Vandaag stuitte ik weer op een album uit de wervelende jaren zeventig, waarvan vermoedelijk in ieder zichzelf respecterend huishouden wel een exemplaar aanwezig was. Het zijn de iconische platen van weleer, met de al even iconische hoezen. Ik kwam ze destijds werkelijk overal tegen.

En een van deze iconische albums is het eerste volledig uitgewerkte conceptalbum (en vierde studioalbum) van Electric Light Orchestra, geboren uit een verhaal dat Jeff Lynne schreef voordat er ook maar één noot op papier stond. Hier ontvouwt Electric Light Orchestra pas echt zijn symfonische vleugels: een wereld van diepgang en orkestrale pracht die van Eldorado mijn meest geliefde ELO-plaat maakt. Het voelt als één geheel, zonder zwakke schakels.

Soms betreur ik dat ik een deel van mijn platencollectie heb laten gaan. Die rode dansschoentjes in het groot, nu schitteren ze alleen nog maar in mijn dromen. Als een voorwerp waar je naar reikt maar nooit meer helemaal bij kunt komen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik had mezelf nog zo beloofd om het deze keer rustig aan te doen. Gewoon één album luisteren, kijken of het wat is, en door. Maar ja… net als bij eerdere ontdekkingen in de zware metalen ging ik uit nieuwsgierigheid verder spitten. En nu dwaal ik met nul gevoel voor richting, alweer kriskras door Amorphis-land.

Het begon allemaal heel onschuldig met Borderland. En voor ik het wist zat ik weer tot mijn oren in een voor mij hele vreemde discografie. De grootste schuldige: Tomi Joutsen. De man brult alsof hij een vulkaan toespreekt, maar op de een of andere manier werkt het voor mij nu wel en dat is een zeldzaamheid in metalland.

De band zelf doet er nog een schepje bovenop: strak spel, mooi geluid, melodieën waar je u tegen zegt. Maar net als bij Opeth en Katatonia weet ik nu al dat niet elk album zal bekoren. Het is ook een wereld waar je doorheen dwaalt, niet eentje die je even snel afvinkt. En het is nogal een flinke bak muziek. Ik ben waarschijnlijk weer maanden – misschien jaren – verder voordat ik weet welke Amorphis-plaat gezellig naast Borderland in de kast mag komen wonen.
Bovendien: voor een niet-fanatieke metalliefhebber is één Amorphis per dag, nee… liever per week, eigenlijk al genoeg takkeherrie om de buren te laten twijfelen over mijn mentale gesteldheid.

Maar goed, de kop is eraf. Want zonder enige waarschuwing vooraf gooit Under the Red Cloud nu ineens ook hoge ogen.

Ik ben alweer benieuwd naar de volgende Amorphis.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Een oranje-rode vuurbal scheurt met een bloedgang door de lucht en stort met een enorme knal neer op het aardoppervlak. De wereld knippert even met de ogen, en dan komt er nog een. Op de voorgrond slaan mensfiguurtjes in wilde paniek om zich heen; ze vallen bij bosjes, verstijfd van schrik op de brandende aarde. De lucht is akelig asgrauw, bijna zwart. De wereld heeft het nu definitief opgegeven. Het einde van de mensheid is nabij.

De hoezen van dit soort bands zijn zelden een oefening in tederheid. Vrolijkheid komt er al helemaal niet aan te pas en A Dark Poem Part II: Sanguis houdt die traditie fier in stand. De titel betekent immers letterlijk ‘bloed’. Toch valt het met dat vermeende onheil – althans in de muziek – reuze mee. Het geluid pendelt tussen progressieve rock, musical en metal. Het geheel doet cinematografisch aan: melodieus en zonder al te veel muzikaal geweld. De teksten zijn bovendien persoonlijker dan voorheen; ze gaan over familiebanden, oude wonden en het langzaam leren begrijpen van wat ooit pijn deed.

Het enige puntje van kritiek betreft de zang. Net als op het vorige album kleuren de vocalen – de meerstemmige partijen daargelaten – wat stijfjes bij de muziek. De instrumentale omlijsting daarentegen is bij vlagen indrukwekkend en technisch goed uitgewerkt.

Dark Poem Part II: Sanguis is met recht een waardige opvolger van A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia. En omdat dit nieuwe album stevig op zichzelf staat, hoef je het eerste deel niet per se te kennen om hiervan te kunnen genieten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst