Vandaag stuitte ik weer op een album uit de wervelende jaren zeventig, waarvan vermoedelijk in ieder zichzelf respecterend huishouden wel een exemplaar aanwezig was. Het zijn de iconische platen van weleer, met de al even iconische hoezen. Ik kwam ze destijds werkelijk overal tegen.

En een van deze iconische albums is het eerste volledig uitgewerkte conceptalbum (en vierde studioalbum) van Electric Light Orchestra, geboren uit een verhaal dat Jeff Lynne schreef voordat er ook maar één noot op papier stond. Hier ontvouwt Electric Light Orchestra pas echt zijn symfonische vleugels: een wereld van diepgang en orkestrale pracht die van Eldorado mijn meest geliefde ELO-plaat maakt. Het voelt als één geheel, zonder zwakke schakels.

Soms betreur ik dat ik een deel van mijn platencollectie heb laten gaan. Die rode dansschoentjes in het groot, nu schitteren ze alleen nog maar in mijn dromen. Als een voorwerp waar je naar reikt maar nooit meer helemaal bij kunt komen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik had mezelf nog zo beloofd om het deze keer rustig aan te doen. Gewoon één album luisteren, kijken of het wat is, en door. Maar ja… net als bij eerdere ontdekkingen in de zware metalen ging ik uit nieuwsgierigheid verder spitten. En nu dwaal ik met nul gevoel voor richting, alweer kriskras door Amorphis-land.

Het begon allemaal heel onschuldig met Borderland. En voor ik het wist zat ik weer tot mijn oren in een voor mij hele vreemde discografie. De grootste schuldige: Tomi Joutsen. De man brult alsof hij een vulkaan toespreekt, maar op de een of andere manier werkt het voor mij nu wel en dat is een zeldzaamheid in metalland.

De band zelf doet er nog een schepje bovenop: strak spel, mooi geluid, melodieën waar je u tegen zegt. Maar net als bij Opeth en Katatonia weet ik nu al dat niet elk album zal bekoren. Het is ook een wereld waar je doorheen dwaalt, niet eentje die je even snel afvinkt. En het is nogal een flinke bak muziek. Ik ben waarschijnlijk weer maanden – misschien jaren – verder voordat ik weet welke Amorphis-plaat gezellig naast Borderland in de kast mag komen wonen.
Bovendien: voor een niet-fanatieke metalliefhebber is één Amorphis per dag, nee… liever per week, eigenlijk al genoeg takkeherrie om de buren te laten twijfelen over mijn mentale gesteldheid.

Maar goed, de kop is eraf. Want zonder enige waarschuwing vooraf gooit Under the Red Cloud nu ineens ook hoge ogen.

Ik ben alweer benieuwd naar de volgende Amorphis.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Een oranje-rode vuurbal scheurt met een bloedgang door de lucht en stort met een enorme knal neer op het aardoppervlak. De wereld knippert even met de ogen, en dan komt er nog een. Op de voorgrond slaan mensfiguurtjes in wilde paniek om zich heen; ze vallen bij bosjes, verstijfd van schrik op de brandende aarde. De lucht is akelig asgrauw, bijna zwart. De wereld heeft het nu definitief opgegeven. Het einde van de mensheid is nabij.

De hoezen van dit soort bands zijn zelden een oefening in tederheid. Vrolijkheid komt er al helemaal niet aan te pas en A Dark Poem Part II: Sanguis houdt die traditie fier in stand. De titel betekent immers letterlijk ‘bloed’. Toch valt het met dat vermeende onheil – althans in de muziek – reuze mee. Het geluid pendelt tussen progressieve rock, musical en metal. Het geheel doet cinematografisch aan: melodieus en zonder al te veel muzikaal geweld. De teksten zijn bovendien persoonlijker dan voorheen; ze gaan over familiebanden, oude wonden en het langzaam leren begrijpen van wat ooit pijn deed.

Het enige puntje van kritiek betreft de zang. Net als op het vorige album kleuren de vocalen – de meerstemmige partijen daargelaten – wat stijfjes bij de muziek. De instrumentale omlijsting daarentegen is bij vlagen indrukwekkend en technisch goed uitgewerkt.

