Man, wat heb ik Bodies destijds (2012/13) grijsgedraaid, wat een prachtig nummer. Des te frustrerender vond ik het dat het debuutalbum steeds maar weer uitgesteld werd. Op een gegeven moment verloor ik ze uit het oog, tot ik vandaag opeens weer eens aan ze moest denken en ik zag dat het debuutalbum toch eindelijk is uitgebracht - alweer 3 jaar geleden.

Al met al is het een heel degelijk dreampop-album, waarbij de 2 nummers die ik al kende (naast Bodies, afsluiter Evil Is Always One Step Behind) wel verreweg het beste vind. Liefhebbers van bv. Beach House zullen zich hier geen buil aan vallen.

De grote vraag blijft natuurlijk waarom je meerdere albums gaat beluisteren van een artiest, die je niets vindt.

De productie is allesbehalve baanbrekend hier inderdaad. Palmbomen II speelt een beetje in dezelfde hoek als bv. Fatima Yamaha: lo-fi elektronische muziek die het midden houdt tussen de dansvloer en de huiskamer. Memories of Cindy is wel wat donkerder dan de muziek van Bron.

Ik denk ook niet per se dat het de bedoeling was om catchy nummers te maken, maar meer om een algehele luistertrip te maken. In die hoedanigheid werkt hij ook het best; dit is typisch een album dat ik in zijn volledigheid luister, maar waar ik niet of nauwelijks losse nummers van luister.