stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Op de avond van het grote griezelfeest slaat Ritual Howls – als we de EP Their Body en de verzamelaar even niet meerekenen – voor de zesde keer toe en ditmaal met het album Ruin. En de timing is geen toeval.

Ritual Howls, een trio geworteld in het rauwe Detroit, staat bekend om haar duistere mix van post-punk, darkwave, industriële goth en melodieuze deathrock. Voor wie danst op de rand van de afgrond is Ritual Howls echter geen aanrader.

Ruin zelf is verworden tot een ontluisterende toertocht langs troosteloze industrieterreinen en door woonwijken die steeds verder afbrokkelen onder de vele lagen graffiti, terwijl lantaarnpalen verhalen fluisteren die niemand meer wil horen. Desalniettemin staat er nog één kroegje fier overeind. Als een stoer monument voor de feesten van weleer.

In mijn verbeelding klinkt de drummachine dan ook als een nietsontziende sloopkogel, terwijl de fuzzy baspartijen wolken stof doen neerdalen op de kapotgereden wegen. En de bariton van zanger Paul Bancell klinkt zelfs alsof hij je toespreekt vanuit een eeuwenoude graftombe. De gitaar blijft daarentegen een aangenaam, bijna opgewekt geluid produceren dat – als het ware – om de droevige herinneringen heen is blijven dansen.

Nee, Ruin troost niet. Het is een confrontatie.

Het nieuwe album van Corpus Delicti opent sterk en eindigt fraai. Ik twijfel nog even over Fate en misschien een enkel ander liedje. Vaker draaien dus.
Endless Sighs had van mij niet gehoeven. Maar ach, dat vergeef je de heren al snel zodra Out of Steam uit de luidsprekers knalt. Het geluid is ook prima: mooi open, gelaagd en zuiver. En de zanger laat nog altijd een vleugje Peter Murphy (Bauhaus) doorklinken. Jawel!

Dat de band (gestopt in 1997 en weer bij elkaar gekomen in 2020) zo’n intens en meeslepend album als Liminal heeft weten te produceren is toch op z’n minst bewonderenswaardig.

Voorlopig 4 dikke sterren!

stem geplaatst

Veel favoriete zangeressen heb ik niet. Maar deze dame is er beslist een van. Wat Lisa hier presteert is (weer) buitengewoon mooi. En daarom probeer ik zo nu en dan een album uit haar omvangrijke oeuvre en samenwerkingsverbanden te beluisteren. Burn bevat niet alleen haar prachtige stem, het is ook hele fijne muziek.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Wie wil er nu niet in een knus vakantiehuisje aan de Zuid-Zweedse kust muziek maken? Een kunstwerk op het witte doek toveren? Of een boek schrijven? Mijn fotocamera zou op zo’n idyllisch plekje overuren maken.

Christian Kjellvander, bekend om zijn poëtische teksten en zijn warme baritonstem, heeft dat geluk. En dat hoor je. Zet Ex Voto / The Silent Love maar eens op tijdens een lange wandeling over een verlaten landweg bij schemering. Terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt, is het alsof een hele lieve vriend met je meewandelt. Natuurlijk kun je het album ook draaien als je aan het dagdromen bent. Jouw favoriete landschap met zonovergoten waterpartijen, groene heuvels nog half in de mist of fraaie wolkenluchten ontstaat dan vanzelf. Helemaal vanuit het niets.

Hoewel het raam in dit buitenhuis slechts uitzicht biedt op een tuin vol herfstkleuren, inmiddels enkele kale bomen en uitgestrekte weilanden – ook niet verkeerd – zingt Christian Kjellvander avond na avond zijn bespiegelingen, via de bescheiden luidsprekertjes, rechtstreeks de gezellige woonkamer in. Tracks als Hole In My Heart en It Can Heal You If You Let It zijn echter geen simpele liefdesliedjes. Zelfs de stilte is tastbaar. En al zou je alle instrumenten weghalen, dan blijft er nog genoeg over om van te genieten. Maar liever niet, want ook de muzikale omlijsting bestaande uit drumbrushes, klarinet, cornet, elektrische piano, synthesizer – hetzij subtiel of juist heel bloemrijk in combinatie met spookachtige vrouwelijke vocalen – is heel bijzonder.

Na About Love and Loving Again en Hold Your Love Still vormt dit album het slotstuk van een buitengewoon fraaie trilogie. De titel Ex Voto verwijst naar een offergave oftewel een spirituele belofte, en dat maakt dat ik super benieuwd ben naar het volgende project van Christian Kjellvander.