Dark Poem Part II: Sanguis is met recht een waardige opvolger van A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia. En omdat dit nieuwe album stevig op zichzelf staat, hoef je het eerste deel niet per se te kennen om hiervan te kunnen genieten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Knots & Chains is het debuutalbum van de Zwitserse post‑punkband Lone Assembly. Het is een donker en emotioneel geladen plaat waarin new wave – omlijst door een scherp post-punk randje – en gotische melancholie naadloos samenvloeien.

Het resultaat is een indrukwekkend en verrassend volwassen album, zowel qua productie als thematiek. En zanger Raphaël Bressler beschikt ook nog eens over een stem met een opvallend bereik: diep, expressief, soms somber, soms hoopvol. Je verwacht bijna dat hij halverwege in het Frans of Italiaans overgaat, zó mooi en sierlijk klinkt zijn stem bij deze muziek.

Ach, misschien is Raphaël wel een operazanger in wording? Of gewoon… iemand met een uitzonderlijk gevoel voor drama. Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, aan de vermeende gothic bombast ontbreekt vrijwel niets. Maar uiteindelijk draait het toch om de liedjes en die zijn bovengemiddeld sterk.

Het geluid van Lone Assembly wordt soms ook wel vergeleken met Editors, Depeche Mode, She Past Away en The Sisters of Mercy. Dus als je houdt van duistere elegantie, maar je niet wilt beperken tot de ‘usual suspects’, grijp dan nu je kans en ga dit nieuwe album beluisteren.

Rust vertelt het verhaal van een band die niet bang is stilletjes te verdwijnen. Maar ik hoop natuurlijk wel dat Marc en Co. nog even zullen blijven.

Toen de lichten in de kleine studio in Barcelona doofden, bleef alleen het zachte gezoem van een oude analoge synthesizer hangen. De heren van Darkways zaten in een halve cirkel, alsof ze in het flauwe maanlicht een ritueel waren begonnen. Hun vorige album – Resonance – had hen onverwacht naar de voorgrond van de Europese darkwave-scene gebracht, maar succes is nooit hun ware drijfveer geweest. Wat hen wél dreef, was het besef dat alles wat leeft ooit zal afbrokkelen. Dat elke herinnering, elke liefde, elke gebeurtenis langzaam bedekt raakt onder een laagje roest.

En hoe klinkt zo’n moment waarop iets ophoudt te bestaan, maar nog niet helemaal verdwenen is? Zoals plakboeken die steeds meer foto’s, krabbels en koffievlekken verzamelen; het zijn beelden die ook nooit helemaal uit je geheugen verdwijnen. Maar Rust gaat gelukkig niet alleen over herinneringen die verkleuren of vervagen, maar ook over wat zal blijven. Zoals schoonheid die zeker niet perfect hoeft te zijn. En over het accepteren dat niets eeuwig is en dat dit gewoon oké is.

Nee, Darkways zocht geen perfectie. Daarom klinkt het album rauw, ongepolijst, maar tegelijk verrassend dansbaar en melodieus. Juist die combinatie maakt het zo onweerstaanbaar. Je moet alleen even voorbij dat Spaanse accent durven luisteren.

(reactie op ander bericht)

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

De oude deur staat scheef in de verweerde muur. Je hoort het zachte kraken van hout dat eeuwen heeft gezwegen. Erachter ligt een veld dat gloeit in het laatste licht. De lucht ruikt naar regen. Het mooiste uur van de dag breekt aan: the blue hour.

The Devil’s Door is een album waar folklore, melancholie en cinematografische verbeelding in elkaar overvloeien. Het vormt het sluitstuk van een trilogie die begon met The Bone Carver en Mother of Pearl Moon. Voor dit album liet de band zich inspireren door oude filmfragmenten, olieverfschilderijen en volksverhalen. Daardoor voelt The Devil’s Door als een reeks scènes uit een oud Engels familiedrama: fragmentarisch, sfeervol en mysterieus. Het is muziek die beelden oproept zonder ze volledig prijs te geven.

(reactie op ander bericht)


…schreef ik ooit bij The Bone Carver.

Dit alles geldt natuurlijk ook voor The Devil’s Door. De prachtige, subtiele instrumentatie – waaronder bijdragen van violiste Catherine Graindorge – geeft het geheel een bijna filmische diepte waarin je heerlijk kunt verdwalen.

En wanneer de laatste klanken wegsterven, blijft er iets achter dat je niet onmiddellijk kunt benoemen. Maar het is ontegenzeggelijk weer zo’n wonderschone And Also The Trees‑plaat waar je telkens opnieuw naar terug wilt keren.