In 1977 was ik 4, en had natuurlijk nog geen weet van het bestaan van de geniale Bowie. Het nummer heroes leerde ik pas veel later kennen, en langzaam aan ben ik me gaan verdiepen in zijn vroegere werk. Ik heb deze plaat dus ook niet bewust meegemaakt, en dat zal vast een heel andere ervaring geven, dan als ik dat wel meegemaakt zou hebben.
De plaat heeft een mooie opvallende hoes.
De man die Bowie inspireerde voor dit album (Brian Eno), waar ik niet zoveel mee heb, heeft zeker mooie dingen gedaan, maar meer niet mooie dingen naar mijn smaak. Het verklaart ook waarom ik veel nummers rommelig noem, dat is toch ook de stijl van Eno. Alleen zit hier Bowie's stem aan vast, en dat compenseert echt heel veel! Dat houdt 't interessant voor me.

1.Beauty and the Beast (3:32)
Een typisch Bowie nummer, want het is wat vreemd. De melodie lijn qua zang en muziek lijkt soms niet te kloppen (doet het wel natuurlijk) maar het blijft toch boeien. En dat is het knappe van Bowie songs. Geen makkelijk nummer, maar wel lekker.

2.Joe the Lion (3:05)
Ook deze track begint wat vreemd. Met vreemd doel ik op ongepolijst, rommelig, rauw. De stem van Bowie vind ik erg mooi in het nummer, het begleidende gitaar geluid erg fijn. Maar net als de 1e track is dit geen makkelijk nummer. Je moet er echt voor gaan zitten om het goed te beluisteren.

3."Heroes" (6:07)
Het grote bekende nummer. Het contstant aanwezige gitaar geluid ontvoert me naar een muziekwereld waar ik altijd wel in wil verblijven. Vooral deze versie met extra couplet! Bowie's zang is werkelijk betovernd mooi te noemen op dit nummer. Ik heb ook nog een Duitse versie ("Helden") klinkt eigenlijk net zo mooi, want Bowie zingt dat op dezelfde manier, dus dan maakt de taal eigenlijk niet zoveel meer uit. Blijft een prachtige song!

4.Sons of the Silent Age (3:15)
In potentie een mooi nummer, maar ook dit nummer hangt tegen het randje aan van "raar" zeker als de saxophone wordt ingezet. Raar wil niet zeggen dat het slecht is. Het past bij Bowie. Mooie synth in dit nummer!

5.Blackout (3:50)
Het valt me op het hele album al op, maar ik vind dat de stem van Bowie soms klinkt alsof het ingeblikt is. Dat zal vast bewust gedaan zijn, en op Heroes vind ik dat heel mooi. Maar op dit nummer niet. Pas in het refrein valt dat blikkerige weg. Dit nummer is wederom rommelig. En deze keer vind ik het niet zo goed. Dit is duidelijk niet mijn nummer. Er gebeurt qua muziek teveel door elkaar, en het werkt storent voor mij als luisteraar.

6.V-2 Schneider (3:10)
Grappig dat die typische sax geluiden zo herkenbaar zijn. Uit duizenden trek je Bowie eruit bij dit nummer. Grotendeels instrumentaal nummer, op een klein refreintje na, maar wel interessant.

7.Sense of Doubt (3:57)
Tja, een soort film soundtrack achtig nummer. Het klinkt zeker als een spannende scene, maar ik vind het totaal niet passen op dit album. Haalt de vaart die erin zat er wel enorm uit. Je zou kunnen zeggen, een rustpunt na wat moeilijke muziek, maar het contrast is me wat té extreem. Hetzelfde ervaar ik op Low.

8.Moss Garden (5:03)
De ene track loopt vloeiend over in de andere. Relaxed is het allemaal wel. Leuke Oosterse geluidjes doen je wanen in een ver land. Het is allemaal wel leuk om te horen, maar het doet wat mij betreft echt afbreuk op de plaat die zo lekker en raar begon...

9.Neuköln (4:34)
De sax is boeiend in dit verder weinig interessante nummer.

10.The Secret Life of Arabia (3:46)
Ik wordt toch nog even wakker geschud door een "normaal" nummer waarin de stem van Bowie te horen is. Dit is toch waarom ik een Bowie plaat koop. Het is ook meteen het meest toegankelijke nummer van de plaat. Een fijn ritme, mooie zang. Gelukkig, kant B opent goed, en sluit waardig af!

Ik heb 't al eerder geschreven: de instrumentale tracks doen voor mij afbreuk aan dit album als geheel. De gezongen tracks zijn op Blackout na echt heel erg de moeite waard, maar het ambient achtige 3 luik in het midden van kant B zijn ronduit slaapverwekkend te noemen. Ongepast, en voor mij absoluut een heel dik minpunt op dit album. Daarom dus gemixte gevoelens voor wat betreft dit album.

Ik kom op 5 erg lekkere nummers, 1 wel aardig, en 4 waar ik niks mee kan. Dat verklaart de vrij lage score van 3 sterren. Dat is jammer, want als er meer nummers in de sfeer van kant A op hadden gestaan had dit een absoluut veel betere plaat geweest voor mij.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Op 1 januari kon ik de verleiding niet meer weerstaan, en kon niet meer wachten tot ik het vinyl in handen had. Dus besloot ik het gelekte album te downloaden. Lazarus en Blackstar kende ik inmiddels, en daar was ik al aardig van onder de indruk. Dit album valt samen met mijn Bowie revival die ik al sinds november onderga (na de aanschaf van de box five years) De release van dit album kwam dus lekker uit! Ik had al een recensie klaar liggen toen het verschrikkelijke nieuws van de man zijn dood naar boven kwam op 11 januari. Dat veranderde de zaak compleet. Niet dat ik het album slechter vond, maar het luisteren ervan was ineens wel anders.
Het herinnert me aan de dood van Freddie Mercury, al was dat enigszins uitgelekt, het werd pas bekend één dag voor zijn dood. En ook hij en zijn band schreven nummers die achteraf gezien daar over gaan. Al met al is het super knap dat Bowie dit geheim heeft weten te houden ondanks alle social media e.d. van tegenwoordig. De man omringde zich heel duidelijk met pure vertrouwelingen. Die wist hij knap te selecteren, net als hij altijd deed met producers en muzikanten. Zo ook weer op deze plaat.
Het heeft een week geduurd voor ik mijn clear vinyl versie wilde openen om te draaien. Wat een mooi item is het. Mooi boekwerk, mooie hoes, en mooi vinyl. Absoluut een fantastisch item om in bezit te hebben. Het boekwerk ga ik later nog eens uitgebreid bekijken, maar ik ben benieuwd wat ik daar nog in kan ontdekken. Ik zie in ieder geval erg mooie fotos van een oude Bowie (en wat mager) maar nog steeds met kilos charisma. Dat neemt niemand hem af. Zelfs nu niet.

1.★ (9:57)
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was met de vrijgave van de clip. Eerste indruk was dat het een wat moeilijk en vreemd nummer was, vooral het eerste deel. Maar de clip intrigeerde me ook enorm. En de zang van Bowie, ingetogen, triest, mysterieus... Wat een goed nummer eigenlijk. Al snel keek ik 'm een aantal keer achter elkaar en was ik verslaafd aan het nummer. In de clip zie ik een afscheid van Major Tom. Tot zover begreep ik het. Typisch Bowie om dit als eerste single uit te brengen. Niet dat het nu nog hetzelfde is als tientallen jaren terug, maar het is er wel een die opvalt waar hij de aandacht meteen mee trok. Wat een klasse opener. Heel vreemd, maar verdomd lekker.

2.'Tis a Pity She Was a Whore (4:52)
Ik ken dit nummer niet in zijn originele staat (als b kant van Sue) dus ik kan alleen maar oordelen over dit resultaat. Een opvallende titel vind ik. Mooi uptempo nummers, met een sax die wat moeite heeft met in het nummer komen (lijkt het) maar uiteindelijk een mooie lijn vindt. Bowie varieert zijn vocalen met mooi laag en hoog. Het is muzikaal gezien wel een enorm Bowie nummer, vooral veroorzaakt door de sax die ook alle tonen lijkt te willen spelen. Mij stoort het niet, maar kan me voorstellen dat een leek dit wat storent vindt. De titel is ook van een toneelstuk uit de 16e eeuw (van John Ford), maar ik weet niet of Bowie hier aan refereert. Aangezien hij nogal aangetrokken was tot dit soort dingen kan ik het me wel voorstellen.

3.Lazarus (6:22)
Tja, dit nummer was al het juweeltje van het album, maar na zijn dood grijpt dit nog vele malen meer aan. Ook deze clip op de dag van release meteen gekeken. Het nummer grijpt me meteen bij de strot. Ook al voor alle kennis van nu. Het rare is dat het duidelijk is dat Bowie in de clip in het ziekenhuis ligt, en het slecht met gaat. De dood lijkt onder zijn bed zijn leven te willen grijpen. Maar ik, en ik denk niemand, zag dat andere bericht.. Nu hij dood is weten we wel beter. Wat een tragisch en triest nummer. Maar daarom ook zo verdomd mooi. Bowie zingt het zo verdomd mooi, ik voel me nog aangedaan als ik het hoor. Maar het nummer schreeuwt om gedraaid te worden. Zeker na zijn dood is dit nummer een soort troost nummer voor me. De gitaar aan het begin en einde is desperaat... de drum is triest... de sax huilt, en Bowie treurt.....Absoluut het mooiste wat er op dit album te vinden is.

4.Sue (Or in a Season of Crime) (4:40)
Ook dit nummer ken ik niet in zijn oorspronkelijke staat. Een mix van een rock / drum 'n bass nummer komt me tegemoet. Het ritme is niet bij te houden, dat past weer mooi bij de man. Helaas heeft dit nummer mij nog niet weten te overtuigen. Er gebeurt muzikaal heel erg veel, en het heeft daarom wellicht wat meer tijd nodig om te rijpen.

5.Girl Loves Me (4:51)
Dit is een nummer wat in de loop der tijd (sinds 1 januari dus) ontzettend is gegroeid. Wat zingt Bowie hier mooi. Die hoge uithalen aan het einde van sommige zinnen zijn waanzinnig! Het refrein is betoverend mooi. Als ik dit hoor wordt ik toch enigszins blij, want wat laat de man een parels achter voor ons. De tekst is deels in een onverstaanbare taal gezongen (blijkbaar een taal die werd gesproken in Gay bars in Londen tijdens de 70's, genaamd Polari) Ik kan hier dan ook niet wijs uit worden, maar soms spreekt de melodie genoeg om het te bewonderen. Dat is bij deze beauty het geval.

6.Dollar Days (4:44)
Over dit nummer is ook al genoeg gezegd. Voor zijn dood een prachtig nummer, maar na zijn dood horen we Bowie ineens zingen "I'm dying too". Wat een andere dimensie ineens. een prachtige sax trekt me mee het nummer is. Bowie zingt wat hoger dan normaal, dat geeft het nummer een lievelijk gevoel. Tot het inmiddels bekende zinnetje. Bowie lijkt zijn fans in dit nummer te bedanken voor alle steun tijdens zijn carriere. "don’t believe for just one second i’m forgetting you’ het is verschrikkelijk mooi, hij lijkt het rechtstreeks voor mij en andere liefhebbers te zingen. Maar tegelijkertijd is het verdomd moeilijk om te horen. Het heeft tijd nodig om hier zonder brok in mijn keel naar te kunnen luisteren. Prachtig nummer, zondermeer.

7.I Can't Give Everything Away (5:47)
Dit nummer doet me muzikaal wat denken aan David Bowie - Black Tie White Noise (1993). De harmonica refereert naar zijn song "A New Career in a New Town” van het album David Bowie - Low (1977). Nu lijkt het erop of Bowie zich verontschuldigt dat hij er zo tussenuit gekropen is, zonder dat we wisten dat hij ernstig ziek was. Het is hem vergeven, ik geef hem zelfs groot gelijk. De sax heeft weer een grote rol in dit nummer. Het strookt niet helemaal met de rest van het nummer, waardoor het soms wat teveel de aandacht weg trekt van de rest van het nummer. Door de tekst nu een wat meer bijzonder nummer. Voor zijn dood vond ik dit samen met Sue de mindere tracks van het album.

Achteraf hoorde ik dat Bowie het album al af had toen hij hoorde in november dat hij terminaal was. Dat houdt dus in dat de songs zijn opgenomen in een periode dat hij nog de hoop had op genezing.
Alleen de sterfelijkheid van Bowie was wel naar voren gekomen, en zijn verwerking daarvan lijkt in de nummers te zitten.
Toen ik het album net had vond ik het meteen fantastisch. En gelukkig velen met mij. 5 van de 7 tracks zijn enorm sterk. De korte speelduur van de plaat draagt er aan bij dat het dan zo'n indruk maakt. Nu we allemaal weten hoe het zit heeft de plaat een compleet andere lading, en ook het sentiment er achter is totaal anders. Bowie's zwanenzang is en blijft een prachtig album. Ik twijfel nog tussen 4 en 4,5. Voorlopig 4

De grote ster van de aarde, verlaat ons als zwarte ster. Ik kijk af en toe omhoog of ik 'm zie schijnen, want hoe zwart hij zal zijn, het is en blijft Bowie, dat moet gewoon stralen!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

In 1995 was dit het album waar ik Bowie eigenlijk links liet liggen. Ik had de voorganger David Bowie - Black Tie White Noise (1993) nog gekocht, en vond dat een aardig album, maar wat hij nu op de markt bracht was echt onbegrijpelijk wat mij betreft. Ontoegankelijk, raar en vervelende plaat. Dat was hoe ik de plaat destijds vond. Moet ik er wel bij zeggen dat ik in een platenzaak werkte, en een cd als deze is niet te draaien in de winkel, want hiervoor moet je gaan zitten. Klanten zouden dit veelal ook niet waarderen waarschijnlijk. Die reden heeft het gemaakt dat ik deze plaat, en Bowie ook een jaar of 5 heb gemeden. Ongelofelijk jammer natuurlijk, want ik liet een enorme beauty liggen. Gelukkig heb ik die schade wel weer ingehaald, en inmiddels beschouw ik deze plaat als Bowie's mooiste werk.
Ook is dit de herenigde samenwerking met Brian Eno. Ik ben geen liefhebber van de man zijn muziek (solo en met Roxy Music maar als producer kan ik veel dingen goed waarderen.
De hoes is ook prachtig, een schilderij van Bowie. Wat ik niet wist, is dat het zijn van zijn eigen hand komt. Behalve fantastische muziek maken, had hij dus ook nog schilder talenten.
Ik ga met deze recensie niet in op de inhoud van het concept album, want daar is al heel veel over geschreven en te vinden op het net. Ik ga mijn gevoel bij de nummers beschrijven. De segues laat ik weg bij deze beleving, want dat hoort meer bij het concept van het album.
Ik heb inmiddels vele versies van het album in bezit gehad, weer verkocht en opnieuw aangeschaft. Op vinyl was het album tot voorkort alleen verkrijgbaar met de hoogtepunten (op één plaat) en dat was toch een soort van verminkte versie wat mij betreft. Gelukkig kwam er dit jaar (voor zijn dood) nog een dubbel vinyl versie uit in de USA. Dus eindelijk had ik wat ik wilde. Het kost wel wat, maar dan heb ik ook iets moois in handen. Tevens heb ik de dubbel cd versie uit 2004 omdat deze wat extra tracks bevat die ik ook graag wilde hebben.

2.Outside (4:04)
Een ingetogen begin van het album. De muziek klinkt wat onheilspellend, en Bowie zingt in het begin rustig. Naarmate het refrein dichterbij komt gaat Bowie harder zingen, en dat sleurt me keihard mee het nummer in. Het lijkt erop dat er een soort van stemvervormer op de vocalen van Bowie zijn gezet (heel licht) maar dat past mooi bij het nummer. De opener is een belofte naar heel veel moois!

3.The Heart's Filthy Lesson (4:57)
De pompende bas van dit nummer is enorm verslavend. Het nummer is heerlijk donker, en tegendraads zoals het Bowie betaamt, maar wordt nergens vervelend. Sterker nog, het is een enorm verslavend nummer! Het subtiele piano spel van Mike Garson is mooi weggestopt op de achtergrond, maar hoor je net goed genoeg zodat het constant de aandacht trekt. Het nummer is te horen tijdens de aftiteling van de (fantastische) film Se7en (1995) - MovieMeter.nl. Een passendere song hadden ze niet kunnen vinden voor deze film!

4.A Small Plot of Land (6:34)
Ook hier mag Mike Garson zich uitleven. Een jazzy pianospel wordt gecombineerd met een funky drum. Het lijkt niet goed bij elkaar te passen, maar toch smaakt het lekker. Als Bowie zijn stem dan laat horen lijkt het of hij de vocalen eerder heeft opgenomen dan het nummer. Hij zingt langzaam, alsof het ritme er niet bij past. Maar wat is dit weer prachtig. Hoe Bowie het doet weet ik niet, maar een vreemde combinatie wordt als geheel echt een parel. Alles in dit nummer vraagt om aandacht. Het is een track die ik vaak wil luisteren. In het refrein klinkt Bowie schor, dat vind ik erg mooi. Het past bij het complete pakketje.

6.Hallo Spaceboy (5:14)
Een van de redenen om het album links te laten liggen was deze versie van het nummer. Ik kende de remix van de Pet shop boys, en die vond ik erg goed. Ik kocht de cd single ook. Deze versie is veel rauwer, harder en (natuurlijk) veel beter. Ik was er destijds duidelijk niet klaar voor. De PSB remix is overigens wel erg knap gedaan, want het was gewoon een hele dikke hit voor Bowie, en bracht hem terug in de hitlijsten. De PSB hebben het nummer drastisch veranderd, maar de essentie van het nummer is toch wel netjes hetzelfde gebleven. Toch knap. Leuk detail is dat de PSB versie Major Tom weer terug in tot leven wekt, dat is in deze originele versie niet het geval. Dit nummer vraagt erom om de volume knop drastisch omhoog te draaien, en de buren lastig te vallen.

7.The Motel (6:50)
Weer een onheilspellend intro. Mooi traag, De stem van Bowie wordt ondersteund door een vertraagde versie van zijn stem. En Garson zorgt samen Yossi Fine voor een prachtig muzikaal werkstuk. Dit is puur genieten. Het moment van de inmenging van de rimtsectie is kippenvel! 'There is no heaven, and there is no hell zingt Bowie, en dat wordt p de achtergrond gevolgd door de vertraagde stem. Garson speelt met zijn piano kunsten weer een fantastische hoofdrol. Wat een muzikant is die man. Het nummer bestaat eigenlijk uit drie delen, de start, zonder ritme sectie, het 2e deel met ritme sectie, en het derde deel met een hardere ritme sectie, en een bijna schreeuwende Bowie.Dit is pure kunst, absoluut één van de (vele) hoogtepunten van dit album.

8.I Have Not Been to Oxford Town (3:49)
Een iets toegankelijker nummer, maar Bowie zingt op het randje. Maar weer op een prachtige manier. Bij het refrein is alles zoals het hoort en hebben we te maken met een ware meezinger. Mede door het ritme een erg aantrekkelijk nummer. Het funky gitaarrifje maakt het netjes compleet. Een wat vreemde eend in de bijt op deze plaat, maar een zeer prettig nummer.

9.No Control (4:33)
Wat meteen opvalt bij dit nummer is de bijzondere drum sound. Het "sissende" geluid vind ik heel erg verslavend. Het trekt me enorm hard het nummer in. Heel ver weg op de achtergrond lijk ik een sirene te horen, het hele nummer door. Ingetogen zang van Bowie (meerdere stemmen samengevoegd) gevolgd door een laag zingende Bowie, het is weer erg mooi. Weer komt er een funky gitaartje tevoorschijn, gecombineerd met een mooi deuntje op een synth. Het nummer blijft toch wat donker, zeker buiten de refreinen om. Ik zou willen dat dit nummer niet zo snel afliep, ik kan hier oneindig veel naar luisteren. Mooi is ook de verwijzing naar het nummer "Deranged" wat nog volgt later op deze plaat. Niet zozeer in het woord wat wordt gezongen, maar de manier waarop.

11.The Voyeur of Utter Destruction (As Beauty) (4:21)
Een snel gitaarloopje, een zacht zingende Bowie. De drum neigt wat naar Drum 'bass, maar blijft in een begrijpelijk ritme. De zang wordt schreeuwerig en die stijl hoor ik graag. Garson laat zijn inmiddels bekende muzikale handtekening weer gelden. Dat voegt echt steeds een stuk kwaliteit toe aan Bowie's songs.

12.Segue - Ramona A. Stone / I Am with Name (4:01)
Waarom dit nummer geplakt aan een segue is, is me onduidelijk. Alle segues lopen enigszins over op het komende nummer, en dat is bij deze niet anders. Dit is misschien wel het minst toegankelijke nummer van de plaat. En toch trekt het aan. Het zal voor het grootste deel toch in het ritme zitten, en de stem van Bowie.

13.Wishful Beginnings (5:08)
Dit is het meest betoverende nummer van de plaat. Wat een duister ritme, wat een duistere geluiden, de piano maakt het ook spannend. Bowie is een goede verteller, zingt weer wat tegendraads ten opzichte van het ritme, maar ik luister gewillig en vol aandacht. Die bas drum, wat dreunt dat heerlijk door het huis heen. Hoe donkerder hoe beter geldt voor mij, dus dit is een topnummer wat mij betreft.

14.We Prick You (4:35)
Weer een toegankelijker nummer. Wel een ritme sectie die neigt naar drum 'n bass (iets wat op de opvolger een hoofdrol zou gaan spelen) maar het blijft allemaal netjes binnen de lijntjes. Mooie zang van Bowie, en een lekker makkelijk te onthouden refrein. Dit had zomaar een single kunnen zijn. De bas in het nummer is erg lekker. Het is me niet helemaal duidelijk of dit uit een kastje komt, of dat het menselijk werk is. Het klinkt wat plastic. Stilzitten lukt me niet op dit nummer.

16.I'm Deranged (4:31)
weer een drum 'bass ritme. De flirt met de populaire muziek van die tijd was hier al duidelijk aanwezig. De synth in het nummer is mooi en dromerig. De stem van Bowie past hier werkelijk fantastisch bij. Wat zingt de man hier mooi. Het refrein is magisch. En weer bemoeit de geniale Garson zich met dit nummer door zijn klassiek getinte piano toetsen te betasten. Het nummer voelt aan als een ballad, maar swingt eigenlijk de pan uit. Knappe song!

17.Thru' These Architects Eyes (4:22)
Wederom een meer toegankelijke track. Eno zijn synths maken het nummer mooi zweverig, en geven het een prettige "feel" mee. Bowie zingt redelijk hoog. Het maakt niet uit wat de man zingt, en hoe, zijn stem is een x-factor. Dat werkt als een magneet, erg bijzonder. Deze keer is het piano spel van Garson de tegendraadse, maar dat komt aan 't eind, dus helemaal geen probleem.

19.Strangers When We Meet (5:07)
Het basloopje doet me heel even denken aan My Sharona van the Knack, maar dat is snel genoeg weer vergeten. Ook dit nummer is erg open en toegankelijk. Had eveneens zo op single kunnen worden uitgebracht. Prachtige vocalen van de held, en mooie muzikale begleiding. China girl komt ook steeds naar boven bij het horen van dit nummer. Komt waarschijnlijk door het basspel. Verder is er totaal geen link tekstueel of muzikaal gezien. Het is een groot contrast met het grootste deel van het album, wat toch erg donker is. Maar het is een fijne afsluiter van een heel mooi geheel.

In 2004 werd het album opnieuw uitgegeven met een enigszins interessante bonus cd. Veelal remixen van de 2 singles, maar ook 2 bonus tracks, en de PSB versie van Hello Spaceboy.

20.The Hearts Filthy Lesson [Trent Reznor Alternative Mix] * (5:21)
Het album neigt met sommige tracks (zoals Hello Space boy) naar Nine Inch Nails. Het is dan ook niet verrassend dat Trent Reznor een nummer van het album remixte. Dit nummer is ook geen verrassende keuze. Het nummer blijft enigszins in ere, maar is wat elektronischer geworden. Ik vind het geen toevoeging.

21.The Hearts Filthy Lesson [Rubber Mix] * (7:48)
Deze mix is wat meer ingetogen, het intro laat Bowie horen die op de bas "babababa" mee zingt. Dat is erg leuk om zo te horen. Een akoestische gitaar is toegevoegd, maar het neemt het smerige van het nummer weg. Later wordt er nog wel een elektrische gitaar toegevoegd, maar die redt de mix niet. Deze mix voegt eveneens weinig toe.

22.The Hearts Filthy Lesson [Simple Test Mix] * (6:39)
Een instrumentale mix van het nummer, in de stijl van de voorgaande mix, omdat het het akoestische deel mist, brengt het het smerige wat terug, wat het wel een leuke mix maakt.

23.The Hearts Filthy Lesson [Filthy Mix] * (5:53)
Dit is echt een zinloze mix. Veel ritme, en babababa van Bowie. Meer is het eigenlijk niet.

24.The Hearts Filthy Lesson [Good Karma Mix by Tim Simenon] * (5:00)
De 5e mix van het zelfde nummer, dat wordt wat vervelend. Maar het is wel de meest interessante mix van de vijf. Het ligt erg dichtbij het origineel. De bas en de zang van Bowie lijken wat naar voren gehaald, en het smerige van het nummer is terug! Ja, deze mix is absoluut de moeite waard!

25.A Small Plot of Land [Basquiat OST Version] * (2:49)
Een orkestrale versie van dit nummer. Alleen de zang is nog hetzelfde gebleven, Echter past het tempo van de zang nu wel goed bij het nummer. Zoals ik al eerder schreef lijkt het of Bowie het nummer opnam en de muziek later werd toegevoegd. Dit zou dat kunnen bevestigen, ware het niet dat deze versie uit 1999 komt, en dus jonger is dan de versie van het album. Deze versie is gebruikt in de film Basquiat (1996) - MovieMeter.nl waar Bowie de rol van Andy Warhol op zich nam.

26.Hallow Spaceboy [12" Remix] * (6:44)
Een door velen verguisde versie van dit nummer. Ik vind het een knappe remix, en de aanwezigheid van de PSB stoort me totaal niet. Ze hebben Bowie weer op de kaart gezet, en het nummer blijft in je kop hangen! Knappe en respectvolle mix.

27.Hallow Spaceboy [Double Click Mix] * (7:48)
Dit is een "verhousde" versie van de PSB remix. Het blijft enigszins aantrekkelijk door de ijzersterke zang en melodie, maar wat mij betref overbodig.

28.Hallow Spaceboy [Instrumental] * (7:46)
Zelfde mix als hierboven, maar zonder Bowie's stem. Dat haalt het niveau naar beneden.

29.Hallow Spaceboy [Lost in Space Mix] * (6:34)
Een iets ruigere mix, maar doet me echt niet zoveel

30.I Am with Name * (4:01)
Het is me niet duidelijk waarom deze versie op de bonus cd staat. Het is naar mijn idee exact dezelfde versie, inclusief de segue die er aan vooraf gaat.

31.I'm Deranged [Jungle Mix] * (7:03)
Eén van de mooiste tracks van het album in een remix. Dat kan niet goed aflopen. Het ritme heeft hier echt een drum 'n bass ritme gekregen en is niet meer binnen de lijntjes. De mooie zang van Bowie is er nog, en redt de mix, maar het prachtige werk van Eno is verdwenen en dat haalt een essentieel deel van de song weg. Wederom geen toevoeging.

32.Get Real * (2:51)
Dit nummer was in eerste instantie alleen verkrijgbaar op de Japanse release, maar kwam dus in 2004 ook beschikbaar op deze bonus cd. Had makkelijk op het reguliere album gepast. Een lekker up tempo nummer, met een lekker klinkende baspartij. Een wat vreemde en snelle edit maakt een einde aan dit nummer. Jammer.

33.Nothing to Be Desired * (2:16)
De "b-kant" voor The Hearts Filthy Lesson, in de US. Een opzwepent ritme en een soort pratende Bowie, die wat zinnen oproept, en veel herhaalt. Passend bij de single waar ie als extra opstond, maar echt een typisch B-kant nummer. Desalniettemin wel boeiend!

Ik vind het een kunstwerk van jewelste. Dit album hoor ik erg graag, en is van lelijk eendje veranderd in een mooie grote zwaan! De segues storen me niet eens. Absoluut een plaat waar je tijd in moet stoppen om het te waarderen, maar als het kwartje dan valt, dan blijft het voor eeuwig de goede kant op liggen. Wat mijn betreft Bowie's mooiste plaat!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

De iconische hoes is wereldwijd bekend. Ik vond het vroeger altijd een beetje eng. Een man zonder wenkbrauwen was toch een beetje een raar gezicht. Net als zijn muziek ben ik zijn artistieke uiterlijke uitingen ook pas later gaan waarderen. Dit album verscheen in mijn geboortejaar, en het heeft zeker 20 jaar geduurd eer ik dit album eens aandacht gaf. Het duurde nog een aantal jaar voor ik het ook echt kon waarderen.

1.Watch That Man (4:25)
De opener heeft een Rolling Stones sound over zich heen gegoten gekregen. Dat is de eerste indruk die bij mij wordt gewekt. De aanwezigheid van de blazers, en de piano maken de Rock 'n roll sound compleet. Normaal hou ik daar niet zo van, maar het tempo ligt redelijk laag, waardoor ik het nummer goed kan luisteren. Een echte favoriet zal het echter nooit worden.

