Het album *Your Life Is Over Now* uit 2024 van de Ierse band Bicurious is een energiek en emotioneel werk. Het Iers-Duitse duo, bestaande uit gitarist en zanger Taran Plouzane en drummer Gavin Purcell, staat bekend om hun mix van alternatieve rock, post-rock en elektronische invloeden. RYM geeft de kwalificatie post hardcore aan de muziek. Het album voelt als een mix van rauwe energie en diepe emoties, wat het voor mij interessant maakte om naar te luisteren.

Waar hun debuutalbum *re(constructed)* uit 2021 vooral instrumentaal was, introduceert *Your Life Is Over Now* voor het eerst prominente zangpartijen. Deze toevoeging geeft de muziek een nieuwe dimensie en maakt de nummers toegankelijker voor een breder publiek.

De nummers op het album zijn heel verschillend. Sommige zijn snel en vol energie, met harde gitaren en drijvende drums, zoals het openingsnummer *Coming Around*, dat direct de toon zet met krachtige riffs en energieke zang. Andere nummers zijn ietsje meer atmosferisch, met elektronische geluiden en melancholieke melodieën, zoals *Acrylic Fences*.

De teksten gaan op het album vaak over thema’s als verlies, verandering en zelfreflectie. Ze zijn vrij persoonlijk en soms confronterend. De zang is krachtig en vol gevoel, wat de boodschap van de teksten extra duidelijk maakt. Dit maakt het album niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk sterk. Nummers zoals *Blind* vallen op door hun intensiteit en complexe ritmes, wat de technische vaardigheden van het duo benadrukt.

De instrumentatie is een mix van traditionele en elektronische elementen. Gitaren, bas en drums worden afgewisseld met synthesizers en effecten, wat een moderne sound geeft. Het album werd opgenomen over een periode van 18 maanden, verspreid over vijf studio's in drie verschillende landen. Dankzij een succesvolle crowdfundingcampagne van €9000 konden ze dit ambitieuze project realiseren. Deze uitgebreide productieperiode heeft bijgedragen aan de gepolijste sound van het album. Alles klinkt scherp en in balans, waardoor de muziek krachtig overkomt.

Al met al is *Your Life Is Over Now* een sterk album dat laat zien waar Bicurious goed in is: emotionele, energieke muziek maken die je raakt. Het is niet altijd makkelijk om naar te luisteren, maar wel indrukwekkend. De introductie van zang en de verdere uitwerking van hun muzikale stijl tonen de groei en rijping van de band.

Waardering: : 3,7
Coming Around - 3,5
Gutless - 3,5
Uncle Kevin - 4
Magic Marker - 3,5
Monday Afternoon - 4
Untitled - 4
Mr. Big Time Manager (geen waardering)
Blind - 3,5
Irish Summer Day - 3,5
Acrylic Fences - 3,5
Crumbled - 4

Het album Red Barked Tree uit 2010 is het twaalfde album van Wire en zoals ik uit de reacties hierboven begrijp voor een aantal een wat negatieve verrassing. Het album laat volgens mij goed horen dat Wire na al die jaren nog steeds vernieuwend kon zijn. Het is een mix van punk, rock en elektronische muziek en het blijft altijd toegankelijk.

De 11 nummers van Red Barked Tree geven een gevarieerd geluid. Sommige nummers zijn snel en energiek, terwijl andere rustig en melodieus zijn. Het album begint prettig met Please Take, een nummer met een pakkende melodie. Andere opvallende nummers zijn Adapt, dat een hypnotiserend ritme heeft, Two Minutes en Down to This. Afsluiter en titelnummer Red Barked Tree, is een rustig en melodieus lied. Te horen is dat Wire goed weet hoe ze een nummer moeten opbouwen.

De teksten op het album zijn vaak poëtisch en laten ruimte voor interpretatie. Soms zijn ze direct, soms wat abstracter. De stem van zanger Colin Newman klinkt soms kil en afstandelijk, wat goed past bij de sfeer van de muziek. Het album is dus zeker interessant voor luisteraars die houden van diepere betekenissen in songteksten. Leuk zijn de subtiele elektronische effecten die de muziek verrijken,

Als je houdt van heel simpele, rechttoe rechtaan muziek, dan is dit album misschien niet jouw ding. Wire speelt met verschillende stijlen en sferen, en dat kan soms wat uitdagend zijn. Maar voor wie openstaat voor iets anders, is dit album zeker de moeite waard. Waardering: 3,5

Please Take - 3,5
Now Was - 3
Adapt - 4
Two Minutes - 4
Clay - 3,5
Bad Worn Thing -3
Moreover - 3,5
A Flat Tent - 3,5
Smash - 3,5
Down to This - 4
Red Barked Trees - 3,5

Dit album brengt een interessante mix van geluiden. Het is het derde gezamenlijke album van Teho Teardo en Blixa Bargeld en komt bijna acht jaar na hun vorige samenwerking, *Nerissimo*. De titel verwijst naar de voornamen van de artiesten, wat laat zien dat dit een persoonlijker project is. Teardo en Bargeld gebruiken een combinatie van elektronische muziek en akoestische elementen, wat een mooi geluid tot gevolg geeft. Het is muziek om intens naar te luisteren en om over na te denken.

Het album bevat tien nummers, waaronder *Bisogna Morire*. Dit is een herinterpretatie van een passacaglia, een dans uit de 17e eeuw, die op een hedendaagse manier is vernieuwd. De nummers op het album zijn heel verschillend. Sommige zijn rustig en dromerig, terwijl andere wat intenser en donkerder zijn. Je voelt dat Teardo en Bargeld veel aandacht hebben besteed aan de details. Elk nummer heeft zijn eigen sfeer, maar toch past alles goed bij elkaar. Het album voelt als een geheel.

Een sterk punt van *Christian & Mauro* is de instrumentatie. Teardo en Bargeld gebruiken veel verschillende instrumenten, zoals synthesizers, gitaren en strijkers. Dit maakt de muziek rijk. Soms hoor je subtiele geluiden op de achtergrond. Het is duidelijk dat beide artiesten veel ervaring hebben en weten hoe ze een gewenste sfeer kunnen creëren.

De productie van het album is ook goed gedaan. Het is geproduceerd door Teho Teardo, Blixa Bargeld en Boris Wilsdorf, en is opgenomen in Rome en Berlijn. Alles klinkt helder en goed in balans. Geen enkel instrument overheerst, en elk geluid heeft zijn plek. Dit maakt het album prettig om naar te luisteren, vooral met een goede koptelefoon of speakers.

Toch is het album misschien niet voor iedereen. Als je houdt van snelle, opzwepende muziek, dan is dit waarschijnlijk niet jouw ding. *Christian & Mauro* is meer geschikt voor mensen die van rustige, atmosferische muziek houden. Het is muziek waar je even de tijd voor moet nemen.

Al met al is *Christian & Mauro* een sterk album dat laat zien hoe goed Teho Teardo en Blixa Bargeld zijn in het maken van sfeervolle muziek. Het is niet spectaculair of opvallend, maar wel heel mooi en doordacht. Als je van experimentele en emotionele muziek houdt, is dit album zeker een aanrader. Voor degenen die geïnteresseerd zijn in een combinatie van experimentele muziek en persoonlijke expressie, biedt dit album een fijne luisterervaring.

Waardering 4*.
1. Starkregen - 4
2. Dear Carlo - 4
3. I Shall Sleep Again - 4
4. Bisogna Morire – 4,5
5. È Pericoloso Sporgersi - 4
6. Close Up – 3,5
7. Durch Mich - 4
8. Menschenentsafter- 3,5
9. Libelle & Gigant - 4
10. Rimangono - 4

Het album City Sun Eater in the River of Light uit 2016 van de Amerikaanse formatie Woods is beslist een album met een eigen geluid. Het is een mix van indie-folk, psychedelische rock en een vleugje jazz, met hier en daar invloeden uit reggae en soul. Dit zorgt voor een frisse en bijzondere sfeer. Het klinkt relaxed en zonnig, alsof je op een warme dag buiten bent.

De nummers zijn meest luchtig en vrolijk, met veel melodieën die makkelijk in je hoofd blijven hangen. De zang van Jeremy Earl is een beetje rauw en hoog, maar past goed bij de dromerige sfeer van de muziek.
Een paar nummers vallen extra op. Bijvoorbeeld Sun City Creeps, het openingsnummer. Het heeft een fijne melodie en een relaxte, bijna tropische sfeer, ondersteund door (gelukkig ingetogen) blazers zoals saxofoon en trompet. Creature Comfort valt op door zijn zweverige melodie en hypnotiserend ritme, terwijl Morning Light warme klanken en een lichte melancholie heeft. Mijn favoriet is The Other Side waarmee ik nogal afwijk als ik de statistieken van het album bekijk.

Ook vind ik het album niet overal even sterk. Sommige nummers zijn wat te simpel en blijven een beetje hangen in dezelfde sfeer. Hierdoor verlies ik soms mijn aandacht. Het is niet altijd even spannend, en dat maakt het minder geschikt voor luisteraars die wat meer afwisseling willen.

De instrumenten op het album zijn overigens wel goed gekozen. Er is veel gebruik gemaakt van blazers, wat een nieuw element is voor Woods. Gelukkig zijn die blazers bescheiden van aard in dit geval. Het geeft de muziek een uniek en soulvol geluid. De productie is ook goed, alles klinkt helder en de instrumenten zijn mooi in balans.

City Sun Eater in the River of Light is een album dat vooral geschikt is voor een luie zomerdag of een moment waarop je even wilt ontspannen. Het voelt soms zonnig en ontspannen aan, maar heeft ook een melancholische ondertoon. Dit maakt het een interessante luisterervaring. Als je van indie-folk met een vleugje psychedelische rock en jazz houdt, is dit zeker een aanrader. Het is niet perfect, maar wel een fijne luisterervaring. Ik geef het een 7

1. Sun City Creeps – 3,5
2. Creature Comfort – 3,5
3. Morning Light – 3,5
4. Can't See at All - 3
5. Hang It on Your Wall – 3,5
6. The Take - 3
7. I See in the Dark – 3,5
8. Politics of Free – 3,5
9. The Other Side - 4
10. Hollow Home – 3,5

Dit album van Teramaze is een interessant album. Het is een mix van progressieve metal en rock, en het is soms wat complex. Als je van dit genre houdt, kun je er zeker veel in vinden. Dit album is het sluitstuk van een trilogie die begon met Her Halo (2015) en werd voortgezet met Sorella Minore (2021). Net als bij Star Wars handelt dit album over de periode voorafgaand aan de vorige twee albums. Het verhaal draait om Eli, een schipbreukeling die een ster wordt in een circus, maar dit gaat gepaard met grote persoonlijke offers.

De gitaarsolo’s zijn indrukwekkend en de drums zijn krachtig. De zang is ook sterk, met veel emotie en variatie. Het album vertelt een verhaal, en dat maakt het extra speciaal. Het voelt alsof je naar een soort muzikale film luistert. De nummers variëren van energieke tracks tot meer ingetogen ballads, wat zorgt voor een gevarieerde luisterervaring. De productie is helder, waardoor elk instrument goed tot zijn recht komt.

Een paar nummers vallen wel op. Bijvoorbeeld Madam Roma, dat een goede mix is van zware gitaren en melodieuze stukken. Dit nummer bevat zelfs schreeuwerige zang, wat een nieuw element is in het geluid van de band. Ook Standing Ovation is een sterk nummer, met een pakkende melodie en krachtige zang.

Een ander opvallend nummer is Hands Are Tied, een piano-gedreven ballad die de meer melodieuze kant van de band laat zien. De zang van Dean Wells is hier prominent aanwezig en het nummer bevat een gedenkwaardige gitaarsolo. De titeltrack A Wonderful Fall from Grace is de afsluiter en duurt meer dan 14 minuten. Het neemt je mee op een muzikale reis met verschillende secties, waaronder uitgebreide solo's en zelfs een saxofoonpartij.

Ik heb de eerste helft van het album nog niet benoemd. Voor mij is dat de achilleshiel van het album een beetje. De twee korte intermezzo’s en The Will of Eli en Step Right Up vind ik wat minder dan de tweede helft van het album. Een 7 voor dat deel en een 8 voor de tweede helft maakt afgerond toch een mooie 8.

1. A Place Called Halo (geen waardering)
2. The Will of Eli – 3,5
3. Step Right Up – 3,5
4. I Mantissa (geen waardering)
5. Madam Roma – 4
6. Standing Ovation - 4
7. Hands Are Tied - 4
8. A Wonderful Fall from Grace - 4

Het album *Eighty One* uit 2012 van de Amerikaanse formatie Yppah is een fijne plaat om naar te luisteren. Het is een mix van elektronische muziek, rock en een triphop. Het klinkt relaxed en dromerig. Yppah is het project van producer Joe Corrales Jr..

