Vandaag heb ik weer eens geluisterd naar het album Census Designated van Jane Remover. Een mooi en bovenal bijzonder album. Afwisselend ook. Soms is het sloom en dromerig, en soms komt er een sterke emotie omhoog. Ik hoor sterke zang en achtergrondgeluiden die langzaam opbouwen en dan heel intens worden, en dat geeft het album veel gevoel.

De nummers zoals Lips en Video raken me omdat ze echt en kwetsbaar klinken. De stemmen en instrumenten passen goed bij elkaar en maken het geluid origineel en krachtig. Het voelt alsof ik in een andere wereld stap als ik het luister.

Ik waardeer dit album positief omdat het laat zien dat Jane Remover durft te experimenteren en persoonlijk is. De muziek blijft bij me en ik wil het na vandaag vaker opnieuw horen.
Fans zeggen dat de teksten belangrijk zijn en dat je emoties kunt voelen als je goed luistert. De muziek gaat over gevoelens zoals verdriet, liefde, onzekerheid en angst, en dat raakt veel luisteraars diep.

Het album bevat 10 nummers:
1. Cage Girl / Camgirl
Als je begint te luisteren klinkt het nummer eerst (erg) zacht en vreemd. Het heeft een beetje een dromerig begin met vreemde geluiden. Het voelt alsof je een film binnenloopt waar iets belangrijks gaat gebeuren, maar je weet nog niet wat het is. Ingetogen en fragiel gaat het over een ongezonde, verslavende relatie waarin je je klein, afhankelijk en emotioneel uitgeput voelt. (4)
2. Lips
Het gaat over gevoelens in een ongezonde relatie. Ik voel spanning, omdat het klinkt alsof iemand zegt: “Je wilt gek, ik geef je krankzinnig.” Het nummer wordt uiteindelijk veel luider en intenser. (4,5)
3. Fling
Dit nummer klinkt wat sneller en rauwer,. Ik voel energie en chaos. Het nummer maakt me enthousiast, en de harde, rafelige gitaargeluiden zijn erg lekker. Het gaat over iemand die zich slecht voelt over zichzelf en wil dat iemand zegt dat hij/zij ik goed genoeg is. (4)
4. Holding a Leech
Ook een wat steviger nummer met een mix van geluiden die soms zacht zijn en dan weer wat luider donkerder. Een nummer met heerlijk rafelig gitaarspel zoals shoegaze betaamt. Het gaat over iemand die zich erg alleen en onzeker voelt. (3,5)
5. Backseat Girl
In dit nummer stel ik me voor achterin een auto zitten en te proberen een relatie te begrijpen. Een relatie met macht, pijn en controle. Het geluid is mooi en de zang is erg fraai. Soms zacht en dan weer vol emotie. (4)
6. Idling Somewhere Dit nummer klinkt groot en vol geluid. De zang is weer erg fraai en. gaat over een sterke maar ongezonde aantrekkingskracht tussen twee personen. (4)
7. Always Have Always Will
Ik hoor hier een zacht onheilspellend begin. Alweer een relatie waarin de een zich verliest door de ander. (4,5)
8. Census Designated
Dit is het titelnummer en het voelt heel belangrijk. Ik hoor veel gitaargeluid en soms chaos. Het gaat over een relatie vol jaloezie, wantrouwen en pijn. Het klinkt alsof ik me in een storm bevind. (5)
9. Video
Dit is het langste nummer en het begint rustig. Ik hoor zang en gitaar, en het vertelt een verhaal dat me verdrietig maakt. Iemand is onzeker en vraagt om aandacht. Uiteindelijk wordt het heel intens met harde geluiden. Ik vind dit nummer erg indrukwekkend. (4,5)
10. Contingency Song
Het laatste lied klinkt rustig en donker. Het heeft geen drums en voelt als een eindstuk. Ik voel een soort leegte en het klinkt alsof het verhaal langzaam stopt. Iemand verandert zichzelf voor liefde. Het sluit het album op een stil en emotioneel moment af. (4)

Conclusie:
Dit album voelt als één groot verhaal vol emoties.
De fraaie muziek wisselt tussen zacht, dromerig en hard, intens geluid.
Veel nummers gaan over moeilijke en ongezonde relaties.
Ik hoor veel verdriet, onzekerheid en verlangen naar liefde.

What the Nite Is All About is het tweede studio-album van Nite Stinger, uitgebracht op 23 januari 2026 via het Duitse label Pride & Joy Music. Het bouwt voort op de klassieke ’80s-hardrocksound van hun debuut uit 2021, maar heeft een iets modernere scherpte en productie.

De muziek op dit album ademt de geest van de jaren ’80 glam/hardrock: energieke riffs, meezingbare refreinen, melodische vocalen en een general vibe die je het gevoel geeft alsof je op de Sunset Strip in Los Angeles staat.

Belangrijke thema’s op de plaat zijn onder meer nachtleven en feesten, vrijheid en romantiek, avontuur en levenslust

De band wil hiermee vooral die pure old-school hardrock-sfeer herbeleven in een hedendaags jasje. Nite Stinger heeft de laatste jaren veel live-ervaring opgedaan, wat ook op dit album terug te horen is in de energie en het spel.

Tracklist:
1. You Know Why.is een nummer waarin de ik-figuur nogal overtuigd is van zijn ego. You Know Why You Want Me. (3,5)
2. Your Own Way To Be is muzikaal wat spannender en in tegenstelling tot de overige nummers minder een opzwepende meezinger. (3,5)
3. In The Night Is Never Over een liefdesverklaring aan de nacht en het nachtleven. Een nummer met een wat minder stevig karakter. (3,5)
4. Love & Freedom is een liefdesverklaring aan een onbekende die ineens opduikt in het leven van de verteller. (3,5)
5. Only You is een bevestiging van liefde aan de huidige partner. Een geweldige meezinger die het live goed doet. (3,5)
6. Fantasy heeft een fijne rif en een mooi refrein. Headbangers gevraagd, maar behalve dat ook fijn in de auto (4)
7. What The Nite Is All About. Je hebt een date en hoopt dat de nacht geluk brengt. Net als Fantasy een iets hogere score voor deze track. (4)
8. High Above is misschien wel het meest opzwepende nummer want opnieuw een meezinger van jewelste. (3,5)
9. Highway Bound krijgt van mij ook een iets hogere rating. Een fijne melodie en een erg prettige gitaarsolo. Een nummer dat energie uitstraalt. (4)
10. All The Love That You Need is het meest ingetogen nummer van dit album. (3,5)
11. Reach The Sky is een catchy afsluiter met wederom een prettige riff. Niet alleen en prima afsluiter van het album, maar ook live een mooie toegift.(3,5)

Het album is geproduceerd door Henrique Canalle (van Spektra) samen met bassist Bento Mello zelf, wat een kloppend, energiek geluidsbeeld oplevert.

