Frank maakt eigenlijk nooit slechte platen. Maar de man is zo productief, en weinig variabel dat ik een beetje een oberload vrees.

De teksten zijn vaak prachtig, en de muziek sfeervol, maar weinig anders dan altijd. En dat kan wat verveling teweeg brengen. Ik wacht t af, misschien heb ik t mis, maar hij zal niet ineens een heel andere weg in gaan slaan.

Voor t eerst in jaren dat ik de cd niet al in bestelling heb staan in ieder geval..ik wacht even af.

Queen was enorm populair toen dit album werd uitgegeven. De band zat in een soort van pauze, en Freddie nam zijn 1e solo album op. Ik vermoed dat iedereen dacht dat dit een groot succes ging worden. Er kon immers worden meegevaren op het lopende succes van Queen. Niks bleek minder waar. Het album bleef in Nederland steken op plek 20 en stond er maar 11 weken in. Toch verbaast het mij ook. Het album is dan wel Freddie, maar de sound is toch veel Queen.

1.Let's Turn It On (3:44)
Qua intro en vervolg had dit qua sound zo op Hot space kunnen staan. Het klinkt wat plastisch. Maar Het stemgeluid van Freddie doet toch vertrouwd aan, en als in het refrein de gitaren erbij komen (die overigens toch wel een heer erge Queen sound hebben) klinkt het toch best goed. De synth die wordt gebruikt herken ik van de Queen tracks, dus eigenlijk is dit Queen zonder de 3 overige leden.

2.Made in Heaven (4:08)
Ik kende deze uitvoering (gelukkig) eerder dan de latere versie op Queen - Made in Heaven (1995). Waarom zeg ik gelukkig? Omdat die versie met Queen naar mijn mening veel meer kracht heeft. Voor ik die versie kende vond ik dit nummer op het album gewoon erg goed, maar nu komt het wat kaal over. De 12 inch versie is overigens ook erg de moeite waard. De vocalen op dit nummer zijn buitengewoon.

3.I Was Born to Love You (3:41)
De 1e single van het album. Toen dit uitkwam was ik er helemaal gek van. Het is gewoon een goed popliedje wat toch weer de sound draagt van Queen uit die periode. Ook dit nummer werd voor Made in heaven "verQueend" maar die versie wint het niet van het origineel. Muzikaal vind ik het wel een stuk leuker, maar vooral het gemix aan het einde van de Queen versie maakt het een zooitje. Wederom Mercury vocaal in topvorm. Vreedm genoeg is dit maar een bescheiden hitje geweest hier, terwijl er genoeg Queen Feeling in zit, en de band enorm groot was ten tijde van deze single.

4.Foolin' Around (3:31)
Dit is een lekker klinkend niemanddalletje, met een leuk Freddie achtergrond koortje. De vocale klasse van Freddie maakt dit nummer boeiend. De solo in het nummer doet denken aan de solo in I want to break free van Queen - The Works (1984)

5.Your Kind of Lover (3:35)
Het intro kan weer zo een Queen nummer zijn. Of eigenlijk is dit een typische Freddie introductie. Mooi met piano, een langzame start, en dan een uptempo ritme wat aansluit. De piano speelt een leuke hoofdrol op dit nummer. Het is een vrolijk nummer met een rock 'n roll sausje. Leuk, maar geen hoogvlieger.

6.Mr. Bad Guy (4:10)
Kant B start met een orkest wat klinkt alsof ik naar een nieuwe Jaws zit te kijken. Wat volgt is een sound die ik ook herken van One Vision. Het nummer blijft drijven op het orkest, gemengd met een slome drum. Het is een interessant nummer. Beetje theatraal, maar dat is Freddie op en top. Can't you see, I'm Mr Mercury..... Ja ik hoor het, en je zang is werkelijk fantastisch. Eigenlijk een soort voorloper op wat er zou komen met Freddie Mercury & Montserrat Caballé - Barcelona (1988)

7.Man Made Paradise (4:11)
Freddie zet laag in op dit nummer. De 2e stem is een hoog en hard zingende Freddie. Wat een mooi combinatie. Weer hoor ik een synth die me doet denken aan One Vision, en de gitaar neigt toch ook naar de sound van zijn bandje. Het einde is opera achtig, en doet denken aan Excersis in free love (b-kant van the great pretender) Erg vermakelijke track dit.

8.There Must Be More to Life Than This (3:02)
Hét nummer wat hij oorspronkelijk opnam als duet met Michael Jackson en uiteindelijk vorig jaar alsnog verscheen op Queen - Queen Forever (2014). Origineel was dit bedoeld voor Queen - Hot Space (1982) maar heeft 't niet gehaald. Ik vind het een erg mooi nummer, en ben blij dat 't alsnog het daglicht zag als nummer van Freddie (zonder MJ) Qua sound op deze lp klinkt het wel heel erg als Queen, zelfs de drums doen Taylor-achtig aan. De tekst doet denken aan Is this the world we created van the Works.
why is this world so full of hate
people dying everywhere
And we destroy what we create
people fighting for their human rights
but we just go on saying c'est la vie
So this is life

9.Living on My Own (3:25)
Een nummer met veel typische Freddie geluiden, en daarom ook zo leuk. Helaas is na zijn dood dit nummer geremixed en opnieuw uitgebracht, en een grote hit geworden. Die versie vind ik persoonlijk een enorme verkrachting van het origineel. Muzikaal was er niks meer over van deze versie. Dit hit heeft dit nummer een beetje verpest voor me.

10.My Love Is Dangerous (3:43)
Een wat wrange titel blijkt achteraf. Als je AIDS hebt is het inderdaad redelijk gevaarlijk om met die persoon de liefde te bedrijven. Nou had Freddie ten tijde van het opnemen van dit nummer de ziekte nog niet, en berust dus alles op toeval. Een reggae nummer met een relaxte "vibe" Mercury zingt redelijk schreeuwerig voor zo'n relaxt nummer. Wel een lekker nummer. Later zijn er remixen verschenen met veel schreeuwende gitaren erin enzo, allemaal deden die afbreuk op deze versie.

11.Love Me Like There's No Tomorrow (3:47)
Nog zo'n titel die na zijn dood een andere lading krijgt.
Tomorrow, God knows just where I'll be
Tomorrow, who knows just what's in store for me
Anything can happen, but we only have one more day together, yeah
Just one more day forever, so
Het nummer lijkt over een verbroken relatie te gaan. De afsluiter van het album bevat mooie vocalen, en het nummer is een prima ballad. Mooi om zo te eindigen.

Het album wordt gedragen door de geniale en overgetelijke stem van Mercury. Muzikaal is het allemaal wel ok, en neigt veel naar Queen, maar ontbeert veelal toch de kracht die ik bij Queen wel hoor. Mooi voorbeeld is de versie van Made in heaven hier, en op het Queen album met die titel.
Freddie was een fantastische zanger, maar had toch duidelijk zijn maten van Queen nodig om tot zeer grote hoogtes te stijgen. Toch waardeer ik dit album met 3,5 ster. Het song materiaal is er interessant genoeg voor.

Dat Freddie niet vies was om zijn muziek te mixen met opera was geen groot geheim. Dat een project als deze dus uiteindelijk de wereld in kwam was ook geen wonder.
Barcelona werd geschreven als verzoek om een nummer voor de Olympische spelen van 1992 te schrijven. Hij wilde dit met Caballé opnemen, en zo geschiedde. De samenwerking beviel Mercury zo enorm goed, dat het nummer uiteindelijk tot een heel album leidde. En Barcelona werd ook gewoon een grote hit. Welke zanger krijgt dat nou voor elkaar? Alleen Fredje toch?

Barcelona (5:39)
Dit nummer maakte een enorme indruk op me. Ik was 15, en had echt niks met opera. Maar Freddie dwong me om er naar te luisteren. Ik was te nieuwsgierig om het niet te beluisteren. De stem van Mercury pakt me meteen stevig vast. Als het Caballé alleen zou zijn, zou ik meteen al afhaken. Ik heb het niet zo op opera, en dan al helemaal niet op een vrouwenstem. Maar deze combinatie werkt goed voor me.

