Wellicht ben ik (nog) niet (meer) zo heel erg enthousiast als toen de allereerste Actor liedjes - zo rond het jaar 2015 - uit de lucht kwamen vallen, maar Jason is en blijft een fijne zanger, zijn de liedjes toch wel weer erg pakkend geworden en is de produktie weer helemaal toppie. Ach ja, een vage herinnering aan The Human League borrelt soms wel even naar boven. Gelukkig heeft Actors wel degelijk een eigen geluid.

Acts of Worship is een gewoon fijne plaat voor het aanstaande griezelfeest, maar dan wel voor in het wat minder zware voorprogramma.

Na een serie ijzersterke en zeer dansbare singles plus EP is hier dan eindelijk het langverwachte debuut van de stijlvolle post-punk/synthpop/coldwave formatie Actors uit Canada.

De verrassing is voor mij echter wel een beetje weg. Zes van de tien tracks zijn reeds eerder uitgebracht als single/b-kant/download. Blijven er dus nog vier nieuwe liedjes over en toch zal de pret er niet minder om zijn.

*alvast de discobal ophangt*

En... nu je hier toch bent, pak dan gelijk ook even die geweldige 'Reanimated' Actors EP mee!

Ook dit nieuwe album Our Love Will Live Forever overtuigt door de gevleugelde energie van dit sympathieke viertal uit Vancouver. De muziek is strak, ritmisch, de liedjes zijn leuk en toch ook een beetje weemoedig. Het is echter wel het soort droefheid die je niet stil laat staan, maar je juist laat dansen omdat je anders uit elkaar zou vallen. Tegelijkertijd zit er iets filmisch in deze plaat; het album lijkt te zeggen: dingen verdwijnen, maar sommige blijven. Hoe dan ook.

Dat filmische, gelaagde geluid is niet zo gek als je bedenkt dat frontman Jason Corbett de plaat helemaal zelf heeft geproduceerd in zijn eigen Jacknife Sound-studio, terwijl toetsenist Shannon Hemmett met haar achtergrond als grafisch ontwerper de visuele stijl van de band bewaakt.

En vervolgens ben ik natuurlijk ontzettend blij dat het derde album van Actors het levenslicht ziet. Het op tijd verschijnen van Our Love Will Live Forever leek toch even aan een zijden draadje te hangen omdat Jason zo ziek was. Hij belandde zelfs met spoed op de hartbewaking in het ziekenhuis. Die angstaanjagende confrontatie met zijn eigen sterfelijkheid gaf de albumtitel uiteindelijk een dubbele lading: het is een weerspiegeling van de keuze om - ondanks alles - positief te blijven. Ik hoop dan ook dat hij er weer snel bovenop komt, want naast deze flinke tegenslag liep hij vlak voor de tour ook nog eens een hardnekkige rugblessure op, waardoor hij noodgedwongen zittend moest optreden.

Kort en bondig: de hernieuwde energie van Our Love Will Live Forever nodigt je hierbij uit om vooral te blijven bewegen.

Dansen mag ook. Graag zelfs!

Synth/cold wave van de bovenste plank!

Vooral de nummers 2 t/m 5 zijn dé toppers op feesten en partijen.

Reanimated EP is een verzameling eerder uitgebrachte singles, die opnieuw zijn bewerkt voor deze plaat. Het geluid is dan ook stukken beter dan de originele liedjes.

Morgen de rode dansschoentjes maar weer eens opzoeken!

Het is natuurlijk fantastisch dat er 'nieuwe' en/of nooit officieel uitgebrachte liedjes van Adrian zijn verschenen. Helaas - net als in 't geval van het Lovefield album nummertje een - is de geluidskwaliteit niet echt super en lijkt de stem van voormalig zanger van The Sound nu meer dan ooit wat timide, soms zelfs bijna onhoorbaar zacht. Ik ben dan ook benieuwd wanneer deze liedjes - die nog altijd de moeite waard zijn om te beluisteren - zijn opgenomen.

Maar hey... ik ben er erg blij mee!


Edit: Een liedje met de titel Neon and Stone staat ook op Cinematic en Coal staat ook op The Amsterdam Tapes. Echter, het lijken wel (bijna) andere songs, zo te horen. Vooral Neon and Stone. Hoe dan ook, het blijven interessante opnamen.

Ik kende de naam Agalloch al langer en ik heb zelfs al een liedje of twee in enkele playlists staan. Nu is de tijd echter aangebroken voor een nadere kennismaking. Bij deze!