Het geluid wordt door kritische reviewers omschreven als glad en krachtig, met scherpe gitaarriffs, stevige drums en sterke refreinen die ontworpen zijn om mee te zingen. Sommige kritieken noemen dat de productie af en toe wat te gepolijst klinkt — maar over het algemeen wordt het album geprezen als een goede ode aan het genre.

Kort samengevat is What the Nite Is All About een moderne rockplaat vol nostalgische knipogen naar de jaren ’80, stevig uitgevoerd, melodisch en perfect voor liefhebbers van vintage hardrock met een frisse draai.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het album As of Right Now van N8NOFACE uit 2025 voelt voor mij als een rustige, persoonlijke en een beetje dromerige luisterervaring. Het is geen plaat met grote refreinen of harde energie. In plaats daarvan hoor ik zachte elektronische klanken, eenvoudige ritmes en een stem die kwetsbaar en eerlijk klinkt. Daardoor lijkt het soms meer op een gedachte of gevoel dan op een traditionele verzameling liedjes.

Wat mij vooral opvalt, is hoe persoonlijk het album aanvoelt. De teksten gaan veel over liefde, twijfel, herinneringen en leven in het moment. Niet groots of ingewikkeld, maar juist klein en menselijk. Dat maakt de muziek herkenbaar, ook al klinkt de stijl soms anders dan wat veel mensen gewend zijn. De sfeer is vaak rustig en melancholisch, maar niet zwaar.

De muziek beweegt langzaam vooruit. Sommige stukken zijn bijna hypnotiserend, waardoor ik automatisch stiller ga luisteren. Het is duidelijk een album dat aandacht vraagt. Wie snelle of uitbundige muziek verwacht, kan het misschien saai vinden. Maar wie openstaat voor een kalme, emotionele sfeer, ontdekt juist veel diepte.

Ook hoor ik dat dit album zorgvuldiger is opgebouwd dan eerder werk van de artiest. De klanken voelen rijker en meer gelaagd. Toch blijft alles eerlijk en ongepolijst, alsof de emoties belangrijker zijn dan perfectie. Dat geeft het geheel iets oprechts.

Voor mij is As of Right Now daarom geen plaat om vluchtig op te zetten, maar een album om echt bij stil te staan. Het nodigt uit om na te denken over gevoelens en over het huidige moment. Juist die rustige, kwetsbare benadering maakt het bijzonder. Het is misschien niet voor iedereen, maar wel sterk voor luisteraars die houden van sfeer, emotie en eenvoud.

Nummer-voor-nummer beschrijving

As of Right Now opent heel ingetogen en zelfs sober. Ik hoor veel ruimte en rust, waardoor de toon van het album meteen duidelijk wordt. Het voelt kwetsbaar en persoonlijk. (3,5)

Waiting to Wait for You heeft duidelijk wat meer tempo. De sfeer blijft zacht, maar klinkt minder somber dan de opener. Daardoor komt er iets meer beweging in het album. (3,5)

The Way Out of Here geeft mij een gevoel van haast. Alsof de muziek vooruit wil zonder echt los te breken. Dat zorgt voor spanning onder de rustige oppervlakte. (3,5)

It’s Happening Again vind ik wat saaier. Het nummer blijft vrij vlak en mist voor mijn gevoel een sterk moment dat blijft hangen. (3)

Everything We Thought We Knew voelt lichter. De melodische riff maakt het toegankelijker en geeft het album even wat ademruimte. Dit is een prettige overgang in het middenstuk. (4)

I’m All Yours All the Time bevalt mij ook goed. De lichtvoetige melodie en subtiele synth-riff zorgen voor warmte en een bijna hoopvol gevoel. (4)

You Dance Alone sluit het album af met een kwetsbare maar tegelijk gehaaste sfeer. Het voelt alsof emoties nog één keer naar boven komen voordat alles stilvalt. Daardoor eindigt de plaat rustig, maar niet helemaal opgelucht. (3,5)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik zie Apnea van O Children als een donker en sfeervol album dat vooral draait om gevoel en langzaam opgebouwde spanning. Het is geen toegankelijke of vrolijke muziek, maar eerder iets wat je rustig moet ondergaan. De combinatie van lage zang, diepe bas, trage drums en echoënde gitaren zorgt voor een bijna filmische sfeer, alsof ik naar een soundtrack luister in plaats van losse nummers.

Wat mij vooral opvalt, is dat de kracht niet zit in pakkende refreinen of snelle melodieën. Alles draait om subtiliteit en emotie. De nummers nemen de tijd om zich te ontwikkelen en vragen geduld. Als ik die tijd neem, hoor ik veel oprechtheid en kwetsbaarheid in de zang, wat het persoonlijk maakt.

De sfeer is somber, maar niet leeg. Ik hoor vooral melancholie, rust en introspectie. Daardoor past het album goed bij momenten waarop ik wil nadenken of even stil wil staan. Tegelijk snap ik dat het voor sommige luisteraars te traag of te donker kan zijn.

Wat ik sterk vind, is dat de band duidelijk een eigen koers volgt en niet probeert om makkelijk toegankelijke hits te maken. Dat maakt het geheel authentiek. Voor mij is Apnea dan ook een album dat langzaam groeit en vooral indruk maakt als ik in de juiste stemming ben.

Nummer-voor-nummer beschrijving

Holy Wood opent lekker donker en begint licht ingetogen. Dat past goed bij de sfeer van het album. In het tweede deel wordt het robuuster, waarna een dromerig slot volgt dat mooi blijft hangen. (4)

The Realest heeft meer tempo. In het begin blijven zang en muziek nog rustig, maar al snel ontstaat er meer beweging en spanning. Dat geeft het nummer extra energie. (3,5)

Red Like Fire start vrij kalm; de vonken vliegen er niet meteen vanaf. Het refrein voelt sterker en het stevigere slot maakt het nummer uiteindelijk overtuigender. (3,5)

Oceanside vind ik dubbel. Het deuntje is simpel en kan wat saai overkomen, maar tegelijk zit er iets aanstekelijks in. Mijn waardering hangt echt af van mijn stemming. (3,5)

PT Cruiser begint met een stevige riff en directere zang. Dit voelt als een nummer met ziel en kracht, en daardoor één van de sterkere momenten van de plaat. (4)

I Know You Love Me heeft twee gezichten. Het eerste deel blijft wat terughoudend, maar het tweede deel overtuigt duidelijk meer en tilt het nummer omhoog. (4)

Yours For You is erg sterk: goed tempo, donkere zang, mooie achtergrondstemmen en een prettig refrein. Dit is een van de meest meeslepende tracks. (4)

H8 City bouwt fraai op en laat horen hoe goed de band spanning kan creëren zonder haast. (4)

Swim is eveneens sterk, met een lichte dreiging in de sfeer die goed past bij het donkere karakter van het album. (4)

Solid Eyes houdt het duister en blijft daardoor prettig in dezelfde wereld. Een degelijk en sfeervol nummer. (4)

Chimera sluit af met een fijne melodie en overtuigende zang. Het voelt als een rustige maar passende afronding van de plaat. (4)

Ik zie het album Saosin uit 2006 als een sterk en belangrijk begin voor de band. Het geluid laat duidelijk horen waar ze voor staan: een combinatie van stevige gitaren, emotionele zang en sterke melodieën. De muziek komt uit de post-hardcore en emo, maar klinkt toch toegankelijk. Daardoor spreekt het zowel liefhebbers van hardere rock als fans van melodie aan.

Wat mij vooral opvalt, is de verzorgde productie. Alles klinkt helder en goed in balans, met veel aandacht voor de zang. Tegelijk voelt het niet afstandelijk, omdat er genoeg emotie in zit. Die mix van strak spel en gevoel maakt het album interessant om te luisteren. De nummers wisselen goed af tussen rustig en krachtig, vaak met een opbouw naar een groot refrein. Dat zorgt voor spanning, al klinkt die structuur soms wat herhalend. Ook had een iets ruwer geluid het geheel spannender kunnen maken.

De zang is een groot pluspunt. Die is hoog, zuiver en vol emotie, en past goed bij de eerlijke en herkenbare teksten. Daardoor krijgt het album een persoonlijke sfeer. Als geheel voelt het als een reis langs verschillende stemmingen, waardoor het prettig is om in één keer te beluisteren.

De nummers zelf bieden een goede mix. De opening bouwt rustig op, daarna volgen stevigere tracks en melodieuze meezingers. Sommige nummers springen eruit door hun sterke refrein of extra energie, terwijl andere juist meer ingetogen en sfeervol zijn. Dat zorgt voor variatie, al lijken sommige liedjes qua opbouw op elkaar.

Mijn conclusie blijft duidelijk positief: het is geen perfect album, maar wel een sterke, emotionele en melodieuze plaat die laat horen wat de band kan. Met een waardering van ongeveer 3,8 blijft het een album dat nog steeds goed werkt van begin tot eind.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het album Abstrakt Algebra is het enige officiële studioalbum van de Zweedse metalband Abstrakt Algebra. Veel mensen denken dat het uit 1993 komt, maar het verscheen uiteindelijk in 1995. De opnames gebeurden wel eerder, in de periode na het stoppen van Candlemass in 1994. Het project werd geleid door Leif Edling, vooral bekend als bassist en componist van de band Candlemass. Met dit album wilde hij iets nieuws proberen.

Ik zie dit album als een soort tussenfase in zijn muzikale leven. Hij kwam uit de doom metal, maar wilde breder denken. Hij combineerde zware riffs met melodie, progressieve ideeën en soms bijna theatrale zang. Dat maakt het album anders dan typische doom metal uit die tijd.

Muzikale stijl

De muziek op dit album is een mix van:

doom metal (langzaam en zwaar)
power metal (meer kracht en tempo)
progressieve metal (veel wisselingen en aparte structuren)
De nummers hebben vaak onverwachte overgangen. Soms klinkt het groots en episch, dan weer donker en ingetogen. De zang van Mats Levén speelt een grote rol. Hij zingt helder, maar met emotie en kracht. Zijn stem maakt de muziek toegankelijker dan bij veel andere doom metalbands.

Wat ik opvallend vind, is dat de sfeer niet alleen somber is. Er zit ook energie en zelfs een beetje dramatiek in. Het voelt soms bijna als een rockopera in mini-vorm.

Bezetting

De belangrijkste muzikanten op dit album zijn:

Leif Edling – basgitaar en belangrijkste schrijver
Mats Levén – zang
Jejo Perkovic – drums
Mike Wead – gitaar
Dat zijn ervaren muzikanten uit de Zweedse metalscene. Vooral Mike Wead staat bekend om technisch sterk gitaarwerk. Dat hoor je ook terug in de solo’s en riffs.

Ontvangst en betekenis

Commercieel werd het album geen groot succes. Het verkocht niet veel en kreeg weinig aandacht buiten de metalwereld. Daardoor stopte het project snel. Leif Edling besloot daarna Candlemass opnieuw op te starten.

Toch heeft het album later een soort cultstatus gekregen. Veel metalfans waarderen het omdat het experimenteel is, maar toch melodieus blijft. Er zijn heruitgaven verschenen met extra demo’s. Daardoor bleef het album beschikbaar voor nieuwe luisteraars.

Ik zie het als een verborgen parel voor mensen die van klassieke jaren 90 metal houden, maar ook openstaan voor iets minder voorspelbaars.