Wat ik leuk vind aan dit album, is dat het lekker meeslepend is. De nummers hebben een goede flow en passen goed bij elkaar. Het geeft afwisseling tussen rustige en wat energiekere momenten. De elektronische beats zijn niet te hard, en de gitaren zorgen voor een warme sfeer. De combinatie van elektronische geluiden en echte instrumenten is prettig en de drums en baslijnen geven het een ritmisch karakter.

Een paar nummers vallen extra op. Bijvoorbeeld *Film Burn*, dat meteen een goede sfeer neerzet. Het heeft een fijne beat en klinkt alsof het uit een film komt. De samenwerking met zangeres Anomie Belle maakt dit nummer extra speciaal. Haar zachte, dromerige stem voegt emotie en diepte toe aan de muziek. Ook *Blue Schwinn* is een mooi nummer, met een relaxte vibe en leuke melodieën. Het is perfect om even bij weg te dromen. *Three Portraits* is een ander hoogtepunt, waar Yppah laat zien hoe goed hij kan spelen met sfeer. Een nummer met wat meer karakter en een bite .

Toch vind ik het album niet overal even sterk. Sommige nummers zijn wat te langzaam of blijven een beetje hangen. Hierdoor verlies ik soms mijn aandacht. Het is niet altijd even spannend en dat maakt het minder geschikt voor luisteraars die wat meer energie willen. Hoewel het album een sterke en sfeervolle sound heeft, voelt het soms ook wat te veilig aan. Veel nummers hebben dezelfde dromerige stijl, waardoor er weinig echte verrassingen zijn. Dit maakt het echter wel perfect als achtergrondmuziek. De productie van het album is wel goed. Alles klinkt helder en de instrumenten zijn mooi in balans. Yppah laat zien dat ze goed kunnen samenwerken en een eigen geluid hebben. De bijdrage van Anomie Belle als zangeres op een viertal nummers is een fijne toevoeging.

*Eighty One* is een album dat vooral geschikt is voor een rustige avond of een moment waarop je even wilt ontspannen. Als je van elektronische muziek met een vleugje rock houdt, is dit zeker een aanrader. Het is niet perfect, maar wel een fijne luisterervaring. Voor fans van artiesten zoals Tycho of Bonobo is dit album zeker de moeite waard. Ik geef het een 7.

1. Blue Schwinn – 3,5
2. D. Song – 3,5
3. R. Mullen - 4
4. Film Burn – 3,5
5. Never Mess with Sunday - 3
6. Happy to See You – 3.5
7. Soon Enough - 3
8. Paper Knife - 3
9. Golden Braid – 3,5
10. Three Portraits - 4
11. Some Have Said – 3,5

Om te beginnen…dit album is gewoon prachtig! Tess Parks is een Canades artieste en maakt muziek die je meteen raakt. Dit album is een mooie mix van psychedelische rock en folk, met een filmische flair. Het is alsof je in een andere wereld belandt als je naar de nummers luistert.

Wat ik zo goed vind aan *Pomegranate*, is dat elk nummer anders is. Sommige nummers zijn rustig en sfeervol, alsof je in een warme deken zit. Andere nummers zijn wat spannender en mysterieus, alsof je door een donker bos loopt. Tess heeft een unieke stem die heel goed past bij de muziek. Haar stem klinkt zacht maar krachtig, en dat maakt de liedjes extra bijzonder.

Het album opent met *Bagpipe Blues*, een zacht nummer dat je meteen in een dromerige sfeer brengt. Parks' zachte stem en de harmonieuze lagen creëren een gevoel van blijheid. Daarna volgt *California's Dreaming*, een nummer met een iets ruwer randje. Het gaat over de desillusie van de American Dream. Geen nummer voor een bekende Amerikaan.

Een opvallend nummer is *Koalas*, dat een melancholische sfeer oproept met behulp van akoestische gitaar en het spookachtige gefluit van Molly Lewis. Parks' stem bereikt nieuwe hoogten, vooral in dit nummer en in het spannende *Charlie Potato*, waar haar scherpe en kwetsbare teksten mooi matchen met de muziek.

*Crown Shy* is een dankbetuiging aan haar familie, vooral haar zus, voor hun steun bij haar so(m)berheid. Het nummer bouwt op van een getokkelde gitaar tot een rijk muzikaal landschap, met teksten die haar persoonlijke strijd en herstel weerspiegelen.

Het album sluit af met *Surround*, een nummer dat een gevoel van hoop en verbondenheid uitstraalt. Het benadrukt het belang van menselijke connectie en liefde, en laat de luisteraar dus achter met een positief gevoel.

De instrumenten op het album zijn ook heel mooi. De gitaar klinkt vaak dromerig en de drums geven net genoeg energie. Alles past perfect bij elkaar. De nummers zijn goed opgebouwd, en het album voelt als een geheel. Het is duidelijk dat Tess veel aandacht heeft besteed aan de details.

*Pomegranate* is een album waar je echt even de tijd voor moet nemen. Het is perfect voor een rustige avond of een lange rit. Als je van muziek houdt die je laat nadenken en die je meeneemt op reis, dan is dit iets voor jou. Tess Parks heeft met dit album iets heel speciaals gemaakt. Ik vind het (ruim) 4 sterren waard en raad het zeker aan!

1. Bagpipe Blues – 3,5
2. California's Dreaming - 4
3. Koalas - 4
4. Lemon Poppy 3,5
5. Charlie Potato – 4,5
6. Crown Shy - 4
7. Running Home to Sing – 3,5
8. Sunnyside- 4
9. Surround – 3.5

Dit is voor mij de eerste keer dat ik van deze band een album beluister. Het opruimen van oude Oor-en levert soms verrassende dingen op. Ik vind het een verfrissend en creatief album dat uiteraard vooral opvalt door zijn unieke geluid en experimentele aanpak. Wat uitzoekwerk leerde mij dat dit het debuutalbum van de band is, opgericht door Nick Zammuto na het uiteenvallen van The Books.

Een van de sterkste punten van dit album is de originaliteit. Zammuto combineert elektronische beats, rare samples, funky baslijnen en onverwachte geluidseffecten tot iets dat op het eerste gehoor nogal vreemd klinkt. Vanaf het eerste nummer, Yay, is duidelijk dat Zammuto geen standaardalbum is. De muziek is vol verrassingen: ongewone ritmes, vervormde stemmen en elektronische geluiden worden gecombineerd met echte instrumenten. Dit zorgt voor de frisse en energieke sfeer. Het blijft ook goed toegankelijk. Nummers zoals Groan Man, Don’t Cry en Too Late to Topologize laten goed horen hoe creatief Zammuto is. De muziek voelt soms speels en licht, maar er zitten ook diepere lagen in. Door het gebruik van knip- en plaktechnieken, vervormde vocalen en onverwachte ritmewisselingen blijft het album interessant van begin tot eind.

Ook de productie van het album is indrukwekkend. Elk nummer zit vol met kleine details en laagjes die je bij elke luisterbeurt iets nieuws laten ontdekken. De zang van Nick Zammuto is rustig en melodieus, en vormt een mooi contrast met de drukke instrumentatie. Een van de hoogtepunten van het album is The Shape of Things to Come. Dit nummer heeft een hypnotiserend ritme en een mysterieuze sfeer.

Qua sfeer is het album erg gevarieerd. Sommige nummers zijn vrolijk en dansbaar, terwijl andere meer dromerig en melancholisch zijn. Dit maakt het album interessant om van begin tot eind te beluisteren, zonder dat het saai wordt. Toch is het album denk ik niet voor iedereen gemaakt. Sommige nummers, zoals Zebra Butt, zijn erg experimenteel en kunnen chaotisch aanvoelen. Maar voor wie houdt van avontuurlijke muziek, is dit juist een groot pluspunt.

Al met al is Zammuto een sterk debuutalbum dat laat horen dat Nick Zammuto een eigen geluid heeft. Hoewel sommige nummers dus wat vreemd kunnen klinken, is het album als geheel een geslaagde en spannende ervaring. Als je houdt van experimentele muziek die buiten de gebaande paden gaat, is dit zeker een album om te ontdekken. Een echte aanrader voor avontuurlijke luisteraars! En het maakt mij nieuwsgierig naar meer.

Waardering: 4 (3,75)
1. Yay - 3
2. Groan Man, Don’t Cry – 4
3. Idiom Wind – 4
4. Crabbing – te kort
5. F U C-3PO – 3,5
6. Too Late to Topologize – 3,5
7. Zebra Butt – 3,5
8. Weird Ceiling - 4
9. Harlequin - 4
10. The Shape of Things to Come - 4
11. Full Fading - 4

Dit album *Live Drugs Again* van The War on Drugs uit 2024 is een geweldige live-ervaring. Zelfs voor iemand die de band nooit echt gevolgd heeft zoals ik (tja, gewoon omdat een dag maar 24 uur heeft). Het laat goed horen waarom deze band zo geliefd is. Het is een vervolg op hun eerdere live-album dat ik zeker ook ga beluisteren binnenkort.

Voor mij is een van de sterkste punten van *Live Drugs Again* de energie die er vanaf spat. De band speelt strak en vol passie, en dat hoor je aan elke noot. Zo’n band die live beter tot zijn recht komt dan op een steriele cd.

De liedjes zijn vaak melancholisch, maar hebben ook een hoopvolle ondertoon. De zang van Adam Granduciel is geweldig en voegt veel emotie toe aan de muziek. Qua productie is het album ook sterk in elkaar gezet. Het voelt alsof je echt in de zaal staat, zonder dat het geluid te rommelig wordt. Alles klinkt helder en goed gebalanceerd.

Al met al is *Live Drugs Again* een fantastisch live-album dat de kracht van The War on Drugs laat horen. Het is een must-listen voor fans en een goede introductie voor wie de band nog niet kent zoals ik. Een echte aanrader en ik zal de studioalbums ook binnenkort proberen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Young Magic is een muziekgroep uit Australië. De band werd opgericht door Isaac Emmanuel, die samen met andere muzikanten muziek maakt die invloeden haalt uit verschillende landen en culturen. Hun muziek is een mix van elektronica, psychedelische beats en wereldmuziek, wat zorgt voor een bijzondere sfeer. Het album Melt uit 2012 was hun debuut en laat goed horen hoe veelzijdig en creatief deze band is.

Dit album laat je alle uithoeken van de wereld beleven. Het is een verzameling van nummers waarin je invloeden van allerlei culturen hoort. Vanaf de eerste track, “Sparkly”, wordt dat meteen duidelijk. Een fraai nummer met dromerige zang, gelaagde elektronica en ritmische beats die zorgen voor een hypnotiserende sfeer.

Het lijkt alsof je zelf aan het reizen bent terwijl je naar Melt luistert. Vooral het nummer “Slip Time” laat dat goed horen, met zwoele zang en een ritmische onderlaag die doet denken aan Afrikaanse invloeden.

Melt is een fraai debuut dat laat horen hoe creatief en avontuurlijk Young Magic is. Het is geen album dat je zomaar op de achtergrond draait; je moet er echt voor gaan zitten om alle ins en outs te ontdekken. Voor liefhebbers van dromerige, grensverleggende muziek is Melt absoluut een aanrader.

Sparkly - 3,5
Slip Time - 4
You with Air - 3
Yalam - 3
Jam Karet - 3,5
Night in the Ocean - 4
Watch for Our Lights - 3,5
The Dancer - 3
Cavalry - 3,5
Sanctuary - 3,5
Drawing Down the Moon - 3

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Total Tommy, de artiestennaam van de Australische muzikante Jess Holt, bracht op 29 november 2024 haar debuutalbum Bruises uit.

Holt, afkomstig uit Sydney, creëert onder de naam Total Tommy een mix van dromerige pop en alternatieve rock. Haar muziek wordt gekenmerkt door pakkende melodieën, een energieke sfeer en een glasheldere zangstem.

Het album gaat over thema's als liefde, verlangen en vriendschap, en doet dit met een geluid dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. In sommige nummers klinkt wat shoegaze door.

Het album werd geproduceerd door Mark Zito, ook bekend als Fractures, en gemixt door Dan Carey, die eerder samenwerkte met artiesten als Fontaines D.C. Deze samenwerking heeft geleid tot een helder en dynamisch geluid dat de emotionele diepgang van de nummers versterkt.

Enkele opvallende tracks op het album zijn "REAL" en "SODA", die de intensiteit van directe emoties perfect vastleggen. Het nummer "microdose" was de eerste single van het album en behandelt op zowel vierende als kritische wijze het fenomeen van snel in een nieuwe relatie duiken.

Met dit debuutalbum laat Total Tommy een sterke indruk achter in de alternatieve/indie muziekscene, en het belooft een veelbelovende toekomst voor deze getalenteerde artieste.

Een album dat volgens mij ook erwinz zou moeten aanspreken.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Dit album kan worden gezien als een heropleving van het klassieke Yes-geluid. Na wat wisselvallige jaren in de jaren ’90 kwam deze plaat als een frisse verrassing. Met deze release leek Yes terug te grijpen naar hun progrock-wortels, maar wel met een moderne draai.

Yes staat bekend om hun complexe arrangementen en muzikale experimenten en The Ladder is daar geen uitzondering op. Dit album heeft echter een meer toegankelijke sfeer dan sommige eerdere albums. De nummers zijn melodieuzer en minder langdradig, wat ze aantrekkelijk maakt voor zowel oude als nieuwe fans..

De productie van het album werd verzorgd door Bruce Fairbairn, die bekend stond om zijn werk met bands als Aerosmith en Bon Jovi. Zijn invloed is merkbaar in de strakke en heldere productie van The Ladder. Helaas overleed Fairbairn kort voor de voltooiing van het album, wat een emotionele impact had op de band. Toch lijkt zijn bijdrage de muziek naar een hoger niveau te hebben getild.

Het album opent sterk met “Homeworld (The Ladder),” een nummer dat nog het meest doet denken aan de klassieke Yes-sound. Het nummer werd zelfs gebruikt als soundtrack voor een videogame, wat de band nieuwe aandacht opleverde in de digitale wereld.

Een ander hoogtepunt is “It Will Be a Good Day (The River),” een melodieuze en positieve track die opvalt door Jon Andersons krachtige vocalen. Het nummer “Lightning Strikes” biedt een verrassend tropisch ritme, iets wat je niet direct zou verwachten van Yes maar het werkt goed.
The Messenger is ook uit de oude doos, vooral door de vocalen van Jon Anderson zijn prachtig evenals het ingetogen slot.

Tenslotte verdient “New Language” een speciale vermelding. Dit nummer combineert complexe structuren en harmonieën met een aanstekelijke energie. Het laat zien dat Yes nog steeds in staat was om progressieve rock op hoog niveau te leveren.

Wat The Ladder onderscheidt van andere albums uit de jaren ’90 van Yes, is de positieve energie die door de nummers heen stroomt. Het album voelt minder zwaar en experimenteel dan bijvoorbeeld Union of Talk. Dit maakt het een goed toegankelijke plaat. Ook voor luisteraars die misschien wat minder bekend zijn met de uitgebreide discografie van Yes.

Conclusie
The Ladder is het bewijs dat Yes ook na jaren nog een creatieve aansprekende plaat kon maken.

Waardering: 3,5

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Mammoth Penguins is een Britse indiepopband uit Cambridgeshire, Engeland. De band werd in 2013 opgericht en bestaat uit Emma Kupa (zang en gitaar), Mark Boxall (basgitaar) en Tom Barden (drums). Ze staan bekend om hun energieke en melodieuze muziekstijl, die elementen van pop en punk combineert. Hun debuutalbum "Hide and Seek" werd in 2015 uitgebracht, gevolgd door "John Doe" in 2017 en "There's No Fight We Can't Both Win" in 2019. In mei 2024 brachten ze hun vierde album "Here" uit.

"Here" markeert een duidelijke evolutie in hun geluid, waarbij ze in sommige nummers iets meer leunen naar een rauwe pop-punkstijl. Het album opent met "Species", een nummer dat de luisteraar meteen weet te boeien met de hypnotiserende stem van Emma Kupa.

Vervolgens brengt "I Know The Signs" een vrolijke toon, terwijl "Flyers" een meer sombere sfeer neerzet. "Blue Plaque" vertraagt het tempo en biedt een introspectief moment op het album. "Everything I Write" neigt naar indiepop. Het titelnummer "Here" is een akoestisch en ingetogen track met een fraaie melodie die de luisteraar uitnodigt tot reflectie.

Nothing and Everything is een vlot nummer met iets meer temperament. Mooi refrein! Daarna het eveneens krachtige Help Yourself dat licht opzwepend is. Old Friends spreek t me wat minder aan door de wat ‘stugge’ melodie.

Een bijzondere track op het album is "Lost Friends". Een erg kort nummer dat de emotie van verlies tastbaar maakt. Success is een ingetogen song met een meeslepende toon, Het afsluitende "A Plea For Kindness" begint langzaam en bouwt op naar een climax, waarbij de band haar volledige potentieel laat horen.

Al met al is "Here" een bewijs van de veelzijdigheid van Mammoth Penguins. Het album biedt een mix van stijlen en emoties. Een fijne luisterervaring voor zowel oude als nieuwe fans.
1. Species – 3,5
2. I Know the Signs – 3,5
3. Flyers – 3,5
4. Blue Plaque - 3
5. Everything That I Write -3
6. Here - 4
7. Nothing and Everything - 4
8. Help Yourself - 4
9. Old Friends - 3
10. Lost Friends - 3
11. Success - 3
12. A Plea for Kindness – 3,5

Waardering: 3,4

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Swan Wash is een Amerikaanse band uit Bloomington, Indiana, opgericht in 2017. De groep ontstond uit een Siouxsie and the Banshees tribute band en bestaat uit drie leden: Scott Ferguson (zang, bas, synthesizers), Jack Andrews (gitaar) en Wyatt Worcel (drums, percussie, synthesizers). Ze brachten twee cassette-EP's uit voordat ze in mei 2024 hun debuutalbum "Shadow Shadow" presenteerden.

Het album opent met "Tunnel", een nummer dat direct de toon zet met zijn donkere en meeslepende geluid. De invloeden van gothic rock en post-punk zijn duidelijk hoorbaar, wat niet verrassend is gezien de achtergrond van de band. De zang van Scott Ferguson is expressief en past perfect bij de melancholische sfeer van het nummer.

"23 Years" volgt en biedt een iets sneller tempo met een aanstekelijke baslijn. Het nummer weet de luisteraar te boeien met zijn dynamische opbouw en pakkende refrein. "Almost Gone" keert terug naar een iets meer ingetogen sfeer ondanks het hypnotiserende ritme, met halverwege dromerige gitaarpartijen en een opzwepend ritme.

Een hoogtepunt op het album is "The Upstairs Museum", ondanks zijn korte duur van 2:18 minuten. Het nummer weet in deze beperkte tijd een stevige indruk achter te laten door zijn melodieën en atmosferische arrangementen. "Up the Stairs" bouwt hierop voort met een meeslepende groove en subtiele synthesizergeluiden die diepte toevoegen aan het geluid.

"Lights Are Outside" blijft ingetogen met krachtige zang en een mooie gitaarlijn. Het langste nummer op het album, "Tavel's Gavel", klokt in op 6:38 minuten en neemt de luisteraar mee op een muzikale reis vol wendingen en fijne hoogtepunten.
Naar het einde toe biedt "Before Today" een meer dynamische toon, met scherpe teksten en een licht opzwepende melodie. Het afsluitende nummer, "Ownership", sluit het album af met een krachtige boodschap en een meeslepende compositie.

"Shadow Shadow" is een prima debuut dat de veelzijdigheid en het talent van Swan Wash benadrukt. Het album slaagt erin om een brug te slaan tussen nostalgische gothic rock en moderne invloeden, wat resulteert in een frisse en toch vertrouwde luisterervaring. Voor liefhebbers van het genre is dit album zeker een aanrader.

1. Tunnel – 3,5
2. 23 Years – 3
3. Almost Gone – 3,5
4. The Upstairs Museum – 3,5
5. Up the Stairs – 3,5
6. Lights Are Outside – 4
7. Tavel's Gavel – 4
8. Before Today – 3,5
9. Ownership – 3,5

Waardering: 3,6

Over the band
Birds That Change Colour is een Belgische band rond singer-songwriter Koen Kohlbacher. Ze maken muziek die klinkt als een mix van folk, psychedelica en een vleugje rock. Hun nummers zijn vaak dromerig, zacht en vol emotie, met teksten die je meenemen in een andere wereld. De band is vooral bekend om hun bijzondere sfeer en tijdloze geluid. Ze hebben verschillende albums uitgebracht, waaronder het veelgeprezen On Recording the Sun uit 2011, dat hen een plek gaf in de Belgische muziekscene. Met hun muziek weten ze keer op keer een intieme sfeer te creëren die veel luisteraars raakt.

Over het album:
On Recording the Sun van Birds That Change Colour is een mooi en meeslepend album dat je meteen in de ban heeft. De muziek voelt als een warme zomeravond: ontspannen, dromerig en met een vleugje melancholie. Dit album is een verfijnde mix van folk, psychedelische invloeden en akoestische schoonheid. Het laat horen hoe de band, geleid door Koen Kohlbacher, emoties weet te vangen in zowel muziek als tekst.

De liedjes op On Recording the Sun hebben een rustgevend en tijdloos karakter. De zachte gitaren, subtiele percussie en de warme stem van Koen Kohlbacher zorgen voor een intieme luisterervaring. Het is muziek die niet opdringerig is, maar je toch behoorlijk in zijn greep houdt. De productie is minimalistisch, maar precies goed; elk detail is hoorbaar en voegt iets toe aan de sfeer. Dit geeft het album een natuurlijke en organische sound.

De teksten van het album zijn simpel, maar toch diepgaand. Ze gaan over natuur, tijd en menselijke emoties, en ze passen perfect bij de dromerige sfeer van de muziek. Het lijkt alsof Kohlbacher geïnspireerd is door de kleine momenten in het leven die vaak over het hoofd worden gezien. De manier waarop hij dit verwerkt in zijn teksten, maakt het album uniek en persoonlijk.

On Recording the Sun is een fijn album voor liefhebbers van rustige, introspectieve muziek. Het is een album dat je steeds opnieuw wilt beluisteren, omdat je telkens nieuwe details ontdekt. Birds That Change Colour laat hier zien dat eenvoud en diepgang hand in hand kunnen gaan. Dit album is niet alleen een aanrader voor fans van folk en psychedelische muziek, maar voor iedereen die op zoek is naar iets dat écht raakt.

Met On Recording the Sun bewijst Birds That Change Colour dat ze een bijzondere plek verdienen in de Belgische muziekscene. Het is een album dat niet persé mijn ding is, maar op sommige momenten veel ontspanning biedt.

1. Stones – 3,5
2. Tales from the Moon - 3
3. Playground – 3,5
4. Spiders and Castaways - 3
5. Woods – 4
6. Sunny Sides of Me - 3
7. Oh So Tired – 3
8. Lullaby – 3,5
9. Never Ending First of May – 3,5
10. Oh What a Day – 3

Waardering: 3,3

Nox Novacula is een deathrock-band uit Seattle, opgericht in 2017. De band combineert donkere, gothic muziekstijlen met een moderne benadering van persoonlijke en politieke thema's. Hun eerste demo in 2018 bracht nieuw leven in de goth-scene van Seattle, wat leidde tot optredens op bekende festivals.

'Feed the Fire' is het tweede studioalbum van Nox Novacula, uitgebracht op 2 augustus 2024 via Artoffact Records. Met dit album verkent de band nieuwe muzikale gebieden door elektronische elementen toe te voegen aan hun kenmerkende deathrock-geluid.

Het album opent met "Plague", een nummer dat begint met een synthetische, sombere melodie en overgaat in een meer energiek nummer. Die energie is ook de motor van Disappear en Flood. Vooral dat laatste nummer is behoorlijk opzwepend.

Stay is een wat bedachtzamere track met wat meer melodie. Wolves en Sirens gooien het tempo weer omhoog, waarbij vooral Wolves een aanstekelijke melodie heeft.
Cursed heeft aanvankelijk een wat aarzelende sfeer. Afsluiter Revenge is een krachtig slot van een gemiddeld album

Met 'Feed the Fire' heeft Nox Novacula hun geluid verder ontwikkeld door elektronische elementen te integreren, terwijl ze trouw blijven aan hun deathrock-wortels. Het album biedt een mix van donkere, dansbare nummers en introspectieve melodieën.

De cijfers op een rijtje:
1. Plague – 7
2. Disappear - 7
3. Flood - 8
4. No Forgiveness – 6
5. Stay – 6
6. Wolves - 8
7. Sirens - 7
8. Cursed – 7
9. Revenge – 7

Waardering: 7,0

Clinic Stars is een Amerikaans dreampopduo uit Detroit, bestaande uit Giovanna Lenski en Christian Molik. Ze halen inspiratie uit slowcore, shoegaze en alternatieve bands uit de jaren '80 en '90. Hun muziek kenmerkt zich door dromerige melodieën en een nostalgische sfeer. Na de EP's 10,000 Dreams (2021) en April's Past (2022) brachten ze in september 2024 hun debuutalbum Only Hinting uit.

Clinic Stars haalt inspiratie uit bands zoals Cocteau Twins en Low, wat terug te horen is in hun dromerige en atmosferische geluid. Het album combineert zachte gitaarpartijen met dromerige zang, waardoor een etherische sfeer ontstaat. De muziek nodigt uit tot wegdromen en reflectie, met melodieën die zowel melancholisch als hoopvol zijn. Only Hinting werd opgenomen en geproduceerd in de thuisstudio van de band gedurende 2022 en 2023.

