Vandaag heb ik weer eens geluisterd naar het album Census Designated van Jane Remover. Een mooi en bovenal bijzonder album. Afwisselend ook. Soms is het sloom en dromerig, en soms komt er een sterke emotie omhoog. Ik hoor sterke zang en achtergrondgeluiden die langzaam opbouwen en dan heel intens worden, en dat geeft het album veel gevoel.

De nummers zoals Lips en Video raken me omdat ze echt en kwetsbaar klinken. De stemmen en instrumenten passen goed bij elkaar en maken het geluid origineel en krachtig. Het voelt alsof ik in een andere wereld stap als ik het luister.

Ik waardeer dit album positief omdat het laat zien dat Jane Remover durft te experimenteren en persoonlijk is. De muziek blijft bij me en ik wil het na vandaag vaker opnieuw horen.
Fans zeggen dat de teksten belangrijk zijn en dat je emoties kunt voelen als je goed luistert. De muziek gaat over gevoelens zoals verdriet, liefde, onzekerheid en angst, en dat raakt veel luisteraars diep.

Het album bevat 10 nummers:
1. Cage Girl / Camgirl
Als je begint te luisteren klinkt het nummer eerst (erg) zacht en vreemd. Het heeft een beetje een dromerig begin met vreemde geluiden. Het voelt alsof je een film binnenloopt waar iets belangrijks gaat gebeuren, maar je weet nog niet wat het is. Ingetogen en fragiel gaat het over een ongezonde, verslavende relatie waarin je je klein, afhankelijk en emotioneel uitgeput voelt. (4)
2. Lips
Het gaat over gevoelens in een ongezonde relatie. Ik voel spanning, omdat het klinkt alsof iemand zegt: “Je wilt gek, ik geef je krankzinnig.” Het nummer wordt uiteindelijk veel luider en intenser. (4,5)
3. Fling
Dit nummer klinkt wat sneller en rauwer,. Ik voel energie en chaos. Het nummer maakt me enthousiast, en de harde, rafelige gitaargeluiden zijn erg lekker. Het gaat over iemand die zich slecht voelt over zichzelf en wil dat iemand zegt dat hij/zij ik goed genoeg is. (4)
4. Holding a Leech
Ook een wat steviger nummer met een mix van geluiden die soms zacht zijn en dan weer wat luider donkerder. Een nummer met heerlijk rafelig gitaarspel zoals shoegaze betaamt. Het gaat over iemand die zich erg alleen en onzeker voelt. (3,5)
5. Backseat Girl
In dit nummer stel ik me voor achterin een auto zitten en te proberen een relatie te begrijpen. Een relatie met macht, pijn en controle. Het geluid is mooi en de zang is erg fraai. Soms zacht en dan weer vol emotie. (4)
6. Idling Somewhere Dit nummer klinkt groot en vol geluid. De zang is weer erg fraai en. gaat over een sterke maar ongezonde aantrekkingskracht tussen twee personen. (4)
7. Always Have Always Will
Ik hoor hier een zacht onheilspellend begin. Alweer een relatie waarin de een zich verliest door de ander. (4,5)
8. Census Designated
Dit is het titelnummer en het voelt heel belangrijk. Ik hoor veel gitaargeluid en soms chaos. Het gaat over een relatie vol jaloezie, wantrouwen en pijn. Het klinkt alsof ik me in een storm bevind. (5)
9. Video
Dit is het langste nummer en het begint rustig. Ik hoor zang en gitaar, en het vertelt een verhaal dat me verdrietig maakt. Iemand is onzeker en vraagt om aandacht. Uiteindelijk wordt het heel intens met harde geluiden. Ik vind dit nummer erg indrukwekkend. (4,5)
10. Contingency Song
Het laatste lied klinkt rustig en donker. Het heeft geen drums en voelt als een eindstuk. Ik voel een soort leegte en het klinkt alsof het verhaal langzaam stopt. Iemand verandert zichzelf voor liefde. Het sluit het album op een stil en emotioneel moment af. (4)

Conclusie:
Dit album voelt als één groot verhaal vol emoties.
De fraaie muziek wisselt tussen zacht, dromerig en hard, intens geluid.
Veel nummers gaan over moeilijke en ongezonde relaties.
Ik hoor veel verdriet, onzekerheid en verlangen naar liefde.

What the Nite Is All About is het tweede studio-album van Nite Stinger, uitgebracht op 23 januari 2026 via het Duitse label Pride & Joy Music. Het bouwt voort op de klassieke ’80s-hardrocksound van hun debuut uit 2021, maar heeft een iets modernere scherpte en productie.

De muziek op dit album ademt de geest van de jaren ’80 glam/hardrock: energieke riffs, meezingbare refreinen, melodische vocalen en een general vibe die je het gevoel geeft alsof je op de Sunset Strip in Los Angeles staat.

Belangrijke thema’s op de plaat zijn onder meer nachtleven en feesten, vrijheid en romantiek, avontuur en levenslust

De band wil hiermee vooral die pure old-school hardrock-sfeer herbeleven in een hedendaags jasje. Nite Stinger heeft de laatste jaren veel live-ervaring opgedaan, wat ook op dit album terug te horen is in de energie en het spel.

Tracklist:
1. You Know Why.is een nummer waarin de ik-figuur nogal overtuigd is van zijn ego. You Know Why You Want Me. (3,5)
2. Your Own Way To Be is muzikaal wat spannender en in tegenstelling tot de overige nummers minder een opzwepende meezinger. (3,5)
3. In The Night Is Never Over een liefdesverklaring aan de nacht en het nachtleven. Een nummer met een wat minder stevig karakter. (3,5)
4. Love & Freedom is een liefdesverklaring aan een onbekende die ineens opduikt in het leven van de verteller. (3,5)
5. Only You is een bevestiging van liefde aan de huidige partner. Een geweldige meezinger die het live goed doet. (3,5)
6. Fantasy heeft een fijne rif en een mooi refrein. Headbangers gevraagd, maar behalve dat ook fijn in de auto (4)
7. What The Nite Is All About. Je hebt een date en hoopt dat de nacht geluk brengt. Net als Fantasy een iets hogere score voor deze track. (4)
8. High Above is misschien wel het meest opzwepende nummer want opnieuw een meezinger van jewelste. (3,5)
9. Highway Bound krijgt van mij ook een iets hogere rating. Een fijne melodie en een erg prettige gitaarsolo. Een nummer dat energie uitstraalt. (4)
10. All The Love That You Need is het meest ingetogen nummer van dit album. (3,5)
11. Reach The Sky is een catchy afsluiter met wederom een prettige riff. Niet alleen en prima afsluiter van het album, maar ook live een mooie toegift.(3,5)

Het album is geproduceerd door Henrique Canalle (van Spektra) samen met bassist Bento Mello zelf, wat een kloppend, energiek geluidsbeeld oplevert.

Het geluid wordt door kritische reviewers omschreven als glad en krachtig, met scherpe gitaarriffs, stevige drums en sterke refreinen die ontworpen zijn om mee te zingen. Sommige kritieken noemen dat de productie af en toe wat te gepolijst klinkt — maar over het algemeen wordt het album geprezen als een goede ode aan het genre.

Kort samengevat is What the Nite Is All About een moderne rockplaat vol nostalgische knipogen naar de jaren ’80, stevig uitgevoerd, melodisch en perfect voor liefhebbers van vintage hardrock met een frisse draai.

stem geplaatst

Het derde album van A Cosmic Trail laat goed zien hoe het project zich heeft ontwikkeld. Waar het vroeger nog een band was met meerdere leden, is het nu vooral het werk van één persoon: Markus Ullrich. Hij heeft bijna alles zelf gedaan op dit album, van het schrijven van de muziek tot het inspelen van gitaren, bas en toetsen. Alleen de drums zijn verzorgd door David de Liniers, die zorgt voor een stevige en energieke basis. Daarnaast levert zangeres Victoria een kleine maar belangrijke bijdrage met haar sfeervolle sopraanstem. De productie is van de hand van Andy Horn.

Wat dit album extra bijzonder maakt, is de lange pauze die eraan voorafging. Na de eerdere albums uit 2010 en 2013 bleef het lange tijd stil rond dit project. Dat er nu toch een derde plaat verschijnt, voelt daardoor als een onverwachte terugkeer. Tegelijk hoor ik dat deze tijd goed is benut, want het album klinkt doordacht, rijk en volwassen.

De muziek is grotendeels instrumentaal. Dat betekent dat de nadruk ligt op sfeer, opbouw en klank in plaats van tekst. Toch voelt het nergens leeg. Integendeel, de nummers lijken een verhaal te vertellen zonder woorden. Door de afwisseling tussen rustige en intensere stukken blijft het album boeiend en dynamisch.

Het openingsnummer “Terra 877” springt er meteen uit. Dit lange stuk van ongeveer een kwartier voelt als een muzikale reis. Het bestaat uit meerdere delen die soepel in elkaar overlopen. Ik hoor rustige, bijna dromerige passages die langzaam overgaan in krachtigere en zwaardere stukken. De toevoeging van een gesproken fragment van Stephen Hawking geeft het nummer extra diepte. Het geheel roept beelden op van een wereld in verandering, met zowel dreiging als hoop. 

Na deze indrukwekkende opening volgen “Rora” en “Reversio”. Deze nummers zijn iets korter, maar wel wat steviger aangezet. Hier ligt de nadruk op strakke riffs en een donkere sfeer. De muziek klinkt dreigend en soms bijna somber, met een constante spanning die voelbaar blijft. Het zijn nummers met been heel duidelijke Post rock Sfeer.

Aan het einde van het album verandert de toon. In “Ver” wordt het geluid rustiger en lichter. De gitaren krijgen een zwevend karakter en de muziek voelt meer open en dromerig. De zang van Victoria keert hier terug en zorgt voor een bijna serene afsluiting. Het voelt alsof na alle spanning toch een vorm van rust en hoop wordt bereikt.

Wat ik sterk vind aan dit album is de combinatie van stijlen. Het beweegt zich tussen progressieve metal, post-rock en ambient. Harde, technische passages worden afgewisseld met rustige en atmosferische momenten. Die variatie maakt het album interessant om naar te blijven luisteren.

Ook hoor ik duidelijk de ervaring van Markus Ullrich terug. Door zijn werk in andere projecten zoals Lanfear en Them weet hij precies hoe hij spanning moet opbouwen en wanneer hij juist ruimte moet geven aan rust.

Mijn conclusie is dat dit derde album een sterke en overtuigende release is. Het laat horen dat instrumentale muziek veel kan zeggen zonder woorden. Door de combinatie van zware riffs, melodie en sfeer blijft het album van begin tot eind boeiend. 

WAARDERING:  8,8

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Als ik The Real Thing van Faith No More uit 1989 luister, hoor ik een album dat echt een eigen weg kiest. In een tijd waarin veel bands vooral binnen één stijl bleven, mixt deze band zonder moeite rock, metal, funk en zelfs rap. Dat klinkt misschien rommelig, maar hier werkt het juist verrassend goed.

Het album is vooral bijzonder omdat het de doorbraak betekende van zanger Mike Patton. Hij verving de vorige zanger en bracht meteen iets nieuws. Zijn stem is extreem veelzijdig: hij schakelt makkelijk tussen melodie, schreeuw en half gesproken stukken. Daardoor blijven de nummers boeien en voelen ze nooit saai.

Wat ik sterk vind, is dat de band echt samen speelt als één geheel. De baslijnen zijn funky en opvallend, de gitaren zijn zwaar maar ook speels, en de keyboards geven een extra laag die veel bands toen niet hadden. Dat hoor je bijvoorbeeld goed in “Epic”, waar alles samenkomt in een energiek en herkenbaar nummer.

Het album opent sterk met “From Out of Nowhere”, een snelle en aanstekelijke track die meteen blijft hangen. Daarna volgt een mix van stijlen: harde stukken, rustige passages en soms zelfs een beetje humor. “Zombie Eaters” laat bijvoorbeeld horen dat de band ook spanning kan opbouwen, terwijl “Surprise! You’re Dead!” juist vol gas vooruit gaat.

Niet elk nummer springt er evenveel uit. Sommige tracks zijn wat eenvoudiger of minder origineel. Toch stoort dat mij niet echt, omdat het album als geheel sterk blijft. Het voelt alsof de band hier zijn identiteit aan het vormen is, en dat maakt het interessant om naar te luisteren.

De cover van Black Sabbath’s “War Pigs” vind ik een mooi eerbetoon. Ze houden de kracht van het origineel, maar geven er toch een eigen draai aan. Dat past goed bij de rest van het album, dat ook steeds balanceert tussen respect voor het verleden en iets nieuws willen doen.

Al met al zie ik The Real Thing als een belangrijk en creatief album. Het is niet perfect, maar wel gedurfd en vol energie. Het laat horen dat muziek niet in één hokje hoeft te passen om te werken.

Nummer voor nummer

From Out of Nowhere
Een geweldige en aanstekelijke opener met hoog tempo. De riff is direct herkenbaar en de zang van Patton klinkt zelfverzekerd en krachtig. Dit nummer werd ook als single uitgebracht en zette meteen de toon voor het album. De structuur is vrij klassiek, maar de uitvoering maakt het bijzonder. De tekst gaat in essentie over een plotselinge, overweldigende aantrekkingskracht die uit het niets ontstaat. (4,5)

Epic
Dit is de grote hit van het album en misschien wel het bekendste nummer van de band. De combinatie van rapachtige stukken, zware gitaren en een opvallende pianopartij maakt het uniek. Ondanks dat rap niet voor iedereen werkt, heeft het nummer duidelijk emotie en kracht. Het beroemde einde met de piano blijft hangen. De tekst draait om het najagen van iets groots dat je nooit helemaal kunt grijpen. (4)

Falling to Pieces
Een iets toegankelijker nummer dat minder experimenteel klinkt. Het heeft een vrij standaard rockopbouw en mist daardoor wat originaliteit, maar blijft nog net prettig om te horen. De melodie is sterk genoeg om te blijven hangen. Dit nummer werd ook als single uitgebracht. De tekst beschrijft het gevoel dat je geestelijk uit balans raakt en langzaam de controle verliest. (3)

Surprise! You're Dead!
Een korte, snelle en agressieve track met veel energie. Hier laat de band zijn metal-invloeden duidelijk horen. De riffs zijn strak en het tempo ligt hoog, wat het nummer een sterke drive geeft. Het voelt bijna als een uitbarsting van geweld. De tekst lijkt op een cynische manier te gaan over plotselinge dood en de schok die daarbij hoort. (4)

Zombie Eaters
Dit nummer begint rustig en heeft even tijd nodig om op gang te komen. De eerste minuten zijn bijna zacht en melancholisch, maar daarna bouwt het op naar een intens tweede deel. Die overgang maakt het nummer interessant en gelaagd. Het laat goed zien hoe veelzijdig de band is. De tekst gaat over afhankelijkheid en verstikkende relaties, vaak geïnterpreteerd als ouder-kind dynamiek. (3,5)

The Real Thing
De titeltrack is een langer en meer opgebouwd nummer. Het creëert direct spanning en wisselt mooi tussen rustige en intense stukken. De opbouw zorgt ervoor dat het nummer blijft boeien. Instrumentaal zit het sterk in elkaar en de zang volgt die dynamiek goed. De tekst draait om obsessie en het verlangen naar iets dat echt en betekenisvol voelt. (4)\

Underwater Love
Een relatief simpel en toegankelijk nummer binnen het album. Het mist misschien wat scherpte, maar de zang maakt veel goed. De sfeer is iets lichter en bijna speels vergeleken met andere tracks. Het heeft een duidelijke groove die prettig luistert. De tekst gaat over een vreemde en mogelijk ongezonde vorm van liefde. (3,5)

The Morning After
Dit nummer heeft een rauw randje en klinkt wat gemener. De gitaren zijn scherper en het geheel voelt directer aan. Het heeft een duidelijk karakter en blijft daardoor hangen. De energie ligt iets lager dan bij de hardste tracks, maar de sfeer is sterk. De tekst gaat over de gevolgen van keuzes en het besef dat komt na een intense ervaring. (3,5)

Woodpecker from Mars
Een instrumentaal nummer dat vooral draait om sfeer en opbouw. Hoewel zang ontbreekt, laten de muzikanten hier horen wat ze kunnen. Het nummer ontwikkelt zich langzaam en eindigt sterk. Vooral het laatste deel maakt indruk. Het voelt een beetje als een intermezzo binnen het album. Omdat er geen tekst is, ligt de focus volledig op de muzikale beleving. (3,5)

War Pigs
Een cover van een klassieker van Black Sabbath. Faith No More geeft er een eigen draai aan, maar behoudt de kracht en boodschap van het origineel. De uitvoering is energiek en overtuigend. Het past goed binnen de rest van het album. De tekst is een duidelijke aanklacht tegen oorlog en machtsmisbruik. (4)

Edge of the World
Een rustiger en wat tammere afsluiter. Het nummer valt minder op na de energie van de eerdere tracks, maar heeft wel een eigen sfeer. Het voelt bijna als een vreemde afsluiting van een veelzijdig album. Muzikaal is het degelijk, maar minder spannend. De tekst gaat over verleiding en het overschrijden van morele grenzen. (3)

WAARDERING: 7,4

Het debuutalbum van The Rolling Stones uit 1964 is eigenlijk een heel puur beginpunt. Als ik ernaar luister, hoor ik vooral een jonge band die nog volop bezig is met het ontdekken van hun eigen geluid. Het grootste deel van het album bestaat uit covers van oude blues- en rock-‘n-roll nummers. Dat maakt het album niet heel vernieuwend, maar wel eerlijk en energiek.

Wat ik zelf meteen merk: dit is echt een band die leeft voor muziek. Alles klinkt rauw, een beetje rommelig soms, maar ook oprecht. De invloed van Amerikaanse blues is overal aanwezig. Vooral de zang van Mick Jagger en het gitaarwerk van Keith Richards geven het album karakter.

Het album voelt als een soort live-ervaring in een kleine club. Geen grote productie, maar gewoon spelen met gevoel. Dat maakt het leuk, maar soms ook wat vlak. Niet elk nummer blijft hangen.

Nummer voor nummer

Route 66 (4/5)
Een sterke opener. Dit nummer zit vol energie en is meteen herkenbaar als rock-‘n-roll. Simpel, maar effectief. Ik vind dit echt een van de leukste tracks van het album.

I Just Want to Make Love to You (3,5/5)
De zang is goed en vol gevoel. Toch vind ik het tempo iets te opgejaagd. Daardoor komt de sfeer minder goed over dan zou kunnen.

Honest I Do (3/5)
Dit nummer is rustiger en wat softer. De mondharmonica geeft een fijne blues-sfeer. Niet bijzonder, maar nog wel prettig om naar te luisteren.

Mona (I Need You Baby) (3,5/5)
Een degelijk en ritmisch nummer. Het heeft een soort hypnotiserende beat. Ik vind het wel lekker opzwepend en beweeglijk.

Now I've Got a Witness (3/5)
Instrumentaal en duidelijk bluesy. Toch mist het voor mij spanning. Zonder zang voelt het een beetje leeg.

Little by Little (3,5/5)
Een leuk nummer met een relaxte groove. Niet een uitschieter, maar wel eentje die makkelijk wegluistert.

I'm a King Bee (3,5/5)
Hier hoor ik echt de blues terug. De zang klinkt wat bijtend en rauw. Ook de bas valt op, wat het nummer extra diepte geeft.

Carol (4/5)
Samen met de opener een van de sterkste tracks. Dit is pure rock-‘n-roll. Energiek, strak en gewoon heel lekker om te horen.

Tell Me (4/5)
Dit is een belangrijk nummer, want het is een van hun eerste eigen composities. Ik hoor hier al een beetje hoe de band later zou gaan klinken. Mooie melodie en gevoel.

Can I Get a Witness (3/5)
Dit nummer doet mij niet zoveel. Het klinkt een beetje vlak en mist iets om echt interessant te worden.

You Can Make It If You Try (3,5/5)
De zang is hier echt sterk. Dat tilt het nummer omhoog, want instrumentaal is het vrij simpel.

Walking the Dog (3,5/5)
Een aardige afsluiter en een bekende cover van Rufus Thomas. Voor mij niet echt bijzonder, maar wel prima.

Conclusie

Als ik dit album bekijk, zie ik vooral een jonge band met veel passie. Het is nog geen meesterwerk, maar wel een belangrijk begin. De Stones laten hier horen waar ze vandaan komen: de blues.

Wat dit album sterk maakt:

de energie
de rauwe sound
de liefde voor muziek

Wat minder sterk is:

weinig variatie
veel covers
niet elk nummer blijft hangen

Toch vind ik het een interessant album, vooral als je wilt horen hoe The Rolling Stones begonnen zijn. Het is geen perfect album, maar wel een eerlijke en levendige start van een legendarische band.

WAARDERING: 6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Ik heb vandaag het album Hugrheim van de Franse band Eihwar geluisterd en wat mij meteen opvalt, is hoe sterk ze hun eigen stijl neerzetten. Het is een mix van pagan folk, ritmische drums en elektronische invloeden, maar vooral heel energiek en meeslepend. Het voelt een beetje alsof ik naar een ritueel luister dat tegelijk ook geschikt is voor een festival of zelfs een dansvloer.

Wat ik positief vind aan dit album, is dat het nergens saai wordt. De band speelt met tempo en sfeer, waardoor elk nummer een eigen gevoel krijgt. Soms is het opzwepend en bijna feestelijk, en dan weer donker en dreigend. Toch blijft alles herkenbaar als Eihwar. De zang klinkt vaak rauw en trance-achtig, wat goed past bij de thematiek van mythologie en spiritualiteit.

De productie klinkt ook sterk. De drums staan centraal en geven veel kracht aan de muziek. Tegelijk zorgen de elektronische elementen voor een moderne twist. Hierdoor voelt het album niet als ouderwetse folk, maar juist als iets nieuws en fris binnen het genre. Ik merk dat de band goed weet hoe ze spanning moeten opbouwen, vooral in de langzamere nummers.

Wat ook helpt, is dat het album een duidelijke sfeer heeft. Het draait veel om Noordse mythes, innerlijke kracht en strijd. Dat hoor ik niet alleen in de teksten, maar ook in de muziek zelf. Sommige nummers voelen bijna meditatief, terwijl andere juist energie geven.

Nummer voor nummer

Nauðiz – Een sterke opener met veel energie en een opzwepend ritme; de tekst draait om doorzettingskracht en het overwinnen van moeilijkheden. (4)
Freyja’s Calling – Houdt de energie goed vast met een pakkend ritme; de essentie is het volgen van een innerlijke roep of spirituele kracht. (3,5)
Ein – Zelfde tempo maar wat minder toegankelijk en iets rauwer; de tekst lijkt te gaan over individualiteit en op jezelf aangewezen zijn. (3,5)
Skuggaríki – Een totaal andere sfeer: traag, donker en dreigend; de kern van de tekst is de confrontatie met een schaduwwereld of innerlijke duisternis. (3,5)
Hugrheim – Het titelnummer heeft een prettige up tempo melodie; inhoudelijk draait het om de geest of innerlijke wereld als krachtbron. (3,5)
Ljósgarðr – Begint ingetogen maar groeit naar een sterk en pakkend refrein; de tekst lijkt licht en hoop tegenover duisternis te zetten. (3,5)
Heill Óðinn – Meer minimalistisch en ritueel van toon; het nummer is een soort eerbetoon aan de god Odin en kracht uit geloof. (3)
The Lake of the Dead – Traag, donker en meeslepend; de tekst gaat over dood, herinnering en het oversteken naar een andere wereld. (4)
Omenotharena (Warrior's Training) – Een stampend ritme met een fijne melodie; de essentie is training, discipline en voorbereiding op strijd. (3,5)
Berserkr [Tim's Memorial Version] – Mooi melodisch en iets emotioneler; de tekst draait om eer, herinnering en de geest van de krijger. (3,5)
Conclusie

Ik vind Hugrheim een sterk en gevarieerd album dat laat horen dat Eihwar meer is dan een standaard folkband. Ze durven te experimenteren en combineren oud en nieuw op een overtuigende manier. Vooral de afwisseling tussen energieke en donkere nummers maakt het interessant om naar te blijven luisteren.

Voor mij voelt dit album als een reis: soms intens en wild, soms rustig en dreigend. Daardoor blijft het hangen en wil ik het vaker terugluisteren. Zeker als je houdt van folk met een moderne twist, is dit echt een aanrader.

WAARDERING: 7,1

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl

Het album As of Right Now van N8NOFACE uit 2025 voelt voor mij als een rustige, persoonlijke en een beetje dromerige luisterervaring. Het is geen plaat met grote refreinen of harde energie. In plaats daarvan hoor ik zachte elektronische klanken, eenvoudige ritmes en een stem die kwetsbaar en eerlijk klinkt. Daardoor lijkt het soms meer op een gedachte of gevoel dan op een traditionele verzameling liedjes.

Wat mij vooral opvalt, is hoe persoonlijk het album aanvoelt. De teksten gaan veel over liefde, twijfel, herinneringen en leven in het moment. Niet groots of ingewikkeld, maar juist klein en menselijk. Dat maakt de muziek herkenbaar, ook al klinkt de stijl soms anders dan wat veel mensen gewend zijn. De sfeer is vaak rustig en melancholisch, maar niet zwaar.

De muziek beweegt langzaam vooruit. Sommige stukken zijn bijna hypnotiserend, waardoor ik automatisch stiller ga luisteren. Het is duidelijk een album dat aandacht vraagt. Wie snelle of uitbundige muziek verwacht, kan het misschien saai vinden. Maar wie openstaat voor een kalme, emotionele sfeer, ontdekt juist veel diepte.

Ook hoor ik dat dit album zorgvuldiger is opgebouwd dan eerder werk van de artiest. De klanken voelen rijker en meer gelaagd. Toch blijft alles eerlijk en ongepolijst, alsof de emoties belangrijker zijn dan perfectie. Dat geeft het geheel iets oprechts.

Voor mij is As of Right Now daarom geen plaat om vluchtig op te zetten, maar een album om echt bij stil te staan. Het nodigt uit om na te denken over gevoelens en over het huidige moment. Juist die rustige, kwetsbare benadering maakt het bijzonder. Het is misschien niet voor iedereen, maar wel sterk voor luisteraars die houden van sfeer, emotie en eenvoud.

Nummer-voor-nummer beschrijving

As of Right Now opent heel ingetogen en zelfs sober. Ik hoor veel ruimte en rust, waardoor de toon van het album meteen duidelijk wordt. Het voelt kwetsbaar en persoonlijk. (3,5)

Waiting to Wait for You heeft duidelijk wat meer tempo. De sfeer blijft zacht, maar klinkt minder somber dan de opener. Daardoor komt er iets meer beweging in het album. (3,5)

The Way Out of Here geeft mij een gevoel van haast. Alsof de muziek vooruit wil zonder echt los te breken. Dat zorgt voor spanning onder de rustige oppervlakte. (3,5)

It’s Happening Again vind ik wat saaier. Het nummer blijft vrij vlak en mist voor mijn gevoel een sterk moment dat blijft hangen. (3)

Everything We Thought We Knew voelt lichter. De melodische riff maakt het toegankelijker en geeft het album even wat ademruimte. Dit is een prettige overgang in het middenstuk. (4)

I’m All Yours All the Time bevalt mij ook goed. De lichtvoetige melodie en subtiele synth-riff zorgen voor warmte en een bijna hoopvol gevoel. (4)

You Dance Alone sluit het album af met een kwetsbare maar tegelijk gehaaste sfeer. Het voelt alsof emoties nog één keer naar boven komen voordat alles stilvalt. Daardoor eindigt de plaat rustig, maar niet helemaal opgelucht. (3,5)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik vind The Weight van Cashier een sterk en sfeervol shoegaze-album dat vooral draait om gevoel en geluid. Het is geen plaat met grote hits of duidelijke refreinen, maar juist eentje die je langzaam meeneemt in een wat ruwe, dromerige wereld. De gitaren staan centraal en klinken vaak schurend, vol echo en soms zelfs een beetje kapot – precies wat goed werkt binnen dit genre. De zang zit wat meer verstopt, maar dat maakt het juist passend bij de sfeer.

Nummer voor nummer

A Curse I Know So Well
Het album begint meteen goed met schurende gitaarklanken die een rauwe toon zetten. Er zit tempo in en het nummer voelt energiek, zonder zijn dromerige kant te verliezen.
Waardering: 4

Like I Do
Ook dit nummer klinkt lekker rauw. De gitaren piepen en kraken op een manier die ik zelf erg prettig vind binnen shoegaze. De riff blijft goed hangen en geeft het nummer karakter..
Waardering: 4

Part from Me
Hier valt vooral de bijzondere riff op. De gitaarmuur is strak en vol, waardoor het nummer veel kracht krijgt. Dit is voor mij een van de hoogtepunten van het album.
Waardering: 4,5

For I Never Knew You
Dit is een heel kort stukje van slechts 34 seconden. Het voelt meer als een overgang dan als een echt nummer.
Geen waardering

Same Mistakes
Na het korte tussendoortje pakt de band de draad weer goed op. Het nummer is kort maar krachtig en sluit goed aan bij de eerdere energie.
Waardering: 4

The Weight
De afsluiter heeft twee gezichten. Het begint stevig en blijft dat ook, maar in het tweede deel komt er meer melodie naar voren. Dat geeft het nummer extra diepte en maakt het een mooie afsluiting.
Waardering: 4


Eindconclusie

Ik ervaar The Weight als een compacte maar sterke shoegaze-EP. Niet elk moment is even opvallend, maar de sfeer blijft constant goed. Vooral de eerste helft en het nummer Part from Me springen eruit. De korte speelduur zorgt ervoor dat het album snel voorbij is, maar misschien is dat ook juist de kracht: geen onnodige uitweidingen, gewoon pure emotie en geluid.

WAARDERING: 8,2

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik zie het album Capacopter uit 2026 als een sterk debuut van een band die precies weet wat ze willen doen. De groep kiest duidelijk voor stoner rock met een klassieke basis, maar probeert daar ook kleine variaties in te stoppen. Het resultaat is een album dat lekker weg luistert, zonder dat het te ingewikkeld wordt.

De sfeer van het album is vrij warm en zwaar. De gitaren staan centraal en klinken vol en laag, precies wat ik verwacht bij dit genre. Tegelijk voelt het nergens overdreven druk. Alles blijft redelijk overzichtelijk en dat vind ik juist een pluspunt.

Begin van het album

Het album opent met 600 Years en dat is meteen een van de hoogtepunten. De riff is simpel, maar blijft direct hangen. Soms is simpel gewoon het beste, en dat werkt hier heel goed. De zang heeft iets weg van Ozzy Osbourne, vooral in klank en manier van zingen. Dat geeft het nummer een klassieke feel. Voor mij is dit meteen een sterke start en een van de beste tracks (4/5).

Daarna volgt Borderline Steal Circus. Ook hier hoor ik weer een fijne riff, maar de overgangen in het nummer voelen soms wat minder soepel. Het lijkt alsof de band iets te veel wil wisselen. Toch blijft het een goed nummer door de basis (3,5/5).

Middenstuk

Met Caravan laat de band meer variatie horen. Het nummer heeft stevige stukken, maar ook rustige momenten. Die afwisseling maakt het interessant. Ik krijg het gevoel dat de band hier iets meer durft te experimenteren zonder hun stijl te verliezen (3,5/5).

Kings and Crowds is daarna wat ingetogener. Vooral de bas valt op, die draagt het nummer echt. Het geheel klinkt relaxed en prettig. Geen uitschieter, maar wel gewoon goed (3,5/5).

Half’n Inch past goed in het midden van het album. Wat ik hier vooral hoor is variatie. Dat lijkt echt een kenmerk van Capacopter te zijn: ze houden hun nummers levendig zonder dat het rommelig wordt. Dat werkt hier prima (3,5/5).

Sterke tweede helft

Met JP’s Horse wordt het album weer wat donkerder. Het nummer klinkt dreigend en heeft duidelijke invloeden van Black Sabbath. Vooral de sfeer en de zware riffs doen daaraan denken. Dit is samen met de opener een van de sterkste momenten (4/5).

Temple Son is daarna weer iets toegankelijker. Het nummer pakt snel en blijft hangen. De gitaarsolo aan het einde geeft het net dat beetje extra, zonder overdreven te worden (3,5/5).

Het album sluit af met Wandering Stones. Dit voelt als een rustige afsluiter. Misschien iets te sober, want het blijft niet heel lang hangen. Toch past het wel bij de sfeer van het album als geheel (3,5/5).

Conclusie

Als ik het album als geheel bekijk, hoor ik een band die een duidelijke richting heeft. Capacopter maakt geen ingewikkelde muziek, maar focust op sterke riffs, goede sfeer en kleine variaties. Dat werkt bijna overal goed.

De invloeden uit de klassieke stoner en doom rock zijn duidelijk, maar de band geeft er een eigen draai aan. Vooral de balans tussen simpel en afwisselend vind ik sterk.

Voor mij is Capacopter een solide en prettig album dat vooral groeit als je het vaker luistert. Geen grote verrassingen, maar wel gewoon goede, eerlijke rockmuziek met een paar echte hoogtepunten.

WAARDERING: 7,3

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, merkte ik meteen dat dit geen makkelijke muziek is. Encompassing Nothingness voelt voor mij als een lange, koude winteravond. Alles klinkt traag, zwaar en een beetje leeg, maar dat is juist de bedoeling.

En toch: De muziek zit vol sfeer. Het gaat niet om snelle riffs of pakkende refreinen. In plaats daarvan hoor ik lange stukken waarin gitaren blijven hangen en langzaam bewegen. Dat geeft een soort hypnotisch effect. Ik krijg het gevoel dat ik ergens alleen in een besneeuwd landschap sta.

De productie klinkt vrij ruw, maar ook bewust zo gemaakt. Het voelt niet gepolijst. Dat maakt het eerlijk en puur.

Opbouw van het album

Wat ik sterk vind, is dat de nummers lang zijn en rustig worden opgebouwd. Er wordt de tijd genomen. Soms gebeurt er weinig, maar toch blijft het interessant door kleine veranderingen in geluid.

Ik merk dat de muziek vaak begint met een kalme sfeer en daarna langzaam zwaarder wordt. De gitaren worden voller, de drums komen erbij, en de zang maakt het geheel intenser. Maar het wordt nooit echt “druk” of chaotisch. Dit album voelt daardoor voor mij meer als één geheel dan als losse nummers.

De zang

De zang is typisch voor black metal: schreeuwerig en ver weg klinkend. Het lijkt soms alsof de stem uit een andere ruimte komt. Dat geeft een extra gevoel van afstand en eenzaamheid. De zang is niet constant aanwezig. Er zijn ook stukken zonder zang, en dat maakt het    afwisselend. Die instrumentale delen geven ruimte om de sfeer echt te voelen.

Sfeer en gevoel

Het belangrijkste aan dit album is de sfeer. Alles draait om gevoel.
Ik hoor vooral:
eenzaamheid
leegte
kou
rust, maar ook een soort verdriet
De naam van het album past daar goed bij. “Nothingness” voel ik echt terug in de muziek. Het klinkt alsof alles stil staat en langzaam verdwijnt.

Soms voelt het bijna meditatief. Niet ontspannen, maar wel diep en nadenkend.

Voor mij zitten de sterkste momenten in de stukken waar de muziek langzaam opbouwt. Als een simpele gitaarlijn steeds voller wordt en uiteindelijk samenkomt met drums en zang, werkt dat heel goed.

Ook de afwisseling tussen harde en rustige delen vind ik geslaagd. Daardoor blijft het album boeiend, ondanks de lange speelduur.

Minder sterke punten

Als ik eerlijk ben, is dit album niet voor iedereen.
Het tempo ligt laag en de nummers duren lang. Daardoor kan het voor sommige luisteraars saai of eentonig voelen. Ik merk wel dat je echt in de juiste stemming moet zijn. Als je snel iets actiefs wilt luisteren, werkt dit minder goed.

Conclusie

Encompassing Nothingness is voor mij een sterk en sfeervol album binnen de atmosferische black metal. Het is duidelijk gemaakt met aandacht en gevoel. Alles draait om het creëren van een bepaalde stemming, en dat lukt goed.

Ik zie dit album als muziek voor momenten waarop je alleen bent en wilt nadenken. Het vraagt geduld, maar als je ervoor openstaat, krijg je er een intense ervaring voor terug.

Mijn eindoordeel: een donker, rustig en meeslepend album dat vooral draait om sfeer en emotie, en minder om traditionele liedjes. Zeker interessant voor liefhebbers van dit genre, maar minder geschikt voor wie iets lichts of snels zoekt.

WAARDERING:  7.8

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Ik zie Apnea van O Children als een donker en sfeervol album dat vooral draait om gevoel en langzaam opgebouwde spanning. Het is geen toegankelijke of vrolijke muziek, maar eerder iets wat je rustig moet ondergaan. De combinatie van lage zang, diepe bas, trage drums en echoënde gitaren zorgt voor een bijna filmische sfeer, alsof ik naar een soundtrack luister in plaats van losse nummers.

