, melodisch en perfect voor liefhebbers van vintage hardrock met een frisse draai.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Voor mij voelt Sommargryningsljus van Kaipa als zo’n album dat meteen een ruime voldoende scoort, al lang vóórdat de laatste noot heeft geklonken. Het is een plaat die duidelijk geworteld is in de rijke traditie van symfonische progrock, maar tegelijk fris en levendig klinkt. De opener is een kort intro, maar vanaf de  eerste maten van Seven Birds  hoor ik dat hier met zorg, liefde en vooral muzikaal vakmanschap is gewerkt. Alles ademt zorgvuldigheid: de composities, de arrangementen tot aan  de kleinste klankdetails.

Het is bijzonder hoe natuurlijk de muziek stroomt. Veel progressieve rock kan soms technisch of afstandelijk aanvoelen, maar hier gebeurt precies het tegenovergestelde. De nummers ontwikkelen zich organisch, alsof ze zich langzaam openen in het ochtendlicht waar de titel naar verwijst. Daarbij is het goed te weten dat het (concept)album een nachtelijk verhaal vertelt. Van zonsondergang tot zonsopkomst.

De kracht van dit album zit voor mij vooral in de balans tussen toen en nu. De klassieke progrock is beslist aanwezig maar wel met een moderne overjas. De lange nummers zijn er nog steeds en die zijn gevuld met het vertrouwde symfonisch geluid. Maar alles is modern geproduceerd en dat maakt het fris en levendig en voorkomt een stoffig gevoel.  Die combinatie maakt dat Sommargryningsljus zowel trouwe progfans als nieuwkomers kan aanspreken. Het voelt als een brug tussen verleden en heden, zonder geforceerd te zijn.

De muzikale prestaties zijn indrukwekkend.  Instrumentale passages zijn rijk en gelaagd, maar dienen altijd het geheel. Niemand probeert te domineren; alles werkt samen in dienst van de compositie. Maar let vooral eens op de drummer.

Wat me verder goed bevalt, is hoe goed de spanningsopbouw in elk nummer werkt. De langere stukken nemen echt de tijd om zich te ontvouwen, waardoor climaxen des te krachtiger voelen. Tegelijk zijn er genoeg melodische ankerpunten om de luisteraar mee te nemen

Als geheel ervaar ik Sommargryningsljus als een bijzonder geslaagde toevoeging aan het oeuvre van Kaipa. Hoewel de band alweer een aantal jaren terug is in de running kende ik alleen een paar albums uit de jaren ’70. Maar dit album bevalt me een stuk beter, Dit  is een album dat vertrouwen uitstraalt: vertrouwen in melodie, in sfeer en in de kracht van rustig opgebouwde muziek.

Veel reviewers zijn positief over het album. Typische punten uit reviews:

Sterke muzikale uitvoering met complexiteit en emotie.
Diepe thema’s en conceptuele samenhang zijn een pluspunt.
Beoordelingen variëren van goed tot uitstekend (bijna 9/10 bij sommige critici).

Men vindt dat Kaipa nog steeds relevant is — zelfs na bijna 50 jaar als band — en dat dit album tot de sterkere in hun recente discografie behoort.

Kort samengevat

Als je houdt van progressieve rock met verhaal, lange composities en rijke instrumentatie, dan is Sommargryningsljus absoluut een aanrader. Het is een van de meest ambitieuze albums van Kaipa tot nu toe, met een duidelijk concept, virtuoze muzikanten en diepere lagen om te ontdekken bij elke luisterbeurt.

Let It All In verscheen in 2013 en voelt voor mij als een meest ingetogen maar zeer bewuste plaat. Het is het laatste studioalbum dat I Am Kloot uitbracht voordat de band stilletjes uit beeld verdween. De productie was in handen van Guy Garvey en Craig Potter, wat hoorbaar zorgt voor een warme, ruimtelijke klank zonder dat de rauwe kern van de band verdwijnt.

Ik ervaar dit album als reflectief en volwassen. Het gaat niet meer over worstelen om gehoord te worden, maar over accepteren, herinneren en loslaten. Muzikaal blijft het minimalistisch: stem, gitaar, bas en drums staan centraal, met subtiele extra lagen die nooit de emotie overschaduwen.

Tracklist

Bullets
Een ingetogen opening met een jazzy sfeer.met een verhaal over. een gevoel van emotionele ontwrichting, zelfvervreemding en onuitgesproken pijn. Het is geen verhaal met een duidelijke plot, maar eerder een innerlijke monoloog (3,5)

Let Them All In
Melancholisch en traag gaat dit nummer over een gevoel van mentale overprikkeling, identiteitsverwarring en overgave aan chaos. Het is een tekst die niet zozeer iets wil uitleggen, maar je midden in een hoofd plaatst dat te vol zit om nog orde aan te brengen.. (4)

Hold Back the Night
De tekst gaat over het verlangen om tijd, verandering en verlies tegen te houden, terwijl je diep vanbinnen weet dat dat onmogelijk is. Het is een reflectie op ouder worden, op het verdwijnen van onschuld, en op het besef dat vooruitgang niet te stoppen is — hoe graag je dat soms ook zou willen. De zang klinkt wat bits. Mooi is het strijkje halverwege. (3,5)

Mouth on Me.
Het nummer vertelt over terugkijken op jeugd zonder die te idealiseren, over het erkennen dat vrijheid, woorden en mogelijkheden veranderen, maar niet verdwijnen. Het verleden leeft voort als echo, en juist door dat te accepteren kun je opnieuw loslaten  zonder jezelf te verliezen. Ingetogen en melodieus.(3)