Het album verkent thema's van verlangen, nostalgie en introspectie. Nummers zoals "I Am The Dancer" en "She Won’t Be" reflecteren op persoonlijke ervaringen en emoties, terwijl "Only Hinting" en "Thoughtless" de luisteraar meenemen naar een dromerige wereld vol mysterie. De teksten zijn poëtisch en laten ruimte voor eigen interpretatie,.

Only Hinting werd positief ontvangen door zowel critici als luisteraars. Recensies prijzen het album om zijn sfeervolle productie en emotionele diepgang. Het wordt gezien als een sterke toevoeging aan het dreampopgenre en bevestigt Clinic Stars als een veelbelovende act binnen de alternatieve muziekscene.

Met Only Hinting levert Clinic Stars een indrukwekkend debuut af dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. Het album biedt een meeslepende luisterervaring die fans van dreampop en slowcore zeker zal aanspreken. De combinatie van dromerige melodieën, introspectieve teksten en zorgvuldige productie maakt het tot een memorabel geheel dat uitnodigt tot herhaaldelijk beluisteren (met koptelefoon en in de ligstand).

De nummers op een rijtje:
1. Kissing Through the Veil - 7
2. Only Hinting - 8
3. I Am the Dancer – 7,5
4. Remain – 8,5
5. She Won't Be - 8
6. Shiver (Walking Over Time) - 8
7. Isn't It - 7
8. Thoughtless - 8

Waardering 7,8

Enola is het zesde studioalbum van Seigmen en markeert hun langverwachte terugkeer na een pauze van bijna twee decennia. Het album werd uitgebracht op 13 april 2015 en bevat tien nummers die de essentie van Seigmen’s unieke stijl weergeven. Het is een indrukwekkend werkstuk dat laat zien dat de band niets van hun kracht en emotie heeft verloren.

Muzikale stijl en sfeer
Enola biedt een combinatie van melancholische, donkere rock en krachtige melodieën. De nummers zijn rijk aan sfeer en ademen een gevoel van introspectie en emotionele diepgang. Het album heeft een tijdloos geluid dat zowel trouw blijft aan Seigmen’s roots als nieuwe elementen introduceert.

Uitgelichte nummers
• "Hva Vi Elsker" opent het album en zet meteen de toon met een fraaie opbouw en diepe, emotionele
zang van Alex Møklebust. Het nummer behandelt thema's als verlangen en verlies.
• "Trøst" is een krachtig nummer dat rockinvloeden mengt met een bijna meditatieve sfeer.
• "Utopia i Mine Armer" is een van de hoogtepunten van het album, met een meeslepende melodie en
dromerige sfeer die typisch is voor Seigmen.
• I Mutt Hus laat de stevige kant van Seugmen goed zien. Favoriet op het album.
• Afsluiter Hvit Stjerne Hvit Støy is ingetogen met een mooie melodie. Een zeer sfeervol slot.

De teksten van Enola kan ik niet verstaan maar zijn volgens recensies poëtisch en introspectief. Ze verkennen thema’s zoals vervreemding, liefde, verlies en hoop. Hoewel de teksten vaak donker zijn, bevatten ze ook een subtiele ondertoon van optimisme.

Conclusie
Met Enola bewees Seigmen dat ze nog steeds relevant en vernieuwend waren, zelfs na een lange pauze. Het album laat zien dat de band in staat is om emoties en verhalen om te zetten in muziek die raakt en inspireert. Voor zowel trouwe fans als nieuwkomers is dit album een essentieel onderdeel van hun oeuvre. En nu maar wachten op….

Waardering: 7,0

stem geplaatst

Denigrate is een metalband uit Tuusula, Finland, opgericht in 1996. Voor mij een kennismaking en een heel prettige. In hun beginjaren speelden ze vooral gothic metal zo begrijp ik, maar later ontwikkelden ze een stijl die elementen van progressieve en doom metal combineert. De band staat maakt melancholische en donkere muziek, met teksten die vaak thema's als liefde, bitterheid en verdriet verkennen.

To the Goddess Unknown' is het vierde studioalbum van Denigrate. Het album bevat acht nummers en toont de evolutie van de band naar een meer progressieve en melodieuze doom metal stijl, terwijl ze trouw blijven aan hun kenmerkende melancholische en donkere geluid.

De nummers klinken soms wat bombastisch, maar daar houd ik wel van. De melodieën zijn stuk voor stuk prachtig en de zang is erg sterk vind ik. Het is zeker een band waarvan ik nieuwsgierig ben naar de voorgangers ook al is de stijl daarop misschien iets minder toegankelijk.

Tot slot mijn cijferlijstje dat laat zien dat ik onder de indruk ben:
1. Crystal Rest – 7,5
2. The Ethics of Loss - 8
3. Under Ether - 8
4. The Apparition of One - 8
5. One Who Holds the Balance – 8,5
6. Sesame and Lilies - 8
7. In the Light – 8,5
8. Semidiapente - 8

Waardering: 8,1

Black Doldrums is een muziekgroep uit Londen, Engeland. De band bestaat uit Kevin Gibbard (zang en gitaar), Sophie Landers (drums en zang) en Daniel Armstrong (basgitaar). Ze maken donkere rockmuziek die doet denken aan bands zoals Joy Division en The Cure. Hun muziek combineert elementen van postpunk en shoegaze, wat zorgt voor een dromerig en intens geluid. In 2022 brachten ze hun eerste album 'Dead Awake' uit, gevolgd door 'In Limerence' in 2024.

Over 'In Limerence'
De titel verwijst naar een staat van intense, allesoverheersende romantische verliefdheid, wat ook het centrale thema van het album is. De muziek op 'In Limerence' combineert donkere postpunk met dromerige shoegaze-elementen..
Het album opent met het nummer 'Hideaway', dat wordt gekenmerkt door krachtige drums en een hypnotiserende gitaarlijn. Een ander opvallend nummer is 'Summer Breeze', dat een meer opgewekte toon heeft en de veelzijdigheid van de band laat zien. Maar er staan geen slechte nummers op dit album dat voorlopig even vooraan in mijn playlists komt te staan, want het album kan nog groeien.

Waardering per nummer:
1. Hideaway - 9
2. Dying for You - 8
3. Summer Breeze - 7
4. Dwell or Depart - 7
5. Painting Smiles - 8
6. Need - 8
7. In Silence - 8
8. Tarantula - 7
9. Changing of a Season - 7
10. New Moon - 7
11. Modern Times - 8

Waardering: 7,6

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Yuck is een Britse band die bekendstaat om hun mix van noise pop en alternatieve rock. Ze zijn opgericht in 2009 en maakten snel indruk met hun energieke geluid en rauwe gitaren. De muziek van Yuck doet denken aan de jaren ’90, met invloeden van bands zoals Dinosaur Jr. en Sonic Youth. Hun debuutalbum, Yuck, kwam uit in 2011 en kreeg veel positieve reacties van zowel fans als critici. De band combineert harde, gruizige gitaren met dromerige melodieën. Yuck is een aanrader voor liefhebbers van stevige rock met een nostalgische toon.

Het debuutalbum van Yuck, simpelweg Yuck genoemd, is een muzikale reis met ups en downs. Een aantal songs zitten vol rauwe energie en nostalgie. En die nummers voelen als een liefdesbrief aan de alternatieve rock en noise pop van de jaren ’90. Maar het album heeft ook een aantal zwakkere momenten.

Het is duidelijk dat Yuck deels geïnspireerd is door iconische bands uit het verleden, zoals My Bloody Valentine en Pavement. Toch voelen de nummers niet als een kopie. De band weet oude invloeden te mengen met een frisse, eigentijdse benadering. Nummers zoals The Wall openen met een muur van gruizige gitaren.

Naast het harde werk heeft Yuck ook een zachtere kant. Deze tracks voelen iets minder sterk aan en gaan wat verloren tussen de hoogtepunten. Het is duidelijk dat je luistert naar een band die zich nog volop ontwikkelt, maar dat maakt het juist spannend.

Yuck is een album dat perfect is voor iedereen die houdt van ongepolijste, eerlijke rockmuziek. Het brengt je terug naar een tijd waarin muziek ging om gevoel en energie, niet om perfectie. De combinatie van harde gitaren en zachte melodieën maakt het een afwisselende luisterervaring die blijft boeien.

1. Get Away – 7,5
2. The Wall - 8
3. Shook Down – 6,5
4. Holing Out – 8,5
5. Suicide Policeman - 6
6. Georgia - 8,5
7. Suck - 5,5
8. Stutter - 6,5
9. Operation – 9
10. Sunday – 7
11. Rose Giver a Lilly - 6
12. Rubber - 8
13. The Base of a Deam Is Empty - 7
14. Milkshake – 7.5
15. Natsu Nandesu (niet aanwezig; wel Cousin Corona)
16. Doctors in My Bed - 7
17. Coconut Bible - 6
18. Soothe Me - 7

Waardering: 7,1

"Blood & Gold" is het tweede en laatste album van de Nederlandse industrial metalband Nerve, uitgebracht in 1995. De band bestond uit Tom Holkenborg (later bekend als Junkie XL) en Phil Mills. Het album combineert vooral in het eerste deel zware gitaarpartijen met elektronische beats, wat kenmerkend is voor het industrial metalgenre. Het tweede deel benadrukt de experimenteerdrift van de band.

De meest opvallende (maar niet persé de beste) nummers zijn wat mij betreft:

Blood: Als openingsnummer zet "Blood" direct de toon voor het eerste deel van hetbalbum met krachtige gitaarakkoorden en industriële ritmes. De agressieve vocalen en donkere teksten weerspiegelen de intense sfeer die door het hele album aanwezig is.

My Mind: Dit nummer valt op door zijn meeslepende melodie en complexe arrangementen. De combinatie van elektronische elementen en zware gitaren creëert een hypnotiserend effect, terwijl de teksten dieper ingaan op innerlijke conflicten en mentale strijd.

Gaia: Met een speelduur van bijna zes minuten is "Gaia" een van de langere tracks op het album. Het nummer begint met een atmosferische intro, gevolgd door een opbouw naar een krachtig middenstuk. De titel verwijst naar de aardgodin, wat suggereert dat het nummer thema's als natuur en milieu aansnijdt. Een nummer dat al verraadt welke richting Junkie XL later op gaat.

Scream in Silence: Dit nummer heeft een sterk ambient karakter en set enigszins de toon voor de rest van het album. De titel suggereert een innerlijke schreeuw of onderdrukte emoties, wat wordt versterkt door de roepende stemmen aan het eind van het nummer.

De eerste helft van het album vind ik een stuk prettiger dan de tweede helft. Strakke ritmes met veel kracht verzanden in experimenteel getinte nummers.

Waardering per nummer
Blood – 8
Rain – 8
My Mind – 8.5
Dirt – 8
Sanje Men – 8,5
Gaia – 8
The Carpet Man – 7,5
Scream in Silence – 7
Exposure – 7
Discouragement – 7
Nihil – 6,5
Gold – 6,5

Waardering album: 7,5

Dit is een fantastisch album. Sprookjesachtige melodieën met geweldige spoken word ‘zang’.
Ik heb het onder ambient geparkeerd vanwege de dromerige en soms hypnotiserende soundscapes die over je heen komen. Daaronder geweldige ritmes en die mooie stem.

Een album dat vooraan komt te staan in mijn ambient bieb. Voorlopig 4*, maar er zit een halfje meer in als het kwartje helemaal valt.

1. Breezes Were Polar Storms - 7
2. Stories Are What They Are - 7
3. Red Light Returning - 8
4. The Adventure - 7
5. The Mirror 7
6. Nadar - 7
7. The Dog Days Are Long Gone - 8
8. The Girls from Peoria - 8
9. The Deep Dark Days of September - 8
10. A Horn Heard Through Fog - 8
11. Locked Away - 8
12. Leonora Hotel - 8
13. Mysterious City - 7
14. Sonar Vestapol - 7

Waardering: 7,6

3 Doors Down is ook zo’n band die volledig langs mij heen gegaan is de afgelopen twee decennia. Toch staat dit album op mijn ellenlange to-do lijstje. Vandaag beluisterd, In eerste instantie op mijn koptelefoon tijdens mijn dagelijkse ochtendwandeling. Dat is goed bevallen. De muziek heeft wel een temperamentvolle sfeer en dat loopt lekker weg.

Nu ik thuis het album beluister klinkt de opener ineens wat meer ingetogen. Toch is (de single) Kryptonite niet onaardig. Loser bevalt me iets beter. Een erg melodische track en mooi gedoseerde zang. Duck and Run begint mooi met de akoestische gitaar en de sterke riff die daarna zeer overtuigt.

Not Enough is eveneens een prettige song waarna Be Like That wat te tam is. Life of my Own maakt dat ruimschoots goed doorn het krachtige refrein. Better Life trapt goed af en heeft lekker veel temperament,

Ook Down Poison is een voltreffer wat mij betreft. Lekker meeslepende meezinger. By My Side heeft een fijne riff. Een mooi up tempo nummer. Smack bevalt me duidelijk minder. Klinkt wat gemaakt, geforceerd. Afsluiter So I Need You is een prima apotheose.

