stem geplaatst

Rust vertelt het verhaal van een band die niet bang is stilletjes te verdwijnen. Maar ik hoop natuurlijk wel dat Marc en Co. nog even zullen blijven.

Toen de lichten in de kleine studio in Barcelona doofden, bleef alleen het zachte gezoem van een oude analoge synthesizer hangen. De heren van Darkways zaten in een halve cirkel, alsof ze in het flauwe maanlicht een ritueel waren begonnen. Hun vorige album – Resonance – had hen onverwacht naar de voorgrond van de Europese darkwave-scene gebracht, maar succes is nooit hun ware drijfveer geweest. Wat hen wél dreef, was het besef dat alles wat leeft ooit zal afbrokkelen. Dat elke herinnering, elke liefde, elke gebeurtenis langzaam bedekt raakt onder een laagje roest.

En hoe klinkt zo’n moment waarop iets ophoudt te bestaan, maar nog niet helemaal verdwenen is? Zoals plakboeken die steeds meer foto’s, krabbels en koffievlekken verzamelen; het zijn beelden die ook nooit helemaal uit je geheugen verdwijnen. Maar Rust gaat gelukkig niet alleen over herinneringen die verkleuren of vervagen, maar ook over wat zal blijven. Zoals schoonheid die zeker niet perfect hoeft te zijn. En over het accepteren dat niets eeuwig is en dat dit gewoon oké is.

Nee, Darkways zocht geen perfectie. Daarom klinkt het album rauw, ongepolijst, maar tegelijk verrassend dansbaar en melodieus. Juist die combinatie maakt het zo onweerstaanbaar. Je moet alleen even voorbij dat Spaanse accent durven luisteren.

(reactie op ander bericht)

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

De oude deur staat scheef in de verweerde muur. Je hoort het zachte kraken van hout dat eeuwen heeft gezwegen. Erachter ligt een veld dat gloeit in het laatste licht. De lucht ruikt naar regen. Het mooiste uur van de dag breekt aan: the blue hour.

The Devil’s Door is een album waar folklore, melancholie en cinematografische verbeelding in elkaar overvloeien. Het vormt het sluitstuk van een trilogie die begon met The Bone Carver en Mother of Pearl Moon. Voor dit album liet de band zich inspireren door oude filmfragmenten, olieverfschilderijen en volksverhalen. Daardoor voelt The Devil’s Door als een reeks scènes uit een oud Engels familiedrama: fragmentarisch, sfeervol en mysterieus. Het is muziek die beelden oproept zonder ze volledig prijs te geven.

(reactie op ander bericht)


…schreef ik ooit bij The Bone Carver.

Dit alles geldt natuurlijk ook voor The Devil’s Door. De prachtige, subtiele instrumentatie – waaronder bijdragen van violiste Catherine Graindorge – geeft het geheel een bijna filmische diepte waarin je heerlijk kunt verdwalen.

En wanneer de laatste klanken wegsterven, blijft er iets achter dat je niet onmiddellijk kunt benoemen. Maar het is ontegenzeggelijk weer zo’n wonderschone And Also The Trees‑plaat waar je telkens opnieuw naar terug wilt keren.