Één van mijn meest gedraaide albums is deze debuutplaat van deze Belgisch-Congolese Témé Tan. Lekker luchtige, doch vernuftige, elektronische popmuziek, waar voldoende ruimte is voor zijn Afrikaanse roots, met name in de percussie. Vermeldingswaardig is de manier waarop hij zijn stem gebruikt, heel veelzijdig namelijk. Soms bijna-rappen, soms fluisterzang, soms vervormd, veelvuldig geloopt en aan het eind van Matiti bijna Jónsi-achtig. Prijsnummers voor mij zijn Ça Va Pas la Tête, Coups de Griffe en Tatou Kité. Al met al een zeer genietbaar album.

Prima in het gehoor liggende rockmuziek. Allesbehalve origineel inderdaad, de singles zijn inderdaad de sterkste nummers en het laatste nummer had niet per se gehoeven. Dit zijn we over een paar jaar vergeten, maar voor nu kan je je er geen buil aan vallen. Ben benieuwd wat ze live kunnen over 2 weken op BKS...

Ik was er al bang voor, maar na 2 luisterbeurten doet deze het voorlopig nog niet voor mij. Dat dhr. Jordan Kirlian Selections niet meer zal evenaren, heb ik me al lang bij neergelegd, maar helaas wordt elk album sindsdien minder.

Op dit album hebben de gitaar en piano een prominente rol, en is de electronic wat meer naar de achtergrond geschoven. Dat is op zich niet erg, maar daardoor wordt het geheel wel erg gezapig. Het is zeker niet onprettig om te luisteren, maar ik mis de spanning die Kirlian Selections tot zo'n fenomenale trip maakt.

Heel af en toe wordt ik dan nog wel betoverd, bijvoorbeeld door Virtuous Cassette. Let Me Walk You to Your Honda is daarna wel erg plat voor Flashbulb's doen. Daarna dooft het album langzaam als een nachtkaars uit, afgezien van een korte, scheurende gitaar in de afsluiter. Misschien dat het me bij meerdere luisterbeurten nog grijpt, maar voorlopig hou ik het op 3*

PS: de tracklisting is omgedraaid, heb ik gecorrigeerd...

Met bijna een maand en talloze luisterbeurten erop zitten sinds de release, wordt het eens tijd voor een beschouwing...

Vooropgesteld ben ik een The National-fanboy: ze beslaan niet voor niets de eerste plek in zowel mijn album-, als artiesten-top 10. Dat wordt nogal eens tegen mij gebruikt in discussies op deze site, maar de combinatie tussen de mooie gelaagde muziek, melancholische sfeer en de voordracht van Matt Berninger overtuigde mij direct vanaf het eerste moment dat ik Boxer hoorde - ruim 10 jaar geleden. Net zoals voor velen zijn de albums uit die kennismakingsperiode mijn favoriet.

Trouble Will Find Me was een zeer gedegen album, zonder echte uitschieters. Het was duidelijk dat The National niet met nog een dergelijk album kon komen. Op basis van de eerste 4 singles van Sleep Well Beast waren mijn verwachtingen zeer hooggespannen: nog steeds het geluid van The National, maar dan iets meer elektronisch en iets meer stadionrock. Het album in zijn geheel viel echter een beetje tegen; buiten de 3 singles (The System... was ik op een gegeven moment beu) was alleen de fenomenale openingstrack een toevoeging aan het oeuvre. Turtleneck is zelfs met afstand het slechtste nummer dat The National ooit uitbracht.

Dan I Am Easy to Find. Vooraf aangekondigd als de grootste koerswijziging voor de band ooit, met name door toevoegingen van vrouwelijke vocalisten. Dan weet je dat je het risico loopt om fans te verliezen...

Het openingstrio heeft nog een vrij conventioneel The National-geluid - ondanks dat je al Gail Ann Dorsey erdoorheen hoort. Oblivions is de eerste echte blauwdruk van het nieuwe geluid, en gelijk de meest geslaagde variant ervan. De stem van Mina Tindle kleurt goed bij die van Berninger en tilt het nummer naar een hoger niveau. Dat wordt doorgetrokken op The Pull of You, waar de subtiele elektronische puls een meerwaarde is.

Vanaf Hey Rosey begint de aandacht te verslappen - ook omdat de stem van Dorsey mij niet echt aanspreekt, de titeltrack en het koor-interlude geven een verhoogd risico op in slaap vallen. Where Is Her Head veert weer een beetje op, maar had beter gepast op het laatste album van Arcade Fire. Echt op niveau komt de band pas weer bij Not In Kansas - als ik mij niet vergis het langste The National-nummer ooit. Het nummer begint heel traag - als de zangeressen invallen lijkt het zelfs net een kerstliedje - maar langzaam wordt de versnelling ingezet, wordt de ingehouden spanning opgebouwd, om weer te eindigen met een fraaie vrouwelijke samenzang.

Hierna slaat het album finaal de plank mis. Na Not In Kansas had een knaller a la Rylan gemoeten, maar in plaats daarvan krijgen we nog klein kwartier rustige muziek - waarvan ik Hairpin Turns overigens een prima nummer vind. Rylan kenden we natuurlijk al - en is ook in de uitvoering op dit album een hoogtepunt. Na een intermezzo sluit het album af met Light Years, een typische National-pianoballad en daarmee een dienstdoende afsluiter.

Conclusie:
- De stem van Berninger is - in al zijn beperkingen - toch bepalend voor de muziek van The National voor mij. De nummers waar de gastzangeres Matt vocaal uitdaagt (zoals Oblivions en Rylan) werken goed, maar als Matt helemaal uit geluid verdwijnt, verlies ik toch al snel mijn interesse in de muziek.
- Er wordt op dit album te weinig gebruik gemaakt van de andere joker van The National: de drums van Bryan Devendorf. Dat komt de verveling niet ten goede. Als ze uiteindelijk weer invallen bij Rylan is dat echt een verademing.
- Bovenal is het middenstuk - muv Not In Kansas - gewoon te zwak en eentonig. Ik heb meerdere keren het album daar afgezet of doorgespoeld, iets wat ik normaal gesproken toch niet doe bij The National. Gezien de lengte van het album had de band daar wat kritischer naar mogen kijken.

Maakt het bovenstaande I Am Easy to Find dan een slecht album? Zeker niet! Zo vind ik Oblivions, The Pull of You, Not In Kansas en Rylan tot de absolute top van The Nationals oeuvre behoren. Als ik het voor het zeggen had gehad, had ik Hairpin Turns op de plek van Hey Rosey gezet en dat nummer, samen met nummers 8, 9, 11 en 12 geschrapt. Daarmee had je een album overgehouden dat zich kon meten met de toppers van de band. In de huidige samenstelling kom ik niet verder dan een krappe 4*.

De invloeden zijn hier al eerder genoemd en ook duidelijk hoorbaar: New Order, Stone Roses en 90's house. Qua contemporaire bands doet me dit denken aan Jagwar Ma, alleen wat rustiger en minder psychedelisch. De originaliteitsprijs gaan ze dus niet winnen, maar maakt dat uit? Nee, want dit album luistert gewoon heel lekker weg en heeft voldoende eigen elementen om het interessant te houden. Favoriete nummers zijn Swedish Guns, Occupied en Committed to the Cause (die Madchester-riff!).

Ik dit album nu zo'n 10x beluisterd en ik kan toch niet hoger geven dan 3,5*. Toegegeven, het is zeker aangename muziek, van overduidelijk zeer bekwame muzikanten, en ik kan dit dan ook zeer prima beluisteren. Maar toch, elke keer als ik de plaat beluister, mis enige vorm van urgentie. Het zal aan mij liggen, maar dat is voor mij toch wel een beetje 'stoorfactor'.