Nummer voor nummer

Stigmata
Dit nummer opent krachtig. Ik hoor meteen zware gitaarstukken met een donker gevoel. De zang van Mats Levén klinkt hier sterk en dramatisch. Het lied heeft tempowisselingen, wat het spannend maakt. Het voelt als een serieuze start van het album, met een bijna religieuze of symbolische sfeer. (3,5)

Shadowplay
Met een steviger tempo , maar ook met een langzamer mysterieuzer klinkend refrein. De muziek is zwaar, maar ook melodisch. Er wordt beweerd dat dit nummer wat toegankelijker klinkt dan de rest van het album, maar ik heb zo mijn twijfels. De titel past goed bij de donkere klank. (3,5)

Nameless
Dit nummer klinkt emotioneel. De melodie staat centraal. De gitaren bouwen rustig op, terwijl de zang veel gevoel laat horen. Het tempo is niet extreem hoog, maar het blijft boeiend door kleine veranderingen in ritme en sfeer. Het voelt persoonlijk en serieus. (3)

Abstrakt Algebra
Het titelnummer is langer en uitgebreider. Hier hoor ik duidelijk progressieve invloeden. Het nummer wisselt meerdere keren van tempo en sfeer. Soms zwaar en dreigend, dan weer bijna rustig en melodieus. Het is een soort kern van het album. De band laat hier goed horen wat ze muzikaal kunnen. (4)

Bitter Root
Dit is opnieuw een langer nummer met veel opbouw. Het begint rustig, maar al snel wordt het stevig, met zware riffs. Daarna volgen fraaie melodische stukken die bijna episch klinken. Ik hoor hier duidelijke doom-invloeden: langzaam, zwaar en intens. De zang klinkt soms bijna wanhopig, wat goed past bij de titel. (4)

April Clouds
Dit nummer heeft een meer melancholische sfeer. Het voelt iets rustiger, maar blijft zwaar van toon. De gitaarlijnen zijn traag maar melodisch en dragen het nummer sterk. Ik krijg hier het gevoel van somberheid, alsof het echt over donkere wolken gaat, maar zonder dat het helemaal hopeloos klinkt. (3,5)

Vanishing Man
Dit nummer klinkt iets directer. Het tempo ligt wat hoger dan bij sommige andere nummers. De structuur is iets duidelijker en minder ingewikkeld. Toch blijft het zwaar en serieus. De zang speelt hier weer een grote rol in het overbrengen van emotie. (3,5)

Who What Where When
Het slotnummer heeft een opvallende titel. De muziek voelt energiek maar ook doordacht. Het nummer sluit het album af met kracht. Ik hoor hier opnieuw de combinatie van doom en progressieve metal. Het einde voelt afgerond, alsof de muzikale reis compleet is. (4)

Tot slot

Als ik het hele album bekijk, hoor ik vooral een mix van zware doom metal en melodische, progressieve invloeden. De nummers zijn niet simpel opgebouwd. Ze hebben meerdere lagen en wisselingen. Dat maakt het album interessant voor luisteraars die van diepere en zwaardere metal houden.

Het is geen snelle of lichte muziek, maar wel muziek met sfeer, emotie en vakmanschap. Elk nummer heeft zijn eigen karakter, maar samen vormen ze een donker en samenhangend geheel.

Samenvatting

Als ik het album moet samenvatten, zie ik het als een experimenteel metalalbum uit het midden van de jaren 90. Het combineert zware doom-invloeden met melodie en progressieve ideeën. Het is geen makkelijk album, maar wel interessant. Voor fans van klassieke Zweedse metal en projecten rond Leif Edling is dit een belangrijk werk.

Het is geen groot commercieel succes geweest, maar wel een album met karakter en een eigen geluid. Dat maakt het voor mij juist boeiend om te ontdekken.

WAARDERING: 7,5
www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Foundation and Divergence uit 2022 is het debuut van Vague Lanes en maakt meteen duidelijk dat dit geen lichte of vrolijke muziek is. De sfeer voelt donker, rustig en wat afstandelijk. In het begin vallen vooral de duidelijke drummachines en de slaperige, beheerste zang op. Dat is even slikken,  maar zodra je eraan gewend bent, merk je dat er juist veel gevoel en spanning in de muziek zit. Vooral met een koptelefoon komt het album goed tot zijn recht.

Een belangrijk kenmerk is het gebruik van twee bassen in plaats van veel gitaren. Daardoor klinkt de muziek laag, zwaar en mistig. Samen met de strakke drumcomputer ontstaat een traag maar stevig ritme. De nummers nemen de tijd om zich te ontwikkelen en bouwen langzaam een stemming op in plaats van meteen uit te pakken.

De zang waar ik eerst wat moeite mee had past echter goed bij deze donkere klank. De stem blijft koel en ingetogen, zonder grote emotionele uitbarstingen. Toch voel je in de teksten duidelijke thema’s zoals verlies, twijfel en innerlijke strijd. Alles blijft subtiel, waardoor het juist geloofwaardig overkomt.

Het album draait meer om sfeer dan om opvallende melodieën. Sommige nummers lijken daardoor op elkaar, maar dat zorgt ook voor samenhang. Voor mij voelt het luisteren als een lange tocht door een donkere tunnel waarin kleine verschillen langzaam zichtbaar worden. De heldere productie helpt daarbij: elk detail, zoals echo’s of zachte synths, krijgt ruimte en maakt de muziek rijker bij herhaald luisteren.

Sterk vind ik dat de band trouw blijft aan zijn eigen stijl en niet probeert commercieel te klinken. De muziek verwijst naar post-punk en darkwave uit het verleden, maar blijft toch fris genoeg om interessant te zijn. Tegelijk is het lage tempo en de gelijkmatige sfeer een mogelijk minpunt. Niet iedereen zal het geduld hebben voor deze ingetogen aanpak. Het album past beter bij een stil moment alleen dan bij een feestelijke situatie.

De sterkste fase ligtaan het einde van de plaat, waar sfeer, ritme en emotie mooi samenkomen. Het slot blijft rustig en sluit aan bij het sobere begin. Als geheel zie ik het album als een redelijk overtuigend debuut dat draait om stemming, eenvoud en diepte. Geen snelle indrukmaker, maar wel een plaat die groeit bij vaker luisteren.

Nummer-voor-nummer met waardering:

Anhydrophobic. Langzaam opbouwende spanning met diepe klanken. Sfeervol en passend als opener. (3,5)

We’ll Always Have Never. Meer ingetogen. Mooi in sfeer, maar minder opvallend dan de andere nummers. (3)

A Dying Star. Melancholisch en dromerig..(3,5)

Nihilist Knot Twist. Krachtiger ritme en meer spanning. Een van de duidelijkste hoogtepunten van het album. (4)

Here Now. Evenwichtig en sfeervol nummer dat goed in het geheel past. (3,5)

The Kneeling. Rustig en donker, met nadruk op stemming boven melodie. (3,5)

The Induction to Waves. Sterke opbouw en meeslepende sfeer. Laat goed horen waar de band in uitblinkt. (4)

Hollow Clock. Een kalm maar indrukwekkend nummer dat het album waardig afsluit.(4)

Alles samen zie ik een consistent, sfeervol debuut met vooral een prettig slot dat vooral groeit bij herhaald luisteren.

