Op zich leuke crossover tussen Westerse pop en traditionele Afrikaanse muziek, die actuele Afrikaanse problematiek aanstipt, zoals de oorlog in Mali (Tombouctou) en bootvluchtelingen (Boat People). Dat zijn gelijk ook de 2 absolute uitblinkers op het album. Het niveau van de rest is wisselvallig, mede door de matige Engelse uitspraak van mevrouw Modja, met als dieptepunt de tenenkrommende ballad Forgive Yourself.

Mijn mening over Interpol is de jaren flink bijgesteld. Ik vond het altijd een quasi-hip bandje dat alleen Joy Division nadeed. Ik heb het album een paar jaar geleden voor het eerst gehoord en het begon toen op 2,5* (het kan verkeren). Gaandeweg is het door het beluisteren van de losse nummers wat omhoog geschroefd naar 3,5*. Toen besloot ik van de week de cd maar eens te kopen, vooral omdat ik NYC eigenlijk wel een geweldig nummer vond. En hoewel ik ze nog steeds duidelijk door Joy Division beïnvloed vind en ze ook nog steeds behoorlijk gehyped zijn, kan ik er gewoon niet omheen: het is gewoon een fantastisch album. Muzikaal dik in orde, met de juiste hoeveelheid instrumentele passages en melancholie om zich te kunnen meten met de top van de post-punk (Joy Division o.a.). Inmiddels geef ik ze gewoon 4,5*, een stijging van 2* over 2 jaar (alhoewel ze daarin niet uitzonderlijk zijn, Pere Ubu deed t ook met The Modern Dance, kennelijk moet sommige muziek gewoon groeien)...



Grappig, ik vind dit dus juist het beste nummer van het album, prachtig melancholisch nummer, hoort bij mn 50 favoriete nummers...