1. Kryptonite - 7
2. Loser - 8
3. Duck and Run - 8
4. Not Enough - 7
5. Be Like That - 6
6. Life of My Own - 8
7. Better Life - 7
8. Down Poison - 8
9. By My Side - 8
10. Smack - 6
11. So I Need You – 7

Gemiddeld 7,3

Een betrekkelijk jonge Black metal band is Acacia’s Temple afkomstig uit Italië. Als een betrekkelijke leek in de metal wereld heb ik het idee dat de muziek van deze formatie niet ver van de atmosferische black metal is verwijderd.

De muziek van Acacia’s Temple is vrij melodieus en de snelle drums treden minder op de voorgrond. Dat maakt de muziek redelijk toegankelijk. Alleen de opener is een beetje een spelbreker want een gesproken intro van ruim twee minuten. Geskipt in mijn playlists.

The Tale of the River and the Fox is een prachtige track met veel afwisselende melodieën. Cathedral Shadows heeft het meest atmosferische karakter en scoort daarom ook goed bij mij. Daar tussen het eveneens fraaie The Tale of the River and then Fox. Alle drie in mijn favorietenlijst opgenomen.

Het laatste lange nummer A Lover’s Lament in the Haunted Grove scoort ook een voldoende. Al met al een prettige kennismaking.

1. Flames of Introspection - 4
2. Unveiling Romantic Darkness - 8
3. The Tale of the River and the Fox - 8
4. Whispers from the Night's Abyss - 6
5. Cathedral Shadows - 8
6. A Lover's Lament in the Haunted Grove – 7
7. End's Verse (1:51) – 6

Waardering: 6,7

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wussy is een Amerikaanse indieband uit Cincinnati, Ohio, opgericht in 2001 door Chuck Cleaver en Lisa Walker. Ze staan bekend om hun krachtige gitaren en doordachte teksten. Hun debuutalbum Funeral Dress verscheen in 2005 en werd geprezen door critici, waaronder Robert Christgau, die hen "de beste band in Amerika" noemde. Met albums als Strawberry (2011) en Attica! (2014) kreeg Wussy steeds meer erkenning, ook internationaal.

De band begon als duo, maar groeide uit tot een volledige formatie met bassist Mark Messerly, drummer Joe Klug en pedal steel-gitarist John Erhardt. De laatste overleed in mei 2020. Ze tourden door de VS en openden voor bekende bands zoals de Afghan Whigs. Hun muziek combineert indie- en alternatieve rock, met sterke teksten en een eigen geluid. Wussy blijft actief en is geliefd in de underground muziekscene, met een groeiende groep fans wereldwijd.

Sinds hun debuutalbum "Funeral Dress" in 2005 hebben ze meerdere albums uitgebracht, waaronder "Attica!" in 2014 en "Forever Sounds" in 2016. Na een pauze van zes jaar bracht Wussy in november 2024 hun nieuwste album "Cincinnati Ohio" uit, het eerste album sinds het overlijden van gitarist John Erhardt. Critici prijzen Wussy om hun unieke geluid en de harmonieuze samenzang van Cleaver en Walker. Ook op dit album is de zang zeer sfeervol.

Het album opent met het aanstekelijke The Great Divide. Een nummer met een opzwepende melodie. Het ingetogen The Ghosts Keep Me Alive laat de prachtige samenzang horen. Ook Desperation AM is erg ingetogen met een prachtige melodie.
De muziek op het album heeft soms een beetje een folky/country geluid zoals in het nummer Disaster About You te horen is. Waarom je roots verloochenen?

Een favoriet is Sure as the Sun. Een nummer met een heerlijke drive die erg aanstekelijk werkt. De zang is opnieuw fantastisch. In het leven is er niets zo zeker als de zonsopkomst elke dag. Inhaler heeft weer wat meer vaart en volume. Het nummer heeft een fraaie opbouw met een heerlijk opzwepende climax.

De titel Please Kill Me is niet echt vrolijk. Een nummer met een rustige bedachtzame sfeer. Vervolgens The Night We Missed the Horror Show dat een sfeer van nostalgie bevat. Een zeer meeslepend nummer. Days and Hours is niet helemaal mijn ding. Het heeft wat minder een bite en mist daardoor wat uitstraling. Afsluiter Winged begint wat twijfelend, maar ineens is daar de opleving naar een emotioneel bombastisch slot.

Waardering: 7,6

"The Joy of Sorrow" is het vierde album van de Italiaanse band Iamnoone. De band bestaat uit Filippo Galleani en Stephan Seth en staat bekend om hun mix van cold wave, dark wave en post-punk.
De muziek op dit album combineert melancholische teksten met dansbare ritmes en opgewekte melodieën. Persoonlijk vind ik de muziek vaak wat te vrolijk klinken. Zeker bij de donkere thematiek in de meeste teksten.

Opener ‘In Fear’ heeft een zeer opgewekt en dansbaar ritme en de tekst beschrijft de zinloosheid en herhaling van het leven, waar angst en de strijd om te overleven centraal staan. Het benadrukt hoe mensen rennen, vechten en leven, vaak zonder doel, terwijl de dood uiteindelijk onvermijdelijk is.

En het op het gehoor vrolijke ‘MFM' lijkt te gaan over een gevoel van angst en verwarring, waarin de ik-figuur zichzelf lijkt te confronteren in een nachtmerrieachtige situatie. Het verkent innerlijke onzekerheid en de vraag of de dreiging van binnenuit komt of extern is.

Het is een aardig album met muzikaal prettige nummers die helaas soms iets te veel op elkaar lijken. Na een draaibeurt of drie heb je er even genoeg van.

Waardering: 6

Geezer Butler is een Britse muzikant, vooral bekend als de bassist en tekstschrijver van de legendarische heavy metalband Black Sabbath. Hij werd geboren op 17 juli 1949 in Birmingham, Engeland. Zijn echte naam is Terence Michael Joseph Butler, maar hij kreeg al snel de bijnaam "Geezer".

Hij bracht ook drie soloalbums uit: "Plastic Planet" (1995), "Black Science" (1997), en "Ohmwork" (2005).
Geezer Butler wordt gezien als een van de beste bassisten in de rock- en metalwereld. Zijn unieke stijl en invloed op het genre zijn enorm. Hij heeft ook een bescheiden persoonlijkheid en is een groot voorvechter van dierenrechten.

Tegenwoordig geniet hij van zijn pensioen en woont hij in Amerika, maar hij blijft een icoon voor muziekliefhebbers over de hele wereld.

"Plastic Planet" is het debuutalbum van het project GZR. Op dit album werkte Geezer Butler samen met gitarist Pedro Howse, drummer Deen Castronovo en zanger Burton C. Bell van Fear Factory.
De muziek op het album combineert elementen van alternatieve metal, industriële metal en groove metal. Het nummer "The Invisible" werd opgenomen in de soundtrack van de film Mortal Kombat uit 1995.

"Plastic Planet" werd positief ontvangen door critici, die de zware riffs en de krachtige vocalen prezen. Het album liet volgens hen zien dat Geezer Butler succesvol nieuwe muzikale wegen kon verkennen buiten Black Sabbath. Ik ben het daar maar deels mee eens. Met name de zang is de achilleshiel van het album.
Het is geen album dat ik vaak beluister. Zo nu en dan een portie van dit genre is voldoende.

Mijn favorieten op het album zijn |
- Drive Boy, Shooting vanwege het opzwepende karakter.
- The Invisible – Is iets minder zwaar en bombastisch
- Séance Fiction – Een echt Black Sabbath nummer
- Cycle of Sixty – Wat een heerlijk akoestisch slot

Waardering; Samen met de overige songs een 6,4 gemiddeld.

Ik ken van deze band alleen de EP uit 2021. Het eerste album staat in mijn to-do lijst en inmiddels is er deze opvolger die ik ook al had gemarkeerd. Ik begrijp dat de leden van de band, Alex Virlios en Andrew Sega eerder actief waren in de synthpopscene.

In de eerste luisterbeurt werd mijn aandacht vooral getrokken door Mirrors dat eerder op single is verschenen. Ook Crash and Burn viel op.

De opener The Entrance is kort, donker en dromerig. Mooi, maar geen echt visitekaartje. Open Your Eyes is dat wel. Een nummer met een ritme dat uitnodigt tot dansen. Daarna Hard Things dat een stuk trager is en een meer donkere sfeer heeft.

Mirrors heeft een mooie opzwepende melodie. Hierin hoor ik nog wat van het verleden van de bandleden terug. Het swingt behoorlijk. Last Chance begint licht dreigend en houdt dat gevoel prachtig vast. Het refrein is erg fraai.
De titelsong Masquerade begint als een echte Cure track. Het tempo ligt hoog en met de fijne melodie is dit ook een topper op dit album.

Crash and Burn is een zeer meeslepende track met een fijne melodie. De meezinger op dit album. Dreams is relatief ingetogen en spreekt me ook minder aan. Afsluiter Waiting klinkt wat zakelijk in positieve zin. Lekker strak.

Waardering: 7,4

"For Who You Are" is het debuutalbum van de Nederlandse rockband Face Tomorrow, uitgebracht in 2002. De band, opgericht in 1997 in Rotterdam, bestond destijds uit zanger Jelle Schrooten, gitaristen Aart Steekelenburg en Marc Nolte, bassist Tijs Hop en drummer Sjoerd van der Knoop.

Het album bevat twaalf nummers, waaronder een Intro van 30 seconden dat niet veel toevoegt. De muziek combineert elementen van alternatieve rock en emocore, met invloeden van bands als Sunny Day Real Estate en At the Drive-In. RYM stalt dit album onder Post-Hardcore

De emotionele en rauwe zang en de dynamische instrumentatie zorgden ervoor dat het album goed werd ontvangen binnen de Nederlandse undergroundscene. Het album werd opgenomen in Studio Het Pand en Excess Studios, met productie door Dennis en Frits van Mourik.
Na de release van dit album kreeg Face Tomorrow meer bekendheid en traden ze op bij diverse festivals, zoals Lowlands en Pukkelpop.

Het succes van "For Who You Are" legde de basis voor hun latere albums, waaronder "The Closer You Get" (2004) en "In The Dark" (2008). Albums die al wel in mijn verzameling aanwezig zijn. Dit album dus niet, maar het maakt meteen een goede en volwassen indruk op me.

Dit album opent dus met een intro van 30 seconden dat ik niet in mijn playlist zal zetten en te kort is om te beoordelen, Daarna volgt For Me dat direct de bedoeling van de band weergeeft. Rauwe zang en gitaargeweld van de twee gitaristen. Een nummer met veel energie.
Hierna Worth the Wait dat net iets meer gas geeft. Rauw en emotioneel. Puppet on a String klinkt erg onschuldig maar is dat allerminst. Een prettige melodie en veel passie,

Met het verleden heeft de band meer compassie. Past begint tenminste vrij rustig en in een laag tempo. Alleen in het refrein gaat het volume een stuk omhoog.
Saved gaat er weer vol voor. Een intens ritme en de zang klinkt stevig tussen de gitaren. Stearing Wheel heeft een bijzonder intermezzo door de bas. Een intens nummer.

Wasting Time heeft een rauwe maar vriendelijke melodie. Wat 72 dots per inch betreft klinkt de muziek op het album meest als 150 Dpi. Live the Dream is wat luchtiger van toon maar het refrein doet daar niet aan mee.
I Love You. Ik zou er niet op zijn gekomen deze tekst te verrijken met de chaos die te horen is. Een ongestructureerde hoop herrie. Ook dit nummer haalt geen van mijn playlists. Het slot is daarentegen geheel het tegenovergestelde. Tenminste grotendeels. Wel een lekker einde van het album.

"For Who You Are" laat een sterke eerste indruk achter als debuutalbum van Face Tomorrow. De band slaagt erin om rauwe energie en emotie over te brengen, wat goed past binnen de post-hardcore en alternatieve rockgenres. Hoewel het album niet foutloos is – met name de intro en enkele minder gestructureerde nummers – biedt het genoeg krachtige momenten om de luisteraar geboeid te houden.

Waardering: 6,8

Na een paar luisterbeurten toch niet overtuigend genoeg voor 4*. Hieronder mijn relaas.

Feeding Fingers is een Amerikaanse muziekgroep, opgericht in 2006 door kunstenaar Justin Curfman in Atlanta, Georgia. De band begon als een experimenteel post-punktrio en is door zijn verhuizing naar Europa in 2010 uitgegroeid inmiddels uitgegroeid tot een internationaal project met leden uit onder andere Duitsland, Oostenrijk en Italië. Curfman is de enige constante factor in de band

Justin Curfman is ook een bekroonde animator en filmmaker. Hij componeerde muziekstukken die oorspronkelijk bedoeld waren voor zijn films, maar besloot deze te herwerken tot liedjes voor Feeding Fingers. Samen met bassist/gitarist Todd Caras en percussionist Danny Hunt bracht hij deze muziek tot leven.