2.Aladdin Sane (1913-1938-197?) (5:06)
In dit nummer valt het prachtige piano spel op. Het leidt me door de coupletten heen, om tijdens het refrein iets naar een rock song te neigen, maar zodra het refrein over is is dat laid back gevoel er weer. De bas is ook op een mooie, maar minder opvallende manier aanwezig. Een saxophone gaat zich halverwege ook bemoeien met de song, het wordt steeds mooier. De piano verstoort dat feestje enigszins in de solo, want die gaat van heel mooi aanwezig, naar wat druk en overheersent aanwezig. Het past bij Bowie, ik vind het wat jammer van het nummer, wat verder echt prachtig is.

3.Drive-In Saturday (4:29)
Terug naar de 50's met dit nummer. Het koortje zorgt voor dat gevoel. Het geeft een leuke sfeer aan het nummer. In het refrein gaat Bowie voluit met zijn stem, iets waar ik altijd van geniet. Het nummer werd eerst aan Mott the Hoople aangeboden, maar die wilde de song niet. Maar goed ook, ik vind het namelijk een heerlijk Boiwe nummer. Het 1e nummer op dit album wat ik echt helemaal goed vind.

4.Panic in Detroit (4:25)
Congas in een Bowie track. Interessant. Een lekkere zware gitaar maakt het nummer meteen aantrekkelijk. De flirt met een afwijkende ritmesectie is zeer geslaagd. Erg opzwepend, ik kan er niet op stil blijven zitten.

5.Cracked Actor (2:56)
De titel geeft me het vermoeden dat dit nummer over drugs en sex gaat.De zin Suck, baby, suck, give me your head laat ook niks te raden over. Het is een lekker rock nummer, met een catchy refrein. De song is vrij kort, en meer heeft dit ook niet nodig, gewoon een lekkere rocker.

6.Time (5:09)
De opening geeft me het gevoel dat ik in een theater ben beland. De mooie stem van Bowie betovert me meteen. Ik zit gekluisterd aan zijn lippen, en luister naar wat hij te vertellen heeft. De aanloop naar het refrein is mooi. Als alle muzikanten zijn ingehaakt blijf ik de piano weer een hoofdrol horen spelen. Dat is erg mooi. Het nummer is werkelijk prachtig! Voor mij de beste track van dit album.

7.The Prettiest Star (3:26)
Weer die 50's feel die ook al in Drive-In Saturday te horen was. Een ode aan zijn toenmalige ega, Angela. Het is een lief liedje om lekker op mee te deinen. Niks mis mee.

8.Let's Spend the Night Together (3:03)
Een cover van The Rolling Stones. Geen onlogische keuze. De invloed van de band werd al hoorbaar in de eerste track van dit album, dus de link is er. Bowie maakt er meer een rock song van, maar houdt het nummer qua melodie wel in ere. Ik vind het origineel echt te goed om deze versie echt te kunnen waarderen. Het is me iets teveel glamrock achtig, niet helemaal aan mij besteed.

9.The Jean Genie (4:02)
Een iets bluesachtige sound, maar dan snel gespeeld. Zo zou ik de muziek willen omschrijven. Een enorme meezinger! Zelfs de gitaarrif is bijna goed mee te zingen. Erg herkenbaar. Bowie praat de coupletten bij elkaar. Het is nog net zingen, maar neigt naar praten. Wellicht een vroege vorm van rappen? Lekker nummer!

10.Lady Grinning Soul (3:46)
Weer dat mooie piano spel van Mike Garson die een nummer opent.Als Bowie zijn stem daar aan toevoegt is de magie alweer een feit. Prachtig gezongen, ondersteund door een Garson die zijn vingers over de toetsen laat glijden alsof het een mooie vrouw is. Alle instrumenten die volgen worden met respect getoond, en krijgen op een of andere manier een hoofdrolletje. Zo is de sax even het middelpunt, en later de akoestische gitaar. Pracht song, en een zeer waardige afsluiter!

De plaat komt wat mij betreft wat stroef op gang en pas bij de derde track hoor ik een song die me volledig vast kan houden. Maar wat volgt is allemaal heel erg goed.
Met het toevoegen van Mike Garson aan zijn band, deed Bowie een zeer slimme zet. Hij voegt namelijk muzikaal heel erg veel toe aan de band. Zijn sound is redelijk dominant aanwezig in meerdere songs, en dat zijn nummers waar ik echt van geniet. Knap hoe Bowie de beste mensen om zich heen wist te verzamelen. Daar was geen talentenjacht voor nodig.
Het is knap dat Bowie na een wat moeizame start van zijn carriere toch zijn draai heeft gevonden, en het ene na het andere top album weet uit te brengen. Wat een inspiratie had de man destijds, en wat slim presenteerde hij alles. Dikke voldoende voor dit album!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Ik heb dit album al in een paar vormen gehad, maar laatst toch maar besloten de box Five Years van Bowie aan te schaffen. Ik heb daar geen spijt van gekregen. Het is erg mooi vorm gegeven, en de platen zijn allemaal erg mooi en zorgvuldig verpakt. De hoezen stevig en de lp's 180 grams. Het geluid is ook erg mooi, en de extra plaat is ook echt een hebbeding. En dan het boek wat erbij zit... Ik kan me wel een avond vermaken met dit door te bladeren, en Bowie op de achtergrond te horen.
De hoes met een close up van Bowie (met rood haar) heb ik altijd een erg mooie gevonden. In deze box zit de hoes met de groene achtergrond en krullebol Bowie erop geplakt. Het mag de pret niet drukken, het album wordt er zeker niet minder van.

1.Space Oddity (5:14)
De langzame start, met de fade in, is meteen al magisch te noemen. De lage stem waar Bowie mee zingt is betoverend, en naarmate het naar het refrein toedrijft wordt het alleen maar magischer. Als je een plaat kan openen met een nummer als dit, dan behoor je tot de hele groten. Dat is nu natuurlijk makkelijk gezegd, maar de magie van dit nummer is na ruim 46 jaar (!!!) nog steeds niet uitgewerkt! Dit is de introductie naar de astronaut Major Tom, die nog vaker terug zou komen als persoon in Bowie's songs. Nu, in het nieuwe nummer Blackstar lijkt het te eindigen, maar vergeten is Bowie hem dus nooit.

2.Unwashed and Somewhat Slightly Dazed (6:11)
Track 2 zit er maar mooi mee, om de opvolger te zijn van Space oddity. Gelukkig blijft deze track ook recht overeind, en vecht het goed terug. Weer een mooie rustige opbouw die uitmondt in een slow rock nummer, met een heerlijk zingende Bowie. In de eerste 2 nummers van deze plaat heeft hij al laten horen waar hij vocaal toe in staat is. De mondharmonica op dit nummer is erg lekker!
Het nummer eindigt als een lekkere muzikale jam waar iedere aanwezige muzikant lekker los kan gaan.

3.Don't Sit Down (0:40)
Een kort grappig tussendoortje.....

4.Letter to Hermione (2:31)
Een mooie ballad op gitaar gedreven. Een nummer voor een verloren liefde lijkt het. Mooi nummer, kort maar krachtig.

5.Cygnet Committee (9:31)
Het langste nummer op de plaat maakt ook weer indruk. In het intro zingt Bowie redelijk hoog, en die stem is echt als drugs. Ik wil alleen maar meer horen, en het moet ook steeds harder. De man is een geweldenaar. Het nummer wordt muzikaal ook mooi opgebouwd, steeds meer instrumenten erbij.

6.Janine (3:21)
Bowie klinkt als Herman van Veen. De melodie doet me denken aan van Veen. Grappig, want als er 2 geen link hebben zijn deze het wel. Het is een aanstekelijk nummer wat extra leuk is omdat het geen ballad is, maar uptempo. Dat maakt het refrein een oorwurm. Of dit nou een liefdesverklaring is aan een onmogelijke liefde haal ik er niet helemaal uit. Het is in ieder geval een leuke opener van kant 2.

7.An Occasional Dream (2:55)
Een lief liedje, wat me doet denken aan een McCartney song. Dat komt door de fluit die wordt gebruikt in de song. Mooi om de 2 verschillende stemmen van Bowie te horen. Een zingt hoog, de ander laag op de achtergrond.

8.Wild Eyed Boy from Freecloud (4:47)
Het intro lijkt wat op Space Oddity, maar het orkest op de achtergrond geeft er al snel een andere wending aan. Bowie verteld een verhaal, maar het is vooral het orkest wat de aandacht trekt op dit nummer. Mooie toevoeging!

9.God Knows I'm Good (3:16)
Een zo goed als akoestisch nummer met een tekst over een dame die verkeerd doet, maar als excuus gebruikt dat Godf toch wel weet dat ze het allemaal goed bedoeld. Mooi gezongen door Bowie, maar het feit dat het nummer zo kaal is, maakt het voor mij net iets minder boeiend.

10.Memory of a Free Festival (7:08)
Het nummer begint als een verdrietige song. Dit komt door de gebruikte instrumenten. Het lijkt een harmonica, maar misschien is het ook wel gewoon een orgel. De manier waarop Bowie zingt voedt het verdrietige gevoel. Toch lijkt de tekst dit gevoel niet te voeden. Het 2e deel van de song geeft daar ook een andere draai aan, en maakt het nummer een stukje vrolijker. Het meezing deel geeft een gevoel van euforie. We're gonna have a party zingt Bowie ontelbare keren. Die belofte heeft hij in de loop der tijd natuurlijk volledig waargemaakt.

Ik heb er lang over gedaan om de oudere Bowie te leren kennen. Ik heb de man in de 80's ontdekt (met Let's dance) en dat is toch andere koek. Met terugwerkende kracht heb ik later toch zijn werk beluisterd, en ben het gaan waarderen. Zijn kracht om steeds anders te klinken, maakt het soms ook moeilijk om het in één keer te kunnen waarderen. Deze plaat heeft ook tijd nodig gehad om te groeien bij me, maar nu vind ik het een erg mooi album. Knap hoe de man toen, maar ook nu nog steeds weet te boeien, met zowel oude als nieuwe muziek.

de 2005 mix die in de David Bowie - Who Can I Be Now?: 1974–1976 (2016) box zit bestaat uit 3 lp,s met een beter geluid, mooiere hoes en... extra nummers.

G1 1984 3:22
G2 Rebel Rebel 2:41
G3 Moonage Daydream 5:08
G4 Sweet Thing / Candidate / Sweet Thing (Reprise) 8:35
H1 Changes 3:35
H2 Suffragette City 3:42
H3 Aladdin Sane 5:02
H4 All The Young Dudes 4:14
I1 Cracked Actor 3:26
I2 Rock 'N' Roll With Me 4:16
I3 Watch That Man 5:05
I4 Knock On Wood 3:24
J1 Here Today, Gone Tomorrow 3:48
J2 Space Oddity 6:26
J3 Diamond Dogs 6:26
K1 Panic In Detroit 5:39
K2 Big Brother 4:10
K3 Time 5:23
L1 The Width Of A Circle 8:10
L2 The Jean Genie 5:19
L3 Rock 'N' Roll Suicide 4:46

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Bowie met overdreven geel haar op de hoes. Een opvallend tafereel. De hoes oogt als een schilderij van een paar eeuwen terug, en trekt steeds mijn aandacht. In deze dagen zouden we zeggen dat er nogal weinig pixels in zitten, en het wat Blurry is Mooie hoes!

1.Changes (3:33)
Een positief klinkent nummer maakt de opener een warm welkom. Dat is fijn een plaat instappen. Ik kan me voorstellen dat Bowie hier over zijn eigen transformatie zingt. Zowel muzikaal als over zijn identiteit? Erg sterke opener. De jazzy versie op David Bowie - Ziggy Stardust: The Motion Picture (1983) vind ik waar mogelijk nog beter. Het past erg mooi in dat nummer.

2.Oh! You Pretty Things (3:12)
Bowie onder begleiding van een piano. Dat begint wat saai, maar zodra het refrein begint is dat gevoel voorbij! Mooi, Bowie die hoog zingt, en het wederom vrolijke gevoel in de song. Het doet wat Beatlesk aan, maar dat is niet erg.

3.Eight Line Poem (2:53)
De overgang naar dit nummer is vloeiend, en als je het album niet kent lijkt het of je nog naar hetzelfde nummer luistert, alleen is de vrolijkheid ingeruild voor een serieuze noot. Mooi ingetogen nummer.

4.Life on Mars? (3:48)
De prijsknaller op dit album. Wat een verschrikkelijke mooie melodie heeft dit nummer. De opbouw van de song naar het refrein is werkelijk indrukwekkend. Mooi met dat orkest erbij. De drums doen met denken aan een Lennon song. Dat komt door de echo's in de drums. Voor mij persoonlijk één van zijn beste nummers.

5.Kooks (2:49)
Een nummer geschreven voor Bowie jr. Het schijnt geïnspireerd te zijn door Neil Young, maar ik hoor veel meer Beatles in dit nummer. Een vrolijk deuntje, geen hoogvlieger.

6.Quicksand (5:03)
Aan het begin van dit nummer balanceert Bowie op het randje qua vocalen. Het wordt net op tijd recht getrokken. De begleiding op akoestische gitaar is mooi, maar voor mij wordt het nummer pas echt interessant bij het tweede couplet als de piano erbij komt, en vervolgens de rest van de instrumenten. Mooie klassieke inslag op dit nummer. Ik blijf wel een beetje moeite houden met de zang van Bowie op dit nummer.

7.Fill Your Heart (3:07)
Dit nummer opent als een musical nummer. Een vrolijke piano en een blij orkest. Weer doet het Beatlesk aan hierdoor. Vocaal ben ik toch meer een liefhebber van een Bowie die iets lager zingt. Dat blijkt wel, omdat ik het op dit nummer weer net kantje boord vind. Zeker als hij "free" hoog inzet. Het kan net, maar mooi vind ik het niet. Dit nummer doet me niet zo heel veel.

8.Andy Warhol (3:53)
Het begin laat Bowie horen in de studio, hij probeert blijkbaar uit te leggen hoe de naar Warhol wordt uitgesproken. Een beetje vaag begin, maar als het eigenlijke nummer start zit ik er meteen lekker in. Mooie akoestische begeleiding, het doet wat Flamengo achtig aan op het eind. Mooi! Een respectvol eerbetoon aan een held van Bowie (en voor velen)

9.Song for Bob Dylan (4:12)
Dit nummer lijkt in eerste opzicht een eerbetoon aan Dylan, maar ik begreep dat dat het niet helemaal is. Het is meer een soort statement aan de wereld dat Bowie er nu is, en dat Rock 'n Roll terug is. Het is me niet duidelijk of hij dan toch een Dylan liefhebber is, want hij zingt soms wel als de man, en de song lijkt toch ook bewondering uit te spreken. Het doet er ook niet toe, het nummer is een genot om naar te luisteren.

10.Queen Bitch (3:13)
Eindelijk eens een rockerig elektrisch gitaar geluid. Bowie klinkt als Lou Reed. Dit nummer is het enige nummer wat me doet denken aan de Bowie van de voorganger David Bowie - The Man Who Sold the World (1970). Iets ontoegankelijker dan de rest. Dit nummer vind ik dan ook een vreemde eend in de bijt, voor wat betreft deze plaat.

11.The Bewlay Brothers (5:21)
De afsluiter is een ballad. Wederom is de akoestische gitaar leidend in de song. Het nadeel van het vele gebruik van dit instrument op deze manier is dat het wat eentonig gaat klinken. Maar dat is vooral bij de intros, want de nummers onderscheiden zich gaandeweg met het vorderen van de tijd vanzelf. Zo ook dit nummer. Het einde van het nummer is een typisch Bowie einde.. vreemd, met grappige effecten in een stem. Bowie zingt het erg mooi. en houdt mijn aandacht vast tot aan het einde van dit nummer, wat het een waardige afsluiter maakt.

Voor een Bowie plaat is dit een erg toegankelijk, en makkelijk album. Het ligt goed in het gehoor, en de composities zijn veelal vrolijk. Dit laatste zorgt toch bij veel nummers een link met the Beatles. Dat zal ook vast de tijdgeest zijn. Ik was nog niet geboren toen dit album uitkwam, dus dat is puur een gevoel wat ik mee krijg. Ik vind dit zeker geen slecht Bowie album (Ik heb op dit album af en toe nog wat moeite met zijn vocalen terwijl ik erg van zijn stemgeluid hou), maar zie het meer als een opmars van wat al zeer snel zal volgen, zijn Ziggy periode komt eraan, en dat was een zeer mooie belofte. 3,5 ster voor dit album.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

1983, ik was als Doe Maar liefhebber van 11 net de muziek en de top 40 aan het ontdekken. De wereld van muziek werd langzaam breder. Ik hoorde Let's dance, en later China girl van Bowie, en was verkocht. Wat een stem, wat een persoonlijkheid! Ik had geen idee dat deze man al een hele rits top platen achter zich had, en in feite werd verguisd door de aanhang van die periode om wat hij nu uitbracht. Week in, week uit heb ik bij de lokale platenzaak voor het raam gestaard naar de geblondeerde haardos van Bowie op de hoes. Ooit zal ik die plaat in handen hebben, en mee naar huis nemen. Ik kan nu wel verklappen dat dat na lang sparen ook is gelukt!

De man had een donkere, moeilijke periode achter de rug, en koos het commerciele, lichtere pad. Hij ging met zijn tijd mee. Zocht de juiste poppetjes (http://www.musicmeter.nl/artist/24523) op voor op de juiste plek, en daar was Let's dance. Iets waar hij jaren later om werd geprezen, vernieuwing, niet blijven hangen in oude successen, durven te veranderen, en schijt aan de standaard te hebben. Nu, ruim 30 jaar later lees ik nog steeds zure commentaren over deze periode. Dit is mijn kennismaking met de man, en ik kan mezelf gelukkig noemen, want ik had een verleden waar ik in kon duiken, en een toekomst waar ook nog veel moois zou uitkomen. Dat Bowie iets bijzonders had zag ik als 11 jarig ventje al wel, maar hoe bijzonder hij was ontdekte ik pas vele jaren later.

1.Modern Love (4:48)
Voor mij als klein ventje was dit al een heerlijk nummer. Lekker opzwepend ritme, mooie saxofoon, en het intro, wat een interessant geluid. Absoluut een erg goed en hitgevoelig nummer. Als opener erg geschikt, want de interesse is wat mij betreft meteen gewekt. Ik hoor het na ruim 30 jaar nog steeds erg graag!

2.China Girl (5:33)
Weer zo'n magisch intro. Dit nummer trok destijds mijn aandacht, en Bowie zat daarna in mijn systeem. Bowie zingt met een mooie lage stem. Knappe productie van Nile Rodgers. Typische 80's sound, ik geniet er van! Geschreven in '77 met Iggy Pop . Hij nam het op voor zijn album Iggy Pop - The Idiot (1977). Soms zie ik dat deze versie een cover wordt genoemd, maar de mannen schreven het samen, dus dit is gewoon de versie van Bowie voor mij. En Bowie maakt het nummer vele malen beter dan Iggy dat deed wat mij betreft. Stevie Ray Vaughan speelt een magisch potje gitaar. De versie op dit album is langer dan de single versie, en dus ook nog een stuk interessanter. Als jochie vond ik dat dit nummer leek op Doe iets van Frank Boeijen Groep. inmiddels weet ik wel beter, en moet dat andersom zijn natuurlijk. Recent hoorde ik hem nog zeggen bij DWDD dat hij en de band enorm waren geinspireerd door dit album, dat was na al die jaren de bevestiging voor mijn gevoel. China girl is voor mij het hoogtepunt van het album.

3.Let's Dance (7:37)
Nog zo'n enorm lekkere 80's knaller. Wat een mooi ritme, wat een magische zang, wat een hit! Nile Rodgers was in deze jaren de hitmaker bij uitstek, en dit nummer laat horen waarom. De versie op dit album is de 12 inch versie, en ik ben blij dat deze erop staat. Ook hier geldt dat deze vele malen beter is dan de single versie. Dit zijn nummers die je al hoort sinds je jeugd, en nooit gaan vervelen.

4.Without You (3:09)
Dit nummer is in Nederland ook een single geweest, maar heeft logischerwijs niet zo veel gedaan. Vergeleken met de 3 voorgangers is dit niet zo'n sterk nummer, zeker niet voor in de top 40. Het kabbelt wat voort, en blijft treed niet zo enorm op de voorgrond. Deze song mist het charisma van zijn 3 voorgangers. Kant A sluit dus wat lafjes af.

5.Ricochet (5:13)
Het nummer begint wat oppervlakkig, maar als het refrein inzet wordt mijn interesse ineens wel gewekt. Een andere gitaar sound, hetzelfde ritme, toch een enorm verschil. Het ritme maakt het nummer tot een interessant geheel. Het is een vreemd nummer, met gesproken teksten tussendoor (samples denk ik) en rare geluidjes. En toch blijft het boeien. De blazerssectie aan het eind geeft er een swingende sound aan.

6.Criminal World (4:24)
Dit intro (Stevie Ray Vaughan) lijkt een rechtstreekse kopie van China Girl. Ik ken het origineel niet (dit is een cover van Metro - Metro (1976) maar als dat gitaar loopje indentiek is, is China Girl wellicht daardoor geïnspireerd. De bas en gitaar maken de song heel erg genietbaar.

7.Cat People (Putting Out Fire) (5:09)
Deze track heeft een enorm 80's sausje. Lekker achterhaald inmiddels, maar ik vind het mooi. Bowie zingt erg laag tot aan het refrein. Wederom erg mooi gitaarspel. Ook voor dit nummer is geen lullige gast artiest ingehuurd: Giorgio Moroder. Ik ken de man van zijn elektronische snufjes en nummers, maar kan niet direct horen wat zijn bijdrage is (behalve het schrijven ervan) muzikaal gezien. Sterkste track van kant b wat mij betreft.

8.Shake It (3:50)
Dit nummer refereert wat mij betreft qua ritme weer naar Let's dance. Het is een wat huppelig nummer. Niet slecht, maar ook geen gigantische hoogvlieger.

Gitarist Stevie Ray Vaughan en producer Nile Rodgers en nog vele andere artiesten die hier aan mee gewerkt hebben maken dit samen met de meester Bowie tot een boeiend album. De plaat start met 3 enorme knallers die de lat heel erg hoog leggen. Ondanks dat het verolg echt niet slecht is of tegenvalt, wordt het niveau van de start niet meer gehaald. Wellicht had een andere verdeling van de songs de lp wat memorabeler kunnen maken, maar de heren wisten natuurlijk ook niet van te voren dat die 3 songs grote hits zouden worden. Nu is het beste kruit wel verschoten met de start. Desondanks toch een welkome kennismaking met het fenomeen Bowie voor mij.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Het 3e album uit de Berlijn trilogie. De samenwerking met Eno had Low en Heroes opgeleverd, en dit album sloot dat hoofdstuk af. Van de 3 albums vind ik dit degene met de lelijkste hoes. Bowie die erbij ligt alsof hij is overreden door een trein, het spreekt me echt niet aan. Zo mooi als de 2 voorgangers waren, zo dubbel lelijk vind ik deze hoes. Het album is opgenomen gedurende de tournee van Bowie in 1978, wat duidelijk maakt dat hij enorm veel energie en inspiratie had in die periode. Eigenlijk de gehele 70's periode is een zeer vruchtbare gebleken in de Bowie wereld.

Het album mist de ambient achtige instrumentale songs die Low en Heroes wel bevatten. Voor mij een plus, want dat breekt de 2 klassiekers voor mij wat af.

1.Fantastic Voyage (2:54)
Een kalm en rustig begin van het album, dat start lekker. Ik hoor zelfs een Mandoline op dit nummer. Dat is toch een instrument wat ik niet zo snel plaats bij Bowie. Het nummer wordt prachtig gezongen, er zit een mooie uithaal in tegen het einde van dit iets te korte nummer.

2.African Night Flight (2:55)
Het nummer start met vreemde geluiden, dat zal de invloed van Eno zijn. Hier moet ik even inkomen. Bowie rapt bijna. Het klinkt zenuwachtig en theatraal. De muziek is redelijk donker en tegendraads. Niet een nummer wat je even lekker opzet. Het relaxte sfeertje wat Fantastic voyage had neergezet is wel weg. Vreemd nummer, wat me niet echt pakt, op de "zang" van Bowie na.

3.Move On (3:18)
Bowie's vocalen zijn mooi laag op deze track. Weer een start waar ik twijfelachtig instap, maar toch wordt mijn interesse naarmate het nummer vordert gewekt. Lekkere percussie op dit nummer. Het nummer eindigt helaas te snel, want het wordt al snel een heerlijke track, maar 3 minuten zijn zo voorbij.


4.Yassassin (Turkish For: Long Live) (4:11)
Een reggae-achtig nummer, gecomineerd met Turkse invloeden. Het is een daardor muzikaal een interessant nummer. Wel weer een typisch Bowie, vreemd nummer, maar één met charisma. Je blijft luisteren.

5.Red Sails (3:44)
Vocaal gaat Bowie hier in het refrein tegen het randje. De muziek doet me wat aan Heroes denken, dat zal te maken hebben met het gitaarspel. Het snelle ritme leidt me wat af en ik kan niet helemaal in dit nummer komen. Ik red het einde van het nummer net, ik ben bijna in staat de naald van de plaat te trekken, dat is geen goed teken.

6.D.J. (4:00)
Een nummer met een enigszins iets funky inslag. Lekker gitaar en bas werk. Het is bijna een toegankelijk nummer, zeker het refrein, maar net voor het refrein komt een tegendraads deuntje tevoorschijn wat het toch weer wat vreemd maakt. Maar dit is zeker een sterke song. Bowie schijnt hier David Byrne te willen immiteren qua zang, maar ik kan dat niet echt horen. Ik hoor gewoon Bowie.

7.Look Back in Anger (3:06)
Dan is het tijd voor een stukje Rock. Weer Bowie die erg laag zingt, ik luister er graag naar. Het snelle ritme is erg aanstekelijk. De backing vocals die ook door Bowie (en Visconti) worden gezongen zijn mooi samengevoegd met de lead vocals. Dit is een heel erg lekker nummer.

8.Boys Keep Swinging (3:18)
Dit nummer staat voor mij een beetje symbool voor hoe Bowie klinkt. De mooie zang, de wat monotone koortjes, en tegendraadse muziek. Als klein kereltje heeft dit nummer heel veel draaibeurten moeten krijgen om de waarderig te krijgen die het verdient. De magishce clip met de vrouwelijke Bowies is legendarisch. De solo aan het eind trek ik niet echt. Dat is me echt te vreemd. Dat zal ook niet meer goed komen tussen ons denk ik.

9.Repetition (2:59)
De zang van Bowie doet me hier denken aan Lou Reed. Muzikaal gezien niet de meest toegankelijke track, maar ook hier geldt dat charismatische weer, dat het toch genoeg boeit.

10.Red Money (4:17)
Een lekker loom ritme, blikkerig gitaar geluid en een bas die mooi zwaar klinkt. Dat maakt het nummer tot wat het is. Een passende afsluiter die absoluut past in het geheel van het album qua sound.

Ondanks het feit dat dit album de instrumentale tracks mist, is het voor mij toch de minste van de trilogie. Er staan zeker boeiende nummers op, maar als geheel is dit een vreemd album, wat je niet zomaar opzet. Hier moet je echt zin in hebben. Hoogtepunten zijn voor mij 1.Fantastic Voyage en Look back in anger. Het voordeel is dat de songs, en dus het album niet al te lang duren, dus een heel lange zit is het niet. Echter is het gewoon zo dat Bowie veel meer betere albums dan dit heeft gemaakt, en die zet ik liever op. 3 sterren.

1977 moet een top jaar zijn geweest voor Bowie fans. 2 albums in een jaar tijd, en nog van een zeerhoog niveau ook. Samenwerkingen met Eno en Lou Reed. De grote der aarden vonden elkaar in Berlijn, omdat die stad een enorme inspiratie was. De hoes vind ik Bowie's mooiste. Ik heb 'm ingelijst aan de muur hangen. Vooral kant A draai ik regelmatig met heel veel plezier. Helaas is dit album enorm schrizofreen, want het heeft 2 gedaantes, met de namen kant a en kant b. Ik vind kant A echt enorm aardig, maar kant B vind ik maar vreemd, en kan ik niet plaatsen. Blijf ik dus wijzelijk een beetje bij uit de buurt.

1.Speed of Life (2:46)
De opener geeft de sound weer voor de songs die op kant A zullen volgen. Een lekkere synth, betoverende drums en toegankelijke nummers! In dit nummer ontgaat het mij niet dat ik elke keer de track "radio" van Dolly Dots hoor. (natuurlijk hebben zijn dat gebruikt, mocht het zo zijn) Helaas een wat korte track die wel een langer verblijf had verdiend. Kort maar krachtig

2.Breaking Glass (1:51)
Wederom een heerlijk intro! Als Bowie inzet klinkt het weer heerlijk typisch Bowie. En dat ontzettend leuke synth geluid in het nummer maakt het af. Wederom een zeer kort nummer, maar erg goed!

3.What in the World (2:23)
Een op hol geslagen Commodore 64 (was er nog niet toen). Zo klinkt dit intro. Een wat minder makkelijk nummer. Die heerlijke drums rammen er lekker op los in dit nummer. Verder doet dit nummer mij niet zo heel veel.

