Je spendeert hier wel erg veel tijd voor een plaat, waar je niks aan vindt

Ik moet zeggen dat ik de eerste 2 nummers vrij geniaal vind. Moshpit is creatief bedacht, met de metalinvloeden en de gouden line: 'Ik kwam haar tegen in de moshpit, ze stonk een beetje, but I loved it'. Daarnaast is het fijn dat iemand - eindelijk, na 31 jaar - mijn anthem heeft geschreven. Deze twee nummers gaan in de DJVT greatest hits canon. De rest van het album is een beetje flauw, al is De Code nog wel aardig.

Oei, tegenvaller dit. Ooit een geweldige live-set van Koze gezien, maar nooit echt in zijn materiaal gedoken. Echter waren meerdere mensen in omgeving lyrisch over deze plaat, dus besloot ik hem ook maar eens uit te checken.

Het is een soort allegaartje van allerlei elementen uit de populaire dance van de afgelopen jaren, afgewisseld met spoken word samples, gejodel en andere gimmicks. Echter, het geheel is behoorlijk matig. Veel flauwe, soms zelfs oubollige melodietjes. En als het dan al eens interessant dreigt te worden, komt er weer zo'n onbenullige gimmick doorheen. Dan zeg ik nog niks over die Kings of Convenience-verkrachting. Deze gaat weer terug in de virtuele kast, wellicht (veel) later nog eens een keertje proberen.

Ik vond de singles een beetje hit-or-miss, met name omdat ze soms te cheesy waren (Pure Love, Wie Schön Du Bist), maar in albumcontext vallen ook die nummers goed op hun plaats.

Het album bouwt duidelijk op. Na de sterke opener gaat de gashendel nog niet volledig open, maar vanaf het filmische Unbelievable staan er eigenlijk alleen nog maar voltreffers op. De opbouw met de 2 nummers met de Oostenrijkse zusjes Soap&Skin, wiens spookachtige fluisterzang misschien wel beter past bij de gezongen tekst dan die van het olijke origineel, naar albumtopper Die Gondel is fabuleus. De tekst van dat nummer klinkt als een après-skinummer, maar de zang van Sophia Kennedy werkt wonderwel samen met de baile funk-begeleiding en het staccato, Machine Gun-achtige ritme dat af en toe voorbijkomt. Een absoluut hoogtepunt in Koze's toch al rijke oeuvre. Ook Buschtaxi, met zijn tropische fluitje en knallende climax, is ook een absolute favoriet.

Het album zwiert nog steeds alle kanten op, maar itt sommig van zijn eerder werk, staat dat alles wel in het geheel van het album. Productietechnisch is Koze, zoals we van hem gewend zijn, ook weer helemaal on point. Zeker een aanrader om dit album te beluisteren op een (goede) koptelefoon. Voor mij iig alvast een kandidaat voor album van het jaar.