De muziek van Feeding Fingers wordt gekenmerkt door een melancholische en etherische sfeer, met invloeden van bands als The Cure en Joy Division. Hun geluid combineert donkere, introspectieve teksten met melodieuze instrumentatie. Ik kende de band nog niet, maar dit album bevalt me redelijk. Wordt ooit vervolgd vwb de voorgangers.

De songs op dit album zijn zeer melancholisch van karakter. Opener Some Nights We Burn Letters is daarvan direct een goed voorbeeld. Een nummer dat meteen weemoed oproept en dat past wel bij de titel.

Een nummer wat me direct aansprak is Of Moths and Better Days. Een fijne meeslepende melodie. Een nummer ook met mooie galm in de gitaren wat op elk nummer wel te horen is.
The Dream Has Its Place is mooi gedoseerd ingetogen. Tijdens dit nummer moest ik aan U2 denken. Ver weg, maar toch. Reduced to a Gesture gaat onder andere over rozen en en dat verklaart de albumnaam. De teksten zijn helaas online weer eens niet beschikbaar.

Rented Faces is een fraai maar te kort instrumentaal intermezzo. Daarna The Weight of Violence dat het doet met maatwisselingen. Misschien wel wat te veel dit keer. En het slot is zeker onverwacht.
Not Even Cruel is de ballad op het album. Een nummer met een indringend karakter en mooi gedoseerd gezongen,

Relief from Thought heeft een opzwepend ritme door de opvallende drum die opnieuw telkens van maat wisselt, Ook in dit nummer is het daardoor moeilijk om er echt in te komen. Afsluiter The Angriest Swim klinkt licht dreigend. De melodie is prettig door de galmende gitaar, Een fijn hypnotiserend slot.

Waardering 6,6

Blood" is het derde en laatste album van de Britse muziekgroep This Mortal Coil, uitgebracht in april 1991. This Mortal Coil was een project geleid door Ivo Watts-Russell, oprichter van het platenlabel 4AD. Het project bracht verschillende artiesten samen om unieke muziek te creëren.

Het album bevat een mix van originele composities en covers van minder bekende nummers uit de jaren '60 en '70. Op "Blood" zijn bijdragen te horen van artiesten zoals Caroline Crawley, Deirdre Rutkowski en Alison Limerick. Een opvallend nummer is "You and Your Sister", een cover van Chris Bell, uitgevoerd door Kim Deal en Tanya Donelly.

De muziek op "Blood" wordt gekenmerkt door een dromerige en melancholische sfeer, met een combinatie van etherische zang en rijke instrumentatie. Het album opent met "The Lacemaker", een instrumentaal stuk dat de toon zet voor de rest van het album. Andere opmerkelijke nummers zijn "Mr. Somewhere" en "I Am the Cosmos". Samen met "Bitter" en "Late Night" mijn favorieten op het album.

"Blood" werd opgenomen in de Blackwing Studios in Londen en de Palladium Studios in Edinburgh, met productie door Ivo Watts-Russell en John Fryer. Het album werd goed ontvangen door critici en wordt beschouwd als een passend einde van de This Mortal Coil-trilogie.

In 2013 werd "Blood" gerangschikt op nummer 493 in de lijst van de 500 beste albums aller tijden door NME. Het album blijft een belangrijk werk binnen het 4AD-label en een getuigenis van de unieke artistieke visie van Watts-Russell.

Waardering: 8,8

Melancholia" is het tweede album van het Italiaanse duo Eard, uitgebracht op 29 november 2024. Het album combineert atmosferische en melodieuze black metal met unieke klanken van de Keltische harp, bespeeld door Glorya Lyr. Dit zorgt voor een bijzondere mix van luide en ingetogen muziek.

Het album bevat zes nummers, met gastbijdragen van artiesten als Andy Marshall van Saor en de Belgische multi-instrumentalist Déhà. De teksten zijn geïnspireerd door oude poëzie en vertellen verhalen over mistige landen en oude zeereizen.

In zijn algemeenheuid is "Melancholia" een introspectief werk dat menselijke ervaringen verkent, beïnvloed door de Romantische poëzie. De combinatie van de Keltische harp met melancholische gitaarmelodieën creëert een sfeer die zowel somber als betoverend is.
De hoes is geschilderd door Silvia Luppi, ook bekend als The Veil of Arda, en het album is gemasterd door Nekkomix.

Het album opent met het simpele akoestische nummer “Idyll”. Een intro dat de luisteraar tot rust brengt voor het atmospherische geweld losbarst.
“A Hymn to the Earth” heeft een prachtige melodie die hypnotiserend werkt. De rol van de harp is zeer bijzonder en draagt sterk bij aan de beleving. Erg prettig dat de grunts wat op de achtergrond blijven (met Andy Marshall en Sara Tachetto)

“The Seafarer” opent met een simpel al-oud accoord op de harp.De gashendel wordt langzaam open gezet en alles komt samen in een betoverende melodie. Het slot met weer die harp is buitenaards.
“Elegy” zet de harp van Gloria Lyrb centraal. Het is een nummer met een ingetogen karakter dat eindigt met mooie zang.
“Elegy II” heeft steviger schoenen aan en komt tot een aanstekelijke melodie die bombastisch aanvoelt. En dan is daar voor de derde keer die harp.

Afsluiter is het titelnummer “Melancholia” met wat meer tempo en agressie. Dat is vooral te horen in de grunts die nog steeds op de achtergrond blijven. En gelukkig heeft de harp het laatste woord.

"Melancholia" biedt een unieke luisterervaring voor liefhebbers van atmosferische black metal die nieuwsgierig maakt naar hun debuutalbum "De Rerum Natura" uit 2021.

"Everyone Down Here" is het derde studioalbum van de Amerikaanse indie rockband Earlimart. Helaas zijn de eerste twee albums niet in de streamingsdiensten beschikbaar, maar volgens de bronnen is het een steviger en experimenteler geluid dan op deze twee voorgangers. De band combineert gruizige gitaren, subtiele elektronica en dromerige zanglijnen, wat zorgt voor een aangename sfeer.

Het album opent met "We’re So Happy (We Left the Piano in the Truck)", een nummer met een ingetogen start en veel emotie. De zang van Aaron Espinoza trekt meteen de aandacht. We Drink on the Job heeft een aanstekelijke melodie en een vrolijke uitstraling.

"The Movies" heeft een ingetogen melodie. De tekst lijkt te gaan over het verlangen om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. De wat filmische sfeer van het nummer past goed bij de titel. Vervolgens "Lost at Sea". Dit nummer heeft een hoog tempo en een krachtige uitstraling. Het is erg kort maar maakt wel indruk. Untitled duurt maar 26 seconden en laat wat vreemde effecten horen.

"Burning the Cow".is een meeswinger met een opzwepend ritme en fijne simpele melodie. De gruizige achtergrond doet de rest. Hospital komt wat ‘lijzig’ uit de verf. Een ingetogen nummer met aan laagt tempo en vervormde stem. Het gaat bijna ongemerkt over in Lazy Feet 23. Eveneens een rustig nummer dat wat minder opvalt.

Big Ol’ Black heeft een mooie opbouw. Het begint erg kalm en introvert maar wordt naar het einde toe wat grimmiger. Dreaming Of… is prachtig aangekleed met het strijkje. De langzame melodie is betoverend. Mijn favoriet van dit album.

Untitled 2 is het korte vervolg van Untitled. Heeft niet veel om het lijf. Afsluiter Night, Nite start met een mooie melodie op piano met passende zang. Een dromerig slot.

"Everyone Down Here" laat de groei van Earlimart als band zien maak ik op uit de recensies. Het album kreeg positieve waardering vanwege de combinatie van alternatieve rock en experimentele elementen. Het is een aanrader voor liefhebbers van indie rock die houden van zowel melodie als energie.

Waardering: 6,9

Er wordt in dit topic meer over de hoes geschreven dan over de muziek. Dat is wel tekenend voor de muziek van David Gilmour. Het is en blijft zo herkenbaar dat er misschien te weinig stof is om over te schrijven. Toch doe ik een poging.

Wat bijvoorbeeld opvalt is dat het steeds meer een familiefeest aan het worden is. De teksten op het album zijn voornamelijk geschreven door Gilmour's echtgenote, Polly Samson, en behandelen thema's als sterfelijkheid en ouderdom. Hun kinderen leverden ook bijdragen; dochter Romany zingt en speelt harp op enkele nummers, terwijl zoon Charlie meeschreef aan de tekst van "Scattered. Het doet me denken aan de familie Chabot. Het gekke is dan weer wel dat op Discogs maar 4 personen genoemd worden in de Credits, waaronder Anton Corbijn en geen familieleden.

Het album werd opgenomen in Gilmour's Medina Studio in Hove en in de British Grove Studios in Londen, met (gelukkig een buitenstaander) Charlie Andrew als co-producer. Andrew, bekend van zijn werk met Alt-J, bracht een frisse benadering en daagde Gilmour uit om zijn muzikale grenzen te verleggen.

De opener is een kort instrumentaal niemendalletje, Daarna volgt een vloot van typische Gilmour nummers. Luck and Strange", reflecteert op Gilmour's leven en carrière, met verwijzingen naar zijn verleden en toekomst. Op de 2007-bonusversie is Richard Wright nog te horen.

The Piper’s Call heeft voor een Gilmour nummer een vlot tempo. Een aardige melodie en prima gitaarwerk maken dit een fijne track. Aan A Single Spark lijkt een groot aantal muzikanten (een orkest?) te hebben meegewerkt. Of is dat allemaal familie? De melodie is bijzonder. Mooi nummer met daarna een zeer kort intermezzo getiteld Vita Brevis

Een bijzonder moment is de cover van "Between Two Points" van The Montgolfier Brothers, met leadzang van dochter Romany, wat de intieme familiesfeer benadrukt. En hoor ik haar daarbij ook op harp? De gitaarsolo is er gelukkig ook weer.

Dark and Velvet Nights doet het met een hammond orgel in een belangrijke bijrol. Niet mijn meest favoriete nummer op het album. Het nummer klinkt wat onsamenhangend. Sings begint betoverend. Een heerlijke sfeer met een echt Pink Floyd geluid. Het nummer roept nostalgische gevoelens bij mij op. Dat scoort altijd goed!

Scattered heeft een eveneens een echte PF sound. Zeker het begin. Mooi is de akoestische gitaar die een deel van de solo op zich neemt. Het geeft de song iets intiems. De song eindigt prachtig en sluit het album fraai af.

De twee bonusnummers lijken standaard aanwezig te zijn. Yes I Have Ghosts heeft iets middeleeuws. Een Blackmore’s Night gevoel maakt zich meester van mij. De lange jam versie van Luck and Strange is dus 17 jaar oud. Een mooi eerbetoon aan Richard Wright.

Waarna een serie concerten volgt met...... de halve familie. En toch lijkt me dat erg prettig!

Waardering: 7,6

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

"Nordic Gothic" is het debuutalbum van de Scandinavische superband Cemetery Skyline, uitgebracht op 11 oktober 2024 via Century Media Records. De band bestaat uit ervaren muzikanten uit de metalwereld, waaronder leden van Dark Tranquillity, Amorphis, Sentenced, Omnium Gatherum/Insomnium en Dimmu Borgir.

Het album bevat tien nummers die een mix presenteren van donkere rock en gothic-invloeden, met een melodieuze en melancholische sfeer. De nadruk ligt op de combinatie van synthesizers en gitaren met als middelpunt de prachtige donkere stem van Mikael Stanne. De muziek grijpt vaak terug op het geluid van Gothic in haar begintijd

Die nostalgie geldt met name voor het openingsnummer "Torn Away" en het daarop volgende “In Darkness”. Die laatst song biedt een kalmere sfeer met een geluid dat zelfs doet denken aan classic rock,. Vervolgens voert "Violent Stor” het tempo weer op met een aanstekelijke melodie.

"Behind the Lie" is een van de hoogtepunten van het album met een prachtige riff en een heerlijke melodie. Opzwepend en stilzitten kan dan ook niet. In de ballad "When Silence Speaks" zit veel emotie. "
“The Darkest Night” is een erg fraaie melodieuze meezinger. Zo’n song die live veel indruk maakt. Never Look Back is meestal een goed advies. Het is een licht ingetogen track die met veel positief gevoel is neergezet.

In "The Coldest Heart" is ook jaren ’70. Al was het maar door de korte gitaarsolo. Mooi is de piano die een kleine rol speelt. “Anomalie” valt niet echt op. Gewoon een aardige licht ingetogen meezinger. Het afsluitende nummer "Alone Together" vraagt nog een keer aandacht voor de zang. Een fantastisch slotstuk.

"Nordic Gothic" is een zeer geslaagd debuut dat laat zien hoe ervaren muzikanten gothic en classic rock succesvol kunnen combineren. De muziek ligt goed in het oor en zal niet alleen voor trouwe goths interessant zijn.