4.Sound and Vision (3:03)
Het bekende nummer van dit album. Fantastische synth loop zit er in dit nummer. Heerlijke Sax. Bowie zingt het prachtig (mooi hoe hij zo laag inzet), en de muziek heeft een lekkere vibe. De perfecte pop song! Wel opvallend, voor een single duurt het intro erg lang! Ik begrijp dat dit nummer oirigineel bedoeld was als instrumentale track, en Bowie de tekst er pas later bij gezongen heeft.

5.Always Crashing in the Same Car (3:29)
Voor mij het mooiste nummer van dit album. Lekker mysterieus, en zodra het refrein wordt ingezet onder begleiding van die superlekkere drums is het plaatje compleet! Indrukwekkend nummer! Ik heb 't idee gaat dat dit nummer gaat over het drugs gebruik destijds? kan iemand dat bevestigen?Omhoog dat volume, want verdomme, wat een mooi nummer!

6.Be My Wife (2:55)
De piano krijgt wat meer ruimte in deze song ipv de synth. Het 1e nummer wat meer "rock" klinkt, maar dat is heel erg ok! Het refrein is mooi en gestructureerd, en het is een aantrekkelijk nummer.

7.A New Career in a New Town (2:51)
Mooi die harmonica in dit nummer. Het intro zet je op een verkeerd been, want het lijkt een lekker laid back lied te worden, maar gelukkig ramt de rest van de band er redelijk snel ook bij in en hoor ik een super lekker instrumentaal nummer wat kant A zeer waardig afsluit!

8.Warszawa (6:20)
En dan beginnen de problemen helaas. Want ineens zitten we in een soort van New age periode. De track op zich is wel heel erg mooi, en doet me ook wel wat. Maar in combinatie met al het moois wat ik op kant A kreeg te horen, is dit een teleurstelling. Ik luister ineens naar een heel andere plaat.
De sfeer op dit nummer is wel erg mooi, kan ik niet ontkennen. De tekst die Bowie zingt is Slavisch (ik herken het niet als Pools) maar het nummer heeft wel de titel Warschau. Ben niet kapot van de vocalen op dit nummer.

9.Art Decade (3:43)
Had t bij dit ene nummer gebleven was 't best ok geweest, maar we gaan door met zweven. Een film achtige track, die me doet denken aan Rose Arcana van Arcadia. (Ik kan goed horen waar Nick Rhodes zijn inspiratie vandaan haalde) Wederom geen slecht nummer overigens.

10.Weeping Wall (3:26)
Ik word enigszins wakker geschud. Een wat storende synth sound doet me mijn ogen openen. Er gebeurt wat! Heel erg onder de indruk ben ik niet van dit nummer.

11.Subterraneans (5:39)
Weer een mysterieus begin. De titel laat weinig aan fantasie over. Je hoeft je ogen maar te sluiten en je hebt je eigen war of the worlds Weer geen slecht nummer, maar het sluit toch een album af wat 2 gezichten heeft.

Aangezien Heroes en Low beide in 1977 verschenen vraag ik me af waarom Bowie er niet voor koos om 1 instrumentale plaat te maken, en 1 met alle prachtige gezongen nummers die zijn te vinden op deze 2 lp's?
Dat zou toch werkelijk één magistraal album opgeleverd hebben?

De verdeling van de geniale kant A, en de voor mij tegenvallende kant B vind ik echt een teleurstelling. En het is niet zo dat ik de instrumentale tracks echt heel slecht vind, maar het is zo'n extreme verandering. Waarom?
Het album als geheel had makkelij 4,5 misschien wel 5 sterren kunnen halen als het niveau van kant A was doorgetrokken. Helaas zijn de feiten anders, en ondanks het feit dat ik de tracks op kant B echt niet slecht vind (elke luisterbeurt worden ze beter) kan ik als geheel album niet meer dan 3,5 geven.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Een groen vinyl exemplaar ligt op mijn platenspeler mooi te wezen. Dit album heb ik destijds op cd gekocht, maar snel naast me neergelegd. Ik was er blijkbaar nog niet klaar voor. Nu, jaren later heeft ie meer dan mijn interesse, en vind ik het een pracht plaat. De vinyl versie heeft een mooi groot boekwerk, wat het luisterplezier alleen maar bevordert. De hoes laat een Japans Bowie tekenfilm figuurtje zien, met grote ogen. Grappig gedaan. De originele foto in het boekwerk is werkelijk overeenkomstig met de animatie achtige Bowie op de hoes.

1.New Killer Star (4:41)
Zoals het bij Bowie past heeft een nummer een vreemde start. Toch een handtekening van Bowie. Dat rare speelt een beetje door het hele nummer heen. En toch heeft het nummer, naast een zeer hoge meedans factor, een enorme aantrekkingskracht. Niet onterecht verkozen als 1e single destijds. Heerlijke opener!

2.Pablo Picasso (4:05)
Dit nummer schijnt een cover te zijn, maar ik ken het origineel niet. Ondanks dat het als een rock song klinkt vaart er een lekker klinkent elektronisch geluid mee. Ik kan niet zeggen of Bowie er een goede cover van heeft gemaakt, maar ik vind zijn versie wel een erg fijne. Weer betrap ik mezelf of hard meetrappen op de drums. Het doet denken aan de oude Bowie. Een mooie (Spaanse) gitaar solo sluit het nummer in stijl af.

3.Never Get Old (4:24)
Een funky slow intro. Lekkere bas lijn, en Bowie die in koor enigszins tegendraads zingt. Dat soort dingen grijpen me meteen bj de strot. Wat een prachtige stem heeft de man toch. Het refrein laat een schreeuwerige Bowie horen waar ik oprecht intens van geniet.

4.The Loneliest Guy (4:11)
Een spannende start van een zeer verdrietig klinkent nummer. Dit vind ik Bowie van de hoogste klasse. Wat een prachtsong is dit. Mooi gezongen, mooie sfeer, en bezorgt me keer op keer kippenvel. Ook live (op David Bowie - A Reality Tour (2010) ) is dit net zo mooi. Het nummer is tergent traag, maar dat is het bijzondere eraan. Pure klasse dit!

5.Looking for Water (3:31)
Als je al in een wat meer ontspannen staat was, is het intro van dit nummer wel de oorzaak dat je er weer helemaal bij bent. Een uptempo drum, weer een wat raar synth geluidje erbij en er is weer een typisch Bowie geluid. Mooi dat achtergrond koortje met meerdere Bowie stemmen. Leuk dat dit ook nog een soort van accapela podium krijgt aan 't eind. Dat koortje maakt het nummer interessant.

6.She'll Drive the Big Car (4:31)
Mond harmonica, een instrument wat ik niet veel hoor in Bowie songs. Toch opent dat intstrument dit nummer. De stem van Bowie is wat vervormt, en zal pas later in het nummer in volle glorie te horen zijn. Dat is ook het moment dat ik geboeid raak. Helaas eindigt het nummer in een hele rare fade out. Toch een minpuntje.

7.Days (3:19)
Kant B opent met een zomers klinkent deuntje. Lichte percussie, akoestisch gitaartje, niks aan de hand. Bowie past zich aan, en zingt ook "light". Wat volgt is een goed klinkent pop liedje, met een aanstekelijk stukje muziek. Het nummer is een soort niemanddalletje vergeleken met wat ik hiervoor heb gehoord, en valt eigenlijk daarom een beetje buiten boord. Niet dat het slecht is, wellicht iets te makkelijk.

8.Fall Dog Bombs the Moon (4:03)
Gelukkig wordt dat "makkelijke" niet vervolgt op dit nummer. Mooi mid-tempo nummer, wat me een heel kleint beetje doet denken aan Heroes (door het gitaartje op de achtergrond) Bowie zingt op een mooie sombere manier.

9.Try Some, Buy Some (4:24)
Bowie en de middeleeuwensound! Dat duurt niet lang, want als snel zijn de instrumenten uit 2003 al weer hoorbaar op de voorgrond. Het nummer is van de hand van ex Beatle George Harrison. Ik ben helaas niet echt kapot van de manier waarop Bowie hier zingt. Het is op zijn Bowieaans, tegen het randje van wel of niet uit de toon. Ik kan niet zoveel met dit nummer.

10.Reality (4:25)
Het titelnummer is meteen degene met het meest rauwe intro. Ik vrees een beetje voor het restant, maar het nummer zet zich voort in een lekker rock achtig nummer, met een erg mooi refrein. De snik in de stem van Bowie klinkt hemels!

11.Bring Me the Disco King (7:45)
het album sluit af met een parel. Net als The Loneliest Guy een traag nummer, maar nu met een jazzy inslag. Mooi pianowerk op dit nummer. Het nummer heeft ruim 10 jaar liggen wachten eer het op een album mocht komen. Eigenlijk onbegrijpelijk, want dit is pure schoonheid. Wellicht was de tijd nog niet rijp, of de versie nog niet zo perfect als dat hij op dit album klinkt. Bowie mag wat mij betreft een heel album in deze stijl maken. Wat een stem, wat een sound, wat een ultiem genot!

Zoals meerdere Bowie album heeft dit album moeten rijpen in mijn muziek smaak, maar nu het eenmaal op smaak is, smaakt het ook verdomd goed!
De tragere nummers hebben mijn voorkeur op dit album, die scoren ook het volle pond. Days en Try Some, Buy Some zijn geen klassiekers, en alleen maar boeiend omdat Bowie zijn stem er op gezet heeft. Als geheel is dit gewoon een lekkere plaat, waarvan ik de stilstand schade absoluut ga inhalen.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Dit is het album wat de scheidingslijn zou aangeven tussen de Bowie van de jaren 70 en de nieuwe wat commercIële Bowie. Hij lijkt ook afschied te nemen van die periode op de hoes. Alle hoezen van de Berlijn trilogie staan afgebeeld op de achterkant van de hoes, en ze lijken uitgewist te worden.

1.It's No Game, Pt. 1 (4:20)
Een nummer met 2 gezichten. Bowie die de Engelse vertaling zingt van wat de Japanse dame vertelt. Bowie zingt en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Het is interessant, maar werkt ook enigszins verstorend. De melodie die door het achtergrondkoor wordt gezongen is echter heel erg mooi. Het gitaarspel van Fripp is nogal tegendraads in de song, iets wat de muziek van Bowie kenmerkt. Alhoewel het dus een typische Bowie song is vind ik de start van deze plaat twijfelachtig. De Japanse dame vind ik de meest storende factor op dit nummer. Gelukkig is Bowie haar ook zat, want hij sluit het nummer af met een mooie SHUT UP!

2.Up the Hill Backwards (3:15)
Het nummer maakt een soort van valse start, door warrig te beginnen, maar snel volgt een een lied wat goed te volgen is. Het nummer klinkt wat musical achtig, en ik verbaas me erover dat het ooit op single is uitgebracht. Wederom niet echt een heel sterk nummer wat mij betreft.

3.Scary Monsters (And Super Creeps) (5:12)
Het titelnummer maakt helaas weer geen enorme indruk op me. Ook dit is een single geweest, en dat is een gewaagde keuze als je ’t mijn vraagt. Het is muzikaal gezien echt geen makkelijk nummer. Het enige wat mij nog aantrekt in dit nummer is de mooie zang van Bowie in een mooi Engels accent. Ik vind het geen prettig nummer om naar te luisteren, eerder irritant.

4.Ashes to Ashes (4:25)
Het prijsnummer van het album wat mij betreft. Waar de drie voorgangers nog tegendraads, warrig en vreemd klinken, zo toegankelijk en mooi melodieus is dit nummer. De terugkeer van Major Tom brengt meteen een klassieker met zich mee. Een van Bowie’s mooiste singles naar mijn idee. Het was 1980, tijd van de New Wave golf, en dit nummer wijst de weg in die stroming. Mooie zwevende synths, en prachtig vocale begeleiding. Het eerste numer op dit album wat me echt kan bekoren, maar het is dan ook meteen wel heel erg goed.
(Tears for Fears heeft er later nog een knappe cover van gemaakt op Tears for Fears - Saturnine Martial & Lunatic (1996) )

5.Fashion (4:49)
Dit nummer heeft weer dat tegendraadse, maar is funky genoeg om het een lekker nummer te vinden. Het synth loopje wat het hele nummer te horen is, is fascinerend, en blijft de aandacht trekken. Fripp speelt zijn gitaar zoals ik het ondertussen gewend ben. Het lijkt of de man lekker alles buiten het boekje om doet, maar hier past het er op één of andere manier toch erg mooi in. Een vreemd, maar erg lekker nummer. Het sluit kant A toch nog waardig af na de valse start.

6.Teenage Wildlife (6:56)
Ik ben een groot liefhebber van Bowie’s stem, maar de vibratie die hij hier gebruikt vind ik lelijk. Het nummer doet muzikaal wat denken aan Heroes, maar dan veel minder indrukwekkend. Het nummer duurt bijna 7 minuten, en ik vind het een hele trip om hier doorheen te komen. Weer een nummer wat ik gewoon irritant vind om te luisteren.

7.Scream Like a Baby (3:35)
Dit nummer trekt gelukkig wel weer mijn aandacht. Ik vind het geen hoogstaand nummer, maar in vergelijking met wat ik gemiddeld heb gehoord klinkt dit acceptabel. Mooie vocalen van Bowie, en muzikaal ook interessant. Maar niet memorabel.

8.Kingdom Come (3:45)
Weer die vocalen met die wat overdreven trilling in zijn stem, maar deze trek ik wel., al blijf ik het wat lelijk vinden. Dit nummer haalt wel het niveau wat ik bij Bowie bedenk. Helaas bevat het album te weinig van dit soort songs om indruk te maken op me.

9.Because You're Young (4:54)
Het intro van dit nummer wekt meteen mijn interesse. Ben erg benieuwd waar dit heen gaat. Het mondt uit in een toegankelijke song waarbij ik de stem van Bowie fantastisch vindt. Een beetje een lachwekkend synth geluid op de achtergrond maakt het nummer wat jolig, maar het kan.

10.It's No Game, Pt. 2 (4:22)
Gelukkikg wordt de mooie melodie van de openingstrack nog eens gebrukkt voor een veel beter klinkende versie. De Japanse dame is verdwenen en Fripp zijn té aanwezige gitaar sound is ook weg gelaten. Zo blijft er een heel degelijk en mooi Bowie nummer over.

Daarmee vind ik kant B een stuk boeiender dan kant A die wordt gered door Fashion en Ashes to Ashes. Het is duidelijk dat dit absoluut niet mijn favoriete Bowie album is. Dat is het al die jaren nooit geweest, en dat gaat het ook niet worden. De start met 3 nummers die mijn aandacht niet kunnen vasthouden is funest voor de rest van de plaat. Zelfs de prachtsong Ashes to Ashes kan dat niet meer redden. Dat de plaat een commerciële kant van Bowie inleidde is de algemene mening, maar ik vind dit echt geen commercieel klinkende plaat. Natuurlijk is Ashes to Ashes enorm toegankelijk, maar de rest van de plaat is niet zo makkelijk. Ik deel die mening dus echt niet.
Een krappe voldoende, meer kan ik er niet aan toekennen.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

De Bowie express rijdt van station tot station, maar zijn ritten zijn nooit hetzelfde. Welke wissel wordt genomen is nooit van te voren zeker, en is altijd maar afwachten. Eén ding is wel zeker, het eindstation zal altijd een mooie zijn.
De plaat heb ik met terugwerkende kracht leren kennen, want ik was pas 2 bij de release. Het duurde dus wat langer voor ik mijn ticket kocht voor deze trip.

