Vier jaar moesten de vele Radiohead-fans op de opvolger van Hail to the Thief wachten. Mijn eerste reactie was dat de band, die tot dan toe elk album een vernieuwend geluid had neergezet, voor het eerst een album had neergezet dat getypeerd kon worden als 'een typisch Radiohead-album'. Bijna een jaar en vele luisterbeurten verder, wordt het tijd voor een nadere beschouwing.

Het album knalt gelijk open met 15 Step, met een stevige drumpartij en gehaaste zang van Thom Yorke. Het daarop volgende Bodysnatchers gaat in hetzelfde tempo verder, met stekende lyrics à la Idioteque(Has the light gone out for you, because the light's gone out for me, this is the 21st Century). Het gas gaat dan weer wat terug met het hypnotiserende Nude, met typische, zeurderige zang. Weird Fishes/Arpeggi is een van de vele hoogtepunten, met een heel pakkend ritme, en zang die nergens over lijkt te gaan, maar op een of andere manier toch sense maakt. Het beste nummer van het album is All I Need, dat opent met een lome drum en bas, waarna de piano invalt en vervolgens zowel zang als instrumentatie opbouwen tot een geweldige climax. De zanguithalen tijdens het refrein en de uitbarsting van piano en gitaar aan het eind maken het één van de beste nummers die Radiohead ooit heeft gemaakt. Faust Arp vervolgens is een beetje nietszeggend en is dan ook het minste nummer op het album. Bij Reckoner lijkt het tempo er weer een beetje in te komen, maar het nummer verstild halverwege, wat eigenlijk wel zijn charme heeft. House of Cards is een heerlijk hypnotiserend nummer, met het simpele, repeterende ritme en de steeds terugkerende oeh's. Het nummer duurt slechts 5:28, maar lijkt eeuwig te duren, en dat bedoel ik in een positieve manier. Met Jigsaw Falling Into Place wordt voor het laatst nog even de gaspedaal getoucheerd, vooral de drum in dit nummer is heel sterk. Afsluiter Videotape is een ballad zoals alleen Radiohead dat kan. Met simpele instrumentatie (alleen piano, met af en toe een repetetief soundeffect erdoor), de zang is slepend en zeurderig, maar al met al grijpt het nummer je naar de keel, net zoals ook bijvoorbeeld Exit Music dat doet.

Samenvattend kan dit album inderdaad worden beschreven als 'een typisch Radiohead-album'. Immers, echt nieuwe dingen worden op dit album niet gedaan, en alle dingen die Radiohead goed maken (de zeurderige zang van Yorke, de perfecte harmonie tussen de instrumenten, de electronica-invloeden, de slepende ballads afgewisseld met hak-op-tak up-tempo nummers) komen op dit album terug. Echter wordt dit alles tot in perfectie uitgevoerd. Kortom, wat een sterk album is dit! Zolang Radiohead met zulke sterke songs komt, hoeft het allemaal niet vernieuwend te zijn voor mij. Ik durf hier eindelijk 5* voor te geven, en het zou ook zeker niet in mijn top 10 misstaan, ware het niet dat ik maar één album per band erin zet, en ik deze (voorlopig) nog net iets minder vind dan Kid A. Maar een Radiohead-klassieker is het zeker!