stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

In het koele, melancholieke geluid op het nieuwe album Future Echoes klinkt het gitaarspel alsof de snaren niet worden aangeslagen, maar heel subtiel vanachter de horizon naar je toe worden getrokken. Het zijn echo’s waarin verleden en toekomst elkaar even aanraken. En Pedro Code is de man met de mooie baritonstem die er gracieus over- en doorheen zweeft en vertelt wat er achter al die echo’s schuilgaat. Zijn zang heeft zo’n zachte, donkere glans die zelfs enigszins vertraagd lijkt te reageren op de tonen van de muziek, terwijl de galm subtiel en de emotie ingehouden is gebleven. Maar er zit ook iets troostrijks in Future Echoes, zelfs wanneer de tekst naar het duister overhelt. Het resultaat is ontzettend fijne ‘dark wave’ die nog lang nagloeit.

En ja, het lijkt ontzettend veel op het aloude typische, donkere post-punkgeluid van IAMTHESHADOW, de band van Pedro Code: helder, melodieus, maar altijd met een donkere schaduw achter zich aan slepend.

Om kort te gaan: op Future Echoes creëren Antipole, het muzikale project van de Noorse gitarist Karl Morten Dahl en Pedro Code, frontman en zanger van de Portugese darkwave- en post-punkband IAMTHESHADOW, een sfeer die niet alleen aangenaam nostalgisch klinkt, maar vooral op een licht onheilspellende manier tijdloos is. De fundamenten voor de samenwerking werden al gelegd in 2019 tijdens het Cold Transmission Festival. De nummers zijn grotendeels in 2025 uitgewisseld, waarbij Dahl de melodieën stuurde en Pedro de zang, de teksten en de productie verzorgde.

Ja, dit is heel mooi!

In 2020 verscheen het nummer Transition II als onderdeel van de bonus-cd van het album Through Shaded Woods.

De 2026-versie is uitgebracht als een op zichzelf staande, vernieuwde uitgave. De muziek is volledig herzien met nieuwe remixes. In plaats van alleen die ene lange track bevat de release nu een tracklist met geremixte versies van Hylophobia en Vyraj, de nieuwe compositie Realm Of The Weeping Willows en een ingekorte, compactere versie van het titelnummer. Deze versie klinkt voller en ook iets steviger. Ik beschouw dit album echter zelf niet als een volwaardig nieuw Lunatic Soul-album, maar meer als een overgang naar de nieuwe situatie.

Hoewel Riverside (de bandnaam bestaat formeel nog) nooit officieel is opgedoekt en de discussies daarover een open einde suggereren, lijkt de toekomst van de band na het vertrek van Mariusz Duda uiterst onzeker. Duda heeft de band nooit officieel opgeheven; hij heeft alleen zijn persoonlijke vertrek aangekondigd.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Haircut 100 of Haircut One Hundred, zoals het altijd in die sierlijke krulletters op die vroege jaren 80-hoezen stond, was het sympathieke broertje van de grote namen uit de ‘new romantic’- en ‘new wave’-scene. Ze maakten leuke dansbare muziek, maar dan zonder de dramatiek van Spandau Ballet, met minder conceptuele ernst dan Heaven 17 en zonder de glitter van ABC. Met onvergetelijke, vrolijke hits zoals Love Plus One, Favourite Shirts (Boy Meets Girl) en Fantastic Day lieten ze in 1982 horen wat ze in hun mars hadden. Juist daardoor hadden ze iets ontwapenends en straalden ze een zonnige lichtvoetigheid uit die je meteen in een goed humeur bracht.

De new wave van toen was een bont gezelschap: het liep van sombere postpunk tot dansbare funk, en van kille synths tot warme blazers. Haircut One Hundred zat precies in dat hoekje waar de zon altijd scheen, waar de bas huppelde en waar de gitaren als frisgewassen wasgoed aan de lijn wapperden.

En nu zijn ze weer helemaal terug met Boxing the Compass. Dit is echter geen nostalgische reünieplaat, maar een verrassend frisse, vrolijke en eigentijdse update van hun oude formule. De bandleden zijn ouder en de kapsels zitten wat minder strak in de lak, maar de energie is er nog steeds. De muziek is heerlijk zomers en lichtvoetig, alsof ze een verloren hoofdstuk uit 1983 hebben opgeduikeld en opnieuw hebben ingekleurd.

De hoes verdient zelfs een aparte vermelding. Het is een prachtige foto in zomers rood, stijlvol en warm, met heren van middelbare leeftijd die er gewoon… goed uitzien. Er is geen sprake van geforceerde jeugdigheid of een ironische knipoog, maar het toont een soort rustige waardigheid die je nog maar zelden ziet. Waarom zien we zulke hoezen niet vaker? Misschien omdat de muziekindustrie nog steeds doet alsof alleen twintigers op foto’s mogen staan? Maar Haircut One Hundred bewijst dat charme geen houdbaarheidsdatum heeft. Integendeel.

Boxing the Compass voelt daardoor als een kleine triomf. Het is het geluid van een band die zichzelf niet opnieuw hoeft uit te vinden, maar gewoon mag klinken als zichzelf, alleen met meer levenservaring, meer warmte en nog meer zon in de mix.

Jawel! Dit wordt mijn ultieme zomerplaat.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Er zijn artiesten naar wie je altijd uitkijkt en er zijn artiesten van wie je het liefst alles zou willen verzamelen. Dit zijn dan vooral artiesten die de schone kunst verstaan om – hartje zomer – de herfst aan te kondigen. Welnu, Mick Moss is daar een van. Het huidige weerbeeld sluit zich hier momenteel aardig bij aan.

Het duo Mick Moss (Antimatter) en Luís Fazendeiro (Painted Black) bracht in 2014 het album Under The Same Sky uit onder de naam Sleeping Pulse. Het bleek de start van een lange adempauze, maar na twaalf jaar is de stilte eindelijk doorbroken.

Van Antimatter weten we dat Mick Moss zwaar melancholische, sfeervolle muziek maakt die zich begeeft op het snijvlak van progressieve rock en postrock. De muziek op Dreams & Limitations leunt eveneens zwaar op al dan niet akoestische gitaren, elektronica, piano en strijkers. Binnen het duo Moss en Fazendeiro is de rolverdeling wel anders: Fazendeiro componeert alle muziek, terwijl Moss zich volledig richt op zang en diepgaande, emotionele songteksten. Sommigen spreken van een huwelijk tussen de melancholie uit de groene valleien van Noord-Engeland (Mick Moss) en het eeuwige verlangen van de Portugese Fado (Luís Fazendeiro). Maar afgezien van het gebruik van delicate fluitmelodieën, verschilt het geluid van Sleeping Pulse niet wezenlijk van dat van Antimatter. De stem van Mick Moss is namelijk zo kenmerkend en zo allesbepalend, dat het voor mij nauwelijks uitmaakt wie de overige muzikanten zijn.

De samenwerking tussen Mick Moss en Luís Fazendeiro voelt wellicht iets meer aan als een alchemistisch ritueel. Het gitaarspel van Fazendeiro weeft de ene keer dunne zilveren draden door de zwoele zomeravond en op een ander moment klinken de gitaren weer zo scherp als de randen van een maanverlichte rots. Mick Moss is hier het orakel dat de luisteraar tijdens een reis zonder eindbestemming intensief begeleidt en hardop fluistert over verlaten steden, afbrokkelende relatiemuren en innerlijke, onherbergzame vlaktes die de stille kracht van menselijke kwetsbaarheid weerspiegelen.

Kort en bondig:

Sleeping Pulse levert met Dreams & Limitations weer een fraai album af dat melancholie tot kunstvorm verheft. De synergie tussen het filmische instrumentarium van Luís Fazendeiro en de bezielde stem van Mick Moss grijpt je heel geniepig bij de keel en laat niet meer los.

Ja, het was even wachten, maar dan heb je ook wat…

stem geplaatst

Dit is geen fata morgana. En het is ook geen ‘ghost town’ ergens in ‘the middle of nowhere’. Dit is House of Mirrors, een fonkelnieuw album. En hier waart nog altijd de geest van All Them Witches rond zoals ze was: rusteloos, ruw en stoffig.

House of Mirrors suggereert een wereld van reflecties, hervormingen en zelfonderzoek, passend bij een band die – na het bijna uiteenvallen – opnieuw moest bepalen wie ze was. Het zevende studioalbum van All Them Witches – hun eerste plaat sinds Nothing as the Ideal uit 2020 – markeert echter een frisse start na een turbulente periode, inclusief het vertrek van drummer Robby Staebler. Maar de band begon desondanks alles aan een nieuw hoofdstuk met drummer en vriend Christian Powers. In interviews benadrukken de bandleden dan ook dat het samenspel tussen instrumenten en de diverse persoonlijkheden de kern vormt van dit album.

House of Mirrors lijkt nog steeds een beetje op een verlaten spiegelzaal in een gortdroge woestijn, waarin elk detail terugkaatst en versterkt wordt. Maar voor het eerst in jaren vallen al die reflecties prachtig samen: dit is wie ze nu zijn. Na vijf jaar radiostilte klinkt de band hechter dan ooit en met een geluid dat tegelijkertijd vertrouwd aanvoelt.