Agalloch lijkt mij een gezelschap, dat vermoedelijk goed zal passen op het stapeltje sfeervolle, melodieuze metal en daar waar krijsende wildemannen je oren 'teisteren', is dit gelukkig redelijk goed te doen omdat de 'gewone zang' en die is namelijk erg fijn, regelmatig een mooi contrast vormt met de wat ruigere vocalen. Dat laatste vind ik namelijk erg belangrijk. Want ook al is de muziek wonderschoon - en dat laatste is op dit album zeker het geval - lelijk grommende vocalen kunnen voor mij alles verpesten. Om deze reden kan ik dus een flink aantal metalbands nog altijd niet goed hebben, maar het fraaie nummer In the Shadow of Our Pale Companion maakte dusdanig nieuwsgierig dat ik zeker zal proberen dit album in z'n geheel te beluisteren.

Gaat lukken!

A/X is het vijfde studio album van Agent Side Grinder en de opvolger van Alkimia uit 2015. Dit is natuurlijk niet zó heel bijzonder, ware het niet dat we deze keer te maken hebben met een gloednieuwe zanger.

Vind ik dit jammer? Ik weet het eigenlijk eerlijk gezegd niet. Een zanger(es) drukt vaak wél een enorme stempel op het geluid van een band. Een zanger(es) kan dus erg bepalend zijn of je een stuk muziek geweldig vind of nèt niet. Ik vond de vorige zanger helemaal top, maar nieuweling Emanuel Åström bevalt mij ook prima. En, omdat ik regelmatig 'meerstemmige zang' bij Agent Side Grinder hoor, kan dat laatste eveneens een reden zijn waarom ik, althans bij het beluisteren van de studioplaten, geen duidelijke voorkeur heb. Daarnaast hebben inmiddels al zoveel personeelswisselingen binnen de formatie ASG plaatsgevonden, dat je de kluts wel kwijt moet raken of gewoon niet meer in de gaten hebt waar ook alweer die vermaledijde klepel hangt.

Terug naar de huidige muzikale begeleiding van deze nieuwkomer. Een van de andere, meer opvallende stijlkenmerken van Agent Side Grinder zijn de elektronische beats. Er zijn, behalve een incidentele saxofoon, eigenlijk geen andere instrumenten te bespeuren of deze geluiden moeten ergens op de achtergrond uit een of ander elektronisch doosje zijn getoverd. Keyboards eisen bij dit uiterst muzikale gezelschap immers de hoofdrol zo niet de enige rol op. Bovendien klinken deze op A/X wat steviger dan voorheen en daarmee lijken de heren terug te grijpen naar het werk van vóór Alkimia. De post-punk kant van Agent Side Grinder echter, blijkt nu definitief te zijn verdwenen. Maar ondanks het feit dat A/X iets experimenteler uit de geheel elektronische hoek is gekomen - luister maar naar zo'n nummer als Mm/CM inclusief die vreselijke vervorming van de zangpartijen - zijn de beter in het gehoor liggende liedjes gelukkig gebleven. Stripdown werd zelfs een kleine hit in thuisland Zweden. Minder hitgevoelig, maar zeker niet minder fraai is afsluiter Wounded Star met gastzangeres Sally Dige.

Kortom, de meer luchtige, jaren tachtig 'Depeche Mode doorslagjes' kun je eigenlijk overal en altijd wel draaien. Deze liedjes zijn uitermate geschikt om lekker uit je dak te gaan op de dansvloer of de moeite waard om even je zware bankstel/salontafel te verzetten. De overige nummers zijn voornamelijk interessant, mooi of slechts dissonant. U mag het zeggen. Mijn favorieten zijn in elk geval Stripdown, The Great Collapse, Inner Noises en 'last but not least': Wounded Star.

Agent Side Grinder lijkt meer en meer de 'industrial' kant op te gaan. En dan worden de liedjes navenant. Met andere woorden: dit is loodzware kost.

Hou je van hypnotiserend, repetitief toetsenwerk, strakke electronische ritmes gemaakt met een drumcomputer en zwaarmoedige zangpartijen, dan zit je hier wel goed. En anders: wegwezen!

Ik ken of herken het nummer The Archives niet, maar dit is wel een mooi liedje!

Voor het overige is deze verzameling remixes wellicht leuk voor de dansvloer. Ik hou - zoals wel vaker met dit soort verzamelaars - het liever bij de originele songs op de reguliere albums van ASG.

Airbag wordt interessanter naarmate ze minder gaat zweven. Blijft dat ik de zang nog altijd de zwakste schakel vind. Maar... muzikaal staat ook dit album als een huis. Nou ja, eigenlijk meer als een tent. Maar dan wel een stevige. Het zijn nu eenmaal geen echte rockers. Machines and Men - hallo Welcome To The Machine - en afsluiter Megalomaniac zijn de favorieten.

... schreef ik bij The Greatest Show on Earth.

En de bovenstaande quote geldt in meer of mindere mate ook voor deze Century of the Self.

Ik vind het Airbag geluid nog altijd even mooi, de muziek meeslepend zonder al te veel tempowisselingen en andere ingewikkelde poespas en toch - of misschien wel juist daarom - moet ik mijzelf dwingen de aandacht erbij te houden. Dit maakt dat deze muziek - wat mij betreft - wellicht beter tot zijn recht komt op de stillere momenten van de dag. Of nog beter: gewoon met de koptelefoon op. Kan ook.

Daarnaast valt mij op dat ik de klankkleur van Asle Tostrup's stem regelmatig niet mooi vind en dat zijn zang voornamelijk om die reden mij niet of nauwelijks raakt. Of althans... niet op de goede manier. Dat laatste is ook weer niet zo vreselijk storend dat ik deze Airbag dan maar meteen en het liefst zo snel mogelijk onder die enorme denkbeeldige stapel cd's terugstop. Nee, dat nu ook weer niet.

Verder hoor ik nauwelijks (meer) een muzikale link met die welbekende en zeer populaire groep uit een ver verleden of het moet de fraaie, al dan niet Gilmour-achtige gitaarsound van gitarist Bjorn Riis zijn. Maar dat maakt van Airbag toch nog geen tributeband?

Of wel?

Ik dacht het niet...

Het lijkt wel alsof de muziek van Airbag niets van stevige wind moet hebben. Waar andere bands je continue om de oren slaan met ingewikkelde structuren, harde geluiden en snelle tempowisselingen - kan uiteraard ook weleens lekker zijn - lijkt Airbag alleen maar te willen zweven*.
Gewoon heerlijk zweven, dat wil Airbag. Het is prachtig gemaakte muziek, dat voor de verandering juist de aandacht wil opeisen door haar ingetogenheid en melodie.

En dat lukt hier warempel nog ook.

Dat de band associaties oproept met die hele beroemde band van weleer is mij ook bekend. Dat doen wel meerdere bands op dat juist aangeschafte stapeltje "melodische rock". Helemaal niet erg. Maar ook bands als Porcupine Tree en Riverside komen zo nu en dan even langs en al is Mariusz Duda de betere zanger, dit vind ik ook helemaal niet erg. Het is daarom dus heel goed denkbaar dat Airbag te zijner tijd ook op dit stapeltje terecht gaat komen, maar dan stop ik wél - voor alle zekerheid - de cd's/lp's helemaal onderop. Je weet maar nooit. Alleen en pas als het echt windstil is, draai ik de stapel even om.

*geldt in meer of iets mindere mate voor alle Airbag albums. Ik vind zelf ook dat The Greatest Show on Earth een wat minder mooie geluidskwaliteit heeft t.o.v. de andere albums van deze formatie.

Meer variatie in melodie en tempo zou ik nog wel wensen. Het sleept wat voort. Maar dit doomorkest heeft wel een paar mooie zangpartijen. Een prettige zanger ook. En een paar momenten dat de boogeyman even de hoek om komt om je te laten weten dat 'het' er ook nog is. De beruchte grunt dus. Niet erg, want ik ben niet geschrokken en sta nog met beide benen op de grond.

Een mooie plaat voor wie van trage en treurige metalmuziek houdt.

Dit is geen fata morgana. En het is ook geen ‘ghost town’ ergens in ‘the middle of nowhere’. Dit is House of Mirrors, een fonkelnieuw album. En hier waart nog altijd de geest van All Them Witches rond zoals ze was: rusteloos, ruw en stoffig.

House of Mirrors suggereert een wereld van reflecties, hervormingen en zelfonderzoek, passend bij een band die – na het bijna uiteenvallen – opnieuw moest bepalen wie ze was. Het zevende studioalbum van All Them Witches – hun eerste plaat sinds Nothing as the Ideal uit 2020 – markeert echter een frisse start na een turbulente periode, inclusief het vertrek van drummer Robby Staebler. Maar de band begon desondanks alles aan een nieuw hoofdstuk met drummer en vriend Christian Powers. In interviews benadrukken de bandleden dan ook dat het samenspel tussen instrumenten en de diverse persoonlijkheden de kern vormt van dit album.

