Dat er een behoorlijke revival is van 60's (psychedelische) pop was al langer duidelijk, o.a. door de populariteit van bands als Fleet Foxes en Animal Collective. In dat kader valt ook Malakai, een nieuw bandje uit Bristol. Dit album grijpt duidelijk terug op de jaren '60 muziek: psychedelica, surf en garage zijn de belangrijkste invloeden. Verder zijn er lichte triphop-invloeden te horen en af en toe kan de plaat behoorlijk venijnig rocken (Shitkicker, How Long). Al met al is het plaat die bij vlagen heel aardig is, maar door de rammelende product en het onevenwichtige geheel, ook niet verder komt dan wel aardig. Hoogtepunten zijn het dynamische Snow Flake en Moonsurfin, dat het jaren '60 surfgevoel (Beach Boys!) het dichtste benadert. Ik verwacht dat dit geenszins in de buurt komt van de populariteit van eerder genoemde bands, maar wellicht een naam om in de gaten te houden.

Het hele album is trouwens deze week te luisteren op de luisterpaal.

Ome Matt voor het eerst echt solo. Zonder de broertjes Dessner en Devendorf, zonder Brent Knopf en zonder een wagonlading gastzangeressen (goed, Gail Ann Dorsey mag nog wel meedoen). Met levende legende Booker T. Jones achter de productieknoppen. Die verzorgt het album van de nodige orgeltjes, viooltjes en trompetjes, wat een warme sfeer creëert. Verder klinkt het vooral als The National.

Dat is niet raar, met zo'n karakteristieke zangstem als Berninger. Het is ook niet erg, vind ik. Matt Berninger klinkt hier vooral als zichzelf, een blanke man van middelbare leeftijd, die zijn mijmeringen drapeert over ontspannen achtergrondmuziek. De neiging om het geluid te vernieuwen, die The National op de laatste 2 albums nog wel eens opbrak, ontbreekt hier - en dat is best verfrissend.

Is alles dan hosanna? Zeker niet! 'My eyes are T-shirts, they're so easy to read' is wel een heel flauwe metafoor, zeker voor Berningers doen. Oh Dearie is mij te veel kampvuur-altcountry. Verder is het een prima album, met nummers als One More Second, Loved So Little, All or Nothing en de titelsong als hoogtepunten.

Bij Michael Kiwanuka was ik vroeg op het feestje - volgens mij heb ik zijn eerste ep's nog hier op de site toegevoegd - maar een enigszins tegenvallend debuutalbum en een weinig inspirerend optreden op Lowlands hebben de interesse wat doen verwateren. Totdat ik recent Love & Hate op de radio hoorde. Wat een nummer! Ik kreeg ook gelijk, zoals hier al eerder aangehaald, associaties met What's Going On. Duidelijk dat Kiwanuka hier goed naar heeft geluisterd, maar ook goed zijn eigen draai aan heeft gegeven. Gehele album is trouwens een positieve verrassing. Zal nog regelmatig gedraaid worden deze zomer.