stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Met recht een 'comeback' oftewel een nette terugkeer van deze Chameleons. Ik ben alleen (nog) niet helemaal overtuigd. De liedjes Free Me en Magnolia vind ik vooralsnog niet echt lekker klinken. De twee laatste liedjes en de opener zijn inderdaad de betere songs van deze Arctic Moon.

Enfin... ook ik ga hier nog wel eens een keertje goed over nadenken.

Mill On The Hill is een muzikale wandeling door het fictieve dorpje Melin Village en dit werkje vertelt het verhaal van een magische molen, die tot grote vreugde van de dorpsbewoners niet alleen een opvallende gele kleur heeft, maar ook muziek kan maken. Wanneer een projectontwikkelaar de molen dreigt te slopen voor een parkeerplaats, is het dorp in rep en roer, en dreigt er een definitief einde te komen aan de plaatselijke harmonie.

Het is een metafoor voor de teloorgang van de lokale cultuur en de onafhankelijke podia door de vercommercialisering. Het is slechts een van de vele metaforen die dit album rijk is. Liedjes als Fantastic Food en Vitamin D spelen weer met onderwerpen als overconsumptie en de absurditeit van het leven in het huidige, digitale tijdperk.

Dit kleurrijke debuutalbum van de groep Melin Melyn (letterlijk 'de gele molen' in het Welsh) uit Cardiff, bevat een flinke dosis humor en maatschappijkritiek verpakt in leuke psychedelische pop, rock en country melodietjes.

Mill On The Hill is een luisterrijk album dat je eigenlijk niet mag missen. Het is niet alleen het geluid en de sfeer, dat regelrecht uit de jaren zestig lijkt te zijn geplukt en herinneringen oproept, het is ook een ludiek ‘van alle tijden’ album dat tot nadenken aanzet.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Ik heb hem nèt ontdekt, deze Jonathan Hultén. Maar wat een schoonheid. In meerdere opzichten zelfs.

Chants from Another Place is het verrassende debuutalbum van Jonathan Hultén. Dit album klinkt nog wel een beetje alsof hij zoekende is. Of dat hij op z’n minst nog wat onzeker op de hoge hakjes staat. Het album betekende in ieder geval het veelbelovende begin van een bovenwereldse solocarrière.

Want Jonathan heeft zich niet alleen ontwikkeld tot een begenadigd liedjesschrijver, hij heeft zich een nog opvallender act aangemeten. Die flair had hij natuurlijk ook al in de death-metalband Tribulation. Maar het lijkt nu alsof hij uit een compleet andere wereld is ontsnapt. Met totaal andere muziek. Het is maar goed dat hij uit die metalband is gestapt en voor zichzelf is begonnen. Want deze Jonathan is ook nog eens gezegend met een mooie stem.

Het nieuwe album Eyes Of The Living Night uitbracht in januari van dit jaar is zelfs nog mooier. Weelderiger. Speelser ook. Ik ben daarom erg benieuwd wat de toekomst zal brengen.

Jonathan Hultén verdient in ieder geval een veel breder publiek.

Ja, leuk!

We knutselen vanaf nu gewoon onze eigen favoriete bandjes in elkaar met geluiden die op gitaren of een piano enzo lijken. Dit geluid moet echter zeker niet al te innoverend klinken. Dat schrikt namelijk af. En we laten - heel eenvoudig - Adobe Firefly ingenieuze, stijlvolle, hyperrealistische videoclips maken. En vervolgens zetten we simpelweg afschuwelijk knappe, holografische projecten neer op het grote podium. Scheelt toch weer personeel van vlees en bloed.

Ik zit (weer) in een tienerkamer waarin een door moeders opgemaakt bed staat. En een tafel en een stoel. Van nylon en van plastic. Het boek (nog van papier) 'Sentinel' met de fraaie illustraties van Syd Mead ligt opengeslagen voor mijn neus. Een zucht uit het verleden. Uit 1979 om precies te zijn.

Een duur, groot, plat beeldscherm prijkt aan de muur. Er hangen felgekleurde posters van popsterren rond dat ene bed. Dat zijn als vanzelfsprekend geen echte foto's, maar door gewetenloze copywriters, schreeuwerige opiniemakers en halfgare complotdenkers met behulp van het duistere “the world's most powerful engine for imagination and exploration Midjourney” in elkaar geknutselde, onwijs griezelig echte neppers. Die stoere pophelden, als ze al zouden bestaan, kunnen natuurlijk ook geen piano, gitaar of drums bespelen met die misvormde handjes. Maar, je hebt er wel een enorme kniesoor voor nodig die dáárop let.

En de gitaargeluiden komen natuurlijk allemaal uit enorme rijen apparaten vol knipperende lampjes die niet alleen de voorstelling te boven gaan, maar die ook een oceaan aan ‘schoon drinkwater' kosten. Maar ‘wat niet weet, wat niet deert’. Zelfs Syd Mead zou het betreuren dat we zo zijn afgegleden.

Natuurlijk heeft ‘kunstmatige intelligentie' zo zijn voordelen: niemand hoeft meer naar de (kunst)academie, naar het conservatorium of zelfs maar naar de lagere school. Of het kinderkoor, voor mijn part. Geen dure pretstudies meer en ook andere risicovolle hobby's zijn uit den boze. Geen oefenruimte nodig ook. Al die nutteloze gebouwen kunnen dan tot een- of tweepersoons studio’s zonder balkon worden omgebouwd.

Verkoop dus als de wiedeweerga je basgitaar, je microfoon, je schildersezel en/of je mooie systeemcamera. Want die dingen zijn dadelijk geen stuiver meer waard.

PS: Denk vooral zelf niet meer na en download vandaag nog de gratis ChatGPT-app en krijg overal en altijd antwoord op.

Ja, enig!