Overigens, er is hier al veel geschreven over de overduidelijke invloeden. Ik hoor Kurt Vile (al voordat ik wist dat dit zijn oude band was), Bruce Springsteen (de zang), maar bovenal doet het me heel erg denken aan The Church. Voor de zekerheid van de week nog maar eens Starfish opgezet, en buiten de iets andere zang, zou je zo denken dat het van dezelfde band was

Mijn eerste album van 2010, aangeschaft naar aanleiding van een paar goede recensies en de vergelijkingen die gemaakt werden met Archive. Maar waar die vorig jaar met een mooi uitgebalanceerd album kwamen, heeft dit album na een aantal luisterbeurten nog moeite om als een geheel over te komen. Het springt heen en weer van electronic, naar prog, naar hiphop, naar wave, naar punk, naar klassiek. Dat levert soms hele leuke resultaten op, zoals het deinende We Want War, pakkende Attack Music en door klokkenspel-begeleide 5, maar vaak ook een wazige brij aan invloeden. Als de band dit beter kan kanaliseren, belooft dat veel voor de toekomst. We Want War toont iig aan dat ze het in zich hebben, wat een lekker nummer.

Aangezien ik niet kan slapen (en, speciaal voor aERodynamIC, het huis alleen heb), weer eens Rain Dogs opgezet. Een perfect album voor insomnia.

Sowieso is dit een zeldzaam album, namelijk een die nog bij elke luisterbeurt beter wordt. De perfecte mix tussen experimentele muziek en mooie nummers. Waits' stem is hier karakteristiek, maar klinkt nog sterk genoeg om de gevoeligere nummers te dragen.

De eerste 5 nummers zijn van overweldigend niveau, maar ook de nummers daarna zijn bijna allemaal van buitenklasse. Inmiddels ruimschoots Closing Time voorbij als mijn favoriete Waits-album.

Ik ben ooit bij dit album terecht gekomen, doordat ik de clip van Crucify op MTV zag (!). Ik had daarvoor al wel van Tori Amos gehoord, maar toen ik dat nummer hoorde, vond ik dat ik er eens achteraan moest. En ik moet zeggen, dat is mij absoluut niet tegen gevallen. Vooropgesteld dat ik niet echt een popliefhebber ben, vind ik de manier waarop Tori Amos met voornamelijk stem en piano hele sterke songs neerzet, echt geweldig. Het album is rustig en krachtig tegelijkertijd, mede door de teksten over sex, geloof en geweld.

De opener en single Crucify is gelijk al een ijzersterk nummer, door het catchy refrein erg hitgevoelig, maar tegelijkertijd ook muzikaal en lyricaal heel sterk. Daarna komt Girl, over een meisje dat zichzelf aan iedereen geeft, zonder aan zichzelf te denken. Silent All These Years is een heel emotioneel nummer dat gaat over haar verkrachting een aantal jaar eerder. Precious Things heeft weer sex als thema en is ook wat meer opzwepend. Hierop volgt het hoogtepunt van het album: Winter. Hierin bezingt ze haar volwassenwording met de winter als metafoor. De prachtige pianoklanken en zang bezorgen me elke keer rillingen.
Happy Phantom is een ogenschijnlijk vrolijk nummertje, al vind ik het één van de minste nummers. Dat geldt ook voor China, dat een beetje zeurderig aandoet. Leather daarna is het meest expliciete en opzwepende nummer op het album. Bij Mother wordt het gas weer enigszins teruggenomen, wat resulteert in een prachtige ballad. Via het enigszins kleurloze Tear in Your Hand belanden we bij het à cappella gezongen Me and a Gun, dat weer gaat over haar verkrachting. Ik weet nooit goed wat ik van dat nummer moet vinden, soms vind ik het hartverscheurend mooi, soms irriteert het me. In ieder geval past het perfect op dit album als één-na-laatste nummer, waarna het prachtige Little Earthquakes alles wat dit album goed maakt nog even samenvat, met als hoogtepunt de samenzang rond de 4 minuten, echt prachtig gewoon.

Ik heb latere albums van Tori Amos ook beluisterd, maar nergens behaalt ze de kracht en pracht van dit fenomenale popalbum.