Dit album laatst weer geluisterd, voor het eerst in jaren. Het album heeft me nooit echt kunnen raken, ondanks dat het het best gewaardeerde Genesis-album is. Ik weet nu ook weer waarom... Op Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth na, staan er gewoon geen goede nummers op dit album. The Cinema Show, The Battle of Epping Forest en I Know What I Like vind ik op zn zachtst gezegd een beetje excentriek, en op sommige punten gewoon achterlijk. Nu is die excentriciteit natuurlijk een van de handelsmerken van Gabriel en kan ik het op bv. The Lamb prima waarderen, bij deze nummers vind ik het irritant. De overige drie nummers zijn wel aardig, maar niets bijzonders. Dat ik bij mijn score van 3,5* blijf, komt doordat ik Firth of Fifth en Dancing With the Moonlit Knight wel hele goede nummers vind, anders had er niet meer dan 2,5* ingezeten. Nu kom ik dus op 3,5* en daarmee voor mij het minste Genesis-album met Gabriel...

Ik snap de link met Burial, maar ik vind dat Gidge een heel andere klankkleur hanteert. Ik zie meer parallellen met artiesten als Bonobo, Four Tet, Trentemøller en Bicep. Bijster origineel is het dus niet, maar Gidge pakt precies de juiste elementen uit de 21e-eeuwse electronic om er iets eigens van te maken. 2 dingen vallen me daarbij op: de uitmuntende productiekwaliteit en de warme sfeer die geschept wordt. Erg prettig album, dat fijn wegluistert.

Ik moet tot mijn schande erkennen dat dood van de beste man voor mij een aanleiding was om me toch eindelijk in zijn werk te verdiepen, iets dat ik me al een hele tijd had voorgenomen. Na magnum opus Pieces of a Man ben ik met deze begonnen... Toegegeven: het klinkt inderdaad anders dan wat ik tot nu toe van hem heb gehoord, maar zeker niet minder. Sterker nog, ik verbaas me over het lage gemiddelde hier. Ik vind de combinatie van de dreigende, kale, dubby begeleiding en de rauwe, doorleefde stem van Scott-Heron een absolute voltreffer.

Ik lees hier net dat Damon Albarn heeft meegewerkt aan Me and the Devil, grappig, want ik kreeg gelijk een associatie met de Gorillaz. Samen tillen ze de klassieker van Robert Johnson naar de 21e eeuw. De stem van Scott-Heron blijft integreren en schurkt tegen de over-the-top in I'll Take Care of You, wat juist goed bij het nummer past. De handclaps in New York Is Killing Me doen het wat traditioneler klinken, maar de zware drum geeft de juiste lading donkerte mee, waardoor het voor mij de absolute koploper van het album is. Daarna gaat het tempo er idd iets te veel uit door het spoken word. Overigens doet de combinatie van beats met spoken word en rauwe stem heel erg denken aan Rob Dougan.

De tekst van On Coming From a Broken Home (Part 2) is heel wrang als je weet dat de maker ervan een jaar later overlijdt... Tegelijkertijd is dit album een zeer passende epiloog voor het leven van Gil Scott-Heron en tevens een geheugensteun voor de jongere generatie, opdat zijn werk niet vergeten wordt...

Eindelijk Vakantie! is de afgelopen dagen nauwelijks uit mijn cd-speler geweest, wat een plaat! Ik was altijd al gecharmeerd van Gorki, die poëtische haast dadaïstische teksten, in combinatie met de slepende, haast dreinende, stem van Luc de Vos, geweldig. Maar wat dit album voor heeft op de andere (oudere) albums die ik van Gorki ken, is de betere en modernere istrumentatie.

Het album opent met Ode an die Freude, behoorlijk paradoxaal als je bekijkt het album thema's als verlatenheid, wanhoop en een apocalyptisch toekomstbeeld heeft. Daarom juist wel een terechte opener, al vind ik het er muzikaal niet echt tussen passen.
We Zijn Zo Jong is een prachtig, rustig nummer met pianobegeleiding, waar de wanhoop gewoon vanaf spat.
XTC zit muzikaal het dichtst tegen het oude Gorki-werk aan. Verder is het nummer het prachtige metafoor van drugsgebruik en de verharding van de buitenwereld.
Bij Nacht en Ontij heeft een repeterende beat, en lyricaal houdt Luc de Vos ons weer allemaal voor gek door te beginnen over sex en opeens over een kat te beginnen.
Red Mijn Ziel Vooral is een aanklacht tegen het narcisme, heel sterk nummer ook.
In Mijn Betere Wereld is wat rustiger nummer, waarbij de vioolarrangementen een beetje doen denken aan Geef Al Je Geld aan de Arme Kinderen.
Later Zeker Misschien bevat alleen al in de titel een prachtige paradox. Het nummer zelf heeft een lekkere gitaarbegeleiding en bezingt het sombere toekomstbeeld dat door het hele album heen steeds terugkomt.
Zo ook in Geld en Olie, dat gaat over de olie die over 100 jaar op is. Voor de rest heeft het nummere door de up-tempo beat en het sterke gitaarspel van Dewaele een haast on-Gorkiaanse sound.
Met Mijn Bed Is Zwaar en Groot gaat het tempo weer omlaag, met idd een sterke tekst over een ontzettend kansloos figuur.
Duitsland Wint Altijd is alleen door de titel al een geweldig nummer. Prachtige tekst ook:

Op mijn trouwfeest was mijn nonkel dronken
De dj draaide La Paloma
Tante die zong mee
Wat gebeuren moest, gebeurde
De auto's reden naar zee

Duitsland wint altijd
Voor of na de oorlog
De handel bloeit en wij dansen
Duitsland wint altijd

Destroy! tenslotte is de instrumentale afsluiter van het album, maar is eigenlijk niet echt bijzonder.

Al met al een geweldig album dus, 5 sterren, en vooruit, ook een plaatsje in mijn top 10.

Herbeluisterd om voor de hand liggende reden, dit is waarschijnlijk toch wel de onderschatte plaat van Gorki. Niet zo hitgevoelig als zijn voorganger, maar de mix van elementen op dit album is toch wel zeer fraai. De pure melancholie, in combinatie met de soms meesterlijke teksten (Beste Bill, Samen in Dat Donkere Huis en Hij Is Alleen) en dan het Afrikaanse instrumentarium (kora, djembe) in openingsnummer, de titeltrack en In het Grote Dierenboek: om je vingers bij af te likken. Misschien wel hun beste plaat.