Thin Walls is met afstand hun meest consistente album. Waar de voorgangers goede nummers afwisselden met matige, is hier alles raak. Hun eigen quasi-nonchalante stijl komt prominent naar voren, ook al wordt er muzikaal sterk gerefereerd aan bv. The Doors in I Looked for You, of Depeche Mode in Nightclub. Ik kijk al weer uit om hen live te zien, altijd een klein feestje.

Dev Hynes heeft duidelijk zijn muzikale huiswerk gedaan. Zowel in de zorgvuldig uitgedacht en fijngevijlde producties, als in de referenties naar vergeten artiesten van vroeger, zoals The Durutti Column en The Replacements. Tel daarbij op een aantal nummers die als muzikale honing het gehoor in glijden en een contingent aan hippe gastmuzikanten, en ik denk dat het veilig is om te zeggen dat dit album hoge ogen gaat gooien in allerlei jaarlijstjes.

Persoonlijk vind ik het album bij vlagen erg sterk (Somewhere in Between, Vivid Light, Westenberg), maar op andere momenten verslapt de aandacht bij mij toch wel, mede doordat er soms meer aandacht besteed lijkt aan de vorm dan aan de inhoud. Dat weerhoudt mij voorlopig nog van het geven van een hoger cijfer.

Collega Mjuman rept regelmatig over OLM (Ouwe Lullen-Muziek). Als er één recente plaat is, die aan die terminatie voldoet, is het Together Through Life wel. Maar de term Ouwe Lul doet één van de grootste artiesten van de afgelopen 50 jaar te weinig eer aan. Ik bedoel: jonge protestzanger, idool, stem van een generatie, gearriveerde vedette, oudere artiest op z'n retour, Dylan heeft alle stadia van een popartiest doorlopen. Inmiddels is hij aanbeland in het stadium van wijze oude man, en dat bevalt hem misschien zelf nog wel het best. In ieder geval klinkt deze plaat als eentje gemaakt door een oude man. Er wordt sterk teruggegrepen op de traditionele Amerikaanse stijlen (folk, blues, bluegrass, jazz en rockabilly) en van Dylan's veelbesproken stem is weinig meer over dan een onvast, monotoon gebrom. Toch heeft Dylan gewoon weer een behoorlijke plaat afgeleverd. Niks baanbrekends, maar gewoon 10 goede en redelijk gevarieerde composities. Zo is Life Is Hard een liefdesverklaring van een oude, door het leven getekende man aan zijn vrouw na 50 jaar huwelijk. My Wife's Home Town is een regelrechte blueskraker en tevens (voorlopig) het hoogtepunt van het album. In If You Ever Go to Houston doet Dylan een walsje, de heupen gaan los bij Shake Shake Mama en in de sterke afsluiter It's All Good wordt de wereld met ouderwets cynisme bekritiseerd: er gaat van alles fout, maar het is toch wel goed.
Al met al, zoals eerder gezegd, een behoorlijke plaat, die geen echte uitschieters kent en weinig vernieuwends brengt, maar wel gewoon weer lekker weg luistert. 3,5*

Grappig, toen ik dit een jaar geleden voor het eerst hoorde, had ik niet verwacht dat het zo'n hype zou worden. Ik vond het toen wel een aardig album en gaf 3,5*. Inmiddels zijn we een jaar verder en is er al meer dan 300x op gestemd, waar het me niet zo verbazen als dit album over een jaar 'gewoon' in de top 250 staat. En geheel niet onterecht. Waar de andere albums die ik in dit genre heb beluisterd, na een tijdje vaak gaan vervelen, blijft dit gewoon prachtig. Sterker nog, elke keer als ik dit album luister, wordt ik weer verliefd op een ander nummer. Zo is momenteel Blindsided favoriet, waar ik eerder helemaal weg was van Skinny Love, For Emma, Lump Sum, Re: stacks en The Wolves. Dit verdient gewoon 5*