1.Station to Station (10:11)
Een mooi onheilspellend begin zodra de instrumenten inzetten. De bas geeft me het gevoel dat het wel goed gaat komen. Dat onheilspellende is maar een gevoel. Het vriendelijk klinkende harmonicatje (of is het een synth) bevestigt dat. De trein komt maar langzaam op gang, bij tergent langzaam, maar wat is dat lekker. Ik zit bij wijze van spreken op het puntje van mijn stoel te wachten wat er komen gaat. Het onheilspellende dreunt door het hele nummer heen. Het houdt het echt heel erg interessant. The return of the thin white Duke zingt Bowie. Terug naar Europa na zijn flirt met de Amerikaanse soul muziek? Het bevalt me heel erg wat ik hoor. Bowie zijn stem klinkt mooi!
De versnelling in het nummer is niet vervelend. Vaak stoort me zo'n koerswijziging, maar het past mooi. Ik heb dit altijd al een lekker nummer gevonden, maar 11 januari j.l. was dot het eerste nummer wat ik op de radio hoorde, nadat ik over zijn dood had vernomen. Die link zal nu voor eeuwig blijven hangen aan dit nummer. Nu voel ik me er weemoedig bij, wellicht verandert dat gevoel in de loop der tijd weer in iets van trots en blijdschap.

2.Golden Years (4:00)
Dit lijkt op het eerste gehoor een overblijfsel van David Bowie - Young Americans (1975). Dezelfde stijl, had zo op dat album gepast. Lekker funky, soul achtig nummer, met een laag zingende Bowie als achtergrond koor, en een mooi luid zingende Bowie als lead vocalist. Erg lekker nummer.

3.Word on a Wing (5:50)
De mooie synth, het prachtige pianospel en fantastische zang van Bowie maken deze afsluiter van kant A tot een zeer prettig einde. In dit nummer krijg ik de indruk dat hij zijn geloof wil verklaren. De zin
Just because I believe don't mean I don't think as well, Don't have to question everything in heaven or hell laat me zien dat hij zijn eigen manier van geloven wil bepalen, en niet zoals het in het boekje staat. Zoals het Bowie betaamt met alles Deze verklaring levert in ieder geval een erg mooi nummer op!

4.TVC 15 (5:31)
Rock 'n roll gecombineerd met een beetje jazzy sound (de bas zorgt daarvoor). Een wat tegendraads geluid wat ik als typisch Bowie noteer. Ik moet er even inkomen, het grijpt me niet meteen. Het is een product van een trip waarin Bowie geloofde dat mensen in een tv kunnen kruipen (of andersom, dat weet ik niet meer precies) Het moet vast een hilarisch, maar ook beangstigende trip geweest zijn. Het is wel een interessant nummer, maar het omarmt me nooit helemaal. De gitaar in het refrein vind ik overigens wel waanzinnig lekker.

5.Stay (6:13)
Het intro doet me meteen denken aan Golden Years. Het heeft weer dat heerlijke soul sausje van Young Americans. Vanuit het intro wordt de song mooi uitgesponnen tot het nummer wat het uiteindelijk moet worden. Het aanstekelijke funky gitaartje gecombineerd met het heerlijke bas geluid maken dat ik niet kan stil zitten op dit nummer. Bowie met zowel hoge als lage vocalen in het refrein, het is een magische combinatie. Hoe meer Bowie's hoe beter

6.Wild Is the Wind (6:00)
Bijn één jaar geleden heb ik hier al eens geroepen dat dit nummer de versie van Nina Simone wegblaast. Daar waren de meningen wat over verdeeld, maar ik blijf die mening vasthouden. Bowie zingt dit nummer zo waanzinnig mooi, daar kan wat mij betreft niemand meer overheen. De muziek vind ik ook betoverend mooi. Jammer dat het maar 6 minuten duurt. in 1999 coverde George Michael deze song ook op George Michael - Songs from the Last Century (1999) in een zeer jazzy versie. Maar tijdens zijn Symphonica tour deed hij een versie die een directie kopie van Bowie was, en die kwam heel erg in de buurt. De bonus cd van David Bowie - At the Beeb (2000) bevat een werkelijk waanzinnige uitvoering van dit nummer. Een hele diepe buiging voor Bowie....

De prachtige hoes (van de LP, de zwart witte dus) is al het eerste wat indruk maakt. Prachtig in zijn simpelheid. Bowie op de top van zijn cocaïne verslaving als the thin white duke. Wel heel erg thin... Kan er soms moeilijk naar kijken. Maar qua inspiratie en uitvoering leed hij er niet onder, sterker nog, hij presteert optimaal!
Het album bevat "maar" 6 nummers, maar is van grote klasse. Veel nummers lijken nog geen 3 minuten te duren, en dat is een goed teken. Door het iets tegenvallende TVC15 is het net geen 5 sterren plaat voor me, maar het komt er wel heel erg dicht in de buurt.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Ik had eerst de "kick" hoes in bezit, die ik persoonlijk ook mooier vind, maar door aanschaf van de Five years box een paar maanden terug, nu in het bezit van de "jurk" hoes. Een mooi statement natuurlijk, maar toch vind ik het niet een bijzonder mooie hoes. Deze plaat heeft wat tijd nodig gehad om bij me binnen te komen, maar zoals het vaak een goede plaat betaamt, even rijpen, en dan de vruchten plukken.

1.The Width of a Circle (8:05)
De wat dreigende gitaar geeft een verkeerde indruk. Deze wordt snel opgevolgd door een redelijk relaxed stukje muziek. Wat me opvalt is dat vooral de bas een prominente rol speelt op dit nummer. Deze is nogal naar de voorgrond geduwd. Het geeft een bijzonder effect. Mooi basspel, dus niks mee. De gitaar solo gaat totaal tegen de muziek in, en vind ik wat storend in het nummer. De gitaar begleiding op de song doet me denken aan Black Sabbath, het neigt naar de zwaardere rock, niet zozeer de manier van spelen, maar de sound. Het past erg mooi. Het 2e deel van het nummer is het beste stuk! Mooie vocalen van Bowie!Een heerlijke start van een vroege Bowie plaat.

2.All the Madmen (5:38)
Een mooi begin met een jolig fluitje in het nummer. Al snel wordt het muzikaal een serieus nummer, en trekt het naar een rock song. Weer die zwaardere gitaar sound. Dat geeft een heerlijk geluid aan deze plaat. De drumpartij valt ook positief op. De climax zou met een harder gitaar geluid gewoon heavy metal geweest zijn! Het synt geluid verpest dat gevoel een beetje. Al past het wellicht wel goed bij de inhoud van de tekst.

3.Black Country Rock (3:34)
De metal touch blijft een thema op de plaat. Ook dit nummer heeft referenties. Weer vind ik de bas erg mooi. De bassist heeft echt een hoofdrol op de plaat. Mooi. Het nummer zelf houdt niet mijn aandacht vast. Zeker als Bowie als een "geit" gaat klinken. Het schijnt een hommage aan Marc Bolan te zijn. Ik vind het niet zo mooi.

4.After All (3:53)
Dit nummer heeft een wat duister karakter, mede veroorzaakt door het achtergrond koor. Het bevalt me goed! Ik herken het synth geluid uit Space oddity, leuk om dat te horen. Het nummer is werkelijk meeslepend, het hoeft niet te eindigen, maar helaas doet dat 't wel na een krappe 4 minuten.

5.Running Gun Blues (3:12)
Bowie zet hoog in, dat gaat maar net goed. "I can't control it" zingt hij in 't begin. Het zal vast niet over zijn stem gaan, maar het past wel. Ik vind het een valse start. Het hele nummer door gaat dat wat geforceerde hoog zingen door. Het maakt het geen prettige luister ervaring. Het eerste echt tegenvallende nummer wat mij betreft.

6.Saviour Machine (4:26)
De rock invloeden worden voortgezet op dit nummer. Bowie zingt op een erg mooie manier, zeker in het refrein. Wat enigszins achterhaald klinkt is toch weer de synth. Het zal in die tijd wel enorm modern geweest zijn, maar het haalt het rock karakter wat weg vind ik. Maar over het algemeen is dit nummer gewoon erg fijn, met een mooie climax.

7.She Shook Me Cold (4:13)
Het intro doet wat denken aan Jimi Hendrix. Al snel beland ik in (weer) een heavy metal achtig nummer. Zware gitaar, drukke drums. Toch wordt het nergens echt hard. Het refrein geeft me dan weer een Led Zeppelin gevoel. Bowie was duidelijk veel rock aan het luisteren tijdens deze periode.
Het nummer eindigt in een Jam achtige sessie, waar heel veel gebeurd. Voor mij is dat een kleine teleurstelling, want het breekt het nummer helaas wat af.

8.The Man Who Sold the World (3:12)
De titel track, die ik als eerste hoorde in de uitvoering van Nirvana. Dit is natuurlijk een prachtig uitgevoerde cover die heel erg dichtbij het origineel blijft. Toch viel de versie van Bowie mij niet tegen toen ik die voor het eerst hoorde. Doordat Nirvana het nummer zeer eerbiedig heeft uitgevoerd, is het origineel waarschijnlijk ook erg goed te beluisteren. Ook Bowie's versie maakt dus indruk. Al vind ik het effect wat op zijn stem is gezet wat jammer. Ik zou graag een versie horen zonder dat rare effect.

9.The Supermen (3:39)
Weer een wat occulte sfeer in deze track, wederom door het koor op de achtergrond. Bowie zingt de leads wat overspannen, en de muziek klinkt alsof er onweer op komst is. Ik weet niet zo goed wat ik met dit nummer aan moet. Vooral de koortjes zijn de onderdelen waarik van geniet op dit nummer.

Eigenlijk is dit Bowie's metal plaat, ook al wordt het nooit echt keihard, de invloeden zijn duidelijk te horen. Het is een boeiend album met heel af en toe wat momenten waar ik moeilijk doorheen kom. Maar met elke luisterbeurt wordt het beter, dus wie weet komt het ook nog goed met die wat moeilijkere stukken. Ik hang tussen 3,5 en 4 sterren, maar ik hou 't voorlopig op 3,5.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Voor de recensie van dit album heb ik de (2003 Ken Scott mix lp gebruikt uit de 5 years box. Ik ben rijkelijk laat met het waarderen van dit album. Muzikaal opgegroeid in de 80's en dus met een Bowie die hits had met David Bowie - Let's Dance (1983) en David Bowie - Tonight (1984). Ik moest niks hebben van het eerdere werk van de man. Dat rare haar, geen wenkbrauwen, jurken, vreemde kleding.. Wist ik veel wat voor moois ik daardoor misliep. Nou is het wel zo dat bij Bowie veel werk even tijd nodig heeft om te leren waarderen. Dat is dus ook het geval geweest bij deze albums. Die 80's platen waren allemaal veel toegankelijker, en dus voor een jochie als mij goed te verteren. Misschien een geluk voor mij, want ik weet nu elke periode van Bowie goed te waarderen.
Dit album betekende de grote doorbraak voor Bowie, terwijl hij dat eigenlijk met de 2 voorgangers ook al verdiende. Zijn alter-ego heeft dat laatste zetje gegeven denk ik, want dat was iets compleet nieuws natuurlijk, En wat een stempel heeft hij gedrukt op het vervolg van de popmuziek later. Het uiterlijk van de punkers... Ziggy.... Zelfs nu nog zie je de invloeden van Ziggy terug in de muziek. Niet slecht voor een fictief persoon.

1.Five Years (4:43)
Via een fade in word ik gelanceerd in de wereld van Ziggy. De kenmerkende drum is al meteen smullen. Die piano die daarop volgt doet me meteen denken aan het nummer "God" van Lennon. Maar die vergelijking is snel weer verdwenen. Mooi om het nummer van een rustig geheel naar een schreeuwerige climax te horen gaan. Prachtige opener!

2.Soul Love (3:33)
Dit nummer heeft al die Bowie sound, die later nog vaak zou terugkeren. De saxofoon op de achtergrond draagt daar grotendeels aan bij. Het subtiele achtergrond koortje vind ik erg vermakelijk. Het nummer zelf is heerlijk laid back. Lekker niks aan de hand sfeertje.

3.Moonage Daydream (4:39)
Dit nummer schreef Bowie voor een andere zanger (Arnold Corns). Als je die versie hoort stelt het werkelijk geen fluit voor. Bowie geeft er zoveel meer leven aan in de versie die hier te horen is. Het bewijs dat de man speciaal is. Want wat de één niet kan brengen, kan Bowie wel vol overtuiging. Het is een soort rock ballad, maar de fluit solo geeft het een wat jolig karakter mee. Daarna zorgen de strijkers voor een mooi compleet geheel. Weer een erg goed nummer! Het wordt afgesloten met een fantastische gitaar solo door de heer Ronson.

4.Starman (4:13)
Bowie en space, aliens, het is een combinatie die heel herkenbaar is bij de man. Dit nummer gaat daar ook over, en het lijkt wel of het elke keer raak is als hij dat thema aansnijdt voor een nummer. (space oddity, Hello Spaceboy, Is there life on Mars). Het zijn allen zeer hitgevoelige tracks. De overgang naar het refrein is werkelijk wonderschoon. En weer een prijsnummer op een tot nu toe erg goed album!

5.It Ain't Easy (2:57)
Een wat vreemde eend in de bijt. Als dit een concept album is, wat doet een cover dan op de plaat? Geschreven door Ray Davies (niet van the Kinks) en eerder al gecovered door andere artiesten. Desalniettemin toch wel een lekker nummer.

6.Lady Stardust (3:21)
Een mooie ballad, en soort tribute naar collega Marc Bolan (gezien het feit dat het eerder He Was Alright (A Song for Marc als titel had meegekregen. Een lekkere meezinger, met mooie piano begleiding.

7.Star (2:46)
Een rock 'n roll achtig nummer, en het eerste wat me niet zo aanspreekt. Wat ik wel grappig vind om te horen is het achtergrondkoor. Damon Albarn heeft heel erg goed geluisterd naar deze plaat, dat kan niet anders, want bij Blur zitten tal van dit soort invloeden.

8.Hang on to Yourself (2:38)
Dit nummer nam Arnold Corns op voor de B- kant van Moonage daydream. Ik ken die versie niet, maar kan me niet voorstellen dat dit een betere versie dan die van Bowie is. Dit nummer is ook niet mijn favoriet, al heeft het wel iets wat me geboeid houdt. Vooral het gitaartje van Ronson tussen de coupletten door zal daar aan bij dragen vermoed ik.

9.Ziggy Stardust (3:13)
Misschien wel de bekendste track van het album. Het intro pakt me meteen vast, en laat niet meer los. Het gitaar geluid nadat Bowie is begonnen met zingen, doet me wat denken aan de sound van Brian May. Zag dit nummer laatst op een dvd (http://www.musicmeter.nl/album/181386) en daar blijkt dat dit nummer na ruim 38 jaar (dat was het toen) nog niks heeft ingeboet aan kracht. Prachtig nummer, en voor mij een soort verademing na toch 2 wat zwakkere nummers.

10.Suffragette City (3:25)
Dit nummer leerde ik kennen als song van Frankie Goes to Hollywood al b-kant van Rage hard. Toen was ik er niet zo kapot van. Toen ik later het origineel leerde kennen kwam ik gelukkig tot de ontdekking dat het aan de uitvoerders lag. Hun cover is helaas niet zo geslaagd, hoewel ze toch erg dichtbij het origineel blijven. Ondanks dat het toch weer een rock 'n roll georienteerde track is, kan ik dit nummer goed hebben.

11.Rock & Roll Suicide (2:58)
De afsluiter brengt weer wat rust in de tent. Pas zodra Bowie zijn stembanden laat gelden met de zin "You're Not Alone" begint het nummer pas echt te leven, en indruk te maken. Wat een meesterlijke afsluiter is dit zeg! Helaas is de speelduur erg kort, en het euforische gevoel wordt weggerukt door het snelle einde. Nog maar een keer opzetten dan.

Na al die jaren van ontkenning is deze plaat bij mij gegroeid tot één van mijn Bowie favorieten. Wat een knappe plaat. Ik hoef er weinig woorden meer aan vuil te maken denk ik, een absolute klassieker!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Na Let's dance had ik Bowie in de peiling. Toen Blue jean op single uitkwam was ik weer onder de indruk, en begon steeds meer interesse te krijgen in de muziek van deze geweldenaar. Ook deze LP was destijds veel te duur voor me om te kopen, (want ik wilde zoveel hebben) en deze hoes vond ik zo enorm indrukwekkend, dat de aantrekkingskracht van de etalage waarin de plaat lag opgesteld heel erg groot was. Toch heb ik het album pas in de jaren 90 werkelijk gekocht.


1.Loving the Alien (7:10)
Een plaat die opent met een nummer als deze schept hele hoge verwachtingen. Voor mij is dit Bowie's beste nummer. Niet omdat er geen één nummer in de buurt komt, maar gewoon omdat ik vind dat de man vocaal zo enorm mooi exceleert hier! Die opbouw naar het refrein, dat schreeuwerige, ik krijg er nog steeds kippenvel van. Daar komt bij dat ik het qua melodie ook gewoon een topnummer vindt. De Dance mix vind ik nog een stuk mooier, maar de versie op deze plaat maakt al indruk genoeg. Al sinds de release mijn ultieme Bowie favoriet. Tina Turner schijnt op dit nummer ook meegewerkt te hebben, maar ik kan haar niet ontdekken.

2.Don't Look Down (4:10)
Een cover van een Iggy Pop nummer. Ik ken het origineel niet, dus kan dit nummer blanco beluisteren. Een laid back reggae achtige sound, maar dan met een jaren 80 sound eroverheen. Iets te elektronisch voor reggae. Het is geen hoogstaand nummer, maar de stem van Bowie redt het nummer, want dat houdt het interessant.

3.God Only Knows (3:07)
Weer een cover, deze keer van the Beach Boys. Ik ben geen groot liefhebber van die band, maar dit nummer is natuurlijk een pareltje. Bowie kan niet heel veel fout doen, maar ik denk dat hij beter van dit nummer had kunnen afblijven. Hij zingt het onnatuurlijk laag, en als ie dan hoger gaat klinkt het wat geforceerd, gemaakt, nep. Nee, dit is niet echt een succes. Heel slecht is het ook niet, maar hier blijkt dat ook Bowie wel eens foute besluiten neemt.

4.Tonight (3:45)
Tina Turner is op dit nummer wel duidelijk aanwezig (in tegenstelling tot op Loving the alien) Dit nummer kende ik eerder in de live versie. Dat vind ik vergeleken met deze versie dan ook een sterkere uitvoering. Waarschijnlijk omdat dat de eerste was. In Nederland werd het zelfs een nummr 1 hit! Het nummer zelf is origineel opgenomen door Iggy Pop, en Bowie vond het blijkbaar nodig om het ook opnieuw voor zichzelf op te nemen. Waar dat met China girl nog fantastisch uitpakte, is dit een wat gemiddeld liedje. Neemt niet weg dat het in je hoofd blijft zitten, en je toch mee gaat zingen, of je nou wilt of niet.

5.Neighborhood Threat (3:13)
Na 2 nummers van Iggy Pop is het nu de beurt aan nummer 3. Eindelijk een uptempo nummer met wat rock invloeden. De jaren 80 stempel is erg duidelijk aanwezig op dit nummer, dat maakt het wat gedateerd, maar ik vind het geen slecht nummer.

6.Blue Jean (3:12)
Samen net Loving the alien het prijsnummer van het album. Weer is het refrein het deel wat me bij de strot grijpt. Bowie trekt zijn strot open en schreeuwt het heerlijk uit, met een mooie snik in zijn stem. De mooie herkenbare Bowie blazerssectie op de achtergrond maakt het tot een mooi geheel. Heerlijk nummer.

7.Tumble and Twirl (4:59)
Het is tijd voor een potje funk! De bas op dit nummer is erg lekker. Het zou ook zo een Red Hot Chili Peppers trek kunnen zijn. De inzet naar het refrein laat het nummer ineens wat inkakken. Dat is wel knap met zo'n funky nummer. Het nummer houdt mijn aandacht wel vast, maar ik weet niet zo heel goed wat ik er van moet vinden. Het is meer dan middelmaat, maar minder dan goed. Wederom is het geluid van Bowie de reddende factor, samen met het grappige Zuid Amerikaanse sausje wat er over het nummer heen werd gegoten.

8.I Keep Forgetting (2:36)
Wederom een cover, deze keer niet van Iggy Pop, maar van een jaren 60 song. Het nummer heeft qua melodie wel potentie om leuk te zijn, maar muzikaal vind ik het was slap. Het is rock 'n roll, wat niet als rock 'n roll klinkt. Het is te plastisch.

9.Dancing with the Big Boys (3:34)
Iggy Pop speelt een grote rol op deze plaat, en op de afsluiter mag hij dan een nootje meezingen. De invloed van Pop zorgt op deze b-kant wel voor een rock sound, en dat is wat de plaat nodig heeft. Toch zorgen de blazers er voor dat het rock sausje enigszins teniet wordt gedaan. Helaas weer niet echt een heel sterk nummer.

Deze plaat bevat voor mij 2 Bowie toppers, Blue Jean en Loving the Alien. Het is dan ook wat teleurstellend dat de rest van het album dat niveau van geen kant meer haalt. Het is allemaal niet bar slecht, maar erg memorabel wordt het ook niet meer. De LP bevat de bonus tracks This is not America (wat voor mij na Loving the Alien zijn beste nummer is) en Absolute beginners niet. Deze nummers kwamen ook pas na dit album uit, maar hadden het niveau van het album wel enorm omhoog kunnen trekken. Alleen het feit al dat Bowie veel nummers gebruikt die hij eerder voor Iggy Pop schreef lijkt aan te geven dat hij dit album wellicht heeft moeten opnemen onder druk van de platen maatschappij? Let's dance was commercieel een groot succes, dus ik kan me voorstellen dat ze hem geforceerd hebben om snel met nieuw werk te komen. Wat dus resulteert in dit wat slappe resultaat. Het is maar een wilde gok, maar kan me er echt wat bij voorstellen.
Toch geef ik de plaat een krappe voldoende, 3 uit 5 sterren, vanwege de aanwezigheid van die 2 toppers.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Ziggy was niet meer, maar op de hoes zie ik nog een half overblijfsel van dat alter-ego. Overigens vind ik dit een verschrikkelijk lelijke foto voor een platenhoes, maar het zal wel gepast hebben in de tijdsgeest denk ik maar. Bowie kijkt met een sigaret in de hand serieus naar de camera. Een periode waarin ik vind dat hij er echt slecht uitzag. Maar muzikaal niets inleverde, en daar gaat 't om.
Een album waar je Luther Vandross in je achtergrond koor hebt zitten, en John Lennon als gast artiest hebt, moet toch wel goed uitpakken?
Voor Ziggy fans toch wel een schok, Bowie gaat op de soul tour... Ik heb 't niet bewust mee gemaakt, dus ik sta hier totaal anders in dan de overlevenden....

1.Young Americans (5:11)
Een zeer toegankelijke opener, die lekker soul achtig klinkt. De saxofoon van David Sanborn toetert lekker mee gedurende het hele nummer. Mooi hoe deze een onopvallende, maar toch grote hoofdrol speelt. De vocalen van Bowie zijn erg mooi. Het gospel achtrige koor bepaalt de sfeer van het nummer ook voor een groot deel. Alle losse stukken vallen mooi in elkaar als één geheel. De aanwezigheid van vriend John Lennon lijkt al te worden aangekondig met een passage uit the Beatles track a day in the life (I read the news today, oh boy) Lekkere starter.

2.Win (4:44)
Het 2e nummer is een ballad, met een mooi typisch 70's gitaar geluid. Wederom ligt de kracht van het nummer in het samenspel met de achtergrond zang, in dit geval voornamelijk een vrouwelijke stem. Halverwege is er een strijkorkest toegevoegd wat het nummer nog meer waarde geeft. Ik vind het erg mooi, de combinatie van Bowie met soul muziek.

3.Fascination (5:45)
Een nummer wat deels van de hand van (toen nog achtergrond zanger) Luther Vandross is. Een funky track, gebaseerd op Luther Vandross zijn song Funky Music. Weer wordt het nummer gedragen door het sterke samenspel van Bowie met zijn achtergrond zangers. Dat is toch wel de kracht op dit album, afgezien van de heerlijke muziek.

4.Right (4:15)
Een slow funk nummer. Weer de sax met een sterke rol. Op een goede koptelefoon luistert dit werkelijk heerlijk weg. Bowie laat horen dat welke weg hij ook inslaat, dit met finesse en zorgvuldigheid doet.

5.Somebody Up There Likes Me (6:30)
Het eerste nummer wat niet echt mijn aandacht weet vast te houden. Ikkan er noet echt een vinger op leggen waarom dat is. Misschien omdat het na kant A een beetje meer van 't zelfde is? Het is niet slecht, maar echt opvallen doet dit niet. De zweverige synth op de achtergrond vind ik wel erg mooi.

6.Across the Universe (4:29)
Een gewaagde cover van een prachtige Beatles track. Maar als je John Lennon dan als gast mag verwelkomen weet je dat 't wel goed zit. De man heeft zijn zegen gegeven en draagt zelf ook een steentje bij. Het nummer heeft een wat valse start qua zang vind ik, maar al snel herstelt zich dat in een eervolle cover. Mooi om Lennon op de achtergrond te horen. Bowie speelt mooi met de melodie en geeft hier en daar zijn eigen draai daar aan.

7.Can You Hear Me (5:03)
Het strijk orkest is weer uit de kast getrokken om te spelen op dit nummer. Het maakt het nummer net iets te glad helaas. Weer een nummer wat me minder boeit.

8.Fame (4:16)
Weer een song samen geschreven en opgenomen met John Lennon, die goed is te horen op dit nummer, mooi! Ik kende de mix afkomstig van David Bowie - Changesbowie (1990) voor ik deze versie kende. Beide versie bevallen me erg goed overigens. Heerlijk funky en enorm catchy. Een van mijn Bowie favorieten. Overigens hebben mijn andere helden Duran Duran hier een leuke cover van gemaakt (als b-kantje origineel uitgebracht, maar later op de speciale editie van Duran Duran - Duran Duran (1981) verschenen)

Waar Queen flirt met disco en U2 flirt met dance en jammerlijk falen (commercieel gezien) , laat Bowie hier horen hoe het moet. De man kan werkelijk alle kant op, en doet dat met zorg. Zorgt voor de juiste muzikanten en producers en schrijft het juiste materiaal. Het resulteert in misschien wel zijn meest toegankelijke plaat ooit. Kant A is in zijn geheel sterk, kant B kent 2 wat mindere momenten, maar eindigt wel met super song Fame. Al met al wel een erg fijn album, wat makkelijk weg luistert. Ik twijfel tussen 3,5 en 4, maar door held Lennon op dit album maak ik er toch 4 van.

Na het matige debuut album heeft Clarke de mannen alleen gelaten, en Gore nam het schrijven van de songs op zich. Wat mij betreft een zeer goede ontwikkeling! Ook de hoes is net als zijn voorganger een erg mooie!

Leave in Silence (4:51)
Fijne opener. De sound van het debuut lijkt verdwenen, ik hoor een wat meer doordachte sound. Gahan zingt ook anders. De mysterieuze sfeer maakt het nummer aantrekkelijk. Mijn aandacht hebben ze.

My Secret Garden (4:46)
Lekkere zware klinkende synths openen de track. Ook hier hangt de donkere sfeer over het nummer heen. Met dit nummer hoor ik ook voor het eerst een mooi samenspel tussen Gahan en Gore. Iets wat ze later nog veel vaker en mooier zouden doen. Wat mij betreft is Gore nu al geslaagd als tekst en muziek schrijver.

Monument (3:15)
Weer is het raak. De derde song laat weer een andere sound horen dan zijn voorgangers. Iets wat de verveling voorkomt. Dat was op het debuut wel anders. Geen stampende drums, maar een rustig voortkabbelende ritme gesteund door een heel erg fijne synth. Weer een voldoende!

Nothing to Fear (4:18)
Mooie melodie heeft dit nummer. Ter vergelijking met Big Muf wat ook een instrumentale track is op Depeche Mode - Speak & Spell (1981) is dit nummer veel boeiender. Er gebeurt in ieder geval iets.

See You (4:34)
Het is inmiddels wel duidelijk dat Gore meer van de donkere sound is. Iets wat mij heel erg goed bevalt. Het maakt een nummer spannend, en zorgt dat ik interesse blijf houden. Voor het intro van het nummer bevalt me. Zodra Gahan begint te zingen moet ik toch een beetje terug denken aan het debuut, dat heeft vooral te maken met het luchtige gehalte van de tekst. Een simpel liefdes liedje. Gore is hier voor het eerst te horen als achtergrondkoortje waarin hij zingt (ik noem het altijd) op een kerkachtige manier. Mooi vind ik dat. Ook iets wat hij nog veel meer zou gaan toepassen in latere songs.

Satellite (4:43)
Een erg simpel intro voert me mee naar een toch wel lekker nummer. Een loom klinkent nummer, maar toch is het lekker.

