Genus Ordinis Dei - The Land East of Eden (2026) 4,0
31 januari, 14:48 uur
Dit album is een conceptwerk en metal-opera, onderdeel van de grotere mythologische saga (“The Divine Order”) die Genus Ordinis Dei sinds eerdere albums opbouwt. Die eerdere albums staan dan ook op mijn to do lijstje The Land East of Eden vertelt een verhalend en dramatisch verhaal, deels gebaseerd op Bijbelse mythen: Het album is geproduceerd, gemixt en gemasterd door Tommaso “Tommy” Monticelli, de gitarist en producer van de band, die dus ook de muzikale identiteit van deze release sterk vormgaf.
Die kennis heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar de diepere betekenis van het verhaal dat verteld wordt. Gelukkig weet Google-met hulp van AI tegenwoordig overal een prachtig antwoord op te geven
Triumphant opent met een gevoel van overwinning maar ook spanning. Het refereert aan Cain vlak nadat hij uit Eden is verbannen. Hij is fysiek vrij, maar geestelijk verscheurd. Het symboliseert de dubbele aard van triomf: buiten winnen maar binnen verliezen. (2)
Sharp Things verwijst naar scherpe objecten, mogelijk zwaarden of stenen, metafoor voor de constante gevaren in Cain’s nieuwe wereld. Symbolisch staat dit nummer ook voor emotionele “sneden”: spijt, herinneringen aan Eden, en vijandschap van buitenaf. Muzikaal is het een wat rommelig nummer. (3,5)
The Woe None Shall See legt in 15 seconden de focus op onzichtbare smart die geen ander kan zien: De innerlijke ellende van de verbanning. Cain verschijnt wellicht sterk aan de buitenwereld, maar worstelt met zijn innerlijke strijd. (2)
Het titelnummer is emotioneel het centrum van het album. ‘East of Eden’ is de plaats van Cain’s ballingschap, een symbool voor verlies en isolatie. Muzikaal is dit nummer dan ook episch en dramatisch, om de zware atmosfeer van dit landschap en de betekenis van verbanning te vangen. Dit was de eerste single van het album. Met zo’n fraai refrein is dat niet vreemd (4)
Sweet Magick (feat. Roy Khan) onderzoekt aantrekkingskracht en verleiding. De titel kan staan voor dingen die mooi lijken maar destructief zijn: geloof, macht of verlossing die verleidelijk klinkt, maar gevaarlijk is. Door de gastbijdrage van Roy Khan krijgt dit nummer een theatrale en emotioneel intense lading. De tweede single van het album. En ook hier een krachtige melodie en fraai refrein, (4)
Abyss is een korte duik in de diepste emotionele en existentiële leegte. Cain balanceert tussen hoop en wanhoop, wat het verhaal een donkere zware sfeer geeft. (2)
De titel I Am Wretched, I Am Proud zit vol tegenstellingen: schaamte én trots. Het nummer vangt de paradox van Cain’s identiteit een misdadiger die niettemin zijn eigen lot en kracht erkent. Het is een innerlijke dialoog tussen zelfverwijt en zelfbevestiging. Enerzijds een temperamentvol nummer met opnieuw een sfeervol refrein. (3)
Eyes Through the Veil suggereert een grens tussen zichtbare en onzichtbare werelden het “sluier”-motief. Het symboliseert dit het zoeken naar waarheid achter de oppervlakte, het willen doorzien van wat verborgen is misschien contact met het goddelijke of het onderbewuste. (2)
Daarna Awakening. Na de somberheid van eerdere tracks ligt hier de nadruk op een nieuwe bewustwording een moment waarop Cain ofwel zichzelf beter begrijpt, of nieuwe inzichten krijgt over zijn lot, verantwoordelijkheid of hoop. Een wat onopvallende track. (4)
Immortal Love kan liefde voorstellen als kracht die zelfs verbanning overleeft. Het kan betrekking hebben op liefde voor geboorte, familie of zelfs voor het leven zelf als motiverende kracht te midden van lijden. Voot mij een van de fraaiste nummers op het album. (4,5)
Treason gaat over verraad. Dit kan zowel letterlijk als metaforisch zijn. Het kan Cain’s perceptie van zichzelf zijn (als verrader van God/familie), of een nieuw conflict met anderen in zijn ballingschap. (2)
De “crone” (oude wijze vrouw) is een archetype voor wijsheid en mystiek. Dit nummer kan Cain confronteren met een wijze of waarschuwer, symbool voor kennis die hard geleerd moet worden. (4)
For the Hatred Continues Still is het slot dat de cyclus van pijn en conflict onderstreept. Haat blijft bestaan ondanks alles. Dit kan een zwaar, maar voor het verhaal passend einde zijn: ondanks groei, blijft de realiteit hard. (2.5)
Hoewel de korte intermezzo’s wat storend (kunnen) overkomen voegen ze iets toe aan de verhaallijn. In mijn totale waardering voor het album spelen ze geen rol. Gelukkig kan ik ze in een playlist wel skippen. Overigens zijn alle lange nummers dus erg fraai.
