stem geplaatst

Almost but Not Quite: een IQ voor beginners

IQ heeft op ludieke wijze haar fans actief betrokken bij dit leuke project. Via de officiële website vroegen de bandleden welke nummers het meest geschikt zouden zijn als introductie voor nieuwe luisteraars.
De IQ-instapper, zeg maar.

IQ staat bekend om haar fraaie, maar soms ook oeverloze en epische composities - iets wat wel vaker voorkomt bij progressieve rockbands - en het viel de heren van IQ regelmatig op dat nieuwe luisteraars moeite hebben om in de muziek of in een bepaald album te komen. Daarom besloot men een selectie van IQ-nummers te bewerken tot kortere versies. Dit album is dus nadrukkelijk geen verzamelaar van nieuwe of oudere, al dan niet populaire nummers, maar een creatieve herinterpretatie van bestaande tracks in een compactere vorm. Het doel was om hun muziek toegankelijker te maken zonder al te veel artistieke concessies.

Als liefhebber van leuke melodietjes vind ik dit eigenlijk best een geslaagd project. Het toont aan dat de liedjes van IQ in de kern bijzonder melodieus en toegankelijk zijn, maar dat ze door hun lengte soms (te?) veel ‘herhalingen’ of andere elementen bevatten, waardoor ze een tikkeltje langdradig kunnen overkomen en daardoor wellicht wat minder aantrekkelijk zijn voor potentiële nieuwe fans.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Gestoord of geniaal? Of allebei? Dit is geenszins gewone pop, we luisteren nu naar een plaat boordevol grimmige, complexe, erotisch getinte, superzware, industriële, dramatische bombast van heb ik jou daar. En niet zelden klinkt het behoorlijk dissonant. De demonische zangpartijen - die regelmatig naar hysterisch 'gillen' neigen - zijn niet altijd even prettig om aan te horen. IAMX is duidelijk geen allemansvriend. Het is een verzameling van experimentele klaagzangen en een ratjetoe van cold- en synthwave, trance- en techno experimenten. Soms schuurt het. Soms is het briljant. Maar echt mooi is het nooit.

Ach ja, Chris Corner met zijn ‘side project' IAMX is nu eenmaal een bijzonder apart verschijnsel.

Amorphis: een nieuwe uitdaging.

Borderland is het 15e studioalbum van Amorphis, dat op 26 september 2025 is uitgebracht via het label Reigning Phoenix Music. Ik ken de vorige albums van Amorphis (nog) niet, maar het is altijd leuk om nieuwe muziek uit te proberen. En daarom waag ik mij vandaag aan deze uitgesproken Finse ‘zware gitaren’ band.

Amorphis lijkt mij wel een formatie die zich niet in een hokje laat vangen. De band hanteert een stijl die – volgens kenners – door de jaren heen is geëvolueerd van rauwe deathmetal naar een mengelmoes van allerlei genres, zoals folk metal, progressive rock/metal en doom. Deze mix maakt de muziek niet alleen toegankelijker en rijker, maar wellicht ook aantrekkelijker voor de niet- of beter gezegd: de minder fanatieke metalliefhebber. De sfeer op Borderland is over het algemeen introspectief, weemoedig en vaak spiritueel geladen. Maar ze is nooit zwaarmoedig of zweverig en dat zijn vaak de mooiste platen. Dat de heren eveneens heel knap kunnen musiceren, is evident. Dat staat buiten kijf.

Het songmateriaal is over het algemeen erg pakkend, maar niet overal even sterk. Het geluid van Amorphis zou ik misschien nog het best kunnen omschrijven als ‘orkestraal’. De mooiste composities staan, wat mij betreft, op de tweede helft van dit album. Vanaf Tempest gaan de duimpjes dus pas echt omhoog.

Kortom, ik vind dat de 'Amorphis van nu' eerder stevige, ‘symfonische rock’ met hier en daar een rauw randje maakt. En dat laatste komt voornamelijk door de diepe grunts van zanger Tomi Joutsen, een zanger die overigens ook heel aangenaam kan zingen. Want alleen dan kan ik er met plezier een album lang naar luisteren.

Nabrander:

Het mooiste nummers zijn: The Lantern, Borderland en de fraaie afsluiter Despair. En intussen vind ik Bones toch ook wel een leuk nummer.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De hoes is alvast prachtig...

De progressieve rockformatie Green Carnation uit Noorwegen was nog het meest actief in de jaren 2000 tot en met 2006, waarna de heren, om wat voor reden dan ook, een langdurige pauze inlasten. Gelukkig kwamen de bandleden in 2014 toch weer gezellig bijeen, en hier is dan eindelijk de gloednieuwe langspeler A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia. Het is zelfs het eerste deel van een heuse trilogie geworden. En dat allemaal geïnspireerd door de ode van Arthur Rimbaud aan Shakespeare’s Ophelia. Hoe bijzonder is dat.

Het album opent terstond met een kekke aandachtstrekker. En zo hoort het. As Silence Took You en de single In Your Paradise wekken daarom al snel de verwachting dat A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia wederom een sfeervolle, luisterrijke Green Carnation plaat zal worden. Ze hebben het toch weer geflikt, dit bonte gezelschap uit het hoge noorden. Zelfs het toch vrij ‘relaxte’ Me My Enemy misstaat niet.

Maar dan gebeurt het. Al bij de eerste noten van het meest woeste liedje (nou ja… woest), The Slave That You Are, laat de band weer enkele black metal-invloeden horen en duiken er plotseling struikelblokken op. En dat komt vooral doordat ik blackmetal nooit mooi heb gevonden. Al zijn er diverse albums in huis waarop deze blackmetal-invloeden wél goed worden toegepast. Ook dan hang ik soms nog van de schrick ende gruwel in de hoogste boom, maar dan horen die geluiden er op de een of andere manier gewoon bij. Om een duistere, spookachtige sfeer te creëren. Om de duivel uit te drijven. Zoiets. Hier ervaar ik dat echter totaal niet. Daar zijn de screams te mager en zeker niet indrukwekkend genoeg voor. Maar verder is dit best een aardig nummer.

De titeltrack The Shores of Melancholia is daarentegen het meest compacte nummer van het album, maar haal de zware gitaren weg en er blijft een duf melodietje over. Ik vrees dat ik mijn verwachtingen nu moet gaan bijstellen. En vervolgens wordt het album ook nog eens afgesloten met de soortgelijke stadionrocker Too Close to the Flame. Met als gevolg dat de aandacht compleet is verdwenen.

Deze Green Carnation gaat voor mij dus geen knaller worden, zoals bijvoorbeeld het fenomenale Light of Day, Day of Darkness. Daarvoor ontbreken de mooie melodieën, de bevreemdende, grimmige sferen, de fraaie vocale harmonieën en bovenal mis ik de symfonische stijlkenmerken en het theatrale karakter van enkele eerdere werkstukken. A Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia ontpopt zich, naarmate de plaat vordert, meer en meer als een ‘rechttoe rechtaan’ rockalbum. Er gebeurt weinig opvallends, tenzij je de schreeuwzang meetelt. Dit nieuwe werkstuk is wellicht niet verkeerd als dit je ding is. Maar voor mij doet met name de tweede helft afbreuk aan de sterke start van The Shores of Melancholia.

Dat wordt dus weer wachten op deel twee en drie uit de beoogde serie. Als het goed is, verschijnen deze delen nog voor 2026. Ik hoop wel dat de band tegen die tijd met iets uit de bus komt waar ik langer met plezier naar kan luisteren. De band uit Noorwegen is daartoe zeker in staat.

Maar de hoes blijft prachtig!

Nabrander:

We zijn inmiddels een kleine maand verder na de eerste pogingen Dark Poem, Part I: The Shores of Melancholia van Green Carnation te doorgronden. Afgezien van de screams op The Slave That You Are gaat dit album steeds beter bevallen. Zo zie je maar weer. Soms moet je een album gewoon een tweede of zelfs een derde kans gunnen. Afsluiter Too Close to the Flame blijft songmatig nog wel het minst aantrekkelijke nummer van deze Green Carnation. Maar de lat ligt – ook hier – weer erg hoog!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren