stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Er zijn artiesten naar wie je altijd uitkijkt en er zijn artiesten van wie je het liefst alles zou willen verzamelen. Dit zijn dan vooral artiesten die de schone kunst verstaan om – hartje zomer – de herfst aan te kondigen. Welnu, Mick Moss is daar een van. Het huidige weerbeeld sluit zich hier momenteel aardig bij aan.

Het duo Mick Moss (Antimatter) en Luís Fazendeiro (Painted Black) bracht in 2014 het album Under The Same Sky uit onder de naam Sleeping Pulse. Het bleek de start van een lange adempauze, maar na twaalf jaar is de stilte eindelijk doorbroken.

Van Antimatter weten we dat Mick Moss zwaar melancholische, sfeervolle muziek maakt die zich begeeft op het snijvlak van progressieve rock en postrock. De muziek op Dreams & Limitations leunt eveneens zwaar op al dan niet akoestische gitaren, elektronica, piano en strijkers. Binnen het duo Moss en Fazendeiro is de rolverdeling wel anders: Fazendeiro componeert alle muziek, terwijl Moss zich volledig richt op zang en diepgaande, emotionele songteksten. Sommigen spreken van een huwelijk tussen de melancholie uit de groene valleien van Noord-Engeland (Mick Moss) en het eeuwige verlangen van de Portugese Fado (Luís Fazendeiro). Maar afgezien van het gebruik van delicate fluitmelodieën, verschilt het geluid van Sleeping Pulse niet wezenlijk van dat van Antimatter. De stem van Mick Moss is namelijk zo kenmerkend en zo allesbepalend, dat het voor mij nauwelijks uitmaakt wie de overige muzikanten zijn.

De samenwerking tussen Mick Moss en Luís Fazendeiro voelt wellicht iets meer aan als een alchemistisch ritueel. Het gitaarspel van Fazendeiro weeft de ene keer dunne zilveren draden door de zwoele zomeravond en op een ander moment klinken de gitaren weer zo scherp als de randen van een maanverlichte rots. Mick Moss is hier het orakel dat de luisteraar tijdens een reis zonder eindbestemming intensief begeleidt en hardop fluistert over verlaten steden, afbrokkelende relatiemuren en innerlijke, onherbergzame vlaktes die de stille kracht van menselijke kwetsbaarheid weerspiegelen.

Kort en bondig:

Sleeping Pulse levert met Dreams & Limitations weer een fraai album af dat melancholie tot kunstvorm verheft. De synergie tussen het filmische instrumentarium van Luís Fazendeiro en de bezielde stem van Mick Moss grijpt je heel geniepig bij de keel en laat niet meer los.

Ja, het was even wachten, maar dan heb je ook wat…

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is geen fata morgana. En het is ook geen ‘ghost town’ ergens in ‘the middle of nowhere’. Dit is House of Mirrors, een fonkelnieuw album. En hier waart nog altijd de geest van All Them Witches rond zoals ze was: rusteloos, ruw en stoffig.

House of Mirrors suggereert een wereld van reflecties, hervormingen en zelfonderzoek, passend bij een band die – na het bijna uiteenvallen – opnieuw moest bepalen wie ze was. Het zevende studioalbum van All Them Witches – hun eerste plaat sinds Nothing as the Ideal uit 2020 – markeert echter een frisse start na een turbulente periode, inclusief het vertrek van drummer Robby Staebler. Maar de band begon desondanks alles aan een nieuw hoofdstuk met drummer en vriend Christian Powers. In interviews benadrukken de bandleden dan ook dat het samenspel tussen instrumenten en de diverse persoonlijkheden de kern vormt van dit album.

House of Mirrors lijkt nog steeds een beetje op een verlaten spiegelzaal in een gortdroge woestijn, waarin elk detail terugkaatst en versterkt wordt. Maar voor het eerst in jaren vallen al die reflecties prachtig samen: dit is wie ze nu zijn. Na vijf jaar radiostilte klinkt de band hechter dan ooit en met een geluid dat tegelijkertijd vertrouwd aanvoelt.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Bruce blijft Bruce

Al vanaf de eerste noten van de voorgangers All This Will Be Yours en Luminescence wist Bruce Soord mij zijn wereld in te trekken. Niet zozeer vanwege zijn vocale acrobatiek, maar destemeer vanwege zijn compositorische fijnzinnigheid, de warme sfeer en de ogenschijnlijk eenvoudige, doch schitterende liedjes. De kenmerkende, gelaagde productie kennen we natuurlijk allemaal wel van The Pineapple Thief, de band waarin hij normaal gesproken zingt en gitaar speelt. Vandaag is het echter de beurt aan zijn kakelverse, vierde soloplaat: Ghosts in the Park.

Deze liedjes, ontstaan in een periode van diep persoonlijk verlies, behoren zonder twijfel tot zijn meest kwetsbare creaties tot nu toe. En dat hoor je onmiddellijk terug in de muziek. Maar is het niet een beetje jammer dat het prachtige openingsnummer Concepcion alweer voorbij is voordat je goed en wel in je luie stoel zit? Vervolgens komen de singles aan de beurt, waaronder het breekbare Pillars. Deze liedjes bliezen mij – eerlijk gezegd – niet direct omver, maar binnen het grotere geheel blijken dit toch erg mooie Bruce-songs te zijn.

Maar zoals altijd moet een Bruce-album openbloeien, want dat is zijn grootste stille kracht. Wie singer-songwriter Bruce Soord nog niet kent, valt waarschijnlijk niet meteen als een blok voor zijn muziek. Bruce is namelijk een sluipende charmeur, geen stormram. Verwacht dus geen opwindende, ruig rockende of experimentele fratsen die je speakers laten roken en je hartslag doen ontsporen. Integendeel. De schoonheid – puur en oprecht – zit in de intense verstilling. Immers, Bruce blijft Bruce: de meester van het fraaie detail, minder is meer, én van melodieën met een subtiel prog-randje die langzaam onder de huid kruipen. De fenomenale afsluiter Ghosts in the Park brengt me zelfs terug naar het What We Have Sown-tijdperk van The Pineapple Thief, maar dan in een dromerige pastelvariant. En natuurlijk duurt ook dit nummer weer veel te kort.

Kortom, Bruce blijft Bruce.

Gelukkig wel...

Voorlopige favorieten: Day of Wrath, Ghosts in the Park.

Nabrander: Ghosts In The Park (Deluxe) besteld... zucht!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

In Times of Dragons is een album dat zelfs de eeuwige Tori-twijfelaar Alicia over de streep heeft getrokken. Voor wie haar alleen kende als een ‘icoon op afstand’, wordt het vanaf de eerste noten van Shush duidelijk hoe mooi en meeslepend In Times of Dragons is geworden. En dat is niet 'ondanks', maar juist ‘mede dankzij’ haar stem, die met de jaren hoorbaar lager klinkt. Haar geluid is nu meer ‘geaard’ en ‘doorleefd emotioneel geladen’. Voor mij luistert haar muziek daardoor een stuk aangenamer weg.

Het lijkt nu wel alsof Tori Alicia ‘dwingt’ om een Amos plaat eindelijk eens een keer in zijn geheel te beluisteren.

Welnu, dat laatste is haar vandaag gelukt. Chapeau!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Hoe Amorphis de tijd splijt

In de doodstille huiskamer klinkt het alsof ze door een scheur in de tijd naar binnen zijn gevallen. Vergeten maar nooit verdwenen, laten de mannen van Amorphis plotseling ijzingwekkende stemmen door de speakers rollen.

Het is bewonderenswaardig hoe de band, als een stel mythische wevers, draden van melancholie en agressie tot een veelkleurig tapijt weet te knopen. Ook op Eclipse doet de klank van de zware vocalen er blijkbaar minder toe dan hun rol. Deze stemmen zijn immers organisch verweven in het grotere geheel en weten precies wanneer ze vuur moeten spuwen en wanneer ze water moeten laten stromen.

Natuurlijk vormt de songwriting het fundament. Een goede mix van progressieve metal, folkelementen en sfeervolle tussenstukjes – inclusief de karakteristieke keyboards - is precies waar het hart sneller van gaat kloppen. Amorphis slaagt er bovendien in om venijn in een aanstekelijke popsong met een ruig randje te hijsen. Dat alles op zijn plek valt, komt niet in de laatste plaats door de komst van Tomi Joutsen. Alles valt of staat immers bij de zanger. Hij is de ware held die zowel in beeld als geluid het volledige verhaal van Kullervo kan dragen.

Het ziet ernaar uit dat Väinämöinen eindelijk zijn boodschapper heeft gestuurd.

Mooi album!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Skyforger draait volledig om Ilmarinen, de smid die in de Finse mythologie de Sampo smeedt, een magisch object dat voorspoed brengt. Maar Ilmarinen is niet zomaar een ambachtsman; hij is de schepper van de hemelkoepel. Vaak afgebeeld als een molen, kan dit object uit het niets graan, zout en goud malen, wat de eigenaar eeuwige rijkdom en geluk zal brengen. En natuurlijk… hele mooie muziek.

En zo geschiedde. Elke noot is een vonk, elke frase is een hamerklap die een oud verhaal opnieuw vormgeeft. Er wordt zelfs beweerd dat Tomi niet reist als een gewoon mens. In een wereld waar de wind vergeten namen fluistert en waar de meren schitteren in het maanlicht, kent hij dan ook elke geest bij de voornaam. En waar hij ook verschijnt, hij zal niemand ontzien. Maar de eeuwenoude boom is zijn favoriet. Als je geluk hebt, zie je hem daar.

Wacht… ik zet de hoes even tegen de muur.

En het wonderlijke is: zodra hij een simpele woonkamer binnenstapt, gebeurt precies hetzelfde. De geesten van de meren en wouden moeten hem welhaast zijn gevolgd om zich daarna in alle hoeken en gaten van de kamer te nestelen. Ze willen natuurlijk ruimte maken voor het aambeeld van Ilmarinen. Ik heb ze wel door.

Maar we mogen de mythische kring rondom Tomi én de muzikale raad van de Wijze Ouden zeker niet vergeten te vermelden. Esa Holopainen en Tomi Koivusaari slaan elk met hun eigen unieke en elementaire kracht op het gloeiende metaal. De één melodieus en helder, de ander donker en ruw. En terwijl Niclas Etelävuori de diepte van de meren laat resoneren, doet Santeri Kallio de melodieën oplichten als vrolijke vuurvliegjes. Last but not least, Jan Rechberger is de immer aanwezige tijdbewaker en heer en meester van de snelle tempowisselingen. Zijn ritmes lijken wel een beetje op de voetstappen van de entiteiten die hier al een tijdje rondwaren. De geluiden die ik soms op zolder hoor, liegen er in elk geval niet om.

Maar wat een opener. Wat een passie. Wat een schoonheid. En niet alleen Sampo is ijzersterk, ook de andere liedjes op Skyforger variëren van fascinerend tot adembenemend. De plaat heeft hier en daar zelfs een Katatonia-vibe.

Ja, zo hoor ik Amorphis het liefst.

stem geplaatst

Het was te verwachten. Ik ben niet gecharmeerd van de oude Amorphis. Op een enkel leuk detail na, glijdt Tales from the Thousand Lakes keurig langs mij heen. De muziek klinkt zelfs minder bruut dan ik vreesde, maar dat maakt het voor mij niet boeiender. Het gitaarspel is prima, maar de melodieuze vondsten zijn nog schaars en de zang… eh… brulpartijen maken al helemaal geen indruk. Kortom: de plantjes zijn dit keer netjes op de vensterbank blijven staan.

My Kantele is het enige nummer dat moeiteloos overeind blijft. De akoestische versie is zelfs betoverend, de elektrische onverwacht charmant en de titelsong doet exact wat hij moet doen: raken. Verder sleept Elegy zich met veel goede wil naar de finish. Alsof de band hoopt dat ik niet merk hoe weinig indruk de plaat maakt. Een plekje naast Borderland, Queen of Time of Halo zit er dus voorlopig niet in. Daar kom je alleen tussen als je iets achterlaat dat blijft hangen. Elegy presenteert zich nu nog vooral als een schetsboek vol goede bedoelingen. Mooi qua contouren, maar nog te ijl om een eigen schaduw te werpen.