Wellicht ben ik (nog) niet (meer) zo heel erg enthousiast als toen de allereerste Actor liedjes - zo rond het jaar 2015 - uit de lucht kwamen vallen, maar Jason is en blijft een fijne zanger, zijn de liedjes toch wel weer erg pakkend geworden en is de produktie weer helemaal toppie. Ach ja, een vage herinnering aan The Human League borrelt soms wel even naar boven. Gelukkig heeft Actors wel degelijk een eigen geluid.

Acts of Worship is een gewoon fijne plaat voor het aanstaande griezelfeest, maar dan wel voor in het wat minder zware voorprogramma.

Na een serie ijzersterke en zeer dansbare singles plus EP is hier dan eindelijk het langverwachte debuut van de stijlvolle post-punk/synthpop/coldwave formatie Actors uit Canada.

De verrassing is voor mij echter wel een beetje weg. Zes van de tien tracks zijn reeds eerder uitgebracht als single/b-kant/download. Blijven er dus nog vier nieuwe liedjes over en toch zal de pret er niet minder om zijn.

*alvast de discobal ophangt*

En... nu je hier toch bent, pak dan gelijk ook even die geweldige 'Reanimated' Actors EP mee!

Synth/cold wave van de bovenste plank!

Vooral de nummers 2 t/m 5 zijn dé toppers op feesten en partijen.

Reanimated EP is een verzameling eerder uitgebrachte singles, die opnieuw zijn bewerkt voor deze plaat. Het geluid is dan ook stukken beter dan de originele liedjes.

Morgen de rode dansschoentjes maar weer eens opzoeken!

Het is natuurlijk fantastisch dat er 'nieuwe' en/of nooit officieel uitgebrachte liedjes van Adrian zijn verschenen. Helaas - net als in 't geval van het Lovefield album nummertje een - is de geluidskwaliteit niet echt super en lijkt de stem van voormalig zanger van The Sound nu meer dan ooit wat timide, soms zelfs bijna onhoorbaar zacht. Ik ben dan ook benieuwd wanneer deze liedjes - die nog altijd de moeite waard zijn om te beluisteren - zijn opgenomen.

Maar hey... ik ben er erg blij mee!


Edit: Een liedje met de titel Neon and Stone staat ook op Cinematic en Coal staat ook op The Amsterdam Tapes. Echter, het lijken wel (bijna) andere songs, zo te horen. Vooral Neon and Stone. Hoe dan ook, het blijven interessante opnamen.

Ik kende de naam Agalloch al langer en ik heb zelfs al een liedje of twee in enkele playlists staan. Nu is de tijd echter aangebroken voor een nadere kennismaking. Bij deze!

Agalloch lijkt mij een gezelschap, dat vermoedelijk goed zal passen op het stapeltje sfeervolle, melodieuze metal en daar waar krijsende wildemannen je oren 'teisteren', is dit gelukkig redelijk goed te doen omdat de 'gewone zang' en die is namelijk erg fijn, regelmatig een mooi contrast vormt met de wat ruigere vocalen. Dat laatste vind ik namelijk erg belangrijk. Want ook al is de muziek wonderschoon - en dat laatste is op dit album zeker het geval - lelijk grommende vocalen kunnen voor mij alles verpesten. Om deze reden kan ik dus een flink aantal metalbands nog altijd niet goed hebben, maar het fraaie nummer In the Shadow of Our Pale Companion maakte dusdanig nieuwsgierig dat ik zeker zal proberen dit album in z'n geheel te beluisteren.

Gaat lukken!

A/X is het vijfde studio album van Agent Side Grinder en de opvolger van Alkimia uit 2015. Dit is natuurlijk niet zó heel bijzonder, ware het niet dat we deze keer te maken hebben met een gloednieuwe zanger.

Vind ik dit jammer? Ik weet het eigenlijk eerlijk gezegd niet. Een zanger(es) drukt vaak wél een enorme stempel op het geluid van een band. Een zanger(es) kan dus erg bepalend zijn of je een stuk muziek geweldig vind of nèt niet. Ik vond de vorige zanger helemaal top, maar nieuweling Emanuel Åström bevalt mij ook prima. En, omdat ik regelmatig 'meerstemmige zang' bij Agent Side Grinder hoor, kan dat laatste eveneens een reden zijn waarom ik, althans bij het beluisteren van de studioplaten, geen duidelijke voorkeur heb. Daarnaast hebben inmiddels al zoveel personeelswisselingen binnen de formatie ASG plaatsgevonden, dat je de kluts wel kwijt moet raken of gewoon niet meer in de gaten hebt waar ook alweer die vermaledijde klepel hangt.

Terug naar de huidige muzikale begeleiding van deze nieuwkomer. Een van de andere, meer opvallende stijlkenmerken van Agent Side Grinder zijn de elektronische beats. Er zijn, behalve een incidentele saxofoon, eigenlijk geen andere instrumenten te bespeuren of deze geluiden moeten ergens op de achtergrond uit een of ander elektronisch doosje zijn getoverd. Keyboards eisen bij dit uiterst muzikale gezelschap immers de hoofdrol zo niet de enige rol op. Bovendien klinken deze op A/X wat steviger dan voorheen en daarmee lijken de heren terug te grijpen naar het werk van vóór Alkimia. De post-punk kant van Agent Side Grinder echter, blijkt nu definitief te zijn verdwenen. Maar ondanks het feit dat A/X iets experimenteler uit de geheel elektronische hoek is gekomen - luister maar naar zo'n nummer als Mm/CM inclusief die vreselijke vervorming van de zangpartijen - zijn de beter in het gehoor liggende liedjes gelukkig gebleven. Stripdown werd zelfs een kleine hit in thuisland Zweden. Minder hitgevoelig, maar zeker niet minder fraai is afsluiter Wounded Star met gastzangeres Sally Dige.

Kortom, de meer luchtige, jaren tachtig 'Depeche Mode doorslagjes' kun je eigenlijk overal en altijd wel draaien. Deze liedjes zijn uitermate geschikt om lekker uit je dak te gaan op de dansvloer of de moeite waard om even je zware bankstel/salontafel te verzetten. De overige nummers zijn voornamelijk interessant, mooi of slechts dissonant. U mag het zeggen. Mijn favorieten zijn in elk geval Stripdown, The Great Collapse, Inner Noises en 'last but not least': Wounded Star.

Agent Side Grinder lijkt meer en meer de 'industrial' kant op te gaan. En dan worden de liedjes navenant. Met andere woorden: dit is loodzware kost.

Hou je van hypnotiserend, repetitief toetsenwerk, strakke electronische ritmes gemaakt met een drumcomputer en zwaarmoedige zangpartijen, dan zit je hier wel goed. En anders: wegwezen!

Ik ken of herken het nummer The Archives niet, maar dit is wel een mooi liedje!

Voor het overige is deze verzameling remixes wellicht leuk voor de dansvloer. Ik hou - zoals wel vaker met dit soort verzamelaars - het liever bij de originele songs op de reguliere albums van ASG.

Airbag wordt interessanter naarmate ze minder gaat zweven. Blijft dat ik de zang nog altijd de zwakste schakel vind. Maar... muzikaal staat ook dit album als een huis. Nou ja, eigenlijk meer als een tent. Maar dan wel een stevige. Het zijn nu eenmaal geen echte rockers. Machines and Men - hallo Welcome To The Machine - en afsluiter Megalomaniac zijn de favorieten.

... schreef ik bij The Greatest Show on Earth.

En de bovenstaande quote geldt in meer of mindere mate ook voor deze Century of the Self.

Ik vind het Airbag geluid nog altijd even mooi, de muziek meeslepend zonder al te veel tempowisselingen en andere ingewikkelde poespas en toch - of misschien wel juist daarom - moet ik mijzelf dwingen de aandacht erbij te houden. Dit maakt dat deze muziek - wat mij betreft - wellicht beter tot zijn recht komt op de stillere momenten van de dag. Of nog beter: gewoon met de koptelefoon op. Kan ook.

Daarnaast valt mij op dat ik de klankkleur van Asle Tostrup's stem regelmatig niet mooi vind en dat zijn zang voornamelijk om die reden mij niet of nauwelijks raakt. Of althans... niet op de goede manier. Dat laatste is ook weer niet zo vreselijk storend dat ik deze Airbag dan maar meteen en het liefst zo snel mogelijk onder die enorme denkbeeldige stapel cd's terugstop. Nee, dat nu ook weer niet.

Verder hoor ik nauwelijks (meer) een muzikale link met die welbekende en zeer populaire groep uit een ver verleden of het moet de fraaie, al dan niet Gilmour-achtige gitaarsound van gitarist Bjorn Riis zijn. Maar dat maakt van Airbag toch nog geen tributeband?

Of wel?

Ik dacht het niet...

Het lijkt wel alsof de muziek van Airbag niets van stevige wind moet hebben. Waar andere bands je continue om de oren slaan met ingewikkelde structuren, harde geluiden en snelle tempowisselingen - kan uiteraard ook weleens lekker zijn - lijkt Airbag alleen maar te willen zweven*.
Gewoon heerlijk zweven, dat wil Airbag. Het is prachtig gemaakte muziek, dat voor de verandering juist de aandacht wil opeisen door haar ingetogenheid en melodie.

En dat lukt hier warempel nog ook.

Dat de band associaties oproept met die hele beroemde band van weleer is mij ook bekend. Dat doen wel meerdere bands op dat juist aangeschafte stapeltje "melodische rock". Helemaal niet erg. Maar ook bands als Porcupine Tree en Riverside komen zo nu en dan even langs en al is Mariusz Duda de betere zanger, dit vind ik ook helemaal niet erg. Het is daarom dus heel goed denkbaar dat Airbag te zijner tijd ook op dit stapeltje terecht gaat komen, maar dan stop ik wél - voor alle zekerheid - de cd's/lp's helemaal onderop. Je weet maar nooit. Alleen en pas als het echt windstil is, draai ik de stapel even om.

*geldt in meer of iets mindere mate voor alle Airbag albums. Ik vind zelf ook dat The Greatest Show on Earth een wat minder mooie geluidskwaliteit heeft t.o.v. de andere albums van deze formatie.

Meer variatie in melodie en tempo zou ik nog wel wensen. Het sleept wat voort. Maar dit doomorkest heeft wel een paar mooie zangpartijen. Een prettige zanger ook. En een paar momenten dat de boogeyman even de hoek om komt om je te laten weten dat 'het' er ook nog is. De beruchte grunt dus. Niet erg, want ik ben niet geschrokken en sta nog met beide benen op de grond.

Een mooie plaat voor wie van trage en treurige metalmuziek houdt.

Poeh... dit klinkt echt niet verkeerd. De begeleidende muziek heeft ook nog eens een fantastische dynamiek. Ik had dit niet verwacht. Het klinkt inderdaad als een verhaal op muziek, maar gaandeweg, zeker als de violen tevoorschijn komen, wordt het muzikaal wel heel erg mooi! En al helemaal met die zware, donkere luchten boven mijn schuilhut.

Het verhaal moet ik nog eens een keer echt goed tot mij nemen. Ik kan de meeste teksten helaas niet zo goed verstaan en verder let ik ook niet echt vaak op een tekst. Ik ga kijken of ik songteksten kan vinden. Dit werkt wat makkelijker voor mij. Ik vind bovendien dat Amanda Palmer een hele intrigerende stem heeft.

Mooie tip, Eddy!

Met "ik vind deze ook heel mooi" doe ik het nieuwe album van Amarok uit Polen, bestaande uit multi-instrumentalist/vocalist Michał Wojtas, percussionist/vocaliste Marta Wojtas, drummer Konrad Zieliński and bassist/violist Kornel Popławski natuurlijk grandioos te kort. Daar is Hero gewoonweg net iets té mooi voor.

Amarok uit Polen (er zijn meerdere Amaroks of Amarokken werkzaam in de pop-, rock- en metal muziek) maakt melodieuze, ingetogen, filmische, fraai geconstrueerde, sfeervolle progressieve rock met soms zelfs stevige invloeden uit de trip hop, ambient, coldwave, folk- en wereldmuziek. Asjemenou... maar daar komt het wel zo’n beetje op neer. Een van de opvallende kenmerken van Amarok uit Polen zijn dan ook de bonkende beats in nummers als Hail! Hail! AI en The Dark Parade. Als DJ zou ik dit tweetal dus zomaar en zónder al te veel morren kunnen draaien in de betere buurtdisco.

Desalniettemin is daar dan toch ook wéér die vette knipoog naar een van de meest invloedrijke bands allertijden. Kijk en luister maar. De afbeelding op de verpakking lijkt verdraaid veel op de hoes van Pinks Floyd’s overbekende live registratie Pulse. Het 'Echoes' geluid (sound of a seagull), het hondengeblaf ergens in de verte, het kloppend hart en de peddels in 't water zijn enkele van die subtiele details. Grote namen als David Gilmour, Richard Wright, Mike Oldfield en Mark Knopfler zijn derhalve nooit ver weg en toch klinkt de muziek van Amarok weer een stukje nieuwerwetser. Voor zover je daarvan kunt spreken binnen de rockmuziek.

De band tussen Mariusz Duda (Riverside, Lunatic Soul) en Michał Wojtas is van een volstrekt andere aard en hoewel ze alle twee zo nu en dan electronische zweefmuziek maken, beiden uit Polen komen en in elkaars vijvers vissen, zijn Mariusz en Michał heuse vrienden. Bovendien kunnen de heren allebei mooi zingen.

Okay, Mariusz veroorzaakt bij mij nog steeds kippenvel. Michał niet.

En dan wil ik nog gaarne vermelden dat in tegenstelling tot de voorgangers Hunt en The Storm, het nieuwe album Hero mooi compact is gebleven en dat komt de toegankelijkheid van de composities nog meer ten goede.

Dit is echt voor de liefhebber van ambient en lange uitgesponnen stukken muziek. De drumpartijen zijn mooi en ik kan mij daar prima een of andere spectaculaire 'Tsonga' of 'Zulu' luipaarddans bij voorstellen. Maar heel veel verder kom ik niet.

Alleen The Song of All Those Distant en The Storm zorgen nog voor enige reuring.

Amorphis: een nieuwe uitdaging.

Borderland is het 15e studioalbum van Amorphis, dat op 26 september 2025 is uitgebracht via het label Reigning Phoenix Music. Ik ken de vorige albums van Amorphis (nog) niet, maar het is altijd leuk om nieuwe muziek uit te proberen. En daarom waag ik mij vandaag aan deze uitgesproken Finse ‘zware gitaren’ band.

Amorphis lijkt mij wel een formatie die zich niet in een hokje laat vangen. De band hanteert een stijl die – volgens kenners – door de jaren heen is geëvolueerd van rauwe deathmetal naar een mengelmoes van allerlei genres, zoals folk metal, progressive rock/metal en doom. Deze mix maakt de muziek niet alleen toegankelijker en rijker, maar wellicht ook aantrekkelijker voor de niet- of beter gezegd: de minder fanatieke metalliefhebber. De sfeer op Borderland is over het algemeen introspectief, weemoedig en vaak spiritueel geladen. Maar ze is nooit zwaarmoedig of zweverig en dat zijn vaak de mooiste platen. Dat de heren eveneens heel knap kunnen musiceren, is evident. Dat staat buiten kijf.

Het songmateriaal is over het algemeen erg pakkend, maar niet overal even sterk. Het geluid van Amorphis zou ik misschien nog het best kunnen omschrijven als ‘orkestraal’. De mooiste composities staan, wat mij betreft, op de tweede helft van dit album. Vanaf Tempest gaan de duimpjes dus pas echt omhoog.

Kortom, ik vind dat de 'Amorphis van nu' eerder stevige, ‘symfonische rock’ met hier en daar een rauw randje maakt. En dat laatste komt voornamelijk door de diepe grunts van zanger Tomi Joutsen, een zanger die overigens ook heel aangenaam kan zingen. Want alleen dan kan ik er met plezier een album lang naar luisteren.

Nabrander:

Het mooiste nummers zijn: The Lantern, Borderland en de fraaie afsluiter Despair. En intussen vind ik Bones toch ook wel een leuk nummer.

Ik kom van de nèt nog in 2018 verschenen A Forest of Rainbows en dat laatste album van Sebastian vind ik een grote stap voorwaarts ten opzichte van dit album. Dit alles heeft - en feitelijk alleen maar - te maken met de aparte zangstijl, want muzikaal verschilt het niet echt zoveel met A Forest of Rainbows. De composities zijn mooi, de muzikale omlijsting is mooi, dus een prima album derhalve. Echter de zanger gaat mij op A Flood of Strange Sensations net iets teveel over op zo'n dramatisch aangezette falsetstem. Beetje jammer. Maar ik zet het album toch nog niet gelijk helemaal weg, want als de zang binnen het voor mij acceptabele bereik blijft is het goed te doen.

Net als grote favoriet Cosmograf is dit een artiest die voornamelijk in z'n eentje ergens achteraf in een geluidsdicht kamertje of schuurtje 'wat aan zit te klooien'. En net als bij Robin Armstrong ben ik wederom blij verrast met een kleinood, dus geef ik vandaag mijn progartrockkant met de kleine 'p' maar weer eens 'n ferme zwieper. Er wordt hier niet al teveel gefröbeld, 't is ook geen al te zware kost en de uitwerking is alles behalve opzienbarend. Maar wow... dit is gewoon heel erg mooi en daar gaat het om. Het kan zijn dat het even wennen is aan de zanger, maar ik kan 'm gelukkig nét hebben! ?

At the Dawn of Twilight is het eerste reguliere album van de getalenteerde muzikale kok Sebastian Laurent uit Frankrijk en deze bevalt mij beter dan de opvolger.

Omdat ik op dit album én het nieuwe A Forest of Rainbows een stuk minder 'geplaagd' word door een falsetstem - zijn aparte stem beweegt zich dan wat meer in de lagere registers - kan ik mijn aandacht beter bij de prachtige muziek houden. De arrangementen, de tempowisselingen en de verschillende stijlen zullen misschien niet altijd eenvoudig te volgen zijn, maar de melodieën luisteren erg fijn weg. Sebastian weet in elk geval progressieve rock/metal, wave, artrock en postrock op een fraaie en kunstzinnige wijze aan elkaar te knopen oftewel door elkaar te mixen.
Prijsnummer: At the Dawn of Twilight

Voor de fijnproever!

Nog niet helemaal stevig op de benen of toonvast - wat je wilt - maar er zit al aardig wat potentie in dit eenmansproject Amphetamin van Sebastian Laurent (al doen ook hier weer enkele vrienden mee). De echte progressie volgt later. Hoe dan ook, ik ben erg blij met het debuut en het derde album van deze vijf sterren ontdekking uit het Franse land. Substitute laat ik echter voor nu nog maar even links liggen.

Bij het intieme licht van de straatlantaarn - dat is gewoon een tijdstip vroeg of laat - geniet ik weer helemaal van deze plaat. Met uiteraard weer die goeie koptelefoon op!

Maar sterren kunnen soms rap verbleken in dat blauwe schijnsel en dat gebeurde helaas vannacht in een van die weinige donkere uurtjes. Geweldig mooie liedjes werden plotseling afgewisseld met mindere broeders en als klap op de vuurpijl ontstonden er zelfs enkele draakjes behangen met simpele, vervelende melodielijntjes. Echt jammer. Bijna de plaat onwaardig.

Voor het overige vind ik het stevige, melodieuze progressieve rockgeluid zonder al teveel tierlantijntjes heerlijk. Ook de zang is prima! Ik blijf Amplifier dus toch nog even volgen. Gewoon omdat ze het meestal heel goed kunnen!

Ha... een nieuw album van And Also the Trees! De formatie bestaat al sinds 1979 en heeft al zoveel moois gemaakt. Mijn laatste grote favoriet stamt echter alweer uit 2007, dus ik ben benieuwd wat deze Born Into the Waves mij gaat brengen. Ik zet 'm nu op.

Verwacht geen dampende postpunk of wave, maar de mooie, vrij ingetogen muziek is met regelmaat nog steeds heel atmosferisch en verhalend. Ik zie er altijd beelden van vervallen landhuizen in een donker bos bij... of in de zon glanzende groene heuvels met een ontzettend dreigende onweersbui erboven...

Seasons & Storm en Bridges zijn alvast prachtig, evenals Boden.
The Bells of St. Christopher's en Naito-Shinjuku zijn de tracks - het laatst genoemde nummer is trouwens geheel instrumentaal - die mij het minst aanspreken, maar dat wil nog niet zeggen dat het slechte nummers zijn.

Het niveau van (Listen for) the Rag and Bone Man (2007) wordt net niet gehaald, maar ik vind het weer een fraai album.

And Also the Trees is als een mand die omvalt en waaruit alle noten op de grond uiteenspatten om vervolgens door de band elegant opgepakt en aan elkaar geregen te worden tot tien sfeervolle, nieuwe liedjes.

Maar verder is And Also the Trees vooral te herkennen aan het prachtige mandoline-achtige gitaarspel van Justin Jones en het gebruik van instrumenten die je niet zo vaak aantreft in de pop- en rockmuziek zoals de klarinet, de autoharp en de zither. Het karakteristieke stemgeluid van zanger Simon Huw Jones is recitatief oftewel gepassioneerd verhalend. Hij zingt ook - meer dan anders - nog maar zelden in de pas met de overige muzikanten. Of hij zet eerder in óf hij komt er achteraan hobbelen. Alsof hij zijn aandeel weer bijna vergeten was. Dat 'jagen' en 'slepen' was altijd wel aanwezig, maar op de nieuwe AATT valt het mij nog meer op. Soms lijkt het wel of de band - op enig moment - een paar noten heeft laten liggen. Of 'verkeerd' heeft teruggeplaatst. En kan ik de muziek niet helemaal goed meer volgen.

Nee, laat 'rock' maar beter weg. Te simpel. And Also the Trees is het genre. Een beetje vreemd, maar wel lekker. Bij voorkeur te consumeren in de late uurtjes.

Als het zachtjes regent.

Laat Jon maar lekker verder gaan zonder Yes!

Het album moet nog gaan indalen zoals men dit zo mooi noemt en dit is geen eenvoudige taak, al straalt de klasse er wel vanaf. Het is een prachtige plaat met enkele wonderschone momenten geworden, dat om overduidelijke reden een redelijk aantal "Yes momenten" kent, maar over het geheel genomen is dit gewoon een "echt" Jon Anderson album.
Ook al kunnen en mogen we niet spreken van een soloproject, het is misschien wel - buiten Yes om - een van zijn allerbeste werkjes tot nu toe geworden. Nou ja... werkjes. Het zijn voor mij op dit moment best wel ellenlange nummers om te doorgronden, maar dat heb ik er in dit geval graag voor over. De samenwerking met Roine Stolt zorgt er in ieder geval voor dat ik niet helemaal weg fladder....

Interessant is een "oud in een nieuw jasje" geluid van Jon natuurlijk altijd wel. Ik vraag mij alleen af waarom hij hiervoor nu per se een aantal oude Yes nummers moest pakken. Hoewel de stem van oud Yes-zanger Anderson nog altijd een gevoelige snaar raakt, kan hij naar mijn inziens een overbekend nummer als "Owner Of A Lonely Heart" maar beter achterwege laten. Liedje drie, dit nummer ken ik dan weer niet, is wel mooi! Je gaat onwillekeurig toch vergelijken!

Ik zal het album niet kopen, de Yes en Jon Anderson dagen liggen al zo lang achter mij! Jon kan waarschijnlijk nog best aardig meekomen, maar dan gewoon met de enige echte Yes. De arrangementen op deze schijf vind ik niet mooi, zoals bijvoorbeeld bij "Wonderous Stories".
Een nummer als "Renaissance of the Sun" daarentegen, doet het dan weer een stuk beter.

Ach... en als hij het nog maar leuk vind. Toch? Ik hoop op mijn zeventigste, tachtigste en hopelijk nog veel langer... ook nog wel zóóó te kunnen *zingen of *swingen.

*Doorstrepen wat niet gewenst is.

Al struinend door het maanlichtlandschap van de post-punk is er gelukkig nog veel te ontdekken. Echter... je hoeft de zon niet per se op te eten om te ontdekken dat dit geluid een lekker in het gehoor liggende post-punk/dark wave/gothic sound in zich heeft.
Wellicht is dit album interessant voor Sisters of Mercy, Diary of Dreams of Night Sins liefhebbers?

Ik zet deze formatie wel in de wacht, evenals het nieuwe album van deze engelen der vrijheid Telepathine, want het is nu even erg druk aan de poort!

Wat mooi!

Het nieuwe album van Angels of Liberty is nu dan toch eindelijk verschenen! Het zal in ieder geval - met dank aan onder andere wederhelft Scarlet Powers - vermoedelijk de laatste plaat zijn waarop de machtige stem van Voe Saint-Clare te horen is!

Het blijft natuurlijk eeuwig zonde dat Voe niet meer onder ons is, want naast zijn fantastische zangstem gaan we uiteraard ook zijn geweldige en o zo dansbare liedjes missen!

Hoe dan ook, de aardedonkere 'gothrock met een vette knipoog' geluiden van Voe Saint-Clare zal ik echter nog heel regelmatig door de kamer met de inktzwarte gordijnen en het scharlakenrode bankstel laten schallen. En dan zullen de verschijningen, vaak in de vorm van ijskoude windvlagen, mij graag weer willen plagen door met de lichtschakelaars te knoeien of erger, door de deurknoppen te verwijderen om daarna de sleutels van de voordeur te verstoppen op een plek waar ik ze toch altijd vinden kan!

Want zo aardig zijn ze dan ook wel weer!

Soms...

Snel!

Doe alle ramen en deuren dicht! De griezels laten waarschijnlijk zelfs niet eens toe dat je het licht aan doet. Toch klinkt het geluid dat nu opstijgt uit de donkere hoeken van je slaapkamer totaal niet beangstigend. Integendeel!
Het geluid zwelt nog meer aan en voordat je het weet, dans je de hele kamer rond om daarna de trap af te huppelen voor... een lekkere kop espresso.

Angels of Liberty is een van de betere gothic bandjes van dit moment en hoewel deze monsters heel graag dreigende taal verpakken in bombastische elektronica, moet je ze toch niet al te serieus nemen en gewoon lekker op deze geluiden gaan dansen. Want dát willen ze nu eenmaal graag.
Dus... stel ze maar liever niet teleur!

Gelukkig... het licht doet het weer! Phew!

Invloeden: Sisters of Mercy, Diary of Dreams.

Dit is wederom het soort gothic geluid dat mij niet echt ligt en dit komt voornamelijk door de iets té theatrale zangpartijen. Zonde, want de zanger van darkwave duo Antiflvx uit Bogotá heeft een mooi stemgeluid. Ik blijf wel nog even geïnteresseerd in de band, want er is weer een nieuw album uit!

Hongerige kraaien op een vuilnisbelt. Snerpende stemmen uit een roestig speakertje. Electrische snaarinstrumenten in vijftig tinten blauw. Grijs mag ook. Hevige romantiek tussen zware betonblokken in een grauwe stad. En de emotioneel verwaarloosde Pathos sleept zich als een getergd man zonder huis en haard voort. Doelloos. Tot waanzin gedreven. Ronkende bassen. Hypnotiserende synthesizerklanken. En een vleugje ska in Kick the Dog. Zonder krachtpatserij. Maar niet zonder de nodige bombast.

Mick Moss kreunt, briest, fluistert, croont. Soms in het gezelschap van een dame. Antimatter verstaat - als geen ander - de kunst om een overdosis 'lief en leed' te proppen in amper vierenvijftig minuten. Een scheurende saxofoon. Een verdwaalde dwarsfluit. Het zijn de outtakes van Black Market Enlightenment. En van Leaving Eden, Planetary Confinement, The Judas Table, Fear Of A Unique Identity en Lights Out. Het zijn liedjes die achteraf overbodig bleken, die nooit 'af' kwamen of niet goed (genoeg) werden bevonden of gewoonweg niet pasten op het bijbehorende album. Winterluisterliedjes. Stevigekostliedjes. Liefdesliedjes. Droevige liedjes ook. Ze werden keurig netjes afgestoft, opnieuw verpakt en verzonden.

Het vale licht van de lantaarnpaal danst nog eenmaal in een eindeloze rij streepjes en spikkeltjes op het behang van de slaapkamer...