Zie ook op www.mijn-beste-muziek.nl

Toen ik EXPO beluisterde voelde het meteen als een album dat bewust afstand neemt van toegankelijke indie-rock. In plaats van duidelijke refreinen en/of simpele structuren kiest de band voor een gelaagde aanpak waarin gitaren, elektronica en ritmische experimenten voortdurend in elkaar schuiven. Door deze aanpak klinkt de plaat minder direct dan eerder werk, maar ook ambitieuzer en zelfverzekerder.

De sfeer beweegt zich continu tussen analoog en digitaal. Soms hoor ik vervormde gitaren die bijna oplossen in mistige soundscapes, terwijl op andere momenten mechanische ritmes en subtiele synthlagen het geheel richting art-rock en psychedelische elektronica duwen. Die combinatie maakt het luisteren uitdagend, maar ook interessant: het album groeit vooral bij herhaalde luisterbeurten. Zo viel mijn waardering na elke keer luisteren hoger uit.

Wat me opvalt is de sterke nadruk op de productie. Geluiden lijken zorgvuldig geplaatst, alsof elk nummer een kleine geluidsinstallatie is. Tegelijk blijft er genoeg dynamiek aanwezig om de spanning vast te houden.

Niet alles werkt even sterk. Sommige passages klinken wat rommelig, waardoor de plaat soms moeilijk kan aanvoelen. Toch wegen de hoogtepunten zwaarder: daar komt de combinatie van melodie, sfeer en experiment precies samen. Het is geen makkelijke luisterplaat, maar wel een die blijft intrigeren en steeds nieuwe details prijsgeeft. Juist die zoektocht naar vernieuwing maakt het album waardevol binnen het hedendaagse alternatieve landschap.

Nummer-voor-nummer beschrijving met waardering

Intro – 3 
Een korte opening die weinig toevoegt in mijn beleving

Picto – 4
Een nummer met meerdere gezichten. Het nummer trekt me direct het album in en voelt energiek zonder zijn mysterie te verliezen.

I Could Just Do It – 3,5
Iets losser en dromeriger. Minder uitgesproken, maar wel prettig in opbouw.

Build a Box Then Break It – 3,5
Speelt met structuur en vervorming. Interessant idee, al blijft de emotionele impact wat beperkt.

This Time I’m Present – 4
Meer focus en melodie. Hier hoor ik duidelijk hoe experiment en toegankelijkheid samenkomen.

Showroom Poetry – 4,5
Een van de hoogtepunten. Rijke sfeer, sterke spanningsopbouw en een blijvende indruk.

Expo – 4
Het titelnummer vat de plaat goed samen: gelaagd, licht vervreemdend en toch samenhangend.

Square Root of None – 3,5
Conceptueel boeiend, maar iets minder memorabel dan de sterkste momenten.

Weights & Measures – 3,5
Atmosferisch en zorgvuldig opgebouwd, al blijft het wat afstandelijk.

A Modern Low – 4
Melodisch sterk en voelt emotioneel erg goed aan. Een laat hoogtepunt.

Incomplete Symphony – 4
Passend slot dat open blijft aanvoelen. Een sfeervolle afronding.

Zie ook www.mijn-beste-muziek.nl

Het album “Tense Lip” van de Canadese band 10 Slip is een plaat met stevige bluesrock. De muziek klinkt rauw, energiek en soms een beetje donker. De band gebruikt veel gitaar, een stevige bas en duidelijke drums. Daardoor voelt het album krachtig en direct. Tegelijk hoor ik dat de band ook houdt van melodie en sfeer. Het resultaat is een album dat niet heel vernieuwend is, maar wel prettig en overtuigend klinkt.

De plaat opent met “Dead Ain't Gonna Cry”. Dit nummer laat meteen horen waar de band voor staat. De muziek klinkt vrij traditioneel. Ik hoor duidelijke bluesrock invloeden, met een stevige gitaar en een ritme dat goed blijft hangen. Het nummer heeft energie en overtuiging. Het is misschien geen verrassende opening, maar wel een sterke start die de luisteraar meteen meeneemt in de sfeer van het album. Voor mij krijgt dit nummer een waardering van 7.

Daarna volgt “Cult”. Dit nummer geeft mij het gevoel dat ik het al heel lang ken. Dat kan twee dingen betekenen. Aan de ene kant klinkt het niet heel nieuw. Aan de andere kant voelt het vertrouwd. Het nummer heeft een groove die makkelijk in het oor ligt. De zang past goed bij de muziek en het tempo blijft prettig. Het is een lied dat rustig voortrolt zonder saai te worden. Daarom waardeer ik dit nummer ook met een 7.

Het derde nummer is “10 Split”. Ook hier kiest de band niet voor vernieuwing, maar voor een sterke sfeer. De muziek klinkt donker en een beetje geheimzinnig. Vooral de gitaar zorgt voor spanning. Naar het einde toe wordt het nummer steeds opzwepender. Het slot voelt bijna als een kleine uitbarsting van energie. Dat maakt het nummer extra leuk om naar te luisteren. Ook dit lied krijgt van mij een 7.

Een van de sterkere momenten van het album komt met “The Wall”. Dit nummer komt mooi binnen. Vooral wanneer de zang begint, valt meteen op dat de band hier een sterke combinatie heeft van melodie en kracht. De gitaarriff is aanstekelijk en blijft makkelijk hangen. Later in het nummer komt er een mooie gitaarsolo die het geheel extra kleur geeft. Het nummer heeft een goede opbouw en blijft interessant. Daarom krijgt “The Wall” een waardering van 8.

Daarna volgt “Shallow Waters”, en dit is voor mij misschien wel het hoogtepunt van het album. Het nummer begint met een fantastisch intro. Het trekt meteen de aandacht. Daarna komt de zang erbij en vallen de drums in. Op dat moment verandert de sfeer ineens en wordt het nummer nog krachtiger. Die overgang werkt erg goed. Het nummer blijft spannend en klinkt zeer overtuigend. Voor mij verdient dit nummer een 9.