Wat mij vooral opvalt, is dat de kracht niet zit in pakkende refreinen of snelle melodieën. Alles draait om subtiliteit en emotie. De nummers nemen de tijd om zich te ontwikkelen en vragen geduld. Als ik die tijd neem, hoor ik veel oprechtheid en kwetsbaarheid in de zang, wat het persoonlijk maakt.

De sfeer is somber, maar niet leeg. Ik hoor vooral melancholie, rust en introspectie. Daardoor past het album goed bij momenten waarop ik wil nadenken of even stil wil staan. Tegelijk snap ik dat het voor sommige luisteraars te traag of te donker kan zijn.

Wat ik sterk vind, is dat de band duidelijk een eigen koers volgt en niet probeert om makkelijk toegankelijke hits te maken. Dat maakt het geheel authentiek. Voor mij is Apnea dan ook een album dat langzaam groeit en vooral indruk maakt als ik in de juiste stemming ben.

Nummer-voor-nummer beschrijving

Holy Wood opent lekker donker en begint licht ingetogen. Dat past goed bij de sfeer van het album. In het tweede deel wordt het robuuster, waarna een dromerig slot volgt dat mooi blijft hangen. (4)

The Realest heeft meer tempo. In het begin blijven zang en muziek nog rustig, maar al snel ontstaat er meer beweging en spanning. Dat geeft het nummer extra energie. (3,5)

Red Like Fire start vrij kalm; de vonken vliegen er niet meteen vanaf. Het refrein voelt sterker en het stevigere slot maakt het nummer uiteindelijk overtuigender. (3,5)

Oceanside vind ik dubbel. Het deuntje is simpel en kan wat saai overkomen, maar tegelijk zit er iets aanstekelijks in. Mijn waardering hangt echt af van mijn stemming. (3,5)

PT Cruiser begint met een stevige riff en directere zang. Dit voelt als een nummer met ziel en kracht, en daardoor één van de sterkere momenten van de plaat. (4)

I Know You Love Me heeft twee gezichten. Het eerste deel blijft wat terughoudend, maar het tweede deel overtuigt duidelijk meer en tilt het nummer omhoog. (4)

Yours For You is erg sterk: goed tempo, donkere zang, mooie achtergrondstemmen en een prettig refrein. Dit is een van de meest meeslepende tracks. (4)

H8 City bouwt fraai op en laat horen hoe goed de band spanning kan creëren zonder haast. (4)

Swim is eveneens sterk, met een lichte dreiging in de sfeer die goed past bij het donkere karakter van het album. (4)

Solid Eyes houdt het duister en blijft daardoor prettig in dezelfde wereld. Een degelijk en sfeervol nummer. (4)

Chimera sluit af met een fijne melodie en overtuigende zang. Het voelt als een rustige maar passende afronding van de plaat. (4)

Ik zie het album Saosin uit 2006 als een sterk en belangrijk begin voor de band. Het geluid laat duidelijk horen waar ze voor staan: een combinatie van stevige gitaren, emotionele zang en sterke melodieën. De muziek komt uit de post-hardcore en emo, maar klinkt toch toegankelijk. Daardoor spreekt het zowel liefhebbers van hardere rock als fans van melodie aan.

Wat mij vooral opvalt, is de verzorgde productie. Alles klinkt helder en goed in balans, met veel aandacht voor de zang. Tegelijk voelt het niet afstandelijk, omdat er genoeg emotie in zit. Die mix van strak spel en gevoel maakt het album interessant om te luisteren. De nummers wisselen goed af tussen rustig en krachtig, vaak met een opbouw naar een groot refrein. Dat zorgt voor spanning, al klinkt die structuur soms wat herhalend. Ook had een iets ruwer geluid het geheel spannender kunnen maken.

De zang is een groot pluspunt. Die is hoog, zuiver en vol emotie, en past goed bij de eerlijke en herkenbare teksten. Daardoor krijgt het album een persoonlijke sfeer. Als geheel voelt het als een reis langs verschillende stemmingen, waardoor het prettig is om in één keer te beluisteren.

De nummers zelf bieden een goede mix. De opening bouwt rustig op, daarna volgen stevigere tracks en melodieuze meezingers. Sommige nummers springen eruit door hun sterke refrein of extra energie, terwijl andere juist meer ingetogen en sfeervol zijn. Dat zorgt voor variatie, al lijken sommige liedjes qua opbouw op elkaar.

Mijn conclusie blijft duidelijk positief: het is geen perfect album, maar wel een sterke, emotionele en melodieuze plaat die laat horen wat de band kan. Met een waardering van ongeveer 3,8 blijft het een album dat nog steeds goed werkt van begin tot eind.

Het album Some Blue Morning uit 2014 van Adrian Crowley is voor mij de kennismaking met deze singer/songwriter. Het is een heel bijzonder en rustig luisteralbum. Het is geen muziek die je zomaar opzet op de achtergrond. Ik heb het gevoel dat dit een plaat is waar je echt even voor moet gaan zitten. Alles draait om sfeer, verhalen en emotie.

Wat mij meteen opvalt, is de combinatie van zijn diepe, donkere stem met zachte instrumenten zoals strijkers en gitaar. Die tegenstelling werkt heel goed. De muziek voelt soms somber, maar nooit zwaar op een vervelende manier. Er zit juist vaak iets hoopvols onder.

Nummer voor nummer

Some Blue Morning
Dit is een prachtige opening. De melodie is meteen sterk en de strijkers geven het iets warms. Zijn stem maakt het intens. Voor mij gaat het over hoop: dat er na moeilijke tijden iets moois komt. Dat gevoel komt goed over. Waardering: 4,5

The Hungry Grass
Dit nummer klinkt iets lichter, maar heeft toch een stevige begeleiding. Het voelt als een verhaal over een mooie, bijna magische liefde die snel weer verdwijnt. Ik vind dat contrast mooi: vrolijker muziek met een melancholische ondertoon. Waardering: 4

The Magpie Song
Hier wordt het weer wat donkerder. De sfeer is licht dreigend, maar de melodie blijft sterk. Het gaat voor mijn gevoel over vervreemding en het vasthouden aan herinneringen. Dat maakt het een beetje pijnlijk, maar ook herkenbaar. Waardering: 4

The Stranger
Dit nummer heeft iets luchtigs, ondanks zijn donkere stem. Ik hoor hier een soort afstand: alsof je naar je eigen leven kijkt van buitenaf. Dat idee komt goed over in de muziek. Het blijft toegankelijk en prettig om te luisteren. Waardering: 4

Trouble
Dit is een rustiger nummer met mooie violen. Het voelt kalm en bijna stilstaand. De tekst lijkt te gaan over een eenvoudig leven waarin weinig verandert. Ik vind dat wel mooi, omdat het zo eerlijk klinkt. Waardering: 4

The Gift
Een kort instrumentaal stuk. Ik zie het als een klein moment van rust tussen de nummers. Niet het hoogtepunt, maar wel passend in het geheel. Waardering: 3,5

The Angel
Hier komt ineens meer energie in het album. Het refrein is erg mooi en de strijkers tillen het nummer omhoog. Het voelt als een moment van liefde en verbondenheid. Voor mij één van de sterkste tracks. Waardering: 4,5

Follow If You Must
Een breekbaar en sober nummer. Het klinkt klein, maar daardoor juist heel sterk. Het gaat voor mijn gevoel over trouw en blijven hopen, zelfs als het moeilijk is. Dat maakt het emotioneel. Waardering: 4

The Wild Boar
Dit is een spoken word stuk, wat ik persoonlijk iets minder vind. Het verhaal is wel interessant, met een mysterieuze sfeer. Het voelt alsof werkelijkheid en iets vreemds door elkaar lopen. Toch haalt het voor mij de flow een beetje uit het album. Waardering: 3,5

The Hatchet Song
Mooi gitaarintro en een sterke melodie. Dit nummer heeft iets dreigends in de tekst, maar klinkt toch melodisch en prettig. Het idee van bescherming en liefde komt goed naar voren. Waardering: 4,5

Golden Palominos
Een hele mooie afsluiter. De samenzang en melodie maken het warm en emotioneel. Het gaat voor mij over hoe snel mooie momenten voorbijgaan. Dat gevoel blijft hangen na het luisteren. Waardering: 4,5

Conclusie

Ik zie Some Blue Morning als een rustig, sfeervol en doordacht album. Adrian Crowley laat hier goed horen waar hij sterk in is: verhalen vertellen met muziek. De combinatie van zijn stem en de zachte instrumentatie zorgt voor een unieke sfeer.

Wat dit album voor mij bijzonder maakt, is dat het zowel donker als hoopvol is. Het gaat over moeilijke dingen, maar er zit altijd iets menselijks en warms in.

Als ik het simpel zeg: dit is een album voor momenten waarop je even wilt nadenken en tot rust wilt komen. Geen snelle muziek, maar wel muziek die blijft hangen.

WAARDERING: 8,2

www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

stem geplaatst

Het album Endarkenment, Being & Death van de Zweedse band Speglas uit 2026 is hun eerste echte volledige album. Ik merk dat dit werk meteen laat horen waar de band voor staat: donkere metal met veel gevoel en diepgang. Het is geen simpele “hard en snel”-plaat, maar juist een album waar sfeer en emotie belangrijk zijn.

Wat ik interessant vind, is dat het album duidelijk een thema heeft. Alles draait om vragen over het leven, dood en betekenis. De titel zegt dat eigenlijk al: “Endarkenment” is een soort tegenovergestelde van verlichting. Het gaat dus niet over hoop, maar meer over twijfel en leegte. Dat hoor je ook terug in de muziek.

De stijl van het album is een mix van black metal, death metal en melodische metal. In een aantal nummers hoor ik ook prog-invloeden. Dat betekent dat de nummers niet altijd rechttoe rechtaan zijn, maar juist afwisselen in tempo en gevoel. De band gebruikt veel melodie, waardoor het ondanks de zware sound toch toegankelijk blijft.

Wat ik sterk vind aan dit album, is de balans. De muziek kan hard en agressief zijn, maar ook rustig en bijna dromerig. Denk aan stukken met gitaren die bijna zingen, afgewisseld met rauwe zang. Daardoor blijft het interessant om te luisteren.

Nummer voor nummer

Woe
Ik vind dit een heel sterk begin van het album. Het start rustig en dreigend, alsof er iets gaat gebeuren. Daarna komt er een mooie melodie naar voren die meteen de toon zet. Het voelt als een intro, maar wel één die je echt pakt. Waardering: 4

The Endarkenment
Dit is voor mij één van de hoogtepunten. De melodie is echt prachtig en blijft hangen. De combinatie van kracht en schoonheid werkt hier perfect. Ik hoor hier goed waar Speglas in uitblinkt. Waardering: 4,5

Incessant Severance
Hier gaat het tempo iets omhoog. De riff is sterk en geeft energie aan het nummer. Het is minder melodisch dan de vorige track, maar wel lekker gedreven. Waardering: 3,5

Dearth
Dit nummer heeft duidelijke prog-invloeden. Het begint vrij stevig en ontwikkelt zich langzaam. De gitaarsolo is echt een pluspunt en geeft het nummer extra diepte. Ik vind dit een mooie afwisseling op het album. Waardering: 4

The Spirit Postmortem
Hier hoor ik weer veel melodie. Het lijkt alsof de band hier alles uit de kast haalt qua sfeer. De ene mooie passage volgt de andere op. Dit is echt zo’n nummer waarin je kunt wegdromen. Waardering: 4

Ailing
Dit is een kort intermezzo. Ik zie het als een rustmoment tussen de grotere nummers. Toch zit er nog steeds een goede riff in. Het voelt als even ademhalen voordat het weer losgaat.

Hitherto Awry
Dit nummer heeft een sterke drive. De riff blijft doorgaan en geeft het een soort spanning. Wat ik hier vooral goed vind, is de zang. Die klinkt emotioneel en past goed bij de muziek. Waardering: 3,5

Dies Mali
Hier gaat het weer een stuk energieker. Dit nummer heeft echt power en tempo. De “drive” waar je het over hebt, herken ik zeker. Het is een van de meest directe en pakkende tracks. Waardering: 4,5

Rage Upon the Dying Fire
Dit is een sterke afsluiter. Het begint snel en energiek, met een goede gitaarsolo. Daarna verandert het nummer ineens en wordt het rustiger, voordat het weer opbouwt. Ik vind dat contrast erg goed gedaan. Waardering: 4,5

Conclusie

Ik zie Endarkenment, Being & Death als een volwassen en doordacht album. Speglas laat hier horen dat ze meer zijn dan een standaard metalband. Ze combineren harde muziek met melodie en gevoel, en dat werkt goed.