La Japonaise (4:49)
Een nummer met (de titel zegt 't al) een deel Japanse tekst. Alles van Mercury's hand. Erg mooie melodie. Caballé opent het nummer nog in een verstaanbaar Engels. Dat is een van de weinige keren dat ik kan horen wat ze zingt.

The Fallen Priest (5:46)
Een opgefokt orkest introduceert een zeer mooi gezongen nummer. Ik geniet echt van Freddie's stem bij elke track. Ook de achtergrond koortjes die zijn verzorgd door Mercury zijn om van te genieten.

Ensueno (4:21)
Deze track kende ik al als Exercises in Free Love als b-kantje van The Great Pretender. Echter is het wel een nieuwe versie die hier op plaat is verschenen. Hier zingt Mercury vrij laag, terwijl hij op de eerdere versies de hoge zang voor zijn rekening neemt. Geen idee wat ze zingen. Ben niet kapot van dit nummer, maar het is en blijft fijn om zijn stem te horen. Het is wel een mooi verhaal dat Freddie Exercises in Free Love schreef en inzong met het idee Caballé te imiteren, en imponeren. Hij had na het zien van een concert van haar besloten dat hij met haar wilde opnemen, en wilde indruk maken met dit nummer. Uiteindelijk is dat gelukt, want ze heeft 't aangehoord, en de plaat is een feit!

The Golden Boy (6:05)
Een donker intro waarin het gelukkig naarmate de tijd verstrijkt steeds lichter wordt leidt ons naar een opgefokte Mercury. So far het licht dus. Mooi opgebouwd. Zelfs Caballé haar deel vind ik erg mooi. Dat komt door de mooie melodie. Vooral het deel waar het gospel koor verschijnt maakt indruk. Dan komt er een zeer mooi gezongen deel door Freddie. Genieten! Mooie combi tussen Opera en pop.

Guide Me Home (2:40)
Het intro doet heel even denken aan een Queen nummer. Maar al snel is dat gevoel weer verdwenen. Een mooi, en breekbaar nummer. Het loopt ook erg mooi over in How can I go on. Zelfs bij dit nummer krijg ik dat "vuist in de lucht en meezingen" gevoel (zoals beschreven bij veel Queen reviews)

How Can I Go On (4:01)
Dit nummer neigt het meest naar een pop tune. Weer is Mercury vocaal geniaal. Wat mooi gezongen. Op het originele nummer speelt John Deacon bas, dit hebben ze gelukkig bij de nieuwe versie ook zo gelaten. Voor mij samen met het titel nummer de beste track.

Overture Piccante (6:40)
Een soort samenvatting van het album op een nummer gezet. Voor mij geen toevoeging. Maar kan me qua speelduur wel voorstellen dat dit nog nodig was om de plaat vol te krijgen.

I'm moving into opera now, forget rock 'n roll staat er groot op de binnenhoes met een mooie foto van Mecury and Caballé. Het mag dan naar opera neigen, maar Mercury blijft toch qua zang aardig bij zijn leest, en gelukkig doet Caballé dat ook. Hij doet geen poging om opera te zingen (oke, misschien een beetje op Ensueno en Overture Piccante) , en zij niet om pop te zingen. Dat zou ook te erg geweest zijn. Ze combineren het mooi samen zo. Ik heb de originele versie op cd, en de vernieuwde versie op vinyl. Ik moet zeggen dat de voorkeur uitgaat naar de nieuwe versie. Qua instrumenten veel voller, geloofwaardiger en sfeervoller. Jammer dat Freddie het zelf nooit zo heeft kunnen horen. De nieuwe versie zorgt er wel voor dat ik 'm op 3,5 zet, waar de vorige versie nog een 3 kreeg.
De stem van Mercury brengt me in vervoering, of hij nou pop, rock, of opera zingt. Het is en was een tovenaar.