Na dat sterke moment komt “Mirrors”. Dit nummer klinkt lekker stevig en past goed na het vorige lied. De band laat hier opnieuw horen dat ze sterke riffs kunnen maken. De drums en bas zorgen voor een solide basis, terwijl de gitaar het nummer kleur geeft. Het lied voelt compact en krachtig. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van de plaat, maar het blijft prettig om naar te luisteren. Daarom geef ik “Mirrors” een 8.

Het nummer “Hallowed Ground” laat weer een iets andere kant van de band horen. Dit lied is meer melodisch. Het begint subtiel en rustig. Daarna groeit het nummer langzaam uit tot iets stevigers. Die opbouw werkt goed. Het voelt een beetje alsof de band een bal rustig voorzet en daarna stevig inkopt. De melodie blijft hangen en de sfeer is sterk. Voor mij verdient dit nummer een 8.

Het album sluit af met “Spore”. Dit nummer voelt meer als een jam. De band lijkt hier meer vrijheid te nemen en speelt langer door. De muziek krijgt daardoor een losser karakter. Het is een fijne afsluiter die goed past bij de bluesrock sfeer van de plaat. Waardering 8

Als ik het hele album bekijk, merk ik dat “Tense Lip” vooral sterk is door sfeer en energie. De muziek is niet heel vernieuwend, maar wel eerlijk en overtuigend. De band speelt met gevoel en laat horen dat ze goed samen werken. Vooral de gitaar en de ritmesectie zorgen voor een stevig fundament.

Voor liefhebbers van bluesrock en stevige rockmuziek is dit album zeker de moeite waard. Het laat een band horen die misschien nog kan groeien, maar die nu al een duidelijke identiteit heeft. Daardoor blijft “Tense Lip” een album dat prettig luistert en meerdere sterke momenten bevat.

WAARDERING:  7,8

Het album Woodcut van Big Big Train laat goed horen waar deze Britse progressieve rockband sterk in is. De groep staat al jaren bekend om muziek die verhalen vertelt, met veel melodie en een rustige maar rijke sfeer. Op Woodcut hoor ik opnieuw een mix van symfonische rock, folk en klassieke invloeden. Het album voelt als een lange muzikale reis met veel verschillende kleuren. Sommige nummers zijn rustig en dromerig, andere juist krachtig en vol energie.

Het album begint met “Inkwell Black”. Dit is een kort instrumentaal intro. Het klinkt een beetje klassiek, bijna alsof het een kleine ouverture is. De muziek is rustig en zet de toon voor de rest van het album. Het nummer voelt meer als een opening dan als een echt lied. Daarom werkt het goed als startpunt. Mijn waardering: 3,5.

Daarna volgt “The Artist”, meteen het langste nummer van het album. Dit stuk laat goed horen hoe veelzijdig de band is. Het nummer heeft verschillende delen. Soms is het rustig en melodisch, daarna weer krachtiger en groots. De band wisselt tempo en sfeer vaak af, waardoor het spannend blijft. Ik hoor hier duidelijk de typische progrockstijl van de band. Waardering: 4.

“The Lie of the Land” is een korter nummer dat sterk leunt op klassieke progressieve rock. De sfeer is warm en melodisch. Het lied voelt compact maar toch compleet. Door de rustige opbouw blijft het prettig om naar te luisteren. Waardering: 3,5.

Met “The Sharpest Blade” komt er een iets donkerdere sfeer. Ik hoor hier ook wat folkachtige invloeden. Dat geeft het nummer een bijzonder karakter. De muziek klinkt soms een beetje dreigend, maar blijft melodisch. Dat contrast maakt het interessant. Waardering: 3,5.

In “Albion Press” speelt de viool een belangrijke rol. Dat instrument geeft het nummer een mooi, bijna traditioneel geluid. Tegelijk heeft het lied een duidelijke drive. De muziek beweegt steeds vooruit en blijft daardoor levendig. Waardering: 3,5.

“Arcadia” vormt daarna een rustpunt op het album. Dit is een ingetogen nummer met een mooie melodie. De muziek voelt kalm en bijna meditatief. Het is een van de meest ontspannen momenten van de plaat. Waardering: 4.

Het korte “Second Press” is vooral akoestisch. Het klinkt als een klein tussendoortje met strijkinstrumenten. Het is niet spectaculair, maar het past goed in de sfeer van het album. Waardering: 3.

Met “Warp and Weft” gaat het tempo weer iets omhoog. Het nummer lijkt soms haast te hebben, alsof de muziek snel vooruit wil. Dat geeft energie, maar het voelt soms ook wat gejaagd. Toch blijft het melodisch. Waardering: 3,5.

“Chimaera” begint rustig en sober. Later wordt het nummer intensiever. Die opbouw van kalm naar krachtig maakt het interessant. De band speelt hier met spanning en dynamiek. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Dead Point”, een lied dat sterk doet denken aan klassieke progrock uit de jaren zeventig. De melodie is mooi en herkenbaar. Het voelt vertrouwd voor liefhebbers van dit genre. Waardering: 3,5.

In “Light Without Heat” valt vooral de gitaarsolo op. Die solo geeft het nummer extra kracht en emotie. Het lied blijft verder vrij melodisch en toegankelijk. Waardering: 3,5.

“Dreams in Black and White” klinkt bijna sprookjesachtig. Het nummer is rustig en dromerig. De muziek heeft een zachte sfeer die goed past bij de titel. Dit is een van de mooiste rustige momenten van het album. Waardering: 4.

Met “Cut and Run” wordt het geluid weer steviger. De muziek klinkt intens en vol energie. Het volume en de kracht geven het nummer een sterke impact. Waardering: 3,5.

“Hawthorn White” is een kort akoestisch stuk met piano en viool. Het voelt als een kleine adempauze op de plaat. Ondanks de eenvoud klinkt het warm en sfeervol. Waardering: 3,5.

Daarna komt “Counting Stars”, een melodisch en krachtig nummer. Hier hoor ik invloeden die doen denken aan de sfeer van Pink Floyd. Vooral de dromerige opbouw en de melodieën geven dat gevoel. Het is een van de sterkste nummers van het album. Waardering: 4.

Het album sluit af met “Last Stand”. Dit nummer heeft een duidelijke drive en een energieke sfeer. Het lied voelt aanstekelijk en vormt een sterke afsluiting van het album. De band eindigt daarmee krachtig en positief. Waardering: 4.