House of Mirrors lijkt nog steeds een beetje op een verlaten spiegelzaal in een gortdroge woestijn, waarin elk detail terugkaatst en versterkt wordt. Maar voor het eerst in jaren vallen al die reflecties prachtig samen: dit is wie ze nu zijn. Na vijf jaar radiostilte klinkt de band hechter dan ooit en met een geluid dat tegelijkertijd vertrouwd aanvoelt.

Poeh... dit klinkt echt niet verkeerd. De begeleidende muziek heeft ook nog eens een fantastische dynamiek. Ik had dit niet verwacht. Het klinkt inderdaad als een verhaal op muziek, maar gaandeweg, zeker als de violen tevoorschijn komen, wordt het muzikaal wel heel erg mooi! En al helemaal met die zware, donkere luchten boven mijn schuilhut.

Het verhaal moet ik nog eens een keer echt goed tot mij nemen. Ik kan de meeste teksten helaas niet zo goed verstaan en verder let ik ook niet echt vaak op een tekst. Ik ga kijken of ik songteksten kan vinden. Dit werkt wat makkelijker voor mij. Ik vind bovendien dat Amanda Palmer een hele intrigerende stem heeft.

Mooie tip, Eddy!

Met "ik vind deze ook heel mooi" doe ik het nieuwe album van Amarok uit Polen, bestaande uit multi-instrumentalist/vocalist Michał Wojtas, percussionist/vocaliste Marta Wojtas, drummer Konrad Zieliński and bassist/violist Kornel Popławski natuurlijk grandioos te kort. Daar is Hero gewoonweg net iets té mooi voor.

Amarok uit Polen (er zijn meerdere Amaroks of Amarokken werkzaam in de pop-, rock- en metal muziek) maakt melodieuze, ingetogen, filmische, fraai geconstrueerde, sfeervolle progressieve rock met soms zelfs stevige invloeden uit de trip hop, ambient, coldwave, folk- en wereldmuziek. Asjemenou... maar daar komt het wel zo’n beetje op neer. Een van de opvallende kenmerken van Amarok uit Polen zijn dan ook de bonkende beats in nummers als Hail! Hail! AI en The Dark Parade. Als DJ zou ik dit tweetal dus zomaar en zónder al te veel morren kunnen draaien in de betere buurtdisco.

Desalniettemin is daar dan toch ook wéér die vette knipoog naar een van de meest invloedrijke bands allertijden. Kijk en luister maar. De afbeelding op de verpakking lijkt verdraaid veel op de hoes van Pinks Floyd’s overbekende live registratie Pulse. Het 'Echoes' geluid (sound of a seagull), het hondengeblaf ergens in de verte, het kloppend hart en de peddels in 't water zijn enkele van die subtiele details. Grote namen als David Gilmour, Richard Wright, Mike Oldfield en Mark Knopfler zijn derhalve nooit ver weg en toch klinkt de muziek van Amarok weer een stukje nieuwerwetser. Voor zover je daarvan kunt spreken binnen de rockmuziek.

De band tussen Mariusz Duda (Riverside, Lunatic Soul) en Michał Wojtas is van een volstrekt andere aard en hoewel ze alle twee zo nu en dan electronische zweefmuziek maken, beiden uit Polen komen en in elkaars vijvers vissen, zijn Mariusz en Michał heuse vrienden. Bovendien kunnen de heren allebei mooi zingen.

Okay, Mariusz veroorzaakt bij mij nog steeds kippenvel. Michał niet.

En dan wil ik nog gaarne vermelden dat in tegenstelling tot de voorgangers Hunt en The Storm, het nieuwe album Hero mooi compact is gebleven en dat komt de toegankelijkheid van de composities nog meer ten goede.

Dit is echt voor de liefhebber van ambient en lange uitgesponnen stukken muziek. De drumpartijen zijn mooi en ik kan mij daar prima een of andere spectaculaire 'Tsonga' of 'Zulu' luipaarddans bij voorstellen. Maar heel veel verder kom ik niet.

Alleen The Song of All Those Distant en The Storm zorgen nog voor enige reuring.

Amorphis: een nieuwe uitdaging.

Borderland is het 15e studioalbum van Amorphis, dat op 26 september 2025 is uitgebracht via het label Reigning Phoenix Music. Ik ken de vorige albums van Amorphis (nog) niet, maar het is altijd leuk om nieuwe muziek uit te proberen. En daarom waag ik mij vandaag aan deze uitgesproken Finse ‘zware gitaren’ band.

Amorphis lijkt mij wel een formatie die zich niet in een hokje laat vangen. De band hanteert een stijl die – volgens kenners – door de jaren heen is geëvolueerd van rauwe deathmetal naar een mengelmoes van allerlei genres, zoals folk metal, progressive rock/metal en doom. Deze mix maakt de muziek niet alleen toegankelijker en rijker, maar wellicht ook aantrekkelijker voor de niet- of beter gezegd: de minder fanatieke metalliefhebber. De sfeer op Borderland is over het algemeen introspectief, weemoedig en vaak spiritueel geladen. Maar ze is nooit zwaarmoedig of zweverig en dat zijn vaak de mooiste platen. Dat de heren eveneens heel knap kunnen musiceren, is evident. Dat staat buiten kijf.

Het songmateriaal is over het algemeen erg pakkend, maar niet overal even sterk. Het geluid van Amorphis zou ik misschien nog het best kunnen omschrijven als ‘orkestraal’. De mooiste composities staan, wat mij betreft, op de tweede helft van dit album. Vanaf Tempest gaan de duimpjes dus pas echt omhoog.

Kortom, ik vind dat de 'Amorphis van nu' eerder stevige, ‘symfonische rock’ met hier en daar een rauw randje maakt. En dat laatste komt voornamelijk door de diepe grunts van zanger Tomi Joutsen, een zanger die overigens ook heel aangenaam kan zingen. Want alleen dan kan ik er met plezier een album lang naar luisteren.

Nabrander:

Het mooiste nummers zijn: The Lantern, Borderland en de fraaie afsluiter Despair. En intussen vind ik Bones toch ook wel een leuk nummer.

Hoe Amorphis de tijd splijt

In de doodstille huiskamer klinkt het alsof ze door een scheur in de tijd naar binnen zijn gevallen. Vergeten maar nooit verdwenen, laten de mannen van Amorphis plotseling ijzingwekkende stemmen door de speakers rollen.

Het is bewonderenswaardig hoe de band, als een stel mythische wevers, draden van melancholie en agressie tot een veelkleurig tapijt weet te knopen. Ook op Eclipse doet de klank van de zware vocalen er blijkbaar minder toe dan hun rol. Deze stemmen zijn immers organisch verweven in het grotere geheel en weten precies wanneer ze vuur moeten spuwen en wanneer ze water moeten laten stromen.

Natuurlijk vormt de songwriting het fundament. Een goede mix van progressieve metal, folkelementen en sfeervolle tussenstukjes – inclusief de karakteristieke keyboards - is precies waar het hart sneller van gaat kloppen. Amorphis slaagt er bovendien in om venijn in een aanstekelijke popsong met een ruig randje te hijsen. Dat alles op zijn plek valt, komt niet in de laatste plaats door de komst van Tomi Joutsen. Alles valt of staat immers bij de zanger. Hij is de ware held die zowel in beeld als geluid het volledige verhaal van Kullervo kan dragen.

Het ziet ernaar uit dat Väinämöinen eindelijk zijn boodschapper heeft gestuurd.

Mooi album!

My Kantele is het enige nummer dat moeiteloos overeind blijft. De akoestische versie is zelfs betoverend, de elektrische onverwacht charmant en de titelsong doet exact wat hij moet doen: raken. Verder sleept Elegy zich met veel goede wil naar de finish. Alsof de band hoopt dat ik niet merk hoe weinig indruk de plaat maakt. Een plekje naast Borderland, Queen of Time of Halo zit er dus voorlopig niet in. Daar kom je alleen tussen als je iets achterlaat dat blijft hangen. Elegy presenteert zich nu nog vooral als een schetsboek vol goede bedoelingen. Mooi qua contouren, maar nog te ijl om een eigen schaduw te werpen.

Queen of Time staart je aan als een vergeten relikwie dat je niet alleen wilt vasthouden, maar zelfs pontificaal aan de muur zou willen hangen. Als een portaal naar een andere wereld die nog maar pas geleden is ontstaan ten tijde van Borderland. Maar de muziek is natuurlijk veel rijker dan het beeld dat haar draagt.

Men fluistert dat Amorphis ooit begon als een rauwe deathmetalband in het grijze Helsinki van de vroege jaren ’90. Wie goed luistert, hoort echter dat hun wortels veel dieper reiken. Door de jaren heen evolueerde hun geluid van deathmetal naar een hybride stijl waarin progressieve structuren, folkelementen en melodische deathmetal samenkomen. Sindsdien beweegt de muziek zich tussen ingetogen, spirituele passages en krachtige, melodieuze erupties. De band grijpt daarbij vaak terug op thema’s uit de Kalevala, het Finse nationale epos.

Queen of Time geldt dan ook als een van hun meest ambitieuze albums. Het markeert de terugkeer van bassist Olli-Pekka Laine, en voor het eerst sinds 1994 spelen de vier originele bandleden dan ook weer gezellig samen. En toen Tomi Joutsen zijn stem aan de band gaf (hij debuteerde op Eclipse uit 2006), leek de ontbrekende sleutel eindelijk te zijn gevonden. Zijn diepe grunt en zijn heldere zang klinken als twee werelden die elkaar niet bestrijden maar juist prachtig aanvullen. En zo doet de zanger van Amorphis precies wat hij altijd doet: op ieder album neemt hij de gedaante aan van een rondreizende sjamaan die in drie ‘talen’ de woeste krachten van de natuur aanspreekt. Zijn grunt is de taal van de rotsen, zijn screams zijn die van de ondoordringbare wouden, en zijn zang is die van het heldere water en de koele blauwe luchten erboven. Ik heb het vermoeden dat hij eigenlijk zelf ook een bosgeest is.

Queen of Time voelt daarom niet als een album uit 2018, maar als een artefact dat is opgegraven, bedekt met glanzende edelstenen, klei en vochtige aarde. Het is een mythisch muziektheaterstuk waarbij niet alleen de luisteraar, maar ook de tijd stil blijft staan om te luisteren. Het is een voorstelling waarin de orkestraties oplichten als symbolen uit de oudheid – waaronder de hamer van Ukko, achteloos achtergelaten door een verdwaalde Viking – en waarin folkloristische zangkoren een lang verloren taal opnieuw tot leven willen wekken.

En dan klinkt er ook nog een tweede stem. Als twee cirkels die op het juiste moment overlappen, raken hun stemmen elkaar. Anneke van Giersbergen zingt in Amongst Stars niet naast Tomi, maar door hem heen, als een beschermengel om dit fraaie ritueel te voltooien. Deze ‘Queen of Time’ klinkt ondanks alle brute kracht bijna esoterisch, en niet in de laatste plaats door de verfijnde productie van Jens Bogren.

Maar voor dit moment leg ik de almachtige Amorphis toch even terzijde en schakel ik de dag terug naar ‘normaal’. Om de boel te laten bezinken. Het is tenslotte niet niks: drie keer een ‘nieuwe’ Amorphis beluisteren in amper drie dagen tijd.

Eén ding staat inmiddels wel vast: ik ben voorlopig nog niet klaar met de eigenzinnige bosgeesten uit Helsinki.

Net als je denkt: nu heb ik de mooiste albums van Amorphis wel in de kast staan, glijdt er een gracieuze zwaan over het rimpelloze water van Jyväsjärvi. En waar voorganger Eclipse al heel voorzichtig het aardewerk liet rammelen, liggen de bloempotten en hun bewoners thans finaal aan gort tussen de hoopjes potgrond op het tapijt. De huisgoden hebben namelijk hun vonnis al geveld en ze zijn onverbiddelijk: Silent Waters zou zomaar mijn favoriete Amorphis kunnen worden. Stille wateren hebben immers diepe gronden, en hier doemen vergezichten op die de gemiddelde vakantiefoto degraderen tot een kleurloos, korrelig kiekje.

De inspiratiebron voor dit album is de Kalevala, het onvermijdelijke Finse epos, maar Silent Waters voelt niet als een simpele vertelling. Het is een dromerige zoektocht naar herinneringen die ergens in het verleden zijn achtergelaten. Je zou zweren dat het album is geschreven in een houten hutje aan de rand van een meer dat kort daarna op mysterieuze wijze is verdwenen. Het gerucht dat het ijskoude water het laatste hoofdstuk van de legende heeft gestolen, lijkt hiermee wel bevestigd.

Anders dan de geweldige opener en het eerstvolgende nummer doen vermoeden, is Silent Waters – verrassend genoeg – helemaal niet zo heftig. Het is ook minder uitgesproken dan de latere epossen Skyforger of Queen of Time. De bijna pastorale passages worden slechts af en toe onderbroken door kortstondige uitbarstingen. Zelfs de liedjes draaien rond in cirkels alsof de heren de oude rituelen letterlijk willen volgen. Terwijl de zware gitaren als logge hemellichamen om de Poolster wentelen – telkens een fractie donkerder of lichter – draperen de keyboards er een fijnmazig mistgordijn overheen. Het resultaat klinkt daarom niet als een heroïsche veldslag, maar eerder als een lange wandeling in het verstilde schemerlicht, gevolgd door een weldadige rust aan de waterkant. Echter… wie zijn oren te luisteren legt, hoort dat er onder de waterspiegel van alles broeit en borrelt.

Hoewel de melodieën door subtiele verschuivingen eenvoudig zijn gehouden, blijken de composities sterk genoeg om je genadeloos de diepte in te sleuren. En hier is waar Tomi Joutsen schittert. Hij is niet alleen de rondreizende sjamaan van dienst, maar ook de Poolster die de argeloze luisteraar veilig door de nacht loodst. De combinatie van zijn bezielde zang en een diepe, uit de tenen komende grunt klinkt als onafscheidelijke oerkrachten die al sinds mensenheugenis in hetzelfde lichaam huizen. De een draagt de melancholie, de ander de rauwe zwaarte van het verhaal. Tomi is dan ook geen gewone zanger; hij is een begenadigd verteller die precies weet wanneer hij een tekst moet laten smeulen en wanneer hij de vlam erin moet jagen.

Welnu… in deze saga heeft hij de troon definitief geclaimd.

Skyforger draait volledig om Ilmarinen, de smid die in de Finse mythologie de Sampo smeedt, een magisch object dat voorspoed brengt. Maar Ilmarinen is niet zomaar een ambachtsman; hij is de schepper van de hemelkoepel. Vaak afgebeeld als een molen, kan dit object uit het niets graan, zout en goud malen, wat de eigenaar eeuwige rijkdom en geluk zal brengen. En natuurlijk… hele mooie muziek.

En zo geschiedde. Elke noot is een vonk, elke frase is een hamerklap die een oud verhaal opnieuw vormgeeft. Er wordt zelfs beweerd dat Tomi niet reist als een gewoon mens. In een wereld waar de wind vergeten namen fluistert en waar de meren schitteren in het maanlicht, kent hij dan ook elke geest bij de voornaam. En waar hij ook verschijnt, hij zal niemand ontzien. Maar de eeuwenoude boom is zijn favoriet. Als je geluk hebt, zie je hem daar.

Wacht… ik zet de hoes even tegen de muur.

En het wonderlijke is: zodra hij een simpele woonkamer binnenstapt, gebeurt precies hetzelfde. De geesten van de meren en wouden moeten hem welhaast zijn gevolgd om zich daarna in alle hoeken en gaten van de kamer te nestelen. Ze willen natuurlijk ruimte maken voor het aambeeld van Ilmarinen. Ik heb ze wel door.

Maar we mogen de mythische kring rondom Tomi én de muzikale raad van de Wijze Ouden zeker niet vergeten te vermelden. Esa Holopainen en Tomi Koivusaari slaan elk met hun eigen unieke en elementaire kracht op het gloeiende metaal. De één melodieus en helder, de ander donker en ruw. En terwijl Niclas Etelävuori de diepte van de meren laat resoneren, doet Santeri Kallio de melodieën oplichten als vrolijke vuurvliegjes. Last but not least, Jan Rechberger is de immer aanwezige tijdbewaker en heer en meester van de snelle tempowisselingen. Zijn ritmes lijken wel een beetje op de voetstappen van de entiteiten die hier al een tijdje rondwaren. De geluiden die ik soms op zolder hoor, liegen er in elk geval niet om.

Maar wat een opener. Wat een passie. Wat een schoonheid. En niet alleen Sampo is ijzersterk, ook de andere liedjes op Skyforger variëren van fascinerend tot adembenemend. De plaat heeft hier en daar zelfs een Katatonia-vibe.

Ja, zo hoor ik Amorphis het liefst.

Het was te verwachten. Ik ben niet gecharmeerd van de oude Amorphis. Op een enkel leuk detail na, glijdt Tales from the Thousand Lakes keurig langs mij heen. De muziek klinkt zelfs minder bruut dan ik vreesde, maar dat maakt het voor mij niet boeiender. Het gitaarspel is prima, maar de melodieuze vondsten zijn nog schaars en de zang… eh… brulpartijen maken al helemaal geen indruk. Kortom: de plantjes zijn dit keer netjes op de vensterbank blijven staan.

Ik had mezelf nog zo beloofd om het deze keer rustig aan te doen. Gewoon één album luisteren, kijken of het wat is, en door. Maar ja… net als bij eerdere ontdekkingen in de zware metalen ging ik uit nieuwsgierigheid verder spitten. En nu dwaal ik met nul gevoel voor richting, alweer kriskras door Amorphis-land.

Het begon allemaal heel onschuldig met Borderland. En voor ik het wist zat ik weer tot mijn oren in een voor mij hele vreemde discografie. De grootste schuldige: Tomi Joutsen. De man brult alsof hij een vulkaan toespreekt, maar op de een of andere manier werkt het voor mij nu wel en dat is een zeldzaamheid in metalland.

De band zelf doet er nog een schepje bovenop: strak spel, mooi geluid, melodieën waar je u tegen zegt. Maar net als bij Opeth en Katatonia weet ik nu al dat niet elk album zal bekoren. Het is ook een wereld waar je doorheen dwaalt, niet eentje die je even snel afvinkt. En het is nogal een flinke bak muziek. Ik ben waarschijnlijk weer maanden – misschien jaren – verder voordat ik weet welke Amorphis-plaat gezellig naast Borderland in de kast mag komen wonen.
Bovendien: voor een niet-fanatieke metalliefhebber is één Amorphis per dag, nee… liever per week, eigenlijk al genoeg takkeherrie om de buren te laten twijfelen over mijn mentale gesteldheid.

Maar goed, de kop is eraf. Want zonder enige waarschuwing vooraf gooit Under the Red Cloud nu ineens ook hoge ogen.

Ik ben alweer benieuwd naar de volgende Amorphis.

Ik kom van de nèt nog in 2018 verschenen A Forest of Rainbows en dat laatste album van Sebastian vind ik een grote stap voorwaarts ten opzichte van dit album. Dit alles heeft - en feitelijk alleen maar - te maken met de aparte zangstijl, want muzikaal verschilt het niet echt zoveel met A Forest of Rainbows. De composities zijn mooi, de muzikale omlijsting is mooi, dus een prima album derhalve. Echter de zanger gaat mij op A Flood of Strange Sensations net iets teveel over op zo'n dramatisch aangezette falsetstem. Beetje jammer. Maar ik zet het album toch nog niet gelijk helemaal weg, want als de zang binnen het voor mij acceptabele bereik blijft is het goed te doen.

Net als grote favoriet Cosmograf is dit een artiest die voornamelijk in z'n eentje ergens achteraf in een geluidsdicht kamertje of schuurtje 'wat aan zit te klooien'. En net als bij Robin Armstrong ben ik wederom blij verrast met een kleinood, dus geef ik vandaag mijn progartrockkant met de kleine 'p' maar weer eens 'n ferme zwieper. Er wordt hier niet al teveel gefröbeld, 't is ook geen al te zware kost en de uitwerking is alles behalve opzienbarend. Maar wow... dit is gewoon heel erg mooi en daar gaat het om. Het kan zijn dat het even wennen is aan de zanger, maar ik kan 'm gelukkig nét hebben! ?

At the Dawn of Twilight is het eerste reguliere album van de getalenteerde muzikale kok Sebastian Laurent uit Frankrijk en deze bevalt mij beter dan de opvolger.

Omdat ik op dit album én het nieuwe A Forest of Rainbows een stuk minder 'geplaagd' word door een falsetstem - zijn aparte stem beweegt zich dan wat meer in de lagere registers - kan ik mijn aandacht beter bij de prachtige muziek houden. De arrangementen, de tempowisselingen en de verschillende stijlen zullen misschien niet altijd eenvoudig te volgen zijn, maar de melodieën luisteren erg fijn weg. Sebastian weet in elk geval progressieve rock/metal, wave, artrock en postrock op een fraaie en kunstzinnige wijze aan elkaar te knopen oftewel door elkaar te mixen.
Prijsnummer: At the Dawn of Twilight

Voor de fijnproever!

Nog niet helemaal stevig op de benen of toonvast - wat je wilt - maar er zit al aardig wat potentie in dit eenmansproject Amphetamin van Sebastian Laurent (al doen ook hier weer enkele vrienden mee). De echte progressie volgt later. Hoe dan ook, ik ben erg blij met het debuut en het derde album van deze vijf sterren ontdekking uit het Franse land. Substitute laat ik echter voor nu nog maar even links liggen.

Bij het intieme licht van de straatlantaarn - dat is gewoon een tijdstip vroeg of laat - geniet ik weer helemaal van deze plaat. Met uiteraard weer die goeie koptelefoon op!

Maar sterren kunnen soms rap verbleken in dat blauwe schijnsel en dat gebeurde helaas vannacht in een van die weinige donkere uurtjes. Geweldig mooie liedjes werden plotseling afgewisseld met mindere broeders en als klap op de vuurpijl ontstonden er zelfs enkele draakjes behangen met simpele, vervelende melodielijntjes. Echt jammer. Bijna de plaat onwaardig.

Voor het overige vind ik het stevige, melodieuze progressieve rockgeluid zonder al teveel tierlantijntjes heerlijk. Ook de zang is prima! Ik blijf Amplifier dus toch nog even volgen. Gewoon omdat ze het meestal heel goed kunnen!