Het tweede album van Giant Lungs, Praise the Laze, uitgebracht op 19 december 2025, toont hun bijzondere stijl met de volgende nummers:
Resonora
Dit nummer opent het album met een fraaie hypnotische riff die meteen duidelijk maakt wat er op het album valt te verwachten. De gitaarklanken zijn zwaar maar niet agressief. Het is een perfecte opener omdat het meteen de sfeer bepaalt: groot, breed en intens. (4)
Aces
Heeft een wat strakkere groove dan het eerste nummer, Maar het nummer is ook een tikkie speelser en ritmischer. De gitaarpartijen zijn een stuk lichter. Het valt me op dat de zangstijl/zangstem me wat doet denken aan Billy Corgan. (3,5)
Dead Space Balloon
Titel en sound passen hier erg goed bij elkaar: Het tempo ligt lager, en de zang is deels wat beter te verstaan. Het lijkt te draaien om leegte en isolatie. Ik interpreteer het als een metafoor voor het gevoel los te raken van alles, terwijl je toch blijft zweven in dezelfde ruimte. (3,5)
Crab Riders
Dit nummer is korter en wederom iets speelser dan zijn voorganger. De titel wekt fantastische beelden op van iets dat zowel absurd als avontuurlijk is, en dat hoor ik terug in de lichte chaos van het muzieklandschap. Voor mij gaat het over mensen (of misschien de maatschappij) die zich zijwaarts bewegen in plaats van vooruit, druk bezig, maar zonder duidelijke richting. (3,5)
Until the Sky Falls
Dit is een van de langere tracks en voelt voor mij als een soort emotionele climax van het album. met momenten die rustiger aanvoelen en dan weer toenemen in heftigheid. De sfeer is vrij breed en open, alsof er een soort dreiging in de lucht hangt (zoals de titel al suggereert). (4)
Death by Delay
Hier klinkt het alsof de band een meer rechttoe-rechtaan rocknummer neerzet, met een zekere urgentie en directheid. De naam roept thema’s op rond uitstel en de gevolgen daarvan en ik hoor in de muziek een gevoel van lichte spanning en onrust dat bij die interpretatie past.(2,5)
Tourists
De afsluiter is een episch, lang stuk dat voor mij bijna een kleine EP op zichzelf is. Het begint meer bedachtzaam en bouwt langzaam op naar weidse, drijvende secties waarin ritme en melodie elkaar aftasten. Het nummer probeert je mee te slepen in een dromerige.zone, voordat het nummer langzaam uitdooft. Het geheel lijkt een reflectie, alsof je na afloop van de reis terugkijkt naar alles wat je gehoord hebt.(4)
Het album heeft een fijne flow van opener tot aan het dromerige slot. Muzikaal houd ik het op stonerrock, met momenten die zowel intens als ontspannen kunnen klinken. Giant Lungs combineert stevige rock met open soundscapes.
De titels suggereren een mix van ruimtelijkheid (Dead Space Balloon, Until the Sky Falls) en een speelsheid of absurditeit (Crab Riders, Tourists).
De preview van dit album gaf hoge verwachtingen. En opener Beltaine maakt mijn goede gevoel meer dan waar. Onheilspellend en traag maar ook gemeen en energiek. En mijn verwachtingen komen volledig tot zijn recht.
Dit is geen typische popplaat. Het is een duister, introspectief en intiem folk/doom project dat diverse stijlen raakt. Het geheel komt over als een akoestisch folk album doorspekt met dreigende passages. Alles akoestisch. Vandaag is het hier in Assen wit en de muziek past goed bij dit winterse weer.
Bijzonder is dat het project (niet de band) Forever Autumn eigenlijk maar één persoon is, na-melijk Autumn Ni Dubhghaill uit Massachusetts (VS). Kortom een album met zeer persoon-lijke muziek. Alleen de mix (Robby Baier) en de mix (Jack Cotrol) waren uitbesteed. Ook de hoes is een eigen ontwerp.
Verwacht dus geen mainstream Folk, maar beschouw de muziek als een ritueel voor stormach-tige bossen en winterse nachten Steekwoorden die opkomen zijn:donker, melancholisch, medi-tatie en avant garde,
Ik ervaar het hierboven reeds genoemde Beltaine als een openingsritueel. Het nummer bouwt langzaam op, met akoestische lagen die meteen een winters (en dus donker) gevoel oproepen: overgang, vuur, verandering. De cello en zang bewegen vrij traag, bijna plechtig.
Self-Portrait in Blue, Black and Grey is een wat statisch nummer. Een steeds herhalend thema dat verrijkt wordt met zachte achtergrondgeluiden. De titel alleen al suggereert emotionele tinten in plaats van concrete beelden.
Hexes and Wards heeft wat meer ‘echte’ muziek aan boord. Een akoestisch thema verrijkt met bijzondere stem(keel?)geluiden. Komt op mij als een geslaagd experiment over.
Fylgia and the Fetch creëert lichte chaos. De titel verwijst naar spirituele dubbelgangers en begeleidende geesten, en zo voelt het nummer ook: alsof er iets meeloopt naast de verteller. Muzikaal is het vrij ingetogen, maar qua ‘zang’ emotioneel juist gelaagd.
Epoch is een nummer waarin de stem overduidelijk de hoofdrol heeft. Het is ook in dit nummer vooral een medium om geluid te produceren. Toch blijft het boeiend.
Pas in The Black Candle wordt echt gezongen. Wel is de zang licht bezwerend. Alsof er toch iets onvoorspelbaars gaat volgen.
Afsluiter The Salt of Mortality is ook een meer conventionele track, De zang is wel wat bits maar voegt wederom veel toe aan de algehele sfeer, Zout staat symbool voor behoud, tranen en vergankelijkheid. Dat past perfect bij het thema sterfelijkheid.
Als ik het album nummer voor nummer bekijk, voelt The Lamentations voor mij als één door-lopend verhaal over tijd, identiteit, natuur en sterfelijkheid. Het is geen album dat ik “even” opzet; ik luister het het liefst in één keer, bij voorkeur in stilte of tijdens een wandeling in het huidige koude weer.
Toen ik dit voor de eerste keer beluisterde in preview modus op apple music was er een klein vonkje dat oversloeg. Pas vandaag beluisterde ik het album in zijn geheel. En het is zo’n album dat op het randje van mijn comfortzone balanceert. Aan de ene kant zijn het fijne melodische liedjes, maar soms ook wat te soft Between You and Me is enerzijds een plaat die warmte en eerlijkheid uitstraalt, maar anderzijds misschien voor mij wat te braaf is.
De muziek heeft een folk-rock vibe met indie-invloeden, maar dan wel muziek die simpel is gehouden. Het voelt als muziek die gemaakt is voor kleine kamers en lange wandelingen voor dagdromers.