Wat het album voor mij bijzonder maakt, is de sfeer. Het voelt donker en serieus, maar nooit saai. Door de afwisseling tussen hard en rustig blijft het boeiend van begin tot eind.

Als ik het simpel zeg: dit is een album voor mensen die van metal houden, maar ook iets meer zoeken dan alleen lawaai. Het is zwaar, maar ook mooi. En juist die combinatie maakt het sterk.

WAARDERING: 8

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

De EP So Much Country ’Till We Get There van de Britse band Westside Cowboy uit 2026 laat goed horen waarom deze jonge groep steeds vaker wordt genoemd als een interessante nieuwe naam in de indie-rock. De band komt uit Manchester en staat bekend om een mix van indie en alternatieve rock. Op deze EP hoor ik vooral dat ze niet bang zijn om verschillende stijlen te combineren. Soms klinkt het ruw en energiek, maar op andere momenten juist zacht en melodieus.

Wat mij meteen opvalt, is dat de groep meerdere zangers heeft. Dat geeft de muziek veel variatie. De combinatie van twee mannelijke stemmen en een vrouwelijke zang zorgt ervoor dat de nummers telkens een andere sfeer krijgen. Daardoor voelt deze EP ondanks zijn beperkte lengte toch verrassend veelzijdig.

De EP begint met “Strange Taxidermy” en dat is meteen mijn favoriete nummer. Het eerste wat opvalt is de vrouwelijke zangstem. Die geeft het nummer een warme en bijna dromerige sfeer. De melodie is mooi en blijft snel hangen. Tegelijk zit er ook een lichte spanning in de gitaren. Dat maakt het nummer bijzonder. Het klinkt een beetje indie, een beetje folk en een beetje alternatieve rock. Voor mij is dit een prachtige opener en ook meteen het hoogtepunt van de EP. Mijn waardering: 4,5 van 5.

Daarna volgt “Can’t See”, dat duidelijk een andere kant van de band laat horen. Waar de opener vrij dromerig is, heeft dit nummer meer tempo en een wat ruwer randje. De gitaren schuren een beetje en dat geeft het nummer energie. De ritmesectie – bas en drums – houdt het geheel stevig bij elkaar. Door de wisselende zang voelt het nummer levendig. Hier hoor ik goed dat de band veel kanten op kan. Ook dit is een erg sterk nummer. Mijn waardering: 4 van 5.

Het derde nummer, “Don’t Throw Rocks”, gaat verder op de energieke lijn. Dit is een stevig en direct nummer met een prettig tempo. De gitaren klinken scherp en de melodie is aanstekelijk. Het is zo’n nummer dat het waarschijnlijk ook live goed doet. Het heeft iets spontaan en los, alsof de band het met veel plezier speelt. Daardoor werkt het nummer erg goed. Mijn waardering: 4 van 5

Met “The Wahs” verandert de sfeer opnieuw. Dit nummer is uitbundiger en heeft een bijna dansbaar ritme. De drums zijn strak en het tempo nodigt uit om mee te bewegen. De gitaren spelen korte, ritmische lijnen die het nummer extra energie geven. Het voelt als een vrolijk moment op de EP en laat weer een andere kant van de band horen. Mijn waardering: 4 van 5

De EP sluit af met “In the Morning”. Dit is een rustiger nummer dat mij sterk doet denken aan oude folk-achtige popmuziek. De melodie is heel mooi en de zangharmonieën vallen meteen op. Het klinkt bijna alsof het een verloren nummer van Simon & Garfunkel zou kunnen zijn. De close-harmony zang geeft het nummer een warm en nostalgisch gevoel. Daardoor is het een rustige maar sterke afsluiter. Mijn waardering: 4 van 5.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik So Much Country ’Till We Get There een korte maar erg interessante EP. De band laat horen dat ze verschillende stijlen aankunnen en dat ze sterk zijn in melodieën én energie. Vooral de zangvariatie maakt deze plaat bijzonder. Voor mij is dit een veelbelovend werk van een band die waarschijnlijk nog veel verder kan groeien..

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl

Het album Blues Funeral verscheen in 2012 en is een belangrijk werk van de Mark Lanegan Band rond zanger Mark Lanegan. Het album kwam uit na een aantal jaren waarin Lanegan vooral samenwerkingen deed met andere artiesten. Met deze plaat liet hij weer duidelijk horen hoe zijn eigen stijl klonk.

Ik ervaar dit album als een donkere maar ook rijke mix van stijlen. Er zit alternatieve rock in, maar ook blues, elektronica en soms zelfs een lichte disco-achtige groove. Dat maakt de plaat afwisselend. De muziek klinkt vaak mysterieus en soms een beetje dreigend. Tegelijk zijn er ook melodieën die juist warm en dromerig zijn.

De stem van Lanegan speelt natuurlijk de hoofdrol. Zijn diepe, rauwe stem klinkt alsof hij veel heeft meegemaakt. Dat past goed bij de sfeer van het album. De teksten gaan vaak over verlies, twijfel, het leven in de nacht en de donkere kanten van het bestaan.

De productie van het album is vrij modern. Sommige nummers hebben duidelijke elektronische geluiden en synthesizers. Dat is anders dan zijn vroege werk, dat vaak meer folk of grunge was. Toch blijft de basis herkenbaar: sterke melodieën, donkere sfeer en een zanger met een unieke stem.

Het album kreeg bij verschijnen veel positieve reacties van muziekcritici. Veel mensen vonden dat Lanegan hier een nieuwe richting durfde te kiezen zonder zijn identiteit te verliezen. Ook fans waarderen de afwisseling tussen stevige nummers en rustige momenten.

Hieronder beschrijf ik het album nummer voor nummer.

The Gravedigger’s Song
Het album begint meteen krachtig. De bas en drums gaan snel en stevig samen en trekken direct de aandacht. Daaroverheen komt de diepe stem van Lanegan. Het nummer heeft een donkere drive en zet meteen de toon van de plaat. Ik vind het een sterke opening die nieuwsgierig maakt naar de rest.
Waardering: 4

Bleeding Muddy Water
Dit nummer begint rustiger en lijkt eerst wat vlak te worden. Toch blijft het interessant door de sfeer en de zang. Het nummer blijft overeind door de mysterieuze klank en de lichte spanning in de muziek. Niet het meest opvallende nummer, maar zeker degelijk.
Waardering: 3,5

Gray Goes Black
Hier hoor ik opnieuw een vrij rustige opbouw. De muziek blijft wat gelijkmatig en er gebeurt niet heel veel verrassends. Toch werkt het nummer goed door de donkere sfeer en de solide uitvoering. Het is geen topper, maar wel ruim voldoende.
Waardering: 3,5

St. Louis Elegy
Dit nummer heeft een bepaalde spanning in zich. De melodie voelt een beetje mysterieus en zwevend. Toch vind ik dat andere nummers op het album sterker zijn. Het blijft een prettig luistermoment, maar het springt minder uit de mix.
Waardering: 3,5

Riot in My House
Hier komt weer meer energie. De muziek is steviger en dynamischer. De gitaren en ritmes zorgen voor een krachtige sfeer. De passie in de zang maakt het nummer overtuigend. Het voelt alsof het album hier weer een lichte impuls krijgt.
Waardering: 3,5

Ode to Sad Disco
Dit is een opvallend nummer. De titel suggereert iets droevigs, maar het nummer swingt juist behoorlijk. Het ritme heeft bijna een disco-achtige groove. Daardoor klinkt het verrassend licht en dansbaar voor een Lanegan-nummer.
Waardering: 4

Phantasmagoria Blues
Hier wordt de sfeer weer dromeriger. De melodie zweeft een beetje en heeft iets hypnotiserends. Het nummer voelt bijna filmisch. Ik vind de combinatie van melancholie en schoonheid erg geslaagd.
Waardering: 4

Quiver Syndrome
Dit is een van de hoogtepunten van de plaat. Het tempo ligt hoger en de energie spat eraf. De muziek werkt opzwepend en meeslepend. Alles klopt hier: ritme, melodie en zang. Een fantastische track.
Waardering: 4,5

Harborview Hospital
Nog een sterk nummer. De sfeer is hier dromerig maar ook speels. De melodie blijft goed hangen en de muziek voelt licht zwevend. Het nummer heeft iets hypnotiserends dat lang blijft hangen.
Waardering: 4,5

Leviathan
Dit nummer gaat weer richting een trager tempo. De sfeer is donker en zwaar. Helaas blijft het nummer vrij vlak, waardoor het wat saai kan aanvoelen. Pas tegen het einde gebeurt er iets meer.
Waardering: 3

Deep Black Vanishing Train
Een prachtig ingetogen nummer. Hier laat Lanegan horen dat eenvoud ook heel krachtig kan zijn. De melodie is sterk en bijna onweerstaanbaar. De rustige sfeer maakt het een van de mooiste momenten van het album.
Waardering: 4,5

Tiny Grain of Truth
Het album sluit af met een meeslepend en spannend nummer. De muziek bouwt goed op en houdt de aandacht vast. Het voelt als een passend slotstuk dat de sfeer van de hele plaat nog eens samenvat.
Waardering: 4

Als ik het hele album bekijk, vind ik Blues Funeral een sterk en gevarieerd werk. Het laat zien dat Mark Lanegan niet bang was om nieuwe muzikale richtingen te proberen. Sommige nummers zijn rustiger en wat vlak, maar daar staan meerdere indrukwekkende hoogtepunten tegenover. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind.

WAARDERING : 7,8

www.jorrosmuziekkeuze.nl

Het album Existence in Bliss uit 2026 van de Britse band DEADLETTER laat goed horen waar deze groep voor staat. De band maakt energieke post-punk met scherpe gitaren, stevige ritmes en een opvallende rol voor de saxofoon. Die combinatie zorgt voor een eigen geluid. Soms werkt dat erg goed, maar soms is de saxofoon ook zo nadrukkelijk aanwezig dat andere instrumenten minder ruimte krijgen. Toch blijft het album interessant, omdat de band duidelijk veel ideeën heeft en vaak een sterke sfeer weet neer te zetten.

Het album begint met “Purity I”. De start voelt een beetje voorzichtig. Het lijkt alsof de band eerst even moet opwarmen. Maar na korte tijd komt het nummer goed los. De gitaren worden scherper en de zang krijgt meer kracht. De zanger klinkt hier bezield en betrokken. Daardoor groeit het nummer langzaam uit tot een sterke opening van het album. Het laat meteen horen dat de band gevoel heeft voor spanning en dynamiek. Mijn waardering voor dit nummer is 4.

Daarna volgt “To the Brim”. Dit nummer spreekt mij nog iets meer aan. Het is duidelijk melodieuzer en daardoor ook wat makkelijker te onthouden. De zangstijl doet mij denken aan de manier waarop David Byrne van Talking Heads soms zingt: een beetje eigenzinnig maar wel ritmisch en expressief. Het tempo werkt opzwepend en het nummer heeft een fijne energie. Daardoor blijft het goed hangen. Ook dit nummer krijgt van mij een waardering van 4.

Het derde nummer is “Songless Bird”. Helaas werkt dit nummer voor mij minder goed. Het tempo voelt wat traag en het nummer mist een duidelijke drive. Daardoor blijft het een beetje vlak. De saxofoon speelt hier bovendien erg luid. Dat haalt de balans een beetje weg uit het nummer. Het resultaat is dat het mij minder raakt dan de eerste twee nummers. Daarom geef ik een waardering van 3.

Met “It Comes Creeping” wordt de sfeer een stuk donkerder. De titel past goed bij de muziek. Het nummer klinkt dreigend en een beetje geheimzinnig. Vooral de baslijn valt hier positief op. Die geeft het nummer een diepe en stevige ondergrond. Daardoor ontstaat een mooie spanning. Het is een nummer dat langzaam kruipt en de luisteraar meezuigt in de sfeer. Een score van 4.

Daarna komt “What the World Missed”. In de basis is dit eigenlijk een mooi en somber nummer. De melodie heeft iets melancholisch en dat past goed bij de stijl van de band. Helaas gebeurt hier weer hetzelfde als eerder op het album: de saxofoon overheerst. Daardoor verdwijnen de gitaren te veel naar de achtergrond. Dat is jammer, want de band heeft twee gitaristen die best interessante partijen spelen. Mijn waardering blijft daarom steken op 3.

