Jagwar Ma brengt psychedelische poprock, vermengd met dance. Op papier een, weliswaar niet unieke, maar potentieel interessante combinatie. In de praktijk is dat het maar zelden. Enkel de sterke opener What Love, het pulserende Four en het gevoelige Did You Have To zijn noemenswaardig. Voor de rest klinkt het behoorlijk vlak, had er meer met het dance-element gedaan kunnen worden en vind ik de zanger ook geen geweldige stem hebben. Allicht is er op het tweede album ruimte voor verbetering, want ik hoor wel enige potentie, aan de andere kant is de kans ook vrij groot dat we deze band over 5 jaar collectief vergeten zijn. Deze krijgt 3*, vanwege de bovengenoemde nummers.

Life Round Here, geniaal nummer. Of anders Retrograde, Voyeur of To the Last.

Ik vind dit album veel sterker dan zijn vorige. Daar stonden maar drie echt goede nummers op (Limit to Your Love, I Never Learnt to Share en Wilhelm's Scream). Tuurlijk klinkt dit album nogal artyfarty en hipsterig; en op bepaalde punten zelfs zeikerig. Maar jongens, zet dit album op de koptelefoon en geniet van die prachtig subtiele productie en fijn verweven melodieën. En, zoals ik hierboven al zei, staan er gewoon een aantal ijzersterke nummers op. Ik verhoog naar 4,5*.

Een dagje thuiswerken als net nieuw werk van Radiohead én James Blake is uitgekomen, is natuurlijk geen verkeerde planning. Helaas valt die tweede voorlopig enigszins tegen. Na de progressie van het debuut naar het sterke Overgrown had ik op weer een dergelijk enerverende plaat gehoopt. The Colour in Anything is echter, zoals hierboven al regelmatig aangegeven, te lang en te weinig verrassend. Het geluid is uiteraard weer prima in orde, maar helaas word ik zelden naar het puntje van stoel getrokken, dat gebeurde eigenlijk alleen echt bij I Hope My Life en Noise Above Our Heads. Wie weet komt het nog. Voor nu 3,5*

Ik vind hem juist wel fijn, na Inheritors wijkt deze nog verder af van de elektronische sound en richting de freejazz en krautrock. Het is een mooie, evenwichtige plaat geworden, die over de gehele lengte blijft boeien. Wel staan er voorlopig nog geen echte uitschieters a la Renata of The Caterpillar's Intervention op. En als je hoopt op minimal techno a la zijn 00's-werk, kun je deze beter links laten liggen.

Ik luisterde ten tijde van de uitkomst van dit album vrij veel naar Arrow Classic Rock, en daar werd dit album nogal gehyped, vandaar dat ik het destijds ook heb geluisterd. Op dit album wijkt Joe Bonamassa een beetje af van zijn eerdere, pure bluesalbums. Dit album bevat een smeltkroes van diverse soorten Amerikaanse muziek, met name blues, americana en country, door Bonamassa voorzien van een flinke dosis gitaarpower. Het album opent met een cover van B.B. King, en daarna gaat het tempo er goed in met Travellin' South. Wat volgt is een zeer behoorlijk gitaaralbum, met als uitschieters Reconsider Baby, The River en de Blind Faith-cover Had to Cry Today. Echter wat ik een beetje heb met dit album, dat ik het halverwege een beetje heb gehad met het gitaarwerk, iets wat ik met eerder werk wat ik van hem ken, niet zo heb. Vandaar slechts 3,5*

Na al die jaren besloten deze ook te verhogen naar 5*, omdat ik concludeerde dat de enige reden waarom ik dat nog niet had gedaan is dat ik Closer nog net iets beter vind. Echter, dit is ook gewoon een mesterwerk. De kick-off met de inventieve drumloop in Disorder, die weer terugkomt in She's Lost Control en Interzone, die dreigende gitaren en natuurlijk de geweldige zang van Ian Curtis; een absolute blauwdruk voor de postpunk. Merk ook dat nummers, die mij voorheen minder aanspraken (zoals Wilderness en Day of the Lords), over de jaren heen zijn uitgegroeid tot favorieten.