En toch krijgt het album een plaatsje in mijn bibliotheek omdat het wel goed is om zo nu en dan wat rust te ondergaan. De songs gaan over dingen als liefde, twijfel, reflectie en het echte leven maar zijn geen opgepompte liefdesliedjes maar versjes uit een dagboek. Bovendien is de plaat niet te glad-geproduceerd (door Ethan Johns) Daardoor heeft het album kleine rafelige randjes en klinkt het een beetje als live opgenomen. Ik begrijp dat sommige recensies daarom wat negatief uitpakken.
Het album duurt 38 minuten en dat is voor mij ook voldoende om het binnen mijn comfortzone te houden. Hello Sunshine is het eerste nummer dat een blauwe ster krijgt. Het heeft een fijne drive. Ook de nummers hierna zijn wat krachtiger als de songs op de eerste helft van het album. I Just Can't Believe That We're Friends is mijn favoriet op dit album.
Critici zijn redelijk enthousiast. Het album heeft een hoge score -rond de 8- met complimenten voor de diepte, sfeer, songwriting en het gevoel van urgentie én rust dat het weet over te brengen. Sommige recensies noemen dat het album niet altijd super strak van stijl is — maar juist dat geeft het z’n charme: het voelt levendig, niet geforceerd.
Voor mij is Between You and Me een van die albums die ik niet te vaak zal draaien maar dat zal anders zijn als je vooral van intieme, folk-rijke en emotioneel eerlijke muziek houdt Het is geen bombastische plaat, maar eentje die bij een rustig glas wijn past
Deze EP bevat akoestische versies van enkele van de wat meer bekende nummers van FIDLAR (zo lees ik), waarbij de surf-punk sound wordt teruggebracht tot eenvoudige, akoestische arrangementen. Ik kende de band eigenlijk niet en dan is dit een aardig album. Ik kan me voorstellen dat de fans van de band dit album wat minder positief beoordelen.’
Zo’n eerste ontmoeting met band en dan in een akoestische versie schept geen verwachtingen en dat is op zichzelf wel prettig. Zo heeft het album een luchtige, vrolijke start met No Waves Ook West Coast laat zich van zijn zonnige zijde zien. Beide geen top maar zeker voldoende.
5 to 9 is een kort nummer met veel tempo. Het doet me qua zang wat denken aan een opzeg-rijmpje. Leuk maar geen top, Sand on the Beach heeft wel de surf maar niet de punk. Het scoort net een voldoende.
Het valt mij op dat de sfeer in het album wat vlak blijft. Er zit wat te weinig dynamiek in het album. Dat geldt ook voor Centipede. Daarna blaast Taste the Money weer wat meer leven in het album waarna afsluiter Where’s Your Head At met een prettige melodie uiteindelijk toch die ene 7,5 scoort
Het is een album (EP?) die niet te vaak moet worden beluisterd want dan begint het wat te vervelen. De band heeft anderzijds wel de moed getoond om een keer van het vaste pad af te wijken. Vandaar toch net 3,5*
C(hristopher) Duncan heeft met dit album Architect een prachtig debuut afgeleverd. De in 1993 geboren Schot heeft een album gemaakt met 12 prettige nummers waarin vooral de prachtige wat dromerige zang de hoofdrol speelt.
De muziek is een mix van folk, pop en indie met elementen van avant garde en valt als een warme deken om de luistsraar heen. Duncan heeft zijn opleiding genoten aan de Glagow School of Art en dat heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.
Opener Say benadrukt het belang van eerlijkheid en open communicatie in relaties. Met een dromerige etherische melodie wordt de luisteraar overtuigt van dit belang. Het titelnummer gaat erover hoe een mens zijn leven inricht en iemand een eigen identiteit krijgt. Een goede vriend die architect is inspireerde hem daarbij. Net als een huis is de muziek van Duncan instrument laag voor laag door hemzelf opgebouwd.
Omdat zijn broer een nieuwe auto had gekocht was het mogelijk om te ontsnappen uit de stad en te genieten van Silence en Air. Muzikaal een wat minder spannend nummer. Een topper is het nummer For.dat gaat over de zee als metafoor voor ontsnapping en het delen van persoonlijke stilte met de uitgestrektheid van het water.
Wonderen worden echt door het vinden van liefde. Een nummer met een psychedelisch sausje. In de Garden is het goed tot rust komen. Desondanks is dit een nummer met een hoger tempo omdat dit het laatste nummer is dat hij opnam voor het album. Here to There gaat over een jas die hij overal en altijd draag, Het bewandelen van bekende paden schept rust. Mooi is de samenzang in dit nummer.
By gaat over de waarde van herinneringen in de vluchtigheid van het leven en is doorspekt met een psychedelisch klinkend orgel. Vervolgens geeft New Water aan dat er zich vaak nieuwe kansen voordoen. Een prachtig meeslepend nummer,. Ook Novices gaat over vernieuwing. Twee mensen die samen een nieuwe weg in slaan en het oude achter zich laten. Mooi zijn de strijkers in dit nummer.
Het dromerige As Sleeping Stones gaat over stillstand. Sta op momenten stil en denk na over verleden en toekomst, over gemaakte en nog te maken keuzes. Tenslotte I’ll Be Gone by Winter dat mij wat doet denken aan een kerstliedje. Elk einde is een nieuw begin
Architect is een album dat Christopher Duncan direct een prominente plaats in de muziekscene heeft gebracht. Hoe scherp ook zijn teksten, muzikaal steken Architect, For, New Water en As Sleeping Stones er voor mij boven uit. De rest krijgt een ruime voldoende.
Weer eens geprobeerd en toch een halfje erbij. Een album dat de tijdgeest van de jaren 70 ademt maar misschien zijn tijd wel iets vooruit was. Geïntrigeerd vanwege de zelfmoord van 2 bandleden heb ik vooral ook de teksten tegen het daglicht gehouden
Opener "Take It All" is een ballad geschreven door zanger Pete Ham en vormt een reflectie op de moeilijkheden van een langdurige relatie en de druk die daarop wordt uitgeoefend.
Baby Blue beschrijft deze gebroken relatie met zijn Amerikaanse vriendin Dixie Armstrong, waarbij hij bezingt hoe hij haar te lang liet wachten en haar daardoor verloor. Het nummer is gebruikt in de laatste aflevering van de TV serie Breaking Bad.
Money is oorspronkelijk door George Harrison geproduceerd, maar later, net als "Flying" voltooid door Todd Rundgren, met toevoeging van orkestrale arrangementen door George Martin. De tekst gaat niet over een diepgaand thema. Het is een typisch rocknummer over het verlangen naar geld, in lijn met de financiële problemen waar de band mee te maken kreeg. Samen met het verlies van zijn vriendin heeft dit uiteindelijk geleid tot de zelfmoord van Pete Ham.
Flying fungeert als een soort muzikale reis of vlucht met een tekst zonder een echte boodschap in contrast met de meest songgeoriënteerde nummers op het album en een onderdeel van de progressieve rock/power pop-sound waar de band naartoe evolueerde door de inbreng van producer Todd Rundgren.
"I'd Die Babe" gaat over diepe, bijna wanhopige toewijding en liefde, waarin de zanger zijn bereidheid uitdrukt om alles te doen voor de persoon van wie hij houdt, zelfs sterven, vanwege de onmogelijkheid om zonder die persoon verder te leven. De wat lichte melodie lijkt daarmee in schril contrast maar het is typisch voor Pete Ham.
Name of the Game beschrijft de worsteling van een artiest met de verwachtingen en druk van de muziekindustrie, het zoeken naar een identiteit en de zoektocht naar "de naam van het spel" of de essentie" van succes. Het heeft een ietwat dromerige sfeer.
Suitcase is vooral bekend om zijn muzikale arrangement en bijdragen van gastmuzikanten, met name de arrangementen van George Harrison en de elektrische piano van Leon Russell, wat het een onderscheidende sound geeft binnen het album. De tekst zelf is vrij eenvoudig en gaat over een algemeen gevoel van vertrek en het achterlaten van spullen.
Sweet Tuesday Morning is een lieflijk, melancholisch popnummer over de ontroerende, tedere momenten van liefde en verbondenheid op een specifiek dagdeel.
Day after Day gaat over een verliefde man die zich eenzaam voelt en dag in, dag uit in zijn kamer vastzit, verlangend naar zijn geliefde, met een melancholische, maar mooie melodie. Het is een klassieker uit 1971
Sometimes is een melancholisch lied dat gaat over verliefd zijn en de hoopvolle, maar vaak pijnlijke, ervaring van een relatie op afstand met de liefde van je leven, waarbij de zanger 's ochtends opstaat en denkt: "Soms ben je van mij, soms ben je van een ander.
Perfection heeft niet zozeer een specifieke diepe betekenis, maar is wel een voorbeeld van de muzikale ontdekkingsreis binnen de pop-rock stijl van de band
It’s Over gaat over het besef dat een relatie definitief voorbij is, ondanks misschien nog aanwezige . gevoelens. Het nummer heeft een melancholische toon van acceptatie dat de liefde is verloren.
Afsluiter I’ll Be the One is een perfect voorbeeld van melodieuze, gitaar-gedreven rock, dat, net als veel van de nummers een melancholische ondertoon heeft en gaat over eenzaamheid en onbeantwoorde liefde.
Conclusie: een album dat een stuk beter op zijn plaats valt als je de omstandigheden van dat moment erbij in ogenschouw neemt.
:Of the Wand and the Moon: - :Nighttime Nightrhymes: (1999) 3,5
18 januari, 22:41 uur
Het album start met een gesproken intro met de naam Gandr. De titel verwijst naar Noorse magische gezangen en rituelen (daar ook bekend als Galdr). De oopener gaat over in de mooie akoestische gitaar rif van het nummer I Crave For You dat handelt over een diep, bijna wanhopig verlangen naar een persoon of iets ongrijpbaars, met terugkerende thema's van liefde, verlies en de zoektocht naar verbinding. De fluisterende zang versterkt het thema sfeervol.
Vervolgens een nummer over esoterische, mythologische en natuurlijke thema's, kenmerkend voor het neofolk genre van de band, met symboliek rond zon, leeuw en slang die elementen van kracht, wijsheid en transformatie representeren.
In het nummer Sól Ek Sá staan de Noorse god Sol (Zon) en de verbinding met de natuur centraal, met teksten die de betekenis van de zon, de maan, de nacht en de natuurlijke cyclus van het leven en de dood uitdrukken. Een nummer met dit keer de viool in een hoofdrol.
De duistere maar ook sfeervolle en melancholische momenten van de nacht worden bezongen in Ín the Colours of the Night. Het korte The Substance of Simplicity betreft het omarmen van een eenvoudig bestaan en de diepe, bijna spirituele schoonheid die in het simpele van het leven te vinden is door terugkeer naar een primitieve, pure staat. De gitaar heeft een mooie ritmische rol.
Raven Chant klinkt verrassend genoeg heel vrolijk, En toch, de raaf (raven) staat symbool voor duisternis, mysterie en wijsheid. De luchtige gitaar geeft het lied een meditatieve, poëtische sfeer over een donker, spiritueel pad. She With Whom Compar'd the Alpes Are Vallies lijkt een ode aan de natuur en een mystieke, vrouwelijke kracht of een geliefde. Ook nu weer spelen een melodieuze gitaar met fluisterende zang.de hoofdrol.
VargQid (de oude wolf) lijkt muzikaal uit een oosters sprookje te zijn gestapt. De "wintry mantle" is een centrale metafoor voor de winterse deken, die een sfeer van kou, stilte en introspectie creëert. Nighttime, Nightrhyme gaat over de melancholische, vaak duistere sferen van de nacht en de innerlijke wereld van de geest. Een nummer wat muzikaal wat sober en saai is.
Mauna betekent in een aantal talen berg. Wederom staat de relatie met de natuur. Jammer dat het nummer vooral uit stilte bestaat. Samen met het slot van dit 13 minuten durende nummer ervaar ik een dreigende sfeer.
Een aardig debuut maar wel wat eentonig door de schaarse begeleiding van de fluisterende zang.
