menu

Hier kun je zien welke berichten samslam als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Anathema - Weather Systems (2012)

0,5
Ik heb twee cd's van Anathema: Eternity en a natural disaster. Allebei vrij tot zeer sterk, compleet verschillend wel. Dit is dan weer opnieuw compleet verschillend: volledig platgekauwde overamerikaanse knuffelrock die doet denken aan Kane, en dan die teksten, om te huilen, en niet omdat ze ontroerend zijn...


Ik geef het nog wel eens een kans, maar tot dan is dit nauwelijks bovenstaande score waard.

Bjørn Riis - Lullabies in a Car Crash (2014)

2,0
Dit past in hetzelfde rijtje als Porcupine Tree, Gazpacho, ... Ik ben een tijdje gefascineerd geweest door die eerste band ten tijde van Fear of a Blank Planet, maar dat is ook al weer een tijd geleden.

Deze coureur wil in hetzelfde rijtje geplaatst worden, dat blijkt ook uit de biografie op zijn website. Op 50 minuten slaagt hij er maar heel zelden in om even de aandacht vast te houden. Meest opmerkelijke momenten zijn die waarop de zanger overgaat tot het zingen. De teksten zijn al niet veel bijzonder, maar dan die cleane vocals ontspeend van elke emotie. En dan durft die man nog naar Nick Drake te verwijzen als referentie. Hou het a.u.b. instrumentaal.

Kan er op musicmeter geen apart genre worden gekoppeld aan dit soort artiesten en albums die blijkbaar alleen in deze community worden opgepikt en gewaardeerd, maar die -terecht- links worden gelaten door de muzikale pers?

Bright Eyes - Fevers and Mirrors (2000)

4,0
Ik doe er een ster af. Er staan een aantal absolute 5*-nummers op. Maar anderzijds opent het erg zwak. Het eerste nummer sleept te lang voort en het tweede nummer irriteert met het riedeltje van 'vrolijke vrienden'. Het kippenvel begint pas bijnummer drie met het schitterende 'The Calendar Hung Itself'. Daarna is het in ups en iets mindere ups aftellen naar het geweldige drieluik van Arienette tot en met Haligh, Haligh. Sunrise, Sunset is nadien nog eens het maximum waard.

Kortom, hier valt met een vijf a zes nummers een EP uit te halen die niet minder dan het maximum verdient. Maar de hele cd 5* geven was wat overmoedig.

Bright Eyes - The People's Key (2011)

1,5
Trekt op geen kl*ten. Hier zit evenveel gevoel in als in de laatste plaat van White Lies, en dat is behoorlijk weinig voor de duidelijkheid. Geen enkel aangrijpend nummer zoals in de oudere platen (cf. Fevers&Mirors).

Dit is slechts de stem van Conor in nietszeggende, hol klinkende arrangementen. Hoewel de aanpak op Casadaga gelijkaardig was met grootse arrangementen, werkte het op dat album wel met heerlijk warme nummers als resultaat die niet geheel gespeend waren van subtiele gevoeligheid; Dit is echt op geen enkel moment iets. Teleurstelling van 2011.

Chelsea Light Moving - Chelsea Light Moving (2013)

2,0
Zeker ontoegankelijker dan de reguliere albums van sonic youth, maar daarom nog niet de moeite. De balans lijkt er wat uit. Alles is gevoed door woede, maar dat levert jammer genoeg geen sterke songs op. Niet te vergelijken met hun grotere werken uit het verleden, en ook niet met het latere, meer toegankelijke werk van Sonic Youth.

Het lijkt wel of Ranaldo en Moore na het softere solo werk nog eens authentiek wouden beuken, maar doorheen de noise vergeten ze hier wel sterke nummers te schrijven.

Drive Like Maria - Drive Like Maria (2012)

1,5
Op gebotst in mijn voorselectie voor pukkelpop. Alvast een groep die ik kan skippen. Deze mannen maken jaren '90 muziek in 2012. Op zich niets mis mee, maar het is én niet goed uitgevoerd (toppunt zijn de teksten) én het heeft geen enkel origineel idee.

Echo & The Bunnymen - Meteorites (2014)

1,0
Zelfs als je dit niet vergelijkt met de oude releases, kan je er niet omheen dat dit gewoon erg slecht is. Noch in de songs, noch in de lyrics valt er een spatje creativiteit of originaliteit te ontwaren.

Ook live blijven deze nummers stuk voor stuk tenenkrullend en bedroevend. Gisteren zij oa. 'Constantinople', 'Lovers on the run', en 'Mozes' gepasseerd tijdens het live optreden... Ik geef toe, ik ben niet tot het einde van de cd geraakt, maar dat zou niets hebben veranderd aan het eindoordeel.

1* (

Kanye West - Yeezus (2013)

1,5
On Sight 0,5 * Afschuwelijke intro
Black Skinhead 2* Lo-fi ruis op de drums verpest een matig nummer
I Am A God 2,5* Vette beginbass, domme ongeïnspireerde raps erover.
New slaves 2,5* Simpele maar fijne venijnige beat, opnieuw redelijk ongeïnspireerd gewauwel erover en wanneer de inspiratie echt op is plak er dan nog een dwaze outro aan vast, klaar
Hold my liquor 0,5* - Emo-rommel met donald duck en andere autotune ongein. Dat refrein met die gitaartjes, nee dit is de bodem. Nog slechter? Moeilijk
I’m in it 1* - rasta man, auto-alarm, voetbaltrompet, nummer half af. Wordt nadien niet meer rechtgetrokken.
Blood on the leaves 1,5* - Doen we er nog eens autotune over, krijgen we van die leutige stemmetjes, Kim Kay deed het indertijd ook. Jammer voor de behoorlijk vette beat in dit nummer.
Guilt trip 1* - Onvoldoende autotune? Hier nog eentje. With lasershooting.
Send it up 2,5* Matig nummer, maar komt toch als een opluchting na veel voorgaande troep.
Bound 2 1* - Dit is wel héél willekeurig gesampled, nee, echt niet.


=> 1,5

Lightspeed Champion - Life Is Sweet! Nice to Meet You (2010)

2,5
Wat de kat zegt,

Het luistert lekker weg. De songs zijn goed opgesteld, een keer wat intiemer dan weer wat meer gevoel voor theater. Het verveelt zeker niet op de achtergrond tijdens het studeren.

Maar als je er echt aandachtig naar luistert merk je toch de zwakke punten op, teksten van een kinderlijke eenvoud, tot vervelens toe herhalen van bepaalde zinnetjes, de stem van de zanger die zeker niet slecht is maar absoluut ook niet toewerkt naar rechtverende nekhaartjes, ...


Niets om over naar huis te schrijven dus; maar ik schaam me anderzijds ook niet dat dit tussen mijn collectie staat. Een ideale 2,5*-plaat dus.

Om toch nog met een ietwat positieve noot te eindigen: Sweetheart is materiaal voor op de IPod.

Team William - Drama (2015)

2,5
Een gemiste kans. Zoveel jaar na het debuut zijn ze van veelbelovende, energieke, hoekige poprock, overgeschakeld naar zweverige pop ballads. Je hoort dat het om een getalenteerde band gaat, maar ik heb jammer genoeg moeite om heel de cd uit te zitten...

Een klein 'drama' dus.

tUnE-yArDs - Who Kill (2011)

1,5
khonnor schreef:
effe de score van deze geweldige plaat opkrikken na de volstrekt belachelijke 1.5 van ene zekere samslam.


Dat tweede deel van uw zin is overbodig, het is niet verplicht om bij elke plaat een recensie te schrijven, toch? Omdat ik uw 'belachelijk' zal interpreteren als een vraag om kleine toelichting, zie volgende alinea. Bovendien ben ik niet iemand die standaard halve sterren met vijf sterren afwisselt, dus vind ik een persoonlijke vermelding echt niet aan de orde.


Ik zal het nog wel eens een kans geven, want het staat nog altijd in mijn speellijst, maar die ene luisterbeurt vond ik een vervelende periode die ik met veel moeite heb uitgezeten. Bovendien, zo laag is anderhalf toch niet? De kans dat het nog naar 1* zakt is niet onbestaande.

Vooraf had ik iets verwacht tussen lo-fi, folk en noise rock. Maar dan blijkt dat de nadruk meer ligt op springerige afro-beat, experimentele jazz en r&b. De stem trek ik niet helemaal, net zoals de teksten, maar daar is't sowieso niet om te doen.

En lo-fi snap ik echt niet, dit is net behoorlijk vlak qua productie, niets van de gruizeligheid die ik met lo-fi associeer. En die vlakke productie past ook niet bij het experimentele karakter van de muziek. (doet me wat denken aan die misser van Architecture in Helsinki van laatst).

Maar er zitten hier en daar wel leuke stukken in (bvb. de rust die Powa brengt) en heel veel goede ideeën, maar meer slechte ideeën waardoor er geen enkel nummer zelfs voor de helft kan overtuigen.

Voila, mijn belachelijke stem van klank voorzien