Waardering: 3,8

Dit album betekende de doorbraak van de band en wordt gezien als een van hun beste werken. De muziek is een mix van folkrock en alternatieve rock, met pakkende melodieën en de kenmerkende stem van zangeres Natalie Merchant.

Het album bevatte oorspronkelijk 12 nummers, ;later nog maar 11. Vanwege gesteggel over het nummer Peace Train. Het zijn songs die verschillende maatschappelijke thema’s en persoonlijke verhalen behandelen. De teksten zijn diepzinnig en raken onderwerpen zoals armoede, kindermishandeling, en oorlog. Ondanks de serieuze onderwerpen klinkt de muziek vaak vrolijk en energiek, wat zorgt voor een bijzonder contrast.

Een van de bekendste nummers op het album is "Like the Weather". Dit nummer gaat over depressie en het gevoel van vastzitten in een sleur. De combinatie van de vrolijke klanken en de donkere tekst maakte het een opvallend nummer dat veel gedraaid werd op de radio. Toch vind ik dit nummer niet echt bijzonder.

Het album opent met "What's the Matter Here?", waarin de band kindermishandeling aankaart. Natalie Merchant zingt met veel emotie over de onmacht die mensen soms voelen als ze weten dat er iets mis is, maar niet ingrijpen. Dit lied werd een krachtig statement en toonde hoe de band muziek gebruikte om belangrijke onderwerpen aan te kaarten.

Mijn favorieten zijn Hey Jack Kerouac, Cherry Tree, Don’t Talk en Gun Shy. "Hey Jack Kerouac" is een eerbetoon aan schrijvers van de Beat Generation, zoals Jack Kerouac, Allen Ginsberg en William S. Burroughs. Het nummer verkent hun vrije levensstijl, invloed op literatuur en de prijs die ze betaalden voor hun roem en rebellie tegen maatschappelijke normen. "Cherry Tree" gaat over armoede en sociale ongelijkheid

"Gun Shy" gaat over jonge mannen die zich aanmelden voor het leger, vaak zonder te begrijpen wat oorlog echt betekent. "Don't Talk" is een prachtig melancholisch nummer dat gaat over communicatieproblemen in relaties, terwijl "City of Angels" zich richt op het contrast tussen armoede en rijkdom in Los Angeles. Elk nummer vertelt een verhaal dat luisteraars aan het denken zet.

Het album In My Tribe werd goed ontvangen door critici en fans. Het werd een commercieel succes en stond 77 weken in de Amerikaanse hitlijsten. Dit succes hielp de band om een breder publiek te bereiken en vestigde hen als een belangrijke naam in de alternatieve rockscene van de late jaren ’80.

Kortom, "In My Tribe" is een krachtig en meeslepend album dat muziek combineert met maatschappelijke betrokkenheid. Het laat zien hoe 10,000 Maniacs hun artistieke talent gebruiken om belangrijke verhalen te vertellen en luisteraars te raken

Waardering: 7,2

"A Year With Club 8" is het nieuwste album van het Zweedse indiepopduo Club 8, uitgebracht op 13 december 2024. Het album bevat elf nummers, die eerder dat jaar als digitale singles zijn uitgebracht.

Het album opent met "Something's Wrong In My Head", een energiek nummer met pakkende melodieën en introspectieve teksten. Vervolgens biedt "Left Behind" een mix van melancholie en hoop, kenmerkend voor de stijl van Club 8. "Just Like Heaven" en "Free Falling" tonen het vermogen van het duo om dromerige popklanken te combineren met diepgaande emoties.

Een tegenvallend nummer is "Nervous At Heart", dat een zachtere benadering kiest en de luisteraar tracht mee te nemen op een intieme muzikale reis. "Daylight" en "Sucker" voegen daarentegen een frisse en levendige energie toe aan het album, terwijl "Closer To You" en "Sunny" de warme en uitnodigende sfeer versterken. Het album sluit af met het fraaie "Getting By", een nummer dat de veerkracht en doorzettingsvermogen van de mens benadrukt.

De productie van "A Year With Club 8" is uitstekend, met een goede balans tussen elektronische en akoestische elementen. De harmonieuze zang en melodieuze arrangementen creëren een meeslepende luisterervaring die zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

Critici hebben het album positief ontvangen, waarbij wordt opgemerkt dat Club 8 nog steeds sterke melodieën produceert die warmte uitstralen, en dat dit een van hun beste albums tot nu toe is.

"A Year With Club 8" is beschikbaar op cd, vinyl en via diverse streamingplatforms. Voor liefhebbers van indiepop en dromerige melodieën is dit album een waardevolle toevoeging aan hun collectie.

Waardering: 3,7

"Spring" is het achtste album van Daryll-Ann. Na een onderbreking van twintig jaar keert de band terug met veertien nieuwe nummers, die een mix bieden van indierock, folk en alt-country.

Het album opent met "Tom, Wilko and the Strange Bunch", een energiek nummer dat een goede binnenkomer is. Andere opvallende tracks zijn "Everything I Knew", "1984", "Radio Baei" en het titelnummer "Spring". De nummers worden gekenmerkt door melodieuze gitaarpartijen, harmonieuze zang en pakkende refreinen.

De teksten op "Spring" gaan over thema's als nostalgie, persoonlijke groei en het verstrijken van de tijd. De samenzang van Jelle Paulusma en Anne Soldaat voegt een extra laag emotie toe aan de muziek.
De productie van het album is helder en dynamisch, met een balans tussen akoestische en elektrische instrumenten. Het plezier en de hernieuwde energie van de bandleden zijn duidelijk hoorbaar, wat bijdraagt aan de frisse en tegelijkertijd vertrouwde sound van het album.

"Spring" is een geslaagde comeback voor Daryll-Ann, die zowel oude fans zal aanspreken als nieuwe luisteraars zal aantrekken. Het album toont de evolutie van de band en bevestigt hun plek binnen de Nederlandse muziekscene.

Voor wie houdt van melodieuze pop met een alternatieve inslag, is "Spring" een aanrader. Het album laat horen dat Daryll-Ann na al die jaren nog steeds in staat is om relevante en meeslepende muziek te maken.

Waardering: 7,2

"Beckonings" is het nieuwe album van Carla Torgerson, bekend van de band The Walkabouts.. Torgerson staat bekend om haar warme stem en rustige muziekstijl, en dat hoor je duidelijk terug op dit album.

Het album is een mix van eigen liedjes en covers van andere artiesten. Zo opent het album met "Happy", een bijzondere cover van een minder bekend nummer van Bruce Springsteen. Een ander opvallend nummer is "Land of Plenty", waarop Chris Eckman, haar collega van The Walkabouts, meedoet. Ook "Please Leave a Light on When You Go" is een cover, oorspronkelijk van Beck Hansen.

De muziek op "Beckonings" is rustig en intiem, met invloeden van folk en zachte rock. De meeste nummers worden gedragen door Carla’s akoestische gitaar en haar kenmerkende stem. Andere muzikanten dragen bij aan het album. Zo speelt Danny Godinez elektrische gitaar en zorgt Gary Palmer voor pianospel en keyboardpartijen. Dit geeft de nummers een extra laag en maakt het geheel nog sfeervoller.

Het album gaat over gevoelens, herinneringen en verlangens. De teksten zijn persoonlijk en raken de luisteraar. Het is een album dat je opzet als je tot rust wilt komen en wilt genieten van mooie, eenvoudige liedjes.

"Beckonings" laat zien dat Carla Torgerson nog steeds prachtige muziek maakt. Haar talent om verhalen te vertellen door muziek is duidelijk te horen. Het album is beschikbaar als cd en digitale download. Fans van folk, akoestische muziek en The Walkabouts zullen dit album zeker waarderen.

Waardering: 7,4

"Wake:sleep" is het debuutalbum van A Lily, het soloproject van James Vella, bekend van de band Yndi Halda. Het album is een mix van ambient, post-rock en experimentele muziek.

De muziek op "Wake:sleep" is rustgevend en dromerig, met veel gebruik van zachte gitaarpartijen, piano en elektronische geluiden. Het album heeft zeven nummers, die samen een sfeer van kalme, meditatieve klanken creëren. Elk nummer lijkt in elkaar over te vloeien, waardoor het album voelt als één lange, ontspannen reis.

Veel nummers bouwen langzaam op en nemen de tijd om verschillende emoties en stemmingen te verkennen. Bijvoorbeeld, het nummer "I Am to You" begint met zachte pianotonen en groeit langzaam uit tot een voller geluid met subtiele drums en gitaar.

De titel "Wake:sleep" verwijst naar de balans tussen waken en slapen, wat ook te horen is in de muziek. Sommige stukken voelen licht en hoopvol, terwijl andere meer melancholisch en introspectief klinken.

Dit album is perfect voor mensen die houden van rustige, atmosferische muziek die je even laat ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven. Het is een echte aanrader voor liefhebbers van post-rock en ambient.

Waardering: 8,2

stem geplaatst

"With You in Spirit" is het vierde album van deze Amerikaanse band en voor mij een eerste kennismaking. De fans zaten hierop te wachten na een pauze van acht jaar en ik kan dat goed begrijpen. Het album brengt een fraaie mix van alternatieve rock, emo en post-hardcore.

De nummers op het album verkennen diverse thema's zoals verdriet, sterfelijkheid, geloof en familie. Een greep uit wat het album te bieden heeft:

Het opent met "Restless", een melodieus nummer dat de toon zet voor de rest van het album. "Ain’t It Sweet" volgt met energieke drums en een pakkende melodie.
"Any Means" is een rustig nummer met herhalende akoestische gitaar en melancholische zang, wat zorgt voor een sombere sfeer. "Closer to God" begint met dromerige gitaren en bouwt op naar een intens en melancholisch hoogtepunt.

"Lead Foot" wordt in recensies geprezen als een van de beste nummers op het album, met een meeslepende akoestische gitaar en emotionele zang die een gevoel van eenzame nachtritten oproept. “Sorrow Machine” is een prachtig meeslepend nummer met een dromerige hypnotiserende sfeer.

Het titelnummer "With You in Spirit" sluit het album af en behandelt gevoelens van schuld en angst binnen familiebanden. De eerlijke en kwetsbare teksten van zanger Jon Simmons worden benadrukt in dit nummer.

Het album wordt geprezen om zijn gelaagde geluid en fraaie en diepgaande composities, die de groei en volwassenheid van de band laten zien. Critici beschouwen het als een van de beste werken van Balance and Composure tot nu toe.

Waardering : 7,6

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Daemonia Nymphe maakt muziek geïnspireerd door de oude Griekse cultuur en mythologie. Ze gebruiken traditionele instrumenten zoals de lyra (lier), panfluit en dubbele fluit om een mystieke sfeer te creëren.
De muziek op dit album klinkt dromerig en spiritueel, met veel invloeden uit de Griekse oudheid. De nummers hebben vaak betoverende zang, zachte percussie en melodieën die doen denken aan oude Griekse rituelen.

De titel van de opener Message Horn's Enchanting Echo gaat over het betoverende geluid van een hoorn die een boodschap overbrengt. Dit verwijst naar oude Griekse rituelen of mythologische verhalen waarin muziekinstrumenten werden gebruikt om met goden of andere wezens te communiceren. (6)

De muziek van Ida’s Dactyls heeft een mystieke en spirituele sfeer door het gebruik van oude Griekse instrumenten zoals de lyra en fluiten. Het nummer klinkt alsof het uit een oude Griekse tempel komt, met zachte percussie en betoverende melodieën. De titel verwijst naar de Dactylen van Ida, mythische wezens die volgens oude Griekse verhalen leefden op de berg Ida. Ze waren smeden en tovenaars die de jonge god Zeus beschermden en opvoedden. De tekst roept waarschijnlijk beelden op van oude rituelen en magie. Het nummer voelt als een eerbetoon aan deze mystieke figuren en hun band met de natuur en de goden. (6.5)

Summoning Divine Selene klinkt alsof het een oud ritueel oproept, met langzame, hypnotiserende melodieën en zachte zang. De titel refereert aan Selene, de Griekse godin van de maan. In de tekst wordt Selene opgeroepen of geëerd. Dit doet denken aan oude maanrituelen, waarbij mensen de godin smeekten om licht, bescherming of inzicht. Het nummer voelt als een spirituele ervaring, alsof de luisteraar deelneemt aan een ceremonie om de kracht van de maan aan te roepen. (7)

Hades heeft een donkere en mysterieuze sfeer, met lage klanken en ritmische percussie. Traditionele Griekse instrumenten, zoals de lyra, worden gecombineerd met koorzang die klinkt als een oude Griekse ceremonie. De titel verwijst naar Hades, de god van de onderwereld in de Griekse mythologie. De tekst lijkt te gaan over de reis naar de onderwereld of het oproepen van Hades. Dit symboliseert dood, mysterie en het onbekende. Het nummer voelt intens en plechtig, alsof het de luisteraar meeneemt naar de wereld van de doden, waar respect en angst samenkomen. (6)

Dance of the Satyrs heeft een opzwepende en ritmische sfeer, met veel gebruik van percussie en snaarinstrumenten die doen denken aan oude Griekse feesten. De titel verwijst naar de satyrs, mythische wezens die bekend stonden om hun wilde dansen en vieringen in de natuur. Ze waren volgelingen van de god Dionysus, de god van wijn en plezier. De tekst en muziek roepen beelden op van een vrolijke en chaotische dans, waarin de satyrs hun vrijheid en energie laten zien. Dit nummer voelt speels en levendig, en symboliseert de vreugde en het vieren van het leven. (8,5)

Korai Rejoicing in Antron is een kort instrumentaal intermezzo van 46 seconden.

De muziek van Nymphs of the Seagod Nereus heeft een mystieke en kalme sfeer, met zachte snaarinstrumenten en zang die een dromerige klank geven. De drums zijn wel krachtig. Het nummer gaat over de nimfen van Nereus, een zeegod uit de Griekse mythologie. Nereus werd gezien als een wijze en vriendelijke god van de zee, en zijn dochters, de Nereïden, waren waternimfen die beschermers van zeelieden waren. De tekst en melodie roepen het beeld op van dansende nimfen in de golven. Het nummer straalt rust en respect voor de natuur uit en symboliseert de kracht en schoonheid van de zee. (7,5)

Hymn to Bachus heeft een mysterieus en ritmisch karakter. Bacchus (Dionysos), is de Griekse god van wijn, feest en extase. In de Griekse mythologie werd hij vereerd met muziek, dans en offers. De tekst is een lofzang op Bacchus, waarin zijn kracht en invloed op vreugde en loslaten wordt bezongen. Het nummer roept een sfeer op van oude rituelen en vieringen, waar mensen zich overgeven aan vreugde en vrijheid. (7,5)

Afsluiter Invoking Pan heeft een mystieke en rustgevende sfeer. De titel verwijst naar Pan, de Griekse god van natuur, bossen, wilde dieren en herders. Pan wordt vaak afgebeeld met hoorns en bokkenpoten, en hij staat bekend om zijn liefde voor muziek en fluiten. De tekst roept Pan aan en vraagt om zijn bescherming en zegen. Het nummer straalt een gevoel van verbinding met de natuur uit en herinnert aan oude Griekse rituelen en tradities. (8)

Conclusie
Daemonia Nymphe is een bijzonder album dat je meeneemt naar de sfeer van het oude Griekenland. De muziek is mystiek, spiritueel en roept beelden op van oude rituelen, goden en mythologische wezens. Door het gebruik van traditionele Griekse instrumenten zoals de lyra en panfluit voelt het album authentiek en tijdloos aan. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, geïnspireerd door de Griekse mythologie. Vooral Dance of the Satyrs en Invoking Pan springen eruit door hun levendige en rustgevende klanken. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van wereldmuziek en mythologische thema's. Een betoverende luisterervaring

Waardering 7,1

Het album "Phantom Brickworks (LP II)" is een vervolg op Bibio's eerdere werk en verkent thema's van vergankelijkheid en de invloed van menselijke activiteit op het landschap. De muziek op dit album is geïnspireerd door locaties in Groot-Brittannië die zijn verlaten en waar de natuur langzaam de overhand krijgt.
Bibio, wiens echte naam Stephen Wilkinson is, staat bekend om zijn mix van elektronische en akoestische klanken, en "Dinorwic" is een uitstekend voorbeeld van zijn vermogen om sfeer en emotie over te brengen door middel van muziek.

Het openingsnummer is vernoemd naar Dinorwic, een voormalige leisteengroeve in Wales, en weerspiegelt de sfeer van verlaten industriële locaties. Met een lengte van ongeveer 11 minuten biedt "Dinorwic" een diepe luisterervaring die de luisteraar meeneemt naar een wereld van vervlogen tijden en stille landschappen. Een zeldzaam rustgevende track (8,5)

Dorothea’s Bed valt op door zijn minimalistische en atmosferische klanken. Het bestaat voornamelijk uit een melancholische zanglijn, ondersteund door subtiele echo's en harmonieën, wat doet denken aan middeleeuwse zang. De titel "Dorothea's Bed" verwijst mogelijk naar een specifieke locatie of persoon, maar de exacte betekenis blijft open voor interpretatie. (7,5)

Phantom Brickworks VI heeft eveneens een minimalistische en atmosferische stijl. Het bestaat uit eenvoudige piano-, synthesizer- en gitaarloops, aangevuld met omgevingsgeluiden, wat een dromerige en introspectieve sfeer creëert. Een nummer dat niet echt spannend wordt. (6,5)

Vervolgens het nummer Suram dat bestaat uit zich herhalende synthklanken en een donkere stem, die samen een dromerige en rustgevende sfeer creëren. De titel "Suram" draagt bij aan het mysterieuze karakter van het nummer, hoewel de precieze betekenis onduidelijk is. (6)

Llyn Peris is een nummer met een herhalende atmosferische synth die vooral hypnotiserend klinkt, De titel "Llyn Peris" verwijst naar een meer in Wales, wat bijdraagt aan het mysterieuze karakter van het nummer. (6,5)

Phantom Brickworks VII heeft als basis licht sprankelende pianoklanken die een steeds herhalend thema laten horen. Het geheel is absoluut ontspannend, maar de herhaling gaat na enige tijd toch licht vervelen. Ik mis in de muziek van Bibio ineens wat diversiteit (6)

Tegid’s Court heeft een melancholische sfeer en combineert akoestische instrumenten met elektronische synthesizers, aangevuld met vogelgeluiden en zang. De titel verwijst naar de Welshe legende van Tegid Foel, een koning wiens hof zou zijn overspoeld als straf van de goden. Het nummer roept beelden op van deze mythe, met muzikale elementen die doen denken aan de harpist die aan het hof speelde. Een prachtige track die de luisteraar meeneemt naar een wereld doordrenkt van folklore en mysterie. Een nummer dat het album nodig had.(8,5)

Brograve is weer een minimalistisch nummer. Een zich herhalende synth met dromerige achtergrondgeluiden. De titel "Brograve" verwijst naar de Brograve Mill, een vervallen windmolen in Norfolk, Engeland. De ‘melodie’ is hypnotiserend (7,5)

De plotselinge overgang naar Spider Bridge haalt je uit de hypnose, Een speelse piano neemt het heft in handen. Deze speelt gedurende 10 minuten een nagenoeg herhalend thema met kleine nuanceverschillen. Na de twee voorgaande nummers valt dit nummer niet bepaald mee. Daardoor lukt het ontspannend beluisteren niet echt. (6)

Het album wordt afgesloten met Sychder MCMLXXXIX. Waarschijnlijk wordt gerefereerd aan een gebeurtenis in 1989, maar ook een andere betekenis is mogelijk. Een pulserende synth staat aan de basis van soundscapes die op de achtergrond de sfeer compleet maken. Geen topper (6,5)

Conclusie
Phantom Brickworks (LP II)" van Bibio is een sfeervol en meeslepend album dat de luisteraar meeneemt naar verlaten landschappen en vervlogen tijden. De minimalistische en atmosferische composities roepen gevoelens van rust, nostalgie en mysterie op. Hoewel sommige nummers, zoals "Dinorwic" en "Tegid’s Court," uitblinken in emotie en diepgang, ontbreekt bij andere tracks de variatie die het album spannender had kunnen maken. Toch blijft de kalmerende kracht van Bibio's muziek indrukwekkend. Dit album is ideaal voor liefhebbers van ambient en introspectieve muziek, maar kan voor sommigen wat eentonig aanvoelen.

Waardering: 7,0

Deze EP/Single geeft een goede indruk van de muziek van Benoit Pioulard. De hoes laat goed zien dat de muziek dromerig zelfs bedwelmend is.
Dat geldt zeker voor Ribbon. Lange trage elektronische soundscapes die zeer relaxt werken, mits je het in een ontspannen houding tot je laat komen. Er is een vage melodie hoorbaar. (7,5)
Dat geldt minder voor Loire dat het dromen een octaaf lager meer pulserend over de luisteraar heen laat komen. Het heeft wat minder variatie (of melodie) maar werkt juist daardoor sterk hypnotiserend (7).
Minuet heeft wat meer volume in de soundscapes maar komt wat te eentonig op mij over. (6,5)

Waardering: 7,0

In de jaren ’80 was ik stiekem best wel fan van A Flock of Seagulls. Mooie melodische synth-pop/new wave. Het was jammer dat ze maar zo weinig aan de weg timmerden. In 1995 was het voorbij. Dat dacht ik toen en vorig jaar ook nog. En nu dan toch een nieuw album. Dat kan ik niet zo maar laten passeren natuurlijk. Hieronder mijn bevindingen.

Opener Some Dreams is de eerste single van dit album uitgebracht in augustus 2024. Hun eerste nieuwe muziek sinds 1995. Het nummer combineert de kenmerkende synth-geluiden van de band met energieke gitaarpartijen en ritmes. De songtekst verkent thema's zoals het verlies van dromen, het voortleven van bepaalde dromen en het verlangen om herinneringen levend te houden. (7,5)

Him heeft een melancholische popstijl, met een mix van synthpop en new wave-elementen. Het doet me echt terug denken aan de muziek van destijds, Het nummer gaat over liefde, verraad en hartzeer. Het beschrijft de emotionele pijn van iemand die zich verraden voelt door een partner die betrokken is bij een ander. Heerlijk nummer. (8)

Castles in the Sky heeft een dromerige synthpopstijl, met melodieuze synthesizers en een meeslepende melodie. Het nummer gaat over idealisme en het najagen van dromen. Het nummer moedigt luisteraars aan om te blijven dromen en streven, ondanks de uitdagingen die ze kunnen tegenkomen. De melodie is betoverend. (8)

Het vierde nummer Lovers and Strangers heeft prominente synthesizers en ritmische gitaren die een energieke en meeslepende sfeer creëren. Het nummer beschrijft de complexe dynamiek tussen geliefden die vervreemden en uiteindelijk vreemden voor elkaar worden. Het beschrijft de overgang van intimiteit naar afstand, en de emoties die daarmee gepaard gaan. Een nummer met een meer dynamisch ritme dat wederom nostalgische gevoelens oproept. (7,5)

De tekst van You're a Fool verkent de thema's van misleiding en zelfreflectie. Het beschrijft een persoon die zich realiseert dat hij is misleid of bedrogen, en de gevoelens van spijt en zelfkritiek die daarmee gepaard gaan. Het nummer benadrukt de kwetsbaarheid van vertrouwen en de pijn van verraad. De muziek heeft wederom een fijne melodie en wordt gedragen door de synths. De zang is ingetogen en melancholisch. (7,5)

All To You verkent thema's van toewijding en overgave in een relatie. Het beschrijft een persoon die alles geeft voor zijn geliefde, met nadruk op volledige overgave en het belang van wederzijds vertrouwen. En ondanks het feit dat het weer een nostalgisch synthpop nummer is verveelt het absoluut niet. (8)

Vervolgens Valley of the Broken Dreams dat het tempo licht opschroeft. De melodie is simpel en de jaren 80 stijl blijft herkenbaar. De tekst verkent thema's van teleurstelling en verloren idealen. Het beschrijft een plek waar dromen zijn mislukt en mensen worstelen met de realiteit na het verliezen van hun ambities. Het ho,ho, ho ho gehalte in de tekst zit me niet zo lekker. (6,5)

We Want it Back Again heeft een synthpopstijl die wat doet denken aan de band Japan, met atmosferische synthesizers De tekst gaat over het verlangen om iets waardevols terug te krijgen dat verloren is gegaan. Dit kan verwijzen naar persoonlijke ervaringen of bredere maatschappelijke thema's, zoals het herwinnen van vroegere idealen of gevoelens. Een fijne dromerige melodie die zeer ontspannen werkt (7,5)

Got to Get to You gaat over het sterke verlangen van iemand om bij een ander te zijn. Het beschrijft de drang om obstakels te overwinnen en de afstand te overbruggen om samen te kunnen zijn. De synths zijn prominent aanwezig. Het nummer is echter wat sober en de melodie wel erg simpel. (6)

Afsluiter Perfect gaat over het verlangen naar een ideale situatie of relatie. Het beschrijft de zoektocht naar perfectie en de uitdagingen die daarmee gepaard gaan. Een aardig synthpop nummer dat mijn reis door memory lane beëindigt. (7)

Conclusie:
Some Dreams van A Flock of Seagulls is een aangename verrassing en een mooie terugkeer na zoveel jaren. Het album voelt als een nostalgische reis terug naar de jaren '80, met de kenmerkende synthpop en new wave-sound van de band. De nummers balanceren tussen dromerige melodieën en pakkende ritmes, met teksten die thema's van liefde, verlies en dromen verkennen. Vooral Him, Castles in the Sky en All to You springen eruit door hun meeslepende sfeer. Ondanks enkele minder spannende momenten blijft het album boeien. Een aanrader voor fans van de band en liefhebbers van retro synthpop.

Waardering: 7,4