Is het gehypet? Jazeker!
Is het origineel? Nee zeker niet!
Maakt dat iets uit? Voor mij absoluut niet.

In het huidige multimediale landschap is het gelukkig heel goed mogelijk om de artiesten te beluisteren, die je zelf goed vind, ongeacht of ze nou gehypet zijn of niet. En qua originaliteit moet je anno nu sowieso niet in de rockwereld zijn, daar hoor ik al jaren niks, waarvan ik niet denk: dit had ook 20/30/40 jaar geleden uitgebracht kunnen zijn.

Blijft uiteindelijk over dat ik dit, na enkele luisterbeurten, gewoon een strakke en energieke rockplaat vind. In tegenstelling tot veel platen van contemporaire collega's is dit ook nog wel veelzijdig en kwalitatief genoeg om een album lang te boeien. Of ik dit over een paar jaar nog draai, betwijfel ik, maar voor nu wil ik wel 4 sterren geven.

Dit album heeft een beetje vreemde opbouw vind ik. Het begint met een aantal poppy nummers à la Hoppipolla, alleen klinkt het hier bijna infantiel. Vanaf Festival komen de verstilde soundscapes, waar Sigur Rós vermaard om is, wat meer naar voren. Alleen is Festival geen sterk nummer. Dat valt wel te zeggen over Suð í Eyrum, Ára Bátur en Fljótavík. Tijdens All Alright ben ik helaas in slaap gevallen, waar Sigur Rós wel vaker balanceert op het randje mooi/slaapverwekkend, is dit er toch echt overheen. Al met al valt het me niet echt mee, ik twijfel tussen 3* en 3,5*, maar ik geef toch maar 3,5* voor het mooie middenstuk.

Toch wel de absolute ontdekking van de afgelopen maand. Gezien de korte duur van beiden, luister ik dit meestal als één geheel met het vorig jaar verschenen Evening Dust Choir.

Hoe het klinkt? Als Bonobo en Exuma die het samen doen. Heerlijke Caribische samples van koortjes en ritmesecties gelegen in een bedje van warme electronic en begeleid door de omfloerste stem van Joseph Schaffer. De clichématige palmbomen en cocktails hoef je er niet eens bij te denken, die komen zowat uit je speakers rollen. Wat het echter ver boven de gemiddelde Ibiza-lounge compilatie uit laat komen, is de continue, soms wat meer en soms wat minder duidelijk aanwezige spanning die de muziek ook behelst. Een minder nummer staat hier niet op, maar het al door Sunderland aangehaalde Gray Eyed Bird is toch wel het absolute prijsnummer!

Sofie Royer krijgt de eer van ontdekking van 2024 van mij mee. Young-Girl Forever eindigt op nummer 3 in mijn jaarlijst.

De Amerikaans/Oostenrijkse muzikante brengt op dit album heerlijk vernuftige popmuziek. De basis is synthpop, maar er wordt breed gevarieerd, zonder dat het de kwaliteit tekortdoet. Zo klinkt Royer op Nichts Neues im Westen als een moderne Marlene Dietrich, kan Sage Comme une Image mee in de traditie van de beste filterhouse en zou Ghost Town zo uit de koker van Johnny Jewel kunnen komen.

Bovenal blinkt dit album uit in de gedetailleerde tierelantijntjes die continu voorbijkomen - iets waar ik sowieso erg van hou. Neem prijsnummer I Forget (I'm So Young): de dromerige synths, dat linksdraaiende pianomotiefje, die funky gitaarlijn die er richting het einde bijkomt, en bovenal die heerlijke bas/synth-drop midden in het nummer: een feest voor het oor. Ook tekstueel blijkt ze vernuftig:

I'm so young
Young forever, but I'm also dying

Een thema waar menig dertiger zich in kan herkennen. Om vervolgens de typische ouderdomskwaal vergeetachtigheid te koppelen aan haar jong-zijn. Een thema dat door het hele album naar voren komt. Samenvattend een van de beste popalbums van 2024, verdient absoluut meer aandacht.

Toch een beetje een tegenvaller. Boys at School neigt al wel vervaarlijk naar kitsch, maar heeft wel genoeg intrinsieke kwaliteit om alsnog een topnummer te zijn. Op dit album krijgt de kitsch toch een beetje de overhand, vooral op de eerste helft; ik heb het idee dat ik naar een musical of Disney-soundtrack zit te luisteren. Daar komt bij dat mevrouw Cabral af en toe een over-the-top pathetisch zangstemmetje opzet, alsof ze een door Max Martin geproduceerde popballade zingt.

Vanaf Boys at School wordt het geluid iets donkerder, de daaropvolgende 2 nummers bevallen me ook, maar het eindigt weer in musicalstijl. Het drieluik Boys at School, Legacy en Queen of Wands redt de meubelen voor een nipte 3*, maar ik denk niet dat ik dit album nog veelvuldig zal draaien.