Bij “Cheers!” heb ik ongeveer dezelfde ervaring. De sfeer is goed en de basis van het nummer is sterk. Toch klinkt de saxofoon weer erg nadrukkelijk. Soms zelfs een beetje schreeuwerig. Daardoor lijkt het opnieuw alsof de gitaren minder ruimte krijgen. Het nummer blijft echter wel aardig overeind staan. Daarom geef ik het een 3,5.

Met “Among Us” komt er weer meer energie in het album. Dit nummer werkt meteen aanstekelijk. Het ritme is prettig en het geheel voelt levendig. De band klinkt hier alsof alles goed samenkomt. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen en dat goed laat horen waarom DEADLETTER vaak een sterke liveband wordt genoemd. Mijn waardering is 4.

“Focal Point” gaat daarna juist een rustige kant op. Het tempo ligt laag en het nummer klinkt bedachtzaam. Toch werkt dat hier goed. De traagheid zorgt voor ruimte en sfeer. De muziek bouwt langzaam een mooie spanning op. Daardoor blijft het een interessant en sfeervol nummer. Ook hier kom ik uit op een waardering van 4.

Daarna volgt “(Back to) the Scene of the Crime”. In de basis is dit opnieuw een goed nummer met een interessante melodie. Toch ervaar ik weer hetzelfde probleem: de saxofoon staat erg hard in de mix. Daardoor kan het nummer soms wat vermoeiend klinken. Het blijft een aardig nummer, maar niet een van de hoogtepunten. Mijn waardering is 3.

Voor mij is “Frosted Glass” het beste nummer van het album. Hier klopt bijna alles. De melodie is sterk en prettig om naar te luisteren. De saxofoon is nog steeds aanwezig, maar klinkt hier minder schreeuwerig en past beter in het geheel. Daardoor ontstaat er een mooie balans tussen de instrumenten. Dit nummer laat horen hoe goed DEADLETTER kan zijn. Mijn waardering is 4,5.

“He, Himself, and Him” is daarna een wat rustiger en minder opvallend nummer. Toch is het wel mooi gemaakt. Het heeft een fijne sfeer en blijft prettig om naar te luisteren. Het is misschien geen echte uitschieter, maar wel een solide track. Ik geef het een 3,5.

Het album eindigt met “Meanwhile in a Parallel”. Dit slotnummer begint vrij ingetogen. Langzaam groeit de spanning in het nummer. De muziek wordt voller en interessanter naarmate het nummer verder gaat. Daardoor voelt het als een passend einde van het album. Mijn waardering is 3,5.

Als ik alles bij elkaar neem, hoor ik op Existence in Bliss een band met veel ideeën en een duidelijke eigen stijl. Soms zit de saxofoon de gitaren een beetje in de weg, maar er staan ook echt sterke nummers op het album. Vooral “Frosted Glass”, “Purity I”, “To the Brim” en “Among Us” laten horen hoe goed DEADLETTER kan klinken wanneer alles goed samenvalt. Daardoor blijft het album uiteindelijk een interessante en sfeervolle luisterervaring.

WAARDERING: 7,4

www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het album Abstrakt Algebra is het enige officiële studioalbum van de Zweedse metalband Abstrakt Algebra. Veel mensen denken dat het uit 1993 komt, maar het verscheen uiteindelijk in 1995. De opnames gebeurden wel eerder, in de periode na het stoppen van Candlemass in 1994. Het project werd geleid door Leif Edling, vooral bekend als bassist en componist van de band Candlemass. Met dit album wilde hij iets nieuws proberen.

Ik zie dit album als een soort tussenfase in zijn muzikale leven. Hij kwam uit de doom metal, maar wilde breder denken. Hij combineerde zware riffs met melodie, progressieve ideeën en soms bijna theatrale zang. Dat maakt het album anders dan typische doom metal uit die tijd.

Muzikale stijl

De muziek op dit album is een mix van:

doom metal (langzaam en zwaar)
power metal (meer kracht en tempo)
progressieve metal (veel wisselingen en aparte structuren)
De nummers hebben vaak onverwachte overgangen. Soms klinkt het groots en episch, dan weer donker en ingetogen. De zang van Mats Levén speelt een grote rol. Hij zingt helder, maar met emotie en kracht. Zijn stem maakt de muziek toegankelijker dan bij veel andere doom metalbands.

Wat ik opvallend vind, is dat de sfeer niet alleen somber is. Er zit ook energie en zelfs een beetje dramatiek in. Het voelt soms bijna als een rockopera in mini-vorm.

Bezetting

De belangrijkste muzikanten op dit album zijn:

Leif Edling – basgitaar en belangrijkste schrijver
Mats Levén – zang
Jejo Perkovic – drums
Mike Wead – gitaar
Dat zijn ervaren muzikanten uit de Zweedse metalscene. Vooral Mike Wead staat bekend om technisch sterk gitaarwerk. Dat hoor je ook terug in de solo’s en riffs.

Ontvangst en betekenis

Commercieel werd het album geen groot succes. Het verkocht niet veel en kreeg weinig aandacht buiten de metalwereld. Daardoor stopte het project snel. Leif Edling besloot daarna Candlemass opnieuw op te starten.

Toch heeft het album later een soort cultstatus gekregen. Veel metalfans waarderen het omdat het experimenteel is, maar toch melodieus blijft. Er zijn heruitgaven verschenen met extra demo’s. Daardoor bleef het album beschikbaar voor nieuwe luisteraars.

Ik zie het als een verborgen parel voor mensen die van klassieke jaren 90 metal houden, maar ook openstaan voor iets minder voorspelbaars.

Nummer voor nummer

Stigmata
Dit nummer opent krachtig. Ik hoor meteen zware gitaarstukken met een donker gevoel. De zang van Mats Levén klinkt hier sterk en dramatisch. Het lied heeft tempowisselingen, wat het spannend maakt. Het voelt als een serieuze start van het album, met een bijna religieuze of symbolische sfeer. (3,5)

Shadowplay
Met een steviger tempo , maar ook met een langzamer mysterieuzer klinkend refrein. De muziek is zwaar, maar ook melodisch. Er wordt beweerd dat dit nummer wat toegankelijker klinkt dan de rest van het album, maar ik heb zo mijn twijfels. De titel past goed bij de donkere klank. (3,5)

Nameless
Dit nummer klinkt emotioneel. De melodie staat centraal. De gitaren bouwen rustig op, terwijl de zang veel gevoel laat horen. Het tempo is niet extreem hoog, maar het blijft boeiend door kleine veranderingen in ritme en sfeer. Het voelt persoonlijk en serieus. (3)

Abstrakt Algebra
Het titelnummer is langer en uitgebreider. Hier hoor ik duidelijk progressieve invloeden. Het nummer wisselt meerdere keren van tempo en sfeer. Soms zwaar en dreigend, dan weer bijna rustig en melodieus. Het is een soort kern van het album. De band laat hier goed horen wat ze muzikaal kunnen. (4)

Bitter Root
Dit is opnieuw een langer nummer met veel opbouw. Het begint rustig, maar al snel wordt het stevig, met zware riffs. Daarna volgen fraaie melodische stukken die bijna episch klinken. Ik hoor hier duidelijke doom-invloeden: langzaam, zwaar en intens. De zang klinkt soms bijna wanhopig, wat goed past bij de titel. (4)

April Clouds
Dit nummer heeft een meer melancholische sfeer. Het voelt iets rustiger, maar blijft zwaar van toon. De gitaarlijnen zijn traag maar melodisch en dragen het nummer sterk. Ik krijg hier het gevoel van somberheid, alsof het echt over donkere wolken gaat, maar zonder dat het helemaal hopeloos klinkt. (3,5)

Vanishing Man
Dit nummer klinkt iets directer. Het tempo ligt wat hoger dan bij sommige andere nummers. De structuur is iets duidelijker en minder ingewikkeld. Toch blijft het zwaar en serieus. De zang speelt hier weer een grote rol in het overbrengen van emotie. (3,5)

Who What Where When
Het slotnummer heeft een opvallende titel. De muziek voelt energiek maar ook doordacht. Het nummer sluit het album af met kracht. Ik hoor hier opnieuw de combinatie van doom en progressieve metal. Het einde voelt afgerond, alsof de muzikale reis compleet is. (4)

Tot slot

Als ik het hele album bekijk, hoor ik vooral een mix van zware doom metal en melodische, progressieve invloeden. De nummers zijn niet simpel opgebouwd. Ze hebben meerdere lagen en wisselingen. Dat maakt het album interessant voor luisteraars die van diepere en zwaardere metal houden.

Het is geen snelle of lichte muziek, maar wel muziek met sfeer, emotie en vakmanschap. Elk nummer heeft zijn eigen karakter, maar samen vormen ze een donker en samenhangend geheel.

Samenvatting

Als ik het album moet samenvatten, zie ik het als een experimenteel metalalbum uit het midden van de jaren 90. Het combineert zware doom-invloeden met melodie en progressieve ideeën. Het is geen makkelijk album, maar wel interessant. Voor fans van klassieke Zweedse metal en projecten rond Leif Edling is dit een belangrijk werk.

Het is geen groot commercieel succes geweest, maar wel een album met karakter en een eigen geluid. Dat maakt het voor mij juist boeiend om te ontdekken.

WAARDERING: 7,5
www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Foundation and Divergence uit 2022 is het debuut van Vague Lanes en maakt meteen duidelijk dat dit geen lichte of vrolijke muziek is. De sfeer voelt donker, rustig en wat afstandelijk. In het begin vallen vooral de duidelijke drummachines en de slaperige, beheerste zang op. Dat is even slikken,  maar zodra je eraan gewend bent, merk je dat er juist veel gevoel en spanning in de muziek zit. Vooral met een koptelefoon komt het album goed tot zijn recht.

Een belangrijk kenmerk is het gebruik van twee bassen in plaats van veel gitaren. Daardoor klinkt de muziek laag, zwaar en mistig. Samen met de strakke drumcomputer ontstaat een traag maar stevig ritme. De nummers nemen de tijd om zich te ontwikkelen en bouwen langzaam een stemming op in plaats van meteen uit te pakken.

De zang waar ik eerst wat moeite mee had past echter goed bij deze donkere klank. De stem blijft koel en ingetogen, zonder grote emotionele uitbarstingen. Toch voel je in de teksten duidelijke thema’s zoals verlies, twijfel en innerlijke strijd. Alles blijft subtiel, waardoor het juist geloofwaardig overkomt.

Het album draait meer om sfeer dan om opvallende melodieën. Sommige nummers lijken daardoor op elkaar, maar dat zorgt ook voor samenhang. Voor mij voelt het luisteren als een lange tocht door een donkere tunnel waarin kleine verschillen langzaam zichtbaar worden. De heldere productie helpt daarbij: elk detail, zoals echo’s of zachte synths, krijgt ruimte en maakt de muziek rijker bij herhaald luisteren.

Sterk vind ik dat de band trouw blijft aan zijn eigen stijl en niet probeert commercieel te klinken. De muziek verwijst naar post-punk en darkwave uit het verleden, maar blijft toch fris genoeg om interessant te zijn. Tegelijk is het lage tempo en de gelijkmatige sfeer een mogelijk minpunt. Niet iedereen zal het geduld hebben voor deze ingetogen aanpak. Het album past beter bij een stil moment alleen dan bij een feestelijke situatie.

De sterkste fase ligtaan het einde van de plaat, waar sfeer, ritme en emotie mooi samenkomen. Het slot blijft rustig en sluit aan bij het sobere begin. Als geheel zie ik het album als een redelijk overtuigend debuut dat draait om stemming, eenvoud en diepte. Geen snelle indrukmaker, maar wel een plaat die groeit bij vaker luisteren.

Nummer-voor-nummer met waardering:

Anhydrophobic. Langzaam opbouwende spanning met diepe klanken. Sfeervol en passend als opener. (3,5)

We’ll Always Have Never. Meer ingetogen. Mooi in sfeer, maar minder opvallend dan de andere nummers. (3)

A Dying Star. Melancholisch en dromerig..(3,5)

Nihilist Knot Twist. Krachtiger ritme en meer spanning. Een van de duidelijkste hoogtepunten van het album. (4)

Here Now. Evenwichtig en sfeervol nummer dat goed in het geheel past. (3,5)

The Kneeling. Rustig en donker, met nadruk op stemming boven melodie. (3,5)

The Induction to Waves. Sterke opbouw en meeslepende sfeer. Laat goed horen waar de band in uitblinkt. (4)

Hollow Clock. Een kalm maar indrukwekkend nummer dat het album waardig afsluit.(4)

Alles samen zie ik een consistent, sfeervol debuut met vooral een prettig slot dat vooral groeit bij herhaald luisteren.

Zie ook op www.mijn-beste-muziek.nl

Toen ik EXPO beluisterde voelde het meteen als een album dat bewust afstand neemt van toegankelijke indie-rock. In plaats van duidelijke refreinen en/of simpele structuren kiest de band voor een gelaagde aanpak waarin gitaren, elektronica en ritmische experimenten voortdurend in elkaar schuiven. Door deze aanpak klinkt de plaat minder direct dan eerder werk, maar ook ambitieuzer en zelfverzekerder.

De sfeer beweegt zich continu tussen analoog en digitaal. Soms hoor ik vervormde gitaren die bijna oplossen in mistige soundscapes, terwijl op andere momenten mechanische ritmes en subtiele synthlagen het geheel richting art-rock en psychedelische elektronica duwen. Die combinatie maakt het luisteren uitdagend, maar ook interessant: het album groeit vooral bij herhaalde luisterbeurten. Zo viel mijn waardering na elke keer luisteren hoger uit.

Wat me opvalt is de sterke nadruk op de productie. Geluiden lijken zorgvuldig geplaatst, alsof elk nummer een kleine geluidsinstallatie is. Tegelijk blijft er genoeg dynamiek aanwezig om de spanning vast te houden.

Niet alles werkt even sterk. Sommige passages klinken wat rommelig, waardoor de plaat soms moeilijk kan aanvoelen. Toch wegen de hoogtepunten zwaarder: daar komt de combinatie van melodie, sfeer en experiment precies samen. Het is geen makkelijke luisterplaat, maar wel een die blijft intrigeren en steeds nieuwe details prijsgeeft. Juist die zoektocht naar vernieuwing maakt het album waardevol binnen het hedendaagse alternatieve landschap.

Nummer-voor-nummer beschrijving met waardering

Intro – 3 
Een korte opening die weinig toevoegt in mijn beleving

Picto – 4
Een nummer met meerdere gezichten. Het nummer trekt me direct het album in en voelt energiek zonder zijn mysterie te verliezen.

I Could Just Do It – 3,5
Iets losser en dromeriger. Minder uitgesproken, maar wel prettig in opbouw.

Build a Box Then Break It – 3,5
Speelt met structuur en vervorming. Interessant idee, al blijft de emotionele impact wat beperkt.

This Time I’m Present – 4
Meer focus en melodie. Hier hoor ik duidelijk hoe experiment en toegankelijkheid samenkomen.

Showroom Poetry – 4,5
Een van de hoogtepunten. Rijke sfeer, sterke spanningsopbouw en een blijvende indruk.

Expo – 4
Het titelnummer vat de plaat goed samen: gelaagd, licht vervreemdend en toch samenhangend.

Square Root of None – 3,5
Conceptueel boeiend, maar iets minder memorabel dan de sterkste momenten.

Weights & Measures – 3,5
Atmosferisch en zorgvuldig opgebouwd, al blijft het wat afstandelijk.

A Modern Low – 4
Melodisch sterk en voelt emotioneel erg goed aan. Een laat hoogtepunt.

Incomplete Symphony – 4
Passend slot dat open blijft aanvoelen. Een sfeervolle afronding.

Zie ook www.mijn-beste-muziek.nl

Het album “Tense Lip” van de Canadese band 10 Slip is een plaat met stevige bluesrock. De muziek klinkt rauw, energiek en soms een beetje donker. De band gebruikt veel gitaar, een stevige bas en duidelijke drums. Daardoor voelt het album krachtig en direct. Tegelijk hoor ik dat de band ook houdt van melodie en sfeer. Het resultaat is een album dat niet heel vernieuwend is, maar wel prettig en overtuigend klinkt.

De plaat opent met “Dead Ain't Gonna Cry”. Dit nummer laat meteen horen waar de band voor staat. De muziek klinkt vrij traditioneel. Ik hoor duidelijke bluesrock invloeden, met een stevige gitaar en een ritme dat goed blijft hangen. Het nummer heeft energie en overtuiging. Het is misschien geen verrassende opening, maar wel een sterke start die de luisteraar meteen meeneemt in de sfeer van het album. Voor mij krijgt dit nummer een waardering van 7.

Daarna volgt “Cult”. Dit nummer geeft mij het gevoel dat ik het al heel lang ken. Dat kan twee dingen betekenen. Aan de ene kant klinkt het niet heel nieuw. Aan de andere kant voelt het vertrouwd. Het nummer heeft een groove die makkelijk in het oor ligt. De zang past goed bij de muziek en het tempo blijft prettig. Het is een lied dat rustig voortrolt zonder saai te worden. Daarom waardeer ik dit nummer ook met een 7.

Het derde nummer is “10 Split”. Ook hier kiest de band niet voor vernieuwing, maar voor een sterke sfeer. De muziek klinkt donker en een beetje geheimzinnig. Vooral de gitaar zorgt voor spanning. Naar het einde toe wordt het nummer steeds opzwepender. Het slot voelt bijna als een kleine uitbarsting van energie. Dat maakt het nummer extra leuk om naar te luisteren. Ook dit lied krijgt van mij een 7.

Een van de sterkere momenten van het album komt met “The Wall”. Dit nummer komt mooi binnen. Vooral wanneer de zang begint, valt meteen op dat de band hier een sterke combinatie heeft van melodie en kracht. De gitaarriff is aanstekelijk en blijft makkelijk hangen. Later in het nummer komt er een mooie gitaarsolo die het geheel extra kleur geeft. Het nummer heeft een goede opbouw en blijft interessant. Daarom krijgt “The Wall” een waardering van 8.

Daarna volgt “Shallow Waters”, en dit is voor mij misschien wel het hoogtepunt van het album. Het nummer begint met een fantastisch intro. Het trekt meteen de aandacht. Daarna komt de zang erbij en vallen de drums in. Op dat moment verandert de sfeer ineens en wordt het nummer nog krachtiger. Die overgang werkt erg goed. Het nummer blijft spannend en klinkt zeer overtuigend. Voor mij verdient dit nummer een 9.

Na dat sterke moment komt “Mirrors”. Dit nummer klinkt lekker stevig en past goed na het vorige lied. De band laat hier opnieuw horen dat ze sterke riffs kunnen maken. De drums en bas zorgen voor een solide basis, terwijl de gitaar het nummer kleur geeft. Het lied voelt compact en krachtig. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van de plaat, maar het blijft prettig om naar te luisteren. Daarom geef ik “Mirrors” een 8.

Het nummer “Hallowed Ground” laat weer een iets andere kant van de band horen. Dit lied is meer melodisch. Het begint subtiel en rustig. Daarna groeit het nummer langzaam uit tot iets stevigers. Die opbouw werkt goed. Het voelt een beetje alsof de band een bal rustig voorzet en daarna stevig inkopt. De melodie blijft hangen en de sfeer is sterk. Voor mij verdient dit nummer een 8.

Het album sluit af met “Spore”. Dit nummer voelt meer als een jam. De band lijkt hier meer vrijheid te nemen en speelt langer door. De muziek krijgt daardoor een losser karakter. Het is een fijne afsluiter die goed past bij de bluesrock sfeer van de plaat. Waardering 8

Als ik het hele album bekijk, merk ik dat “Tense Lip” vooral sterk is door sfeer en energie. De muziek is niet heel vernieuwend, maar wel eerlijk en overtuigend. De band speelt met gevoel en laat horen dat ze goed samen werken. Vooral de gitaar en de ritmesectie zorgen voor een stevig fundament.

Voor liefhebbers van bluesrock en stevige rockmuziek is dit album zeker de moeite waard. Het laat een band horen die misschien nog kan groeien, maar die nu al een duidelijke identiteit heeft. Daardoor blijft “Tense Lip” een album dat prettig luistert en meerdere sterke momenten bevat.

WAARDERING:  7,8

Het album Woodcut van Big Big Train laat goed horen waar deze Britse progressieve rockband sterk in is. De groep staat al jaren bekend om muziek die verhalen vertelt, met veel melodie en een rustige maar rijke sfeer. Op Woodcut hoor ik opnieuw een mix van symfonische rock, folk en klassieke invloeden. Het album voelt als een lange muzikale reis met veel verschillende kleuren. Sommige nummers zijn rustig en dromerig, andere juist krachtig en vol energie.

Het album begint met “Inkwell Black”. Dit is een kort instrumentaal intro. Het klinkt een beetje klassiek, bijna alsof het een kleine ouverture is. De muziek is rustig en zet de toon voor de rest van het album. Het nummer voelt meer als een opening dan als een echt lied. Daarom werkt het goed als startpunt. Mijn waardering: 3,5.

Daarna volgt “The Artist”, meteen het langste nummer van het album. Dit stuk laat goed horen hoe veelzijdig de band is. Het nummer heeft verschillende delen. Soms is het rustig en melodisch, daarna weer krachtiger en groots. De band wisselt tempo en sfeer vaak af, waardoor het spannend blijft. Ik hoor hier duidelijk de typische progrockstijl van de band. Waardering: 4.

“The Lie of the Land” is een korter nummer dat sterk leunt op klassieke progressieve rock. De sfeer is warm en melodisch. Het lied voelt compact maar toch compleet. Door de rustige opbouw blijft het prettig om naar te luisteren. Waardering: 3,5.

Met “The Sharpest Blade” komt er een iets donkerdere sfeer. Ik hoor hier ook wat folkachtige invloeden. Dat geeft het nummer een bijzonder karakter. De muziek klinkt soms een beetje dreigend, maar blijft melodisch. Dat contrast maakt het interessant. Waardering: 3,5.

In “Albion Press” speelt de viool een belangrijke rol. Dat instrument geeft het nummer een mooi, bijna traditioneel geluid. Tegelijk heeft het lied een duidelijke drive. De muziek beweegt steeds vooruit en blijft daardoor levendig. Waardering: 3,5.

“Arcadia” vormt daarna een rustpunt op het album. Dit is een ingetogen nummer met een mooie melodie. De muziek voelt kalm en bijna meditatief. Het is een van de meest ontspannen momenten van de plaat. Waardering: 4.

Het korte “Second Press” is vooral akoestisch. Het klinkt als een klein tussendoortje met strijkinstrumenten. Het is niet spectaculair, maar het past goed in de sfeer van het album. Waardering: 3.

Met “Warp and Weft” gaat het tempo weer iets omhoog. Het nummer lijkt soms haast te hebben, alsof de muziek snel vooruit wil. Dat geeft energie, maar het voelt soms ook wat gejaagd. Toch blijft het melodisch. Waardering: 3,5.

“Chimaera” begint rustig en sober. Later wordt het nummer intensiever. Die opbouw van kalm naar krachtig maakt het interessant. De band speelt hier met spanning en dynamiek. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Dead Point”, een lied dat sterk doet denken aan klassieke progrock uit de jaren zeventig. De melodie is mooi en herkenbaar. Het voelt vertrouwd voor liefhebbers van dit genre. Waardering: 3,5.

In “Light Without Heat” valt vooral de gitaarsolo op. Die solo geeft het nummer extra kracht en emotie. Het lied blijft verder vrij melodisch en toegankelijk. Waardering: 3,5.

“Dreams in Black and White” klinkt bijna sprookjesachtig. Het nummer is rustig en dromerig. De muziek heeft een zachte sfeer die goed past bij de titel. Dit is een van de mooiste rustige momenten van het album. Waardering: 4.

Met “Cut and Run” wordt het geluid weer steviger. De muziek klinkt intens en vol energie. Het volume en de kracht geven het nummer een sterke impact. Waardering: 3,5.

“Hawthorn White” is een kort akoestisch stuk met piano en viool. Het voelt als een kleine adempauze op de plaat. Ondanks de eenvoud klinkt het warm en sfeervol. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Counting Stars”, een melodisch en krachtig nummer. Hier hoor ik invloeden die doen denken aan de sfeer van Pink Floyd. Vooral de dromerige opbouw en de melodieën geven dat gevoel. Het is een van de sterkste nummers van het album. Waardering: 4.

Het album sluit af met “Last Stand”. Dit nummer heeft een duidelijke drive en een energieke sfeer. Het lied voelt aanstekelijk en vormt een sterke afsluiting van het album. De band eindigt daarmee krachtig en positief. Waardering: 4.

Als geheel vind ik Woodcut een gevarieerd en sfeervol album. De band combineert rustige stukken met krachtige momenten. Ook hoor ik invloeden van folk, klassieke muziek en traditionele progrock. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind. Het is geen extreem experimentele plaat, maar wel een album dat laat horen dat Big Big Train nog steeds sterk is in melodie, sfeer en verhalen in muziek.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Edge of the World van de Zweedse hardrockband Mad Invasion verscheen in 2021 en vormt het eerste echte studioalbum van de groep. Als ik naar deze plaat luister, hoor ik duidelijk dat de band veel liefde heeft voor klassieke hardrock uit de jaren zeventig en tachtig. De muziek bestaat uit stevige gitaren, duidelijke zang en soms ook toetsen die extra sfeer geven. De band probeert een mix te maken van melodie en kracht. Het resultaat is een album dat prettig wegluistert, al zijn niet alle nummers even spannend.

De opening van het album is het titelnummer “Edge of the World”. Dit nummer begint vrij traag en heeft een wat dreigende sfeer. De gitaren klinken zwaar en een beetje donker. Daardoor voelt het nummer bijna alsof er iets groots gaat gebeuren. Tegelijk blijft het geheel vrij rustig en komt de muziek niet echt tot een grote uitbarsting. De sfeer is goed, maar het nummer blijft een beetje op dezelfde lijn hangen. Daardoor vind ik het een redelijk begin van het album, maar geen echte knaller. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het tweede nummer “Scream’n Shout” heeft meteen meer tempo. De band klinkt hier energiek en enthousiast. Het refrein werkt ophitsend en geeft het gevoel dat het nummer gemaakt is voor een live publiek. De gitaren zijn vrolijker en de zang klinkt optimistisch. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen. Toch voelt het ook een beetje voorspelbaar. Het is gewoon een goed hardrocknummer zonder grote verrassingen. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Daarna komt “Crazy & Wild”. Dit nummer probeert stoer en rockend te klinken, maar blijft wat op de achtergrond. De melodie is niet heel opvallend en het tempo voelt een beetje gezapig. Het nummer is niet slecht, maar ook niet heel spannend. Het kabbelt een beetje door zonder echt indruk te maken. Daardoor blijft het waarschijnlijk minder goed hangen dan andere nummers op het album. Mijn waardering: 3 van 5.

“Devil’s Calling” heeft een iets andere sfeer. Het nummer klinkt bedachtzaam en een beetje afwachtend. De band bouwt de muziek langzaam op. De gitaren en toetsen zorgen voor een lichte spanning, alsof er iets dreigends in de lucht hangt. Het is een nummer dat meer op sfeer dan op snelheid leunt. Daardoor werkt het goed als afwisseling op het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

De titel van “Destruction” doet vermoeden dat het een heel zwaar en krachtig nummer wordt. Helaas maakt het nummer die verwachting niet helemaal waar. Het grootste deel van het lied blijft vrij rustig en mist wat kracht. Pas tegen het einde komt er meer energie in de muziek. Dat slot is sterk, maar het duurt even voordat het nummer daar komt. Daardoor voelt het een beetje alsof het nummer zijn eigen titel niet helemaal waarmaakt. Mijn waardering: 3 van 5.

Met “Until the End” komt er meer energie terug. De gitaarriff is meteen opvallend en het refrein werkt goed als meezinger. Het is een nummer dat waarschijnlijk goed werkt tijdens concerten. De melodie blijft makkelijk hangen en de band klinkt hier zelfverzekerd. Het enige vreemde is dat het nummer vrij abrupt eindigt, alsof het plotseling stopt. Toch blijft het een van de betere momenten van het album. Mijn waardering: 4 van 5.

Ook “Fallen Angel” hoort bij de sterkere nummers. De combinatie van een fijne riff en een duidelijke melodie werkt hier erg goed. Het nummer klinkt aanstekelijk en heeft een prettig ritme. Dit is een lied dat makkelijk meerdere keren achter elkaar kan worden beluisterd. De band laat hier goed horen waar ze sterk in zijn: melodieuze hardrock met een duidelijke structuur. Mijn waardering: 4 van 5.

Het nummer “Walking in the Shadows” heeft een goede basis, maar mist soms een beetje spanning. De muziek kabbelt hier en daar wat rustig door. Gelukkig maakt het refrein veel goed. Dat klinkt prettig en zorgt ervoor dat het nummer toch blijft hangen. Het is een degelijk lied dat goed in het midden van het album past. Mijn waardering: 3,5 van 5.

“Trial by Fire” is opnieuw een aardig nummer. De band speelt strak en de melodie is netjes opgebouwd. Toch had het nummer wat spannender mogen zijn. Het blijft een beetje veilig en neemt weinig risico. Daardoor voelt het meer als een degelijk albumtrack dan als een hoogtepunt. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het album sluit af met “Cry Mercy”. Dit nummer laat de band horen in een stabiele en solide vorm. Het is een degelijke hardrocktrack met een goede balans tussen gitaren en zang. Het nummer springt niet extreem eruit, maar vormt wel een nette afsluiting van het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Als ik het hele album bekijk, hoor ik een band die duidelijk plezier heeft in klassieke hardrock. Mad Invasion maakt muziek die sterk leunt op melodie en traditionele rockelementen. Niet elk nummer is even spannend, maar er staan genoeg goede momenten op de plaat om het interessant te houden. Vooral “Until the End” en “Fallen Angel” laten horen wat de band echt kan. Daardoor blijft Edge of the World een solide debuut voor liefhebbers van melodieuze hardrock.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album “Alter Bridge” is het achtste studioalbum van de Amerikaanse rockband Alter Bridge. De plaat kwam uit op 9 januari 2026 en volgt het vorige album Pawns & Kings uit 2022 op. Het album werd opgenomen in onder andere de bekende 5150-studio in Los Angeles en ia geproduceerd door Michael “Elvis” Baskette. Het is mijn kennismaking met deze band.

De muziek klinkt krachtig, modern en tegelijk herkenbaar voor hard rock fans.: zware gitaren, grote refreinen en emotionele zang.

Het album duurt iets meer dan een uur en bevat twaalf nummers. Veel liedjes hebben een stevige rockbasis, maar er zijn ook rustige en meer emotionele momenten.

De algemene sfeer van het album

Ik merk dat het album een vrij donkere maar ook energieke sfeer heeft. De teksten gaan vaak over problemen in de moderne wereld, vermoeidheid door werk of tournees, en de druk van het dagelijks leven. Maar er zit desondanks veel kracht in de songs.

De gitaren van Mark Tremonti zijn zwaar en technisch, terwijl de stem van Myles Kennedy hoog en emotioneel blijft. Soms zingen ze samen of wisselen ze elkaar af. Dat zorgt voor afwisseling binnen de nummers.

De ritmesectie – bassist Brian Marshall en drummer Scott Phillips – houdt alles strak en krachtig. Daardoor voelt het album stevig en energiek, zelfs bij de rustigere stukken.

Het eerste nummer “Silent Divide” opent het album meteen met sterke gitaren en een krachtige sfeer. Het voelt bijna als een statement: de band laat meteen horen dat ze (nog steeds) hard kunnen spelen.

Daarna volgt “Rue the Day”, dat een iets melodischer karakter heeft. Het nummer combineert zware riffs met een groot refrein dat goed blijft hangen.

Met “Power Down” komt er nog meer energie. Dit nummer klinkt sneller en agressiever en geeft het album echt vaart. Sommige recensies zien dit nummer als het moment waarop de plaat echt op gang komt.

“Trust In Me” valt op omdat Mark Tremonti hier een groot deel van de zang doet. Dat geeft het nummer een andere kleur dan de meeste andere liedjes.

“Disregarded” is juist een stevig rocknummer met sterke drums en zware gitaren. Het klinkt donker en intens.

“Tested and Able” hoort bij de zwaarste nummers van het album. Het nummer heeft krachtige riffs en laat goed horen hoe sterk de band muzikaal is.

Daarna volgen “What Lies Within” en “Hang By A Thread”. Vooral dat laatste nummer is rustiger en emotioneler. Het geeft even een pauze tussen de zwaardere nummers.

“Scales Are Falling” heeft een meer atmosferische sfeer met verschillende muzikale momenten en solo’s. Het nummer groeit langzaam naar een krachtig einde. “Playing Aces”heeft een erg fraaie rif en en gaat geruisloos over in “What are You Waiting For” dat bij vlagen wat chaotisch op mij overkomt door het hoge tempo.

Daarna komt het afsluitende nummer “Slave To Master”. Dit is het langste nummer van het album, met een lengte van ongeveer negen minuten. Het begint rustig en donker, maar bouwt langzaam op naar een groot en zwaar einde.

Conclusie
De muziek opm dit album is krachtig, melodisch en soms emotioneel. Ouderwetse hardrock met een dikke laag hedendaagse invloeden De gitaren zijn zwaar, de zang is indrukwekkend en de nummers hebben vaak grote refreinen die goed blijven hangen. Tegelijk laat de band ook rustiger en gevoeliger momenten horen.

www.jorrosmuziekkeuze.nl ./ www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Toen ik Attack on Memory voor het eerst hoorde, merkte ik meteen dat dit geen lichte indierockplaat is. Dit album uit 2012 voelt boos, direct en eerlijk. Ik hoor veel spanning in de muziek. Het klinkt alsof de band alles eruit wil gooien. Dat maakt het intens om te luisteren.

De productie is gedaan door Steve Albini. Dat hoor ik duidelijk terug. Het geluid is rauw en open. De gitaren klinken scherp, de drums hard en droog. Er zit weinig versiering in. Alles staat recht voor me, zonder opsmuk. Dat past goed bij de sfeer van het album.

Wat mij opvalt, is de zang van Dylan Baldi. Hij zingt niet mooi in de klassieke zin. Soms klinkt hij breekbaar, soms schreeuwt hij bijna. Maar juist dat maakt het geloofwaardig. Ik heb het gevoel dat hij meent wat hij zingt. De teksten gaan vaak over onzekerheid, frustratie en het gevoel nergens bij te horen. Dat geeft het album een donkere ondertoon.

Het eerste nummer, “No Future/No Past”, begint rustig en bijna twijfelend. Ik hoor een simpele gitaar en een ingetogen zang. Die zang is dus even wennen want echt zuiver is het niet, maar dat past wel bij de sfeer die de band wil uitdragen. Langzaam bouwt het nummer op. Halverwege barst het los in harde gitaren en geschreeuw. Dat moment voelt als een uitbarsting van frustratie.

Daarna volgen nummers zoals “Wasted Days”. Dit nummer duurt meer dan acht minuten, wat best lang is voor deze band. Ik hoor een lange, herhalende gitaarlijn die bijna hypnotiserend werkt. Het middenstuk is instrumentaal en bouwt spanning op. Het voelt alsof je vastzit in een gedachte die maar blijft rondgaan. Tegen het einde komt de energie weer terug. Dat lange nummer laat zien dat de band meer durft dan alleen korte punksongs maken.

De kortere nummers zoals “Fall In” en “Stay Useless” zijn sneller en directer. Hier hoor ik meer punkinvloeden. De drums gaan strak vooruit en de gitaren klinken fel. Toch blijft er altijd een soort melancholie onder zitten. Het is niet alleen boosheid, maar ook twijfel.

Wat ik sterk vind aan dit album, is dat het niet perfect probeert te klinken. Het voelt echt. De fouten en ruwe randjes maken het menselijk. Ik hoor een band die niet bezig is met hitlijsten, maar met gevoel. In 2012 werd het album door veel muziekwebsites geprezen. Het stond hoog in jaarlijsten en werd gezien als een belangrijke indierockplaat van dat jaar.

Als ik eerlijk ben, is dit geen makkelijk album om even op de achtergrond te draaien. Het vraagt aandacht. De sfeer is zwaar en soms intens. Maar juist daardoor blijft het hangen. Elke keer dat ik het luister, ontdek ik weer kleine details in de gitaren of de manier waarop de spanning wordt opgebouwd.

Voor mij is Attack on Memory een redelijk krachtig album over jonge frustratie en zoeken naar betekenis. Het klinkt rauw, luid en emotioneel. Het laat goed horen hoe Cloud Nothings in 2012 een stap maakte van lichte indierock naar iets diepers en serieuzers. Ik heb het daarom opgeslagen onder post hardcore, daarmee RYM volgend. Dat maakt dit album belangrijk binnen hun carrière en binnen de alternatieve rock van dat moment.

WAARDERING: 6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren