stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Lotus was de laatste Soen waar ik plezier aan beleefde. En dat is alweer een poosje geleden. Ja, het klopt dat zanger Joel Ekelöf mooi kan zingen, maar alleen wanneer hij zijn stem niet forceert, zoals op afsluiter Vellichor. Op sommige andere nummers lijkt het zelfs alsof er een ‘kijk mij eens modern klinken’-effect over zijn stem heen is gedrapeerd, waardoor de zangpartijen erg vermoeiend klinken. Dit laatste kan voor een deel ook aan de composities liggen. Het mooie, speelse contrast tussen de zang en de zware gitaren is nu bijna volledig verdwenen. Hij probeert meer en meer de schreeuwerige 'rockzanger' uit te hangen. Dat was bij voorganger Memorial ook al zo opvallend.

Nou ja, het maakt niet uit wat Joel probeert. Ik vind de zangpartijen - behalve op Vellichor - gewoon (weer) niet fijn om aan te horen. Doe mij dan maar Lykaia. Of Lotus. Wat een verschil.

En niet alleen qua zang…

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

The Hurting is voor mij de mooiste van alle Tears For Fears platen tot op heden. Muzikaal werd het geluid op dit album – ondanks de ragfijne gelaagdheid en ingenieuze melodieën – nog redelijk ‘intiem’ en ‘minimalistisch’ gehouden. Ook het thema was heel bijzonder. Roland Orzabal en Curt Smith schreven openhartige teksten over een moeilijke jeugd, hetgeen destijds vrij ongebruikelijk was in de popmuziek. Van lichtvoetige pop kan ik dus eigenlijk niet of nauwelijks spreken, al draaide ik Tears For Fears ook heel graag op feesten en partijen.

Ze hebben na dit album nog enkele prachtige nummers gemaakt, maar niet meer zo indringend en origineel klinkend als de meeste liedjes op The Hurting. Bovendien zijn deze nummers anders van stijl en inhoud (psychedelisch, rock, jazz of soul en ze hebben vaak meer algemene en universele thema’s), en deze - ook nog mooie - liedjes zijn verdeeld over meerdere opvolgers.

Ik heb, naast enkele reguliere albums, de 12" inches van Mad World, Change en Pale Shelter nog staan. Ik heb deze singles tijdens de beeldenstorm… pardon, geluidsstorm (de desastreuze vinylopruiming in de jaren negentig) gelukkig over het hoofd gezien.

Pure nostalgie en tijdloosheid in een oogwenk. Het bestaat nog.

stem geplaatst

Zet je schrap. Hier komt Age of Aquarius, het zesde studioalbum van Perturbator en dit werkstuk van James Kent bevat onder andere bijdragen van Ulver, Alcest en Greta Link. Tel uit je winst.

Muzikaal is het een potpourri van super logge synthwave met industrial, post-metal, darkwave en ambient. Het openingsnummer Apocalypse Now zet meteen de toon en die toon is volumineus, duister en zelfs angstaanjagend. Maar soms is de toon ook luchtig en huiveringwekkend mooi.

Hoogtepunten zijn: Apocalypse Now met Ulver, Venus met Author en Punisher, Lady Moon met Greta Link en het titelnummer Age of Aquarius met Alcest.

Het is vrij experimenteel, elektronisch, en het heeft een duistere, minimalistische sound die vaag doet denken aan Joy Division, Kraftwerk, Neu en Cabaret Voltaire. Het lijkt een collage van postpunk, krautrock en artrock, maar dan gestript van alles wat ook maar enigszins op een (mooie) melodie lijkt.

Het resultaat is een hypnotiserend, repetitief geluid van het type minimal wave met een koude, industriële ondertoon. Er zitten zelfs sporen van stonerrock in. Maar dan zonder de ‘rock’.

De zang wordt inderdaad vrij monotoon opgediend. Het is meer een rituele herhaling van klanken dan dat er daadwerkelijk wordt gezongen. En daar moet je van houden. Je moet je er dus - h e l e m a a l - aan overgeven. In trance raken. Anders werkt het niet. Denk ik.

Enfin… ik weet het nog niet. Ik ben dan ook geen echte liefhebber van de bands die ik hierboven heb genoemd.

Behalve Joy Division en Kraftwerk. Die mogen blijven.