Shoeless
Is een ode aan het kleine moment, aan samen zijn zonder claims, aan leven zonder voortdurend vooruit te kijken. Muzikaal opnieuw ingetogen. Proef ik een vleugje country? (3,5)

Even the Stars
Deze track voelt voor mij als een nuchtere, bijna filosofische reflectie op ambitie, betekenis en vergankelijkheid. Het is een tekst die grote vragen stelt, maar weigert om er makkelijke antwoorden tegenover te zetten. Een wat krachtiger gezongen nummer met iets meer tempo. (4)

Masquerade
Dit nummer komt voor mij neer op een innerlijk afscheid vol schuld, ontwijking en het onvermijdelijke besef dat blijven niet langer mogelijk is. Het voelt als iemand die vertrekt zonder daar echt trots op te zijn, maar ook zonder nog een andere uitweg te zien. En toch is het een vrolijke melodie die mij overigens niet echt bekoort. (3)

Some Better Day
Een intieme reflectie op een leven dat langs je heen lijkt te glijden, terwijl je blijft wachten op betekenis, woorden of een doorbraak die maar niet komt. Het is geen wanhoop, maar een stille onrust die voortdurend aanwezig is.. Het is een portret van iemand die zich bewust is van zijn eigen stilstand, maar die dat niet dramatiseert, alleen observeert. Melancholisch maar absoluut niet neerslachtig.(3,5)

These Days Are Mine
Gaat over een persoonlijke claim op het heden, gecombineerd met het besef dat vooruitgaan onvermijdelijk is, ook wanneer richting en duidelijkheid ontbreken. Het is een tekst die tegelijk beschermend en kwetsbaar aanvoelt..Het meest krachtige nummer van het album. Ook muzikaal sterk en vol elan. (4)

Forgive Me These Reminders
Een song over eenzaamheid die zichzelf blijft herhalen, over schuld zonder groot drama, en over het verlangen naar vergeving terwijl je weet dat je steeds met hetzelfde terugkomt. Het is een lied over menselijk tekort — niet schokkend, niet groots — maar zacht, volhouden en eerlijk..Uiterst ingetogen en meewarig van toon. (3)

Als ik dit album naast eerder werk leg, voelt Let It All In als een afronding. Minder rauw dan Natural History, minder donker dan Sky at Night, maar misschien wel het meest eerlijk. Het is geen plaat die schreeuwt om aandacht, maar eentje die blijft hangen als je er de tijd voor neemt.

Soô is het vierde studioalbum van Habib Koité, uitgebracht in 2014. De titel Soô betekent letterlijk “thuis” – en dat is echt het centrale thema van het hele album. Het draait om verbondenheid, familie, cultuur, roots, en de reis terug naar jezelf en je afkomst. Het album werd uitgebracht op het label Contre-Jour en valt muzikale gezien in de categorie wereldmuziek / Afro-folk /Mande Music

De sound van Soô is vooral akoestisch, warm en organisch. Koité’s gitaarspel staat centraal, vaak met tokkelpatronen die zowel traditionele West-Afrikaanse melodieën als moderne ritmes combineren. Er klinken ook andere instrumenten zoals percussie, bas, toetsen en banjo, zonder overweldigend te worden.

Het album heeft een mix van rustige nummers en wat snellere, ritmische songs, waarbij sommige liedjes zelfs invloeden van andere stijlen laten horen zoals Latin-achtige grooves of pop-elementen.

In sommige tracks zingt hij in verschillende talen – Malinké en Bambara (Mali), en verrassend genoeg zelfs deels in Engels, wat niet altijd vanzelfsprekend is voor zijn werk.

Op Soô zijn ook een paar bekende gasten te horen:

Toumani Diabaté – wereldberoemde Malinese kora-speler
Bassekou Kouyaté – meester van de ngoni (traditioneel West-Afrikaanse luit)
Het album bevat 11 nummers en heeft een totale speelduur van ongeveer 44 minuten.

Dêmê is een rustige opening die meteen de toon zet. De gitaar is warm en ontspannen. (3,5)

Diarabi Niani klinkt speelser en ritmischer. Ik hoor een lichte dansbaarheid, met een melodie die blijft hangen zonder opdringerig te zijn. (4)

In Bolo Mala merk ik meer diepte en reflectie. De zang voelt bedachtzaam en de gitaarlijnen zijn iets serieuzer. (3,5)

Drapeau heeft een duidelijke groove en een klinkt erg direct. Ik ervaar het als energiek maar gecontroleerd. (3,5)

Téréré is een van de meer hypnotische tracks. Het ritme herhaalt zich op een prettige manier en de melodie slingert daar soepel omheen. (4)

In L.A. hoor ik duidelijk invloeden van buiten Afrika. Het nummer voelt internationaler, met een moderne vibe. (3,5)

Khafole komt op mij over als licht en positief. De melodie is toegankelijk en het ritme beweegt soepel voort.(3,5)

Need You klinkt intiemer en persoonlijker. De sfeer is zachter en directer, bijna alsof het nummer speciaal voor één luisteraar is gemaakt. (3,5)

Het titelnummer Soô voelt ook echt als het hart van het album. Ik hoor warmte, verbondenheid en rust.(3,5)

Balon Tan is een van de meest luchtige nummers. Het ritme is speels en het geheel voelt bijna vrolijk.(3,5)

Afsluiter Djadjiry voelt klein en intiem. De focus ligt sterk op gitaar en stem, zonder opsmuk.(3)

Samengevat

Soô is een warm, akoestisch album van Habib Koité over het gevoel van thuis, gemeenschap en het vieren van culturele en sociale banden. Het combineert Malinese muzikale tradities met moderne, toegankelijke muzikale stijlen, bevat bijzondere gasten, en biedt een luisterervaring die uitnodigt tot zowel diepgang als plezier