stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Rowena Wise is een getalenteerde Australische artieste die inmiddels is opgenomen in de internationale muziekscene. Haar handelsmerk is een samensmelting van muzikaliteit en poëzie, waaruit een onmiskenbare, authentieke stijl voortvloeit.

De ouders van Rowena zijn beide muzikaal onderlegd dus het feit dat zij het muzikale pad is opgegaan is niet vreemd, Grootgebracht met folk en alternatieve muziek is haar stijl goed te verklaren. Rowena heeft een unieke stem. Haar liedjes zijn hebben meest een grote emotionele diepgang en een verhalende kwaliteit. Ze gebruikt daarbij elementen van folk, indie en pop.

Buiten haar muzikale carrière is Rowena ook maatschappelijk betrokken bij verschillende sociale en milieuprojecten.

Het album "Senseless Acts of Beauty" demonstreert haar diepgaande muzikale vakmanschap en emotionele diepgang.

Het album begint met "In for the Kill," een ingetogen nummer dat onmiddellijk indruk maakt door zijn delicate baslijn. De subtiliteit van het instrumentale arrangement trekt de luisteraar direct in de introspectieve sfeer van het album. Rowena's zachte zang begeleidt de bas prachtig, wat zorgt voor een serene en meeslepende luisterervaring.

Het tweede nummer, "Nobody's Saviour," onderscheidt zich door zijn prachtige melodie, met name het refrein dat blijft hangen. Het lied weeft een verhaal van zelfreflectie en veerkracht, waarbij Rowena's stem de kern van het emotionele palet vangt. "26 Hours" zet deze trend voort met een al even aangename melodie, maar voegt iets meer pit toe. Het nummer heeft een subtiele intensiteit die de luisteraar boeit, terwijl de complexe lyrische thema's zich ontvouwen. Rowena's vermogen om diepgaande verhalen te vertellen, komt hier duidelijk naar voren.

"Forgiving Up" neemt een stap terug in intensiteit, en is voor mij persoonlijk net iets te tam. Het nummer mist de dynamiek en variatie die in de eerdere nummers aanwezig is, wat het minder memorabel maakt. Met "Indifferent" wordt het tempo en volume weer opgevoerd. Dit nummer biedt een welkome afwisseling met zijn energieke ritme en krachtige vocale prestaties. Rowena toont hier haar veelzijdigheid als artiest, wat bijdraagt aan de algehele diversiteit van het album.

"Life of the Party" is een aanstekelijke, stevige track die opvalt door zijn energie en scherpe bite. Het nummer nodigt uit tot meezingen en laat een blijvende indruk achter met zijn onmiskenbare charme en kracht. "New Years" keert terug naar een meer rustige toon. Het nummer is een reflectieve meditatie, perfect passend bij de introspectieve aard van het album. Rowena's zang is hier bijzonder ontroerend, wat bijdraagt aan de melancholische sfeer.

"Knife" volgt dit rustige pad, maar is voor mij te traag en ingetogen. Hoewel het lied een diep emotioneel thema verkent, mist het de dynamiek om echt te boeien. "We Are Nothing" brengt weer wat meer kracht in het album. Het nummer heeft een mooie balans tussen emotie en energie, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt. Rowena's krachtige vocalen en diepgaande teksten komen hier prachtig samen.

Het album sluit af met "Gone," een sober nummer dat toch een krachtig element in zich draagt. De minimalistische benadering van het arrangement laat Rowena's stem en teksten volledig tot hun recht komen, wat zorgt voor een indringende afsluiting van dit prachtige album.

"Senseless Acts of Beauty" toont Rowena Wise's veelzijdigheid en vermogen om diepgaande emoties te verwoorden. Elk nummer draagt bij aan een rijk tapijt van muzikale verhalen, waardoor dit album een blijvende indruk achterlaat op de luisteraar.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een album met beslist prettige symfonische metal die kan wedijveren met Within Temptation ook al is hier sprake van een frontman (dr. Dead) en geen frontvrouw. De dubbelaar met de live setlist van Graspop erbij is absoluut de moeite waard omdat er geen doublures op voorkomen. De setlist is deels gebaseerd op het debuutalbum Hey Living People uit 2023.

Veel van de nummers werken zeer aanstekelijk en opzwepend. Het livealbum is daarvan het bewijs. Het publiek wordt veelvuldig betrokken en de muziek nodigt absoluut uit om hierin mee te gaan. Het is zeer toegankelijke metal. Ik houd daar wel van.

Misschien niet zwaar genoeg voor de echte metalfans, maar ik kan hier wel wat mee.

stem geplaatst

Dit album is voor mij een echte verrassing! Een album vol energie, creativiteit en een vleugje chaos. Het is perfect voor wie van punk houdt, maar eigenlijk voor iedereen die openstaat voor iets nieuws en spannends.

De muziek op Plexi is wild en onvoorspelbaar. De gitaarriffs zijn scherp, de drums zijn explosief en de baslijnen zorgen voor een stevige ondergrond. De stem van de zanger is rauw en vol emotie, wat perfect past bij de ruige sound van de band. Het album voelt als een rollercoaster:

Vanaf het eerste nummer, The Phallus, hoor je meteen de snelheid en kracht van de band. De gitaren en drums spelen razendsnel en de zang is vol energie. Elk nummer op het album is kort en krachtig, zonder onnodige poespas.

De teksten op Plexi zijn niet alleen serieus, maar bevatten ook humor en ironie. Bijvoorbeeld in het nummer S.A.T.A.N. hoor je een knipoog naar oude rockmuziek uit de jaren '60.

Een ander opvallend nummer is Plane Crash, door de aanstekelijke energie, vooral in de zang. En ook Sgt. Haze is een nummer dat eruit springt door zijn melodie en krachtige uitvoering.

Kortom, Plexi is een fijn album voor iedereen die houdt van energieke en krachtige punkrock. CRACKUPS laat met dit album zien dat ze na vijftien jaar nog steeds vol energie en creativiteit zitten. De combinatie van snelle muziek, sterke melodieën en afwisselende teksten maakt dit album een aanrader voor elke punkliefhebber.

Waardering: 3,3

1. The Phallus – 3
2. Sgt. Haze - 3,5
3. S.A.T.A.N. – 3,5
4. Pisshead - 3
5. White Ash – 3,5
6. Plane Crash – 3,5
7. Rock Bottom - 3
8. Plexi - 3
9. Knocking on Heaven's Gate – 3,5
10. Lost in the City - 3

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Dit album is een meesterwerk! Het is donker, krachtig en vol emotie. Het is perfect voor fans van gothic metal en doommetal, maar ook voor wie 'gewoon' van sterke, sfeervolle muziek houdt.

De muziek is zwaar en intens, maar ook heel melodieus. De gitaarriffs zijn krachtig, de drums zijn stevig en de keyboards zorgen voor een mysterieuze sfeer. De stem van zanger Marco Benevento is diep en vol gevoel.

Vanaf het openingsnummer Vox Populi word je direct ondergedompeld in een sfeer van diepe emoties en donkere klanken. De combinatie van zware gitaarpartijen, sfeervolle keyboards en de expressieve zang creëert een intense luisterervaring.

De nummers op New Wave Order zijn goed opgebouwd en nemen je mee op een reis door donkere, maar mooie klanken. Het album voelt als een film: spannend, dramatisch en vol verrassingen. Elk nummer heeft iets speciaals, waardoor het album van begin tot eind boeit.

Een van de hoogtepunten is het nummer Judas Had A Friend. Dit liedje valt op door zijn pakkende melodieën en meeslepende ritmes. Ook Lobbies is prachtig met een perfecte balans tussen melancholie en dynamiek. Maar mijn favoriete track Our Nightmares Call.

De productie van het album is top. Alles klinkt helder en krachtig, maar ook warm en diep. Kortom, New Wave Order is een album dat je niet mag missen. The Foreshadowing heeft met dit album iets speciaals gemaakt. Het is donker, krachtig en vol emotie. Perfect voor wie van intense, sfeervolle muziek houdt. Een echte aanrader!

1. Vox Populi - 4
2. Judas Had a Friend – 4,5
3. Last December -4
4. Lobbies – 4.5
5. Our Nightmares Call - 5
6. Heraclitus - 4
7. Bound for Ruin - 4
8. Eyes of a Dawn - 4
9. Vox Dei – 4,5

Waardering: 4,3

Dit album is een aanrader voor fans van elektronische popmuziek. Het zit vol met dansbare beats, pakkende melodieën en een vleugje retro-sfeer. Het voelt alsof je teruggaat naar de jaren 80, maar dan met een moderne twist.

De muziek is energiek en toegankelijk. De nummers zijn goed opgebouwd, met prima synthesizers, funky baslijnen en aanstekelijke refreinen. De stem van zanger Johnny Blake past perfect bij de sound van de band: soepel en vol karakter. Het album is ideaal om op te zetten tijdens een feestje, maar ook gewoon thuis op de bank.

De teksten op dit album zijn simpel maar krachtig. Ze gaan over liefde, verlangen en het omgaan met verlies. De titel Absence past perfect bij de sfeer van het album: het gevoel van iets of iemand missen. Toch voelt de muziek niet zwaar of verdrietig aan, maar juist troostend en rustgevend..

Absence is een aardig album dat bewijst waarom Zoot Woman een gekende artiest is binnen de synthpop-scene. De combinatie van elegante elektronica, diepe emoties en een stijlvolle productie maakt dit album fijn om naar te luisteren.

1. Solid Gold – 3,5
2. Ordinary Face – 3,5
3. I Said It Again - 3
4. Haunt Me - 3
5. Still Feels Like the First Time (met Kylie Minogue) – 3,5
6. Indecision - 3
7. Gentlemen - 3
8. The World We Found - 3
9. Black Fly – 3,5
10. Driver, Passenger – 3,5
11. You Said the Day Would Come – 3,5

Waardering: 3,3

Dit nieuwe album Midwinter Swimmers van de Amerikaanse band The Innocence Mission is een prachtig en sfeervol werk. Het staat vol met zachte muziek, dromerige melodieën en emotionele teksten. Het is een album dat perfect past bij een koude winterdag, met een kop thee en een warme deken.

De muziek op Midwinter Swimmers is kalm en troostend. De stem van zangeres Karen Peris is zacht en breekbaar. Haar zang wordt begeleid door subtiele gitaarmelodieën, pianoklanken en rustige percussie. De nummers voelen aan alsof de band speciaal voor jou speelt in een kleine kamer.

De teksten op dit album zijn prachtig geschreven en voelen heel persoonlijk aan. De liedjes gaan over liefde, herinneringen en de kleine momenten in het leven die belangrijk zijn. Het voelt alsof de band een verhaal vertelt over warmte en hoop, zelfs in de koudste maanden van het jaar. Dit maakt Midwinter Swimmers een album dat je raakt en je laat nadenken.

Hoewel elk nummer op het album bijzonder is, zijn er een paar die extra opvallen.. This Thread Is a Green Street is een opening die je gelijk overtuigend in de juiste stemming brengt. We Would Meet in Center City verdient extra aandacht net als Cloud to Cloud. A Hundred Flowers verdient een blauwe ster,

Midwinter Swimmers is een heel prettig album dat perfect is voor liefhebbers van rustige, sfeervolle muziek. De combinatie van de warme stem van Karen Peris, de subtiele instrumenten en de poëtische teksten maken dit album tot een van de betere releases van 2024.

1. This Thread Is a Green Street – 4,5
2. Midwinter Swimmers – 3,5
3. The Camera Divides the Coast of Maine – 3,5
4. John Williams – 3,5
5. We Would Meet in Center City - 4
6. Your Saturday Picture – 3,5
7. Cloud to Cloud - 4
8. A Hundred Flowers – 4,5
9. Sisters and Brothers – 3,5
10. Orange of the Westering Sun - 4
11. A Different Day – 3,5

Waardering: 3,8

zZz maakt muziek met een donker hypnotiserende geluid. Op dit album laat het duo – Björn Ottenheim (zang en drums) en Daan Schinkel (orgel en synths) – horen waar ze goed in zijn: rauwe, simpele muziek met veel energie.

De nummers op Juggernaut hebben een hypnotiserende sfeer, vooral het titelnummer van 20 minuten. De aanwezige drums en het doordringende orgel zorgen in dat slotnummer voor een bijna trance-achtig effect. Het is muziek die je meeneemt, zonder dat je weet waarheen.

De productie is bewust ruw gehouden, wat de muziek een rauw randje geeft. Dit past goed bij de band, die bekend is om hun garage- en krautrock-invloeden. De muziek is een mix van oude psychedelische rock en meer moderne indierock. Dit geeft een herkenbare sound. Naast Juggernaut, met een opzwepend ritme en dreigende melodie zijn My Girl en Doze bij mij favoriet.

Wat Juggernaut vooral goed maakt, is de intensiteit. De muziek blijft spannend en gelaagd, zonder te veel poespas. De herhalende ritmes en simpele instrumentatie kunnen voor sommigen wat eentonig zijn, maaraar voor fans van hypnotiserende, rauwe rock is Juggernaut zeker een aanrader.

Mijn waardering: 3,6

Blood - 3,5
Wild Girl - 3
When I Come Home - 3,5
Dead End - 3,5
My Girl - 4
Doze - 4
Red Beat - 3
Juggernaut - 4

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Dit is een rustige en sfeervolle plaat die zeker zijn sterke momenten heeft, maar niet altijd even spannend is. Maar als je van dromerige indie-rock houdt, dan zit je hier goed. Het album zit vol met kalme melodieën en subtiele instrumentatie, maar het mist soms de energie om echt te blijven boeien.

Het album begint sterk met *Ohm*. Het nummer klinkt warm en de ritmesectie houdt alles lekker strak. Het is een fijne opener die meteen laat horen waar Yo La Tengo goed in is: rustige, maar pakkende muziek. Daarna komt *Is That Enough*, een liedje dat nog wat rustiger is en meer richting pop gaat. Het is een mooi nummer, maar het blijft een beetje in het midden hangen.

Een van de hoogtepunten is *I’ll Be Around*, een nummer dat zowel dromerig als melancholisch klinkt. De zachte gitaar en kalme zang creëren een ontspannen sfeer. De melodie is mooi en de tekst blijft lang in je hoofd hangen. Het is een liedje waar je even bij stil staat. Ook afsluiter *Before We Run* is een favoriet, met een aanstekelijk ritme en een tekst die gaat over verandering en hoop. Het nummer valt op door de toevoeging van blazers en strijkers, wat zorgt voor een rijke en volle sound. Het is het meest toegankelijke nummer op het album.

Wat *Fade* zo speciaal maakt, is de subtiele instrumentatie. Elk nummer zit vol met kleine details, zoals zachte strijkers of rustige gitaarlijnen. De productie is goed gedaan en alles klinkt mooi in balans. Toch voelt het album soms wat te veilig aan. De band lijkt niet echt risico’s te nemen, en dat maakt sommige nummers een beetje saai. Hoewel het album niet veel verrassingen biedt, is het wel een solide plaat die de kenmerkende stijl van Yo La Tengo goed weergeeft.

Kortom, *Fade* is een goed album, maar niet zonder zwakke punten. Het heeft een paar mooie momenten, maar mist soms de energie om echt te blijven boeien. Voor fans van Yo La Tengo is het zeker de moeite waard, maar voor nieuwe luisteraars is het misschien niet meteen een aanrader. Een degelijke plaat, maar niet hun beste werk.

Waardering: 7,2
1. Ohm - 4
2. Is That Enough – 3,5
3. Well You Better - 3
4. Paddle Forward – 3,5
5. Stupid Things – 3,5
6. I'll Be Around - 4
7. Cornelia and Jane – 3,5
8. Two Trains – 3,5
9. The Point of It – 3,5
10. Before We Run- 4

Het album Glow & Behold van de Britse band Yuck uit 2013 is een plaat die mij helaas niet helemaal overtuigt. Zelfs als je van indie- en shoegaze-muziek houdt zo als ik, zou dit album misschien iets voor me kunnen zijn, maar het mist vooral in het tweede deel de kracht en originaliteit om echt indruk te maken. Het heeft wel een paar mooie momenten aan het begin.

Het album begint met Sunrise in Maple Shade, een nummer dat rustig en dromerig klinkt. Het is niet slecht, maar het trekt niet meteen mijn aandacht. Daarna komt Out of Time, een liedje dat wat meer energie heeft, en voor mij de favoriet van het album is. Het voelt alsof de band probeert om hun oude sound vast te houden, maar het lukt niet helemaal om de luisteraar mee te nemen.

In het vervolg haalt alleen Rebirth dit zelfde niveau. Verder zijn Lose My Brath en Middle Sea het noemen waard. Na Rebirth gaat het alleen maar bergafwaarts. Wat Glow & Behold vooral tegenwerkt, is mijns inziens het gebrek aan energie en originaliteit. Veel nummers klinken hetzelfde en blijven hangen in een soort saaie middenmoot. De band lijkt te worstelen met het vinden van een richting, en dat hoor je aan de muziek. Het album mist de spanning en spontaniteit van hun debuut, en dat is jammer.

Kortom, Glow & Behold is een album dat niet heel slecht is, maar mij ook niet echt boeit. Het heeft een paar redelijke nummers, maar mist de kracht en originaliteit om echt indruk te maken. Voor fans van Yuck is het misschien nog wel leuk, maar voor nieuwe luisteraars is het niet echt een aanrader.

Waardering: 3

Sunrise in Maple Shade - 3
Out of Time - 4
Lose My Breath - 3,5
Memorial Fields - 3
Middle Sea - 3,5
Rebirth - 4
Somewhere - 3
Nothing New - 2,5
How Does It Feel - 3
Twilight in Maple Shade (Chinese Cymbals) - 3
Glow & Behold - 3

stem geplaatst

Hoe een simpel album je meteen een glimlach bezorgt. Imaginary Friends, het nieuwe album van de Britse band The Junipers uit 2024, is zo'n plaat. De muziek is vrolijk en dromerig, met melodieën die je meteen blij maken. Als je houdt van lichte popmuziek met een vleugje jaren '60 en '70, dan is dit album echt iets voor jou.

De liedjes zitten vol met warme klanken, zachte gitaren en vrolijke ritmes. De zang stijgt zachtjes boven de muziek uit, met harmonieën die doen denken aan oude popbands, maar dan in een nieuw jasje.
Het album begint met The Swarthy Smith, een nummer met een vrolijke pianomelodie en een refrein vol "oohs" en "aahs" op de achtergrond. Daarna komt You're My Sugar and Spice, een zoet liedje dat doet denken aan de popmuziek uit het midden van de jaren '60

Annie Almond is een kort maar krachtig nummer dat laat zien hoe goed de band is in het maken van dromerige popliedjes. Mary in the Rain heeft een vrolijke baslijn die in je hoofd blijft hangen en een melodie die je niet loslaat.

Imaginary Friends is een album dat soms ongemerkt verschillende stijlen combineert. The Junipers bewijzen met Imaginary Friends dat ze een band zijn met veel creativiteit. Dit album is perfect voor iedereen die houdt van dromerige, melodieuze pop met een dosis psychedelica.

Waardering: 3,5

1. The Swarthy Smith – 3,5
2. You're My Sugar and Spice - 3,5
3. She Looked Up at the Stars - 3
4. Annie Almond – 3,5
5. While You Preside – 3,5
6. Mary in the Rain – 3,5
7. Monkey on My Back - 4
8. I've Been in Your Shoes – 3,5
9. My Imaginary Friend - 4
10. Red Song – 3,5
11. Hollow Sky - 3

Soms hoor je in de winter een album dat aanvoelt als een warme zomerdag. Between Places, het debuutalbum van de Noorse band Young Dreams uit 2013, is precies zo’n plaat. De muziek is dromerig, kleurrijk en zit vol sprankelende melodieën die je meteen in een goed humeur brengen. Voor als je van zonnige popmuziek houdt met een vleugje indie en psychedelische invloeden.

De nummers zijn rijk aan warme synthesizers, lichte gitaarlijnen en vrolijke percussie. De zang zweeft als een wolk boven de muziek, met harmonieën die doen denken aan de Beach Boys, maar dan in een modern jasje..

Het album opent sterk met Footprints, een nummer dat meteen de sfeer zet. De warme zang en volle instrumentatie zorgen ervoor dat je je op een zonnig strand waant. Dit dromerige gevoel blijft de hele plaat hangen. Daarna volgt Wounded Hearts Forever, een nummer dat een blauw sterretje krijgt. Vervolgens Fog of War, een wat rustiger nummer, waarin pop en indie mooi samenkomen. The Girl That Taught Me to Drink and Fight laat in bijna 11 minuten de veelzijdigheid van de band zien. Through the Turnstiles heeft een klassieke noot

Wat Between Places zo bijzonder maakt, is de rijke instrumentatie en de zorg waarmee elk nummer is opgebouwd. Je hoort lagen van gitaren, strijkers, blazers en elektronische elementen, allemaal perfect in balans. Hierdoor blijft de muziek fris en verrassend, en ontdek je bij elke luisterbeurt weer nieuwe details. Soms hoor je klassieke orkestrale invloeden, dan weer tropische ritmes of elektronische geluiden. Dit maakt het album avontuurlijk en boeiend van begin tot eind.

Young Dreams laat met Between Places zien dat ze een band zijn met een bijzondere stijl en veel creativiteit. Dit album is perfect voor iedereen die houdt van dromerige, melodieuze pop met een avontuurlijk randje.

Waardering: 3,5
1. Footprints - 3,5
2. Wounded Hearts Forever - 4
3. Fog of War – 3,5
4. First Days of Something - 3
5. When Kisses Are Salty - 4
6. Dream Alone, Wake Together – 3,5
7. The Girl That Taught Me to Drink and Fight – 4
8. Through the Turnstiles – 3,5
9. Young Dreams - 4

stem geplaatst

Soms komt een album te laat op je pad. Het debuutalbum *White Manna* van de Amerikaanse band White Manna uit 2012 is zo’n plaat. Dit album is een explosie van psychedelische/space rock, vol rauwe energie en hypnotiserende gitaarlijnen.

Vanaf het eerste nummer werd ik meegesleurd in een muzikale trip die doet denken aan de spacerock van bands als Hawkwind en de zware, vervormde klanken van The Stooges. White Manna combineert deze invloeden met hun eigen, krachtige geluid. De gitaren klinken als een storm en de ritmesectie houdt alles strak en meeslepend. De zang zit diep in de mix verstopt, alsof het onderdeel is van de muziek zelf, wat een extra dromerige en mysterieuze sfeer geeft.

Wat dit album zo sterk maakt, is de intensiteit. De band bouwt de nummers laag voor laag op, met lange, uitgerekte stukken waarin de gitaarpartijen elkaar steeds verder opstuwen. Hierdoor ga je als luisteraar helemaal op in de muziek.

White Manna heeft inmiddels nog vijf albums uitgebracht. Die staan hoog op mijn to do lijstje. Dit album is een must voor iedereen die houdt van lange, meeslepende jams en pure, ongefilterde energie.

Waardering: 4,2

1. Acid Head – 4*
2. Keep Your Lantern Burning – 4,5*
3. Mirror Sky – 4,5*
4. Don't Gun Us Down – 4*
5. Sweet Jesus - 4*

stem geplaatst

Het album Nocturne van Wild Nothing is een prachtig en dromerig plaatje dat je meteen in de ban heeft. Als je van zachte, melancholische muziek houdt met een vleugje jaren 80-sfeer, dan is dit een gouden tip. Het album zit vol met mooie melodieën, sfeervolle gitaren en dromerige teksten. Het is een perfecte mix van indiepop en dreampop, met een nostalgische en rustgevende sfeer.

Het album begint met Shadow, een nummer dat meteen de toon zet. De heldere gitaarmelodieën en de zachte, zwevende zang van Jack Tatum zorgen voor een kalme, bijna hypnotiserende sfeer. Het voelt direct OK en dat blijft zo. Daarna komt Midnight Song, een liedje dat nog meer die dromerige sfeer oproept. Het is rustig maar toch pakkend, en de instrumenten passen perfect bij elkaar.

Een van de hoogtepunten is Paradise, een nummer dat zowel vrolijk als melancholisch klinkt. De gitaarriffs zijn simpel maar effectief, en de melodie blijft lang in je hoofd hangen. Het is een liedje waar je blij van wordt, maar dat tegelijkertijd een beetje weemoedig voelt. Ook Only Heather is een favoriet. Het heeft een aanstekelijk ritme en een tekst die gaat over verliefdheid en verlangen. Het is een van de meest toegankelijke nummers op het album.

Kortom, Nocturne is een prachtig en sfeervol album dat perfect is voor liefhebbers van dromerige, melancholische indiepop. Wild Nothing bewijst met deze plaat dat ze sterk zijn in het creëren van muziek die je even laat ontsnappen aan de wereld. Een echte aanrader voor wie houdt van rustige, dromerige muziek!

Waardering : 3,7

1. Shadow - 4
2. Midnight Song - 4
3. Nocturne – 3,5
4. Through the Glass - 4
5. Only Heather - 4
6. This Chain Won't Break – 3,5
7. Disappear Always – 3,5
8. Paradise - 4
9. Counting Days - 3
10. The Blue Dress – 3,5
11. Rheya – 3,5

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dit album is een solide pop-punk plaat. Niet perfect, maar het heeft genoeg sterke punten om het een plekje te geven in mijn playlists. Het is heerlijk energieke muziek met emotionele teksten.. Yellowcard staat bekend om hun unieke mix van pop-punk en viool, alleen is de viool hier wat minder aan de beurt. Het album voelt soms wat voorspelbaar aan, zonder grote verrassingen.

Het album begint sterk met Awakening, een nummer met snelle gitaarriffs en de kenmerkende viool van Sean Mackin. Het is een vrolijk en krachtig openingsnummer. Ookde rest van de plaat: staat gevuld met opzwepende drums, stevige gitaren en de herkenbare stem van zanger Ryan Key. Daarna volgt Surface of the Sun, een liedje dat wat serieuzer is en gaat over verdriet en het verwerken van verlies. Het is niet het meest opvallende nummer, maar het heeft wel een mooie boodschap.

Always Summer is een vrolijk, zomers nummer dat perfect past bij lange autoritten of luistermomenten maar het blijft een vrij typische Yellowcard-song zonder veel vernieuwing. Voor wie op zoek is naar meer emotie, is Telescope een mooi moment op het album. Ook al blijft ook dit wat binnen de veilige lijnen van hun eerdere werk.

Sommige nummers, zoals Here I’am Alive en Ten. Die voelen wat minder overtuigend aan en blijven niet zo goed hangen als de rest. Ze zijn niet slecht, maar ze vallen een beetje weg tussen de sterkere tracks.
Het titelnummer Southern Air sluit het album af met een emotionele noot. Het gaat over familie, thuis en herinneringen, en het laat een warme indruk achter. Het is een mooie afsluiter met een pakkende melodie.

Al met al is Southern Air een goed album, maar niet zonder zwakke punten. Het heeft een paar echte hoogtepunten, maar ook wat nummers die minder opvallen. Een prima plaat voor fans van het genre, maar geen absolute must-have.

Waardering: 3,6

Awakening -3
Surface of the Sun - 4
Always Summer - 3.5
Here I am Alive - 3
Sleep in the Snow - 4
A Vicious Kind - 3,5
Telescope - 4
Rivertown Blues - 3,6
Ten - 3
Southern - 3,5

stem geplaatst

Dit album van The Rope uit 2024 is een prachtig voorbeeld van goth-rock/post-punk muziek op zijn best. De acht nummers op het album verdienen bijna allemaal een plaatsje in mijn lijst van favoriete nummers. Om de een of andere reden valt Long Cold Way daarbij af.

De nummers hebben meest een erg aanstekelijk ritme en de baslijnen creëren in alle nummers een mooie mysterieuze sfeer. De zang had van mij iets prominenter gemixed mogen zijn, maar verder is het een erg mooi geproduceerd album.

Lovewish onderscheidt zich in melancholieke zin. De emotie is voelbaar aanwezig in de zang. En van The Show valt vooral het mooie refrein op. Violence is heerlijk opzwepend.
Nightmare en Murder of Gods bevallen mij het beste op dit album. Aanstekelijke nummers met een fijn tempo. Afsluiter Witchblade is een nummer met veel energie.

Waardering: 4,2

1. Nightbird - 4
2. Long Cold Way – 3,5
3. Lovewish - 4
4. The Show – 4,5
5. Violence - 4
6. Nightmare – 4,5
7. Murder of Gods – 4,5
8. Witchblade – 4,5

Vandaag op de koptelefoon beluisterd en pas dan komt de schoonheid van dit album tot volle bloei. Deze EP is een meesterwerk van emotionele en meeslepende post-rock. Het album is een trip vol prachtige melodieën, krachtige crescendo’s en diepe gevoelens. Vanaf het begin tot aan de laatste noot word je gegrepen door de rijke klanken en de intense sfeer. Elk nummer krijgt van mij 5 sterren.

De gitaren klinken warm en vol, de violen voegen een extra laag van schoonheid toe, en de drums zorgen voor een stevige ritmische basis. Elk nummer op de EP is lang en uitgebreid, maar saai wordt het nergens. Het voelt alsof je een verhaal beleeft, met pieken en dalen die je emotioneel raken.

Hoewel de EP slechts vier nummers bevat, voelt het als een compleet album. Elk nummer is zorgvuldig opgebouwd en kent momenten van rust, opwinding en pure schoonheid. Het is duidelijk dat de band veel aandacht heeft besteed aan elk detail, wat resulteert in een rijk en gelaagd geluid.

Kortom, Enjoy Eternal Bliss is een tijdloze EP die elke liefhebber van post-rock moet horen. Yndi Halda laat horen dat ze meesters zijn in het creëren van emotionele en betoverende muziek. Voor fans van instrumentale muziek en diepe, gelaagde klanken is dit een absolute must-listen. Een echte aanrader voor wie houdt van muziek die diep raakt en blijft hangen!

Waardering: 5*

Dash and Blast - 5
We Flood Empty Lakes - 5
A Song for Starlit Beaches * - 5
Illuminate My Heart, My Darling! - 5

Het album Everything in the End uit 2024 van de Amerikaanse band Tears Run Rings is een fraai en emotioneel album dat me meteen raakte. Dit album is een perfecte mix van shoegaze en dream-pop vol dromerige klanken. Het past goed in het rijtje voorgangers van deze formatie.

De muziek van Tears Run Rings is rijk en gelaagd. De gitaren klinken warm en vol, de bas is stevig en de drums zorgen voor een rustige maar sterke ritmische basis. De zang is zacht en dromerig, en past perfect bij de sfeer van de muziek.

Het album begint met het nummer Happiness 8, dat meteen de toon zet met zachte gitaren en rustgevende ritmes. Elke song bouwt hierop voort, met harmonieuze zang en meeslepende melodieën. Hoewel de muziek vaak rustig en dromerig is, zit er ook veel kracht in. Tears Run Rings laat horen dat je met zachte klanken en subtiele dynamiek net zo veel emotie kunt overbrengen als met harde en luide muziek.

Kortom, Everything in the End is een album dat redelijk indruk maakt. Het biedt troost en inspiratie, en laat je even ontsnappen aan de dagelijkse drukte. Voor liefhebbers van dromerige en sfeervolle muziek is dit een aanrader. Een echte must-listen voor fans van shoegaze, dream-pop en mooie, emotionele muziek!

Waardering: 3,6

1. Happiness 8 - 4
2. Helios Helada – 3,5
3. XD – 3,5
4. Another Life - 4
5. Within - 3
6. Abandon – 3,5
7. How Will We Know? – 3
8. Tranquilo - 4
9. Lost Touch – 3,5
10. Since You've Gone - 4
11. Nothing More - 4
12. Happiness – 3,5

Na ruim 3 jaar weer eens beluisterd en het was opnieuw een bijzondere ervaring, Het album blijft een echte ontdekking voor liefhebbers van experimentele en psychedelische muziek. Dit album neemt je mee in een doolhof vol diepe klanken, dromerige sferen en intense emoties. Vanaf het begin tot het einde hoor je dat Yoo Doo Right hun eigen geluid hebben. De nummers zijn gemiddeld van lengte en meeslepend, maar nooit saai. De gitaren zijn zwaar en hypnotisch, de bas is diep en de drums zorgen voor een stevige ritmische basis. De weinige zang past perfect bij de sfeer van de muziek: soms dromerig, soms intens, maar altijd vol gevoel.

Je hoort invloeden van post-rock, shoegaze en psychedelische muziek, maar het klinkt altijd origineel en eigen. Het is muziek die je moet voelen, niet alleen horen. Een hoogtepunt van het album is het titelnummer *Don’t Think You Can Escape Your Purpose*. Dit nummer is een perfect voorbeeld van hoe de band spanning en emotie opbouwt. Het begint rustig, maar groeit uit tot een krachtige climax.

*Don’t Think You Can Escape Your Purpose* is een indrukwekkend en meeslepend album dat liefhebbers van hypnotiserende, gelaagde muziek zeker zal aanspreken. Yoo Doo Right laat horen dat ze perfect begrijpen hoe ze spanning en emotie kunnen opbouwen zonder zich aan standaard songstructuren te houden. Dit album is een aanrader voor wie houdt van muziek die zowel dromerig als intens is. Een echte must-listen voor fans van diepe, experimentele klanken!

Waardering: 4*

1. A Certain Sense of Disenchantment – 3,5
2. 1N914 - 4
3. Marché des Vivants – 3,5
4. The Moral Compass of a Self-Driving Car - 4
5. Don't Think You Can Escape Your Purpose - 4
6. Join, Be Curst - 4
7. Presto Presto, Bella's Dream – 3,5
8. Black Moth - 4

Deze EP is echt een pareltje! De Britse band The Silver Lines weet precies hoe ze emoties en energie in hun muziek moeten stoppen. Vanaf het eerste nummer tot de laatste noot word je meegenomen op een trip vol gevoel en kracht.

De liedjes zijn een mix van rauwe gitaren, pakkende melodieën en diepe teksten. De zang is vol passie en de instrumenten klinken scherp en krachtig. Wat deze EP bijzonder maakt, is de oprechtheid. Je voelt dat de band hun hart en ziel in de muziek heeft gestopt. Het is niet zomaar iets om naar te luisteren, het is muziek om te voelen. Of je nu verdrietig, blij of boos bent, deze muziek past bij elke stemming.

Kortom, …And the Lord Don’t Think I Can Handle It is een must-listen voor iedereen die van echte, emotionele muziek houdt. The Silver Lines hebben met deze EP iets bijzonders gemaakt dat blijft hangen. Op naar meer…

Roaches - 3,5
Cocaine - 4
Watch Yourself Boy - 4
Bound - 3,5
Tame - 4

stem geplaatst

*Strangeways* is misschien geen album voor iedereen want als je houdt van simpele, rechttoe rechtaan muziek, dan is dit album waarschijnlijk niet je favoriet. Wild Pumpkins at Midnight speelt met verschillende stijlen en sferen, en dat kan soms wat uitdagend zijn. Toch is de muziek meest goed toegankelijk. Voor wie openstaat voor iets anders, is dit album zeker de moeite waard.

De nummers op *Strangeways* zijn heel verschillend. Sommige zijn rustig en atmosferisch, met veel gitaareffecten en dromerige melodieën. Andere nummers zijn wat harder en directer, met stevige gitaren en een duidelijke ritmesectie. Dit zorgt voor een goede afwisseling en maakt het album dynamisch.

Het album begint wat onheilspellend en chaotisch totdat het snelle ritme van Old Friends je overmeestert. De zang, soms spoken word, en melodie zijn pakkend. Krachtiger is Why Do I. Een nummer met fraaie wendingen en sterke zang. Daarna gaat het verder met titels als Sending a Vampire. Down So Long verdient aparte vermelding door zijn rauwe sfeer.

De teksten op het album zijn vaak abstract en laten ruimte voor interpretatie. Ze gaan soms over persoonlijke ervaringen, maar er zijn ook meer filosofische teksten. Dit past goed bij de dromerige en soms mysterieuze sfeer van de muziek. De zang is vaak zacht wat de nummers een dromerig gevoel geeft.

*Strangeways* is een sterk album dat laat zien waar Wild Pumpkins at Midnight goed in is: sfeervolle, ietwat experimentele muziek maken. Het is niet altijd makkelijk om naar te luisteren, maar wel heel indrukwekkend. Als je van alternatieve ‘alternatieve rock’ houdt, is dit album een aanrader. Het laat zien dat de band een uniek geluid heeft en dat ze weten hoe ze een bijzondere sfeer kunnen neerzetten.
Waardering: 3,5*

1. Old Friends – 3,5
2. Why Do I – 3,5
3. Sending a Vampire - 4
4. The Merri Girls 3,5
5. Kill the Time – 3,5
6. Shonas' Song - 4
7. Travelling Song – 3,5
8. Down So Long – 3,5
9. Stone Memories – 3,5
10. River Swing – 3.5
11. Ways – 3,5