Als geheel vind ik Woodcut een gevarieerd en sfeervol album. De band combineert rustige stukken met krachtige momenten. Ook hoor ik invloeden van folk, klassieke muziek en traditionele progrock. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind. Het is geen extreem experimentele plaat, maar wel een album dat laat horen dat Big Big Train nog steeds sterk is in melodie, sfeer en verhalen in muziek.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album Edge of the World van de Zweedse hardrockband Mad Invasion verscheen in 2021 en vormt het eerste echte studioalbum van de groep. Als ik naar deze plaat luister, hoor ik duidelijk dat de band veel liefde heeft voor klassieke hardrock uit de jaren zeventig en tachtig. De muziek bestaat uit stevige gitaren, duidelijke zang en soms ook toetsen die extra sfeer geven. De band probeert een mix te maken van melodie en kracht. Het resultaat is een album dat prettig wegluistert, al zijn niet alle nummers even spannend.

De opening van het album is het titelnummer “Edge of the World”. Dit nummer begint vrij traag en heeft een wat dreigende sfeer. De gitaren klinken zwaar en een beetje donker. Daardoor voelt het nummer bijna alsof er iets groots gaat gebeuren. Tegelijk blijft het geheel vrij rustig en komt de muziek niet echt tot een grote uitbarsting. De sfeer is goed, maar het nummer blijft een beetje op dezelfde lijn hangen. Daardoor vind ik het een redelijk begin van het album, maar geen echte knaller. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het tweede nummer “Scream’n Shout” heeft meteen meer tempo. De band klinkt hier energiek en enthousiast. Het refrein werkt ophitsend en geeft het gevoel dat het nummer gemaakt is voor een live publiek. De gitaren zijn vrolijker en de zang klinkt optimistisch. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen. Toch voelt het ook een beetje voorspelbaar. Het is gewoon een goed hardrocknummer zonder grote verrassingen. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Daarna komt “Crazy & Wild”. Dit nummer probeert stoer en rockend te klinken, maar blijft wat op de achtergrond. De melodie is niet heel opvallend en het tempo voelt een beetje gezapig. Het nummer is niet slecht, maar ook niet heel spannend. Het kabbelt een beetje door zonder echt indruk te maken. Daardoor blijft het waarschijnlijk minder goed hangen dan andere nummers op het album. Mijn waardering: 3 van 5.

“Devil’s Calling” heeft een iets andere sfeer. Het nummer klinkt bedachtzaam en een beetje afwachtend. De band bouwt de muziek langzaam op. De gitaren en toetsen zorgen voor een lichte spanning, alsof er iets dreigends in de lucht hangt. Het is een nummer dat meer op sfeer dan op snelheid leunt. Daardoor werkt het goed als afwisseling op het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

De titel van “Destruction” doet vermoeden dat het een heel zwaar en krachtig nummer wordt. Helaas maakt het nummer die verwachting niet helemaal waar. Het grootste deel van het lied blijft vrij rustig en mist wat kracht. Pas tegen het einde komt er meer energie in de muziek. Dat slot is sterk, maar het duurt even voordat het nummer daar komt. Daardoor voelt het een beetje alsof het nummer zijn eigen titel niet helemaal waarmaakt. Mijn waardering: 3 van 5.

Met “Until the End” komt er meer energie terug. De gitaarriff is meteen opvallend en het refrein werkt goed als meezinger. Het is een nummer dat waarschijnlijk goed werkt tijdens concerten. De melodie blijft makkelijk hangen en de band klinkt hier zelfverzekerd. Het enige vreemde is dat het nummer vrij abrupt eindigt, alsof het plotseling stopt. Toch blijft het een van de betere momenten van het album. Mijn waardering: 4 van 5.

Ook “Fallen Angel” hoort bij de sterkere nummers. De combinatie van een fijne riff en een duidelijke melodie werkt hier erg goed. Het nummer klinkt aanstekelijk en heeft een prettig ritme. Dit is een lied dat makkelijk meerdere keren achter elkaar kan worden beluisterd. De band laat hier goed horen waar ze sterk in zijn: melodieuze hardrock met een duidelijke structuur. Mijn waardering: 4 van 5.

Het nummer “Walking in the Shadows” heeft een goede basis, maar mist soms een beetje spanning. De muziek kabbelt hier en daar wat rustig door. Gelukkig maakt het refrein veel goed. Dat klinkt prettig en zorgt ervoor dat het nummer toch blijft hangen. Het is een degelijk lied dat goed in het midden van het album past. Mijn waardering: 3,5 van 5.

“Trial by Fire” is opnieuw een aardig nummer. De band speelt strak en de melodie is netjes opgebouwd. Toch had het nummer wat spannender mogen zijn. Het blijft een beetje veilig en neemt weinig risico. Daardoor voelt het meer als een degelijk albumtrack dan als een hoogtepunt. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het album sluit af met “Cry Mercy”. Dit nummer laat de band horen in een stabiele en solide vorm. Het is een degelijke hardrocktrack met een goede balans tussen gitaren en zang. Het nummer springt niet extreem eruit, maar vormt wel een nette afsluiting van het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Als ik het hele album bekijk, hoor ik een band die duidelijk plezier heeft in klassieke hardrock. Mad Invasion maakt muziek die sterk leunt op melodie en traditionele rockelementen. Niet elk nummer is even spannend, maar er staan genoeg goede momenten op de plaat om het interessant te houden. Vooral “Until the End” en “Fallen Angel” laten horen wat de band echt kan. Daardoor blijft Edge of the World een solide debuut voor liefhebbers van melodieuze hardrock.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl

Het album “Alter Bridge” is het achtste studioalbum van de Amerikaanse rockband Alter Bridge. De plaat kwam uit op 9 januari 2026 en volgt het vorige album Pawns & Kings uit 2022 op. Het album werd opgenomen in onder andere de bekende 5150-studio in Los Angeles en ia geproduceerd door Michael “Elvis” Baskette. Het is mijn kennismaking met deze band.

De muziek klinkt krachtig, modern en tegelijk herkenbaar voor hard rock fans.: zware gitaren, grote refreinen en emotionele zang.

Het album duurt iets meer dan een uur en bevat twaalf nummers. Veel liedjes hebben een stevige rockbasis, maar er zijn ook rustige en meer emotionele momenten.

De algemene sfeer van het album

Ik merk dat het album een vrij donkere maar ook energieke sfeer heeft. De teksten gaan vaak over problemen in de moderne wereld, vermoeidheid door werk of tournees, en de druk van het dagelijks leven. Maar er zit desondanks veel kracht in de songs.

De gitaren van Mark Tremonti zijn zwaar en technisch, terwijl de stem van Myles Kennedy hoog en emotioneel blijft. Soms zingen ze samen of wisselen ze elkaar af. Dat zorgt voor afwisseling binnen de nummers.

De ritmesectie – bassist Brian Marshall en drummer Scott Phillips – houdt alles strak en krachtig. Daardoor voelt het album stevig en energiek, zelfs bij de rustigere stukken.

Het eerste nummer “Silent Divide” opent het album meteen met sterke gitaren en een krachtige sfeer. Het voelt bijna als een statement: de band laat meteen horen dat ze (nog steeds) hard kunnen spelen.

Daarna volgt “Rue the Day”, dat een iets melodischer karakter heeft. Het nummer combineert zware riffs met een groot refrein dat goed blijft hangen.

Met “Power Down” komt er nog meer energie. Dit nummer klinkt sneller en agressiever en geeft het album echt vaart. Sommige recensies zien dit nummer als het moment waarop de plaat echt op gang komt.

“Trust In Me” valt op omdat Mark Tremonti hier een groot deel van de zang doet. Dat geeft het nummer een andere kleur dan de meeste andere liedjes.

“Disregarded” is juist een stevig rocknummer met sterke drums en zware gitaren. Het klinkt donker en intens.

“Tested and Able” hoort bij de zwaarste nummers van het album. Het nummer heeft krachtige riffs en laat goed horen hoe sterk de band muzikaal is.

Daarna volgen “What Lies Within” en “Hang By A Thread”. Vooral dat laatste nummer is rustiger en emotioneler. Het geeft even een pauze tussen de zwaardere nummers.

“Scales Are Falling” heeft een meer atmosferische sfeer met verschillende muzikale momenten en solo’s. Het nummer groeit langzaam naar een krachtig einde. “Playing Aces”heeft een erg fraaie rif en en gaat geruisloos over in “What are You Waiting For” dat bij vlagen wat chaotisch op mij overkomt door het hoge tempo.

Daarna komt het afsluitende nummer “Slave To Master”. Dit is het langste nummer van het album, met een lengte van ongeveer negen minuten. Het begint rustig en donker, maar bouwt langzaam op naar een groot en zwaar einde.

Conclusie
De muziek opm dit album is krachtig, melodisch en soms emotioneel. Ouderwetse hardrock met een dikke laag hedendaagse invloeden De gitaren zijn zwaar, de zang is indrukwekkend en de nummers hebben vaak grote refreinen die goed blijven hangen. Tegelijk laat de band ook rustiger en gevoeliger momenten horen.

www.jorrosmuziekkeuze.nl ./ www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Toen ik Attack on Memory voor het eerst hoorde, merkte ik meteen dat dit geen lichte indierockplaat is. Dit album uit 2012 voelt boos, direct en eerlijk. Ik hoor veel spanning in de muziek. Het klinkt alsof de band alles eruit wil gooien. Dat maakt het intens om te luisteren.

De productie is gedaan door Steve Albini. Dat hoor ik duidelijk terug. Het geluid is rauw en open. De gitaren klinken scherp, de drums hard en droog. Er zit weinig versiering in. Alles staat recht voor me, zonder opsmuk. Dat past goed bij de sfeer van het album.

Wat mij opvalt, is de zang van Dylan Baldi. Hij zingt niet mooi in de klassieke zin. Soms klinkt hij breekbaar, soms schreeuwt hij bijna. Maar juist dat maakt het geloofwaardig. Ik heb het gevoel dat hij meent wat hij zingt. De teksten gaan vaak over onzekerheid, frustratie en het gevoel nergens bij te horen. Dat geeft het album een donkere ondertoon.

Het eerste nummer, “No Future/No Past”, begint rustig en bijna twijfelend. Ik hoor een simpele gitaar en een ingetogen zang. Die zang is dus even wennen want echt zuiver is het niet, maar dat past wel bij de sfeer die de band wil uitdragen. Langzaam bouwt het nummer op. Halverwege barst het los in harde gitaren en geschreeuw. Dat moment voelt als een uitbarsting van frustratie.

Daarna volgen nummers zoals “Wasted Days”. Dit nummer duurt meer dan acht minuten, wat best lang is voor deze band. Ik hoor een lange, herhalende gitaarlijn die bijna hypnotiserend werkt. Het middenstuk is instrumentaal en bouwt spanning op. Het voelt alsof je vastzit in een gedachte die maar blijft rondgaan. Tegen het einde komt de energie weer terug. Dat lange nummer laat zien dat de band meer durft dan alleen korte punksongs maken.

De kortere nummers zoals “Fall In” en “Stay Useless” zijn sneller en directer. Hier hoor ik meer punkinvloeden. De drums gaan strak vooruit en de gitaren klinken fel. Toch blijft er altijd een soort melancholie onder zitten. Het is niet alleen boosheid, maar ook twijfel.

Wat ik sterk vind aan dit album, is dat het niet perfect probeert te klinken. Het voelt echt. De fouten en ruwe randjes maken het menselijk. Ik hoor een band die niet bezig is met hitlijsten, maar met gevoel. In 2012 werd het album door veel muziekwebsites geprezen. Het stond hoog in jaarlijsten en werd gezien als een belangrijke indierockplaat van dat jaar.

Als ik eerlijk ben, is dit geen makkelijk album om even op de achtergrond te draaien. Het vraagt aandacht. De sfeer is zwaar en soms intens. Maar juist daardoor blijft het hangen. Elke keer dat ik het luister, ontdek ik weer kleine details in de gitaren of de manier waarop de spanning wordt opgebouwd.

Voor mij is Attack on Memory een redelijk krachtig album over jonge frustratie en zoeken naar betekenis. Het klinkt rauw, luid en emotioneel. Het laat goed horen hoe Cloud Nothings in 2012 een stap maakte van lichte indierock naar iets diepers en serieuzers. Ik heb het daarom opgeslagen onder post hardcore, daarmee RYM volgend. Dat maakt dit album belangrijk binnen hun carrière en binnen de alternatieve rock van dat moment.

WAARDERING: 6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren