stem geplaatst

Rust vertelt het verhaal van een band die niet bang is stilletjes te verdwijnen. Maar ik hoop natuurlijk wel dat Marc en Co. nog even zullen blijven.

Toen de lichten in de kleine studio in Barcelona doofden, bleef alleen het zachte gezoem van een oude analoge synthesizer hangen. De heren van Darkways zaten in een halve cirkel, alsof ze in het flauwe maanlicht een ritueel waren begonnen. Hun vorige album – Resonance – had hen onverwacht naar de voorgrond van de Europese darkwave-scene gebracht, maar succes is nooit hun ware drijfveer geweest. Wat hen wél dreef, was het besef dat alles wat leeft ooit zal afbrokkelen. Dat elke herinnering, elke liefde, elke gebeurtenis langzaam bedekt raakt onder een laagje roest.

En hoe klinkt zo’n moment waarop iets ophoudt te bestaan, maar nog niet helemaal verdwenen is? Zoals plakboeken die steeds meer foto’s, krabbels en koffievlekken verzamelen; het zijn beelden die ook nooit helemaal uit je geheugen verdwijnen. Maar Rust gaat gelukkig niet alleen over herinneringen die verkleuren of vervagen, maar ook over wat zal blijven. Zoals schoonheid die zeker niet perfect hoeft te zijn. En over het accepteren dat niets eeuwig is en dat dit gewoon oké is.

Nee, Darkways zocht geen perfectie. Daarom klinkt het album rauw, ongepolijst, maar tegelijk verrassend dansbaar en melodieus. Juist die combinatie maakt het zo onweerstaanbaar. Je moet alleen even voorbij dat Spaanse accent durven luisteren.

(reactie op ander bericht)

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

De oude deur staat scheef in de verweerde muur. Je hoort het zachte kraken van hout dat eeuwen heeft gezwegen. Erachter ligt een veld dat gloeit in het laatste licht. De lucht ruikt naar regen. Het mooiste uur van de dag breekt aan: the blue hour.

The Devil’s Door is een album waar folklore, melancholie en cinematografische verbeelding in elkaar overvloeien. Het vormt het sluitstuk van een trilogie die begon met The Bone Carver en Mother of Pearl Moon. Voor dit album liet de band zich inspireren door oude filmfragmenten, olieverfschilderijen en volksverhalen. Daardoor voelt The Devil’s Door als een reeks scènes uit een oud Engels familiedrama: fragmentarisch, sfeervol en mysterieus. Het is muziek die beelden oproept zonder ze volledig prijs te geven.

(reactie op ander bericht)


…schreef ik ooit bij The Bone Carver.

Dit alles geldt natuurlijk ook voor The Devil’s Door. De prachtige, subtiele instrumentatie – waaronder bijdragen van violiste Catherine Graindorge – geeft het geheel een bijna filmische diepte waarin je heerlijk kunt verdwalen.

En wanneer de laatste klanken wegsterven, blijft er iets achter dat je niet onmiddellijk kunt benoemen. Maar het is ontegenzeggelijk weer zo’n wonderschone And Also The Trees‑plaat waar je telkens opnieuw naar terug wilt keren.

Zanger en frontman Ashley moet haast wel uit een duister ritueel zijn ontsnapt. Het album gloeit zo donker dat de taferelen in dit beruchte schaduwtheater vanzelf opdoemen en - voordat je het in de gaten hebt - word je een wereld ingeloodst waar gitaren als dikke rookpluimen langs muren schuren om daarna als grimmige entiteiten uit de lommerte te glibberen. Bereid je daarom maar goed voor op de tocht door een grensgebied waar het licht zeldzaam is en waar de tijd voortdurend lijkt te aarzelen je weer vrij te laten.

Rapture is het nieuwe studioalbum van de Oostenrijkse gothic-/postpunkband Whispers in the Shadow. Het album duikt diep in thema’s als religie, liefde, dood en spiritualiteit, verpakt in een spannende, mysterieuze cocktail van gothic rock en postpunk. En zonder hun roots te verliezen durft dit illustere gezelschap toch ook weer nieuwe muzikale wegen te bewandelen. Maar bovenal hoor je dat de band uit Wenen dertig jaar ervaring heeft - en hoe fijn is dat - de heren klinken nog lang niet uitgeblust.

Luister maar naar Endure of Origin Story en huiver…

stem geplaatst

Bam! Voor het eerst sinds 2017 ligt er weer een nieuwe U2 op tafel. Eindelijk. Dit past natuurlijk perfect bij een band die graag speelt met symboliek en timing. Ze omschrijven het zelf als “six postcards from the present… wish we weren’t here”. Vijf nieuwe nummers en een gedicht, geïnspireerd door waargebeurde verhalen over slachtoffers van gruwelijk geweld en onderdrukking. Ik hoor in deze klanken de echo’s uit hun meest iconische jaren.

Ik ben benieuwd naar de documentaire van Ilya Mikhaylus.

Je hebt artiesten die bij elke zucht onmiddellijk en wekenlang boven in de rotatielijsten staan, en je hebt bands die zelden of nooit commentaar krijgen. En die maanden later nog maar zeven - nu acht - stemmen hebben. Zijn de laatstgenoemde bands dan zo slecht? Of vallen ze simpelweg niet op.

Black Swan Lane valt inderdaad niet op. Dat blijkt wel. Ze maken natuurlijk ook geen opzienbarende of vernieuwende muziek. Ze klinken zelfs een beetje ouderwets. En ze hebben een zanger die niet vals zingt. Dat is ook al zo suf. En het rockt zelden.

Maar de stijl is heel herkenbaar Black Swan Lane. Het geluid is melancholisch, melodieus en licht nostalgisch, met invloeden uit de postpunk en dreampop. Alsof ze rechtstreeks uit een parallel universum komen waar Madrugada en The Church elkaar zacht omarmen.

Kortom, Black Swan Lane maakt muziek voor mensen die liever verdwalen in de schemering dan dansen onder een stroboscoop.

Prachtig!

Woodcut is zo’n album waarvan de band trots vermeldt dat het hun eerste echte conceptplaat is. Alsof de vorige werkstukken vrijblijvende potloodkrabbels waren. Het verhaal draait om een kunstenaar die worstelt met inspiratie. Iets waar Big Big Train zelf geen last van heeft met een speelduur van ruim een uur. Daarnaast lijkt de band eerder te vertrouwen op hun onmiskenbare muzikaliteit om een bepaalde sfeer neer te zetten dan op hun evenzeer aanwezige talent om liedjes te schrijven.

Maar eerlijk is eerlijk. Het geluid is keurig netjes verzorgd en heel erg Big Big Train. Precies wat je verwacht van een band die Woodcut een spannende titel vindt. En dat heeft zo z’n charme. Maar in de praktijk heb je toch al snel het idee naar een museumgids te luisteren die nét iets te enthousiast en nét iets te lang blijft klessebessen over houtsnijkunst.

In Verses is geen album dat zich onmiddellijk aan je vastklampt. Het sluipt eerst als een donkere schaduw langs de randen van je aandacht, geduldig wachtend totdat je opnieuw op het knopje ‘play’ drukt. Pas na meerdere luisterbeurten ontvouwt Karnivool zich als een hongerig beest dat eindelijk zijn kans grijpt.

Dit progressieve kunstwerk, vol complexe ritmes, sfeervolle arrangementen, zware gitaren en dromerige passages, bezit de gelaagdheid van een zorgvuldig opgebouwd schilderij. Ondanks de lange radiostilte – of misschien juist daardoor – schildert Karnivool een moderne voorstelling op canvas die niet alleen intrigeert, maar door zijn minutieuze details ook overtuigt. De zangpartijen en de massieve begeleiding contrasteren krachtig, maar vloeien tegelijkertijd naadloos in elkaar over. Bovendien bevat het album een enorme variatie in ruimtelijkheid, stijl en tempo. Het nummer Drone is daar een prachtig voorbeeld van: strak en hypnotiserend, terwijl andere nummers weer het meer traditionele pad van sierlijke progressieve rock/metal structuren bewandelen.

Toch blijft er een ‘maar’ hangen. De productie wordt door sommigen als fenomenaal bestempeld, maar voor mij is deze Karnivool op bepaalde momenten niet plezierig om naar te luisteren. Waar dat nu precies aan ligt? Geen idee. Eén ding (eigenlijk twee) weet ik wel: als de zanger nét wat meer ‘power’ (of warmte) in zijn stem had kunnen leggen en de muzikale omlijsting (met name de gitaren) minder rommelig en scherp oftewel minder overstuurd hadden geklonken, dan had dit werkstuk zonder twijfel de volle mep kunnen opeisen.

Donker, koud en zwart‑wit. Behalve dat ene achterlicht dat fel rood knippert. Een stem – zwaar en vlak – stijgt op uit de voegen van de bevroren straattegels. Maar de beste man zingt niets dat je niet goed zou kunnen volgen. De camera zoomt langzaam uit. Een soundtrack dient zich aan. Je herkent het onmiddellijk. Het is de nieuwe IST IST die door de huiskamer snijdt. Wat gaat het worden? Loopt de relatie stuk of blijven we vrienden? Ik hou de adem in.

Jawel! Dit is DAGGER! IST IST op z’n scherpst: duister en recht voor z’n raap. De band houdt vast aan de koele baritonstem en het typische basgeluid en gooit er nog wat meer sfeer tegenaan. De nummers lijken dit keer te zijn ontworpen om elkaar snel op te volgen. Alsof je door de kamers van hetzelfde gebouw rent: elk nummer heeft een andere temperatuur, maar het is nog steeds dezelfde architectuur. De liedjes lijken daardoor op korte, felle flitsen in een film zonder overbodige scènes. Daarbij blijven de heren hun postpunk‑wortels trouw – vind ik fijn – maar ze durven ook meer emotionele helderheid te tonen. Alsof ze hun eigen muren verder willen openbreken.

Of ik de liedjes op DAGGER beter vind dan het vorige werk? Dat valt nog wel te bezien. Het album is immers net verschenen. Maar onder hun ogenschijnlijk ‘simpele’ post‑post‑postpunk‑aanpak gaan vaak de leukste melodietjes schuil.

Het duurt alleen even voordat ze ontdooien.

Wie een bijzondere versie maakt van een van de mooiste The Sound liedjes, heeft mijn sympathie. Maar wie daarna het nummer Wrong van Depeche Mode als tweede cover neerzet, trekt die sympathie toch weer een stukje naar beneden.
En lijkt Madre Nera niet verdacht veel op een liedje van U2? Of is het een ode aan de beroemde band uit Ierland? Dat kan natuurlijk ook.

Voor wie Kirlian Camera nog niet kent:

Kirlian Camera is een invloedrijke Italiaanse formatie die sinds 1980 ronddwaalt in de alternatieve elektronische onderwereld. De groep staat bekend om een duistere, atmosferische signatuur die moeiteloos laveert tussen darkwave, synthpop, industrial en neofolk.

De bandnaam verwijst naar de Kirlian-camera, een apparaat dat elektrische ontladingen vastlegt, een techniek die vaak wordt omgeven door het mystieke idee van 'aura’s'.

In de jaren ’80 begon de band met een meer toegankelijke synthpop benadering met nummers als Blue Room, maar gaandeweg evolueerde het geluid naar een experimentele mengvorm van elektronica en duistere rock.

Op dit moment werkt Kirlian Camera aan een trilogie, waarvan de eerste twee delen: Cold Pills (Scarlet Gate of Toxic Daybreak, 2021) en Radio Signals for the Dying inmiddels het daglicht hebben gezien.

Of beter: ...inmiddels het schemerlicht hebben gezien.