The Meaning of Love (3:06)
helaas toch een nummer die me echt terugneemt naar het debuut. Te simpel, te makkelijk, weer een huppelnummer. Niks......

A Photograph of You (3:04)
Helaas zakt het album wat in. Ik hoor nog een herhaling van het debuut. Ik kan hier echt niks mee.

Shouldn't Have Done That (3:12)
Gelukkig wordt de inzakker onderbroken door een mooi gezongen nummer van Gore. Zijn vocalen maken een nummer altijd wat dromerig. Ik geniet daar van. De melodie en manier van zingen maken het een beetje middeleeuws. Mooie sfeer dus. Erg goed nummer dit.

The Sun and the Rainfall (5:03)
De afsluiter is een mooie brug naar de sound die de band voor het volgende album klaar had liggen. Ik ben blij met deze afsluiter, aangezien deze kant even wat inkakte door de huppel liedjes.

Dit album is beduidend boeiender dan zijn voorganger. Gore laat horen een goede componist te zijn, en Clarke wordt echt niet gemist. Al spookt zijn geest nog wel wat rond op dit album helaas. Wel een enorme vooruitgang. In alle opzichten is dit album beter, volwassener en muzikaal veel interessanter.
3,5 ster.

Na het vertrek van Vince Clarke was DM officieel een 3 mans formatie op het tweede album. Bij dit album werd daar Alan Wilder weer aan toegevoegd. Een zeer essentiële toevoeging zou blijken in het vervolg bestaan van de band. Hij zou een redelijk stempel gaan drukken op de sound die de band zo enorm populair maakte. Ook op dit album liet hij zich al gelden met 2 songs op dit album.

1.Love, in Itself (4:29)
De sound van de band maakt een evolutie door in hoog tempo. Het eerste nummer van dit album maakt dat wel duidelijk. Synths voeren uiteraard de boventoon, maar ik hoor zelfs een akoestische gitaar in het nummer. In plaats van huppel muziek (wat op vooral het eerste album te horen was) is de sfeer van de nummers duister en donker geworden. Dat doet de band erg veel goed. Lekkere opener.

2.More Than a Party (4:45)
Een De meest rechtse toetsen van het keyboard maken overuren op dit nummer. Zware tonen, een snelle beat, een overspannen synth maken dit een zenuwen nummer. Dat laatste werkt echt zo op mijn gevoel. Het luistert daarom niet lekker weg, en het nummer duurt nog bijna 5 minuten ook. De versnelling aan het eind heeft ook iets positiefs: het leidt het einde van de song in.

3.Pipeline (5:54)
Een industriële sound. Dat is interessant, en past mooi bij de titel van het album. Weer die lekekre donkere sfeer. Gore neemt de vocalen voor zijn rekening, en dat hoor ik altijd graag. Op de achtergrond zijn leuke geluidjes te horen (stuiterende pingpong bal bijvoorbeeld) het is een intrigerend nummer. Zeer traag, maar dat jasje past het nummer precies goed!

4.Everything Counts (4:20)
De bekendste song van de plaat, en een zeer knappe single. Mooi vocaal samenspel tussen Gahan en Gore. Een nummer over corruptie en inhalige mensen. De melodie is vrolijker dan de inhoud, maar wel heel erg mooi. Deze sound was de inleiding naar de Depeche Mode die zich zou uitvouwen als de band in de hitparades. Poppy songs, met toch een mooie DM sfeer erover heen gegoten.

5.Two Minute Warning (4:14)
Een Wilder compositie. Vooral Gahan's zang vind ik erg mooi. Het is qua geluid een song die wat terug gaat naar de vorige plaat. Ook hier heeft de drum een handig industriële sound mee gekregen, zodat het mooi in de plaat past. Halverwege hoor ik een geluid wat me doet denken aan het intro van Money van George Michael - Faith (1987). Of het enige link heeft, of puur toeval is weet ik niet, maar het viel me op.

6.Shame (3:51)
De bouw geluiden zetten zich voort op dit nummer. Geen zware drums, maar een bas sound die het nummer leidt. Weer vocalen voor Gahan en Gore, dat is een mooie combinatie.

7.The Landscape Is Changing (4:49)
De tweede Wilder compositie op dit album. Grappig dat je zijn handtekening meteen kan horen op de twee songs die hij bijdroeg. Het ligt goed in het gehoor, en zijn gewoon goede tracks.

8.Told You So (4:26)
Een nerveus intro wat gelukkig snel verdwijnt en overloopt in een zeer prettig DM nummer. Niet een hoogstaand nummer, maar het is muzikaal wel erg aanstekelijk, dus blijft het in je hoofd hangen.

9.And Then... (4:35)
Ook hier de geluiden uit de industrie, aangevuld met een mooie zware baslijn. De akoestische gitaar is weer opgepakt. Dat had op dit album wel wat meer gemogen wat mij betreft. Het staat mooi in die plastice nummers. Tears for Fears deed dat op de Hurting ook, en dat werd ook alom gewaardeerd. De song heeft een mooie rust over zich heen hangen, en sluit het album af op een waardige manier. Er blijft een goed gevoel hangen.

Het album sluit af met een reprise van Everything counts (niet vernoemd op de lp versie) maar dan in de Mario Bros versie. Gore zingt nog een deuntje, en dan daalt hij af in de edit...

Het is mooi om te horen hoe snel de band zich heeft ontwikkeld vanaf het eerste album. Het 3e album klinkt zoveel meer volwassen dan het debuut. Het tweede album was al een mooie aanloop naar deze fase toe. Mooi om te horen hoe ze samples gebruiken van industriële geluiden om de album titel kracht bij te zetten. Gahan ontwikkelt zich tot een charismatisch frontman, en Gore tot een sterke songwriter. De toevoeging van Wilder was de juiste. Hierna ging het erg hard met de band, en zouden ze een grote naam opbouwen, zowel op plaat als live. Alleen ons kikkerlandje heeft er nooit erg in geloofd op één of andere vage manier.

3,5 sterren voor dit lekkere vroege 80's album van DM!



Waar maak jij uit op dat dit een bergbeklimmer is? Lijkt me meer een ijzersmid of iets dergelijks. Wat hij op die berg doet is me overigens niet duidelijk

Ik leerde Depeche Mode kennen in 1984, toen er al 3 albums waren. People are people was het 1e wat ik van de mannen leerde kennen. Toen ik later de eerdere albums ging luisteren was dat toch wel even schrikken. Dat was echt wat anders. Die sound hebben ze (gelukkig) in een paar jaar tijd wel aardig aangepast, en in vele opzichten beter gemaakt.
De hoes vind ik erg mooi. Een van de mooiste DM hoezen!

New Life (3:45)
Het nummer begint met een uitnodigende synth. Het bouwt daardoor wat spanning op. De blij drums die er daarna bijkomen halen die spanning wel weer weg. Maar het nummer blijft wel een lekkere sfeer houden.

I Sometimes Wish I Was Dead (2:18)
Eigenlijk het zelfde concept als New life. Eén synth begint, en dan valt de drumcomputer in met de rest. Dit nummer is ondanks de titel nog een vrolijker huppelnummer dan zijn voorganger. Het klinkt erg gedateerd, en het zou ook zo een stuk muziek uit Mario the game kunnen zijn. Geen hoogtepunt uit het oevre van de band.

Puppets (3:57)
Dit nummer heeft weer dezelfde opzet, maar klinkt een stuk interessanter, en is in tegenstelling tot de 2 eerdere tracks wat donkerder van kleur. Het refrein doet heerlijk 80's aan, maar heeft ook een mooie melodie. Dit neigt al wat meer naar de sound die de band die het later zou worden. Waarschijnlijk ook de reden dat ik dit een prettig nummer vind.

Boys Say Go (3:07)
Een typisch Vince nummer, had zo op een Yazoo plaat kunnen gestaan. Muzikaal wel interessant, maar als geheel niet echt interessant. De introductie is echt erg... Boys..... De drum computer klinkt wel steeds hetzelfde begint me op te vallen, en dat maakt dat de songs wat gelijk aan elkaar klinken.

Nodisco (4:15)
Weer zo'n "huppel" ritme. Dat hoor je ook bij Erasure en Yazoo, en dus kan ik dat wel toeschrijven aan Clarke. Ik ben er geen liefhebber van. Het nummer doet me weer weinig.

What's Your Name? (2:45)
De ondertussen bekende drum sound is de introductie naar alweer een bijna vervelend vrolijk liedje. De teksten zijn echt om te lachen. Ik luister het bijna me tplaatsvervangende schaamte. Als je je realiseert wat voor transformatie de band heeft doorgemaakt, wat een wereld van verschil. Weer geen hoogvlieger.

Photographic (4:44)
Een interessant begin. Weer de wat donkere sound. Ik hoor Gore op de achtergrond meezingen, dat klinkt goed. Dit werkt wel. Wel een zeer typisch 80's synth liedje, de tekst, het refrein. Leuk! het doet me denken aan Numan, maar dat deden wat eerdere nummers ook. Niet zo gek met deze sound natuurlijk.

Tora! Tora! Tora! (4:37)
Geschreven door Martin Gore, en de sound is ook meteen anders. Dit vind ik een stuk fijner. Weer mooie duistere sfeer. Gahan zingt ook wat anders dan op de overige nummers. Doe maar een handvol van dit soort songs. De tekst is ook wat betekenisvoller dan die van Clarke. Het lijkt te gaan over Pearl Harbour.
From the skies you could almost hear them cry
Tora Tora Tora
In the town they were going down
Tora Tora Tora

Big Muff (4:24)
Nog een Gore compositie, zonder vocalen. Het is een aardige track, maar weinig memorabel.

Any Second Now (Voices) (2:35)
Gore op vocalen, fijn! Mooi mysterieus begin. De stem van Gore past er mooi bij. Vloeiend onder begeleiding van synths zonder drum kabbelt dit nummer voort. Ik vind het het sterkste nummer van het album. Toch één minpunt; het duurt echt te kort.

Just Can't Get Enough (3:44)
Het bekendste DM nummer uit deze periode. Dit was één van de eerste vroegere tracks die ik leerde kennen na mijn introductie met de band. Zeker omdat het ook als liveversie op single werd uitgebracht. Dit nummer bevat ook weer dat vrolijke huppel muziekje wat ik meer horo op dit album. Echter is dit deuntje zo aanstekelijk, dat het erg leuk is. Maar als dit nummer nu nog tijdens een tour wordt gespeeld is het toch een vreemde eend in de bijt. Past zo ontzettend niet meer bij deze band.

Dreaming of Me * (4:03)
Mijn LP sluit of met de track die eigenlijk niet op de originele plaat staat. De allereerste single voor de band. Ik begrijp wel waarom dit niet zoveel deed. Gemiddeld klinkende song, geen wereldwonder.

Voor mij is het wel duidelijk dat ik de sound van Vince Clarke niet echt trek. Hij drukt een heel grote stempel op dit album. Na zijn vertrek en voortzetting in Yazoo en Erasure is het wel duidelijk dat DM nooit zo'n band zou zijn geworden als ze nu zijn, want Clarke ging gewoon vrolijk verder met zijn huppel muziek, en vrolijke pop deuntjes. Dit album zou ik dus ook echt niet bezitten als hij was gebleven, want dan was de band niet interessant voor me geweest. Ik ben dus ook zeer content met het vertrek van Clarke uit deze band.
Een handjevol interessante nummers, afgewisseld met een aantal slappe huppel nummers maken dit album net een voldoende. Het probleem van deze plaat voor mij is dat veel nummers hetzelfde klinken, mede door de drumcomputer die hetzelfde is in veel songs. Het verveelt dus redelijk snel.
Het is niet een plaat die ik veel draai, maar soms heb ik er wel even zin in, al is het alleen al om te realiseren wat een fantastische band DM later is geworden.

Uiteraard ieder zijn smaak, maar zodra je gaat roepen dat het tekstueel niet hoogstaand is kan ik meteen concluderen dat je waarschijnlijk alleen de hits kent, en je verder nooit hebt verdiept in deze band.
Muzikaal gezien evenzo, Henny Vrienten behoort tot één van de beste muzikanten die NL momenteel rijk is. En dan laat ik de muzikale kwaliteiten van Ernst Jansz nog even buiten beschouwing. Waar basseer jij je feiten eigenlijk op?

Feit dat dit bandje na 16 jaar niet spelen 16 keer Ahoy uitverkoopt, daarna 8 jaar later nog eens 2 keer de kuip, en dit jaar weer eens 4 keer Gelredome (zonder iets nieuws uit te brengen in 12 jaar tijd) zegt toch wel veel over de impact die ze hebben gehad, en blijkbaar nog steeds hebben. En als ze overgewaardeerd zouden zijn, zou dit niet voorvallen lijkt me.

Maar goed, ieder zijn mening, ik vermoed dat jij er tegen aan wilt schoppen omdat een grote menigte dit wel heel erg leuk vindt. Sterker nog, nieuwe generaties nemen dit over, en zo blijft Doe Maar poplulair, zelfs bijna 30 jaar na het uiteenvallen van de band.

Ik denk dat je uitgesproken mening van 'overgewaardeerd' iets overdreven is.

Ik heb de cd inmiddels in bezit, en kan concluderen dat dit gewoon wel een aardig album is, en geen waardige opvolger van Rockferry, maar... hoe moeilijk is het om zo'n debuut te overtreffen?

Dat lukt niet heel veel artiesten! Hoge verwachtingen na zo'n album vallen vaak tegen!

Rare is alleen dat ze soms tegen het irritante aan zingt op dit album. Waarom die verandering?

Al met al blijven er echt nog wel aardige nummers over, zelfs Well Well Well vind ik een van de betere songs op dit album!

Gewoon wel aardig = middelmaat, en dus 2,5 ster!

Ook de nummers too close to the sun en Early summer nerves zijn nog te vinden op de Best Buy Exclusive Deluxe Edition.

Early summer nerves is simpelweg een heel lekker DD nummertje, wat goed op dit album had gepast (regulier)

Too close to the sun is een ander verhaal: lijkt meer op een hobby project van Nick (heerlijke synthesizer.. ) waaraan later alsnog Simon wat teksten heeft toegevoegd.
Simon zit hier heel erg tegen de grens aan van het vals zingen, maar na meerdere luisterbeurten is ook dit nummer zeker de moeite waard.

De remix van AYNIN welke op de special edition staat kan me echt gestolen worden, had liever Early summer nerves als extra gezien.

Ik leerde Duran Duran pas kennen nadat ik New Moon on Monday had gehoord. Ik dacht dat het Bowie was, maar toen bleek dat het Duran Duran was, was ik meteen verkocht. Met terugwerkende kracht heb ik later dit album en Rio gekocht. Het stelde me zeker niet teluer. Een band die kan komen met een debuut als deze mag trots op zichzelf zijn.
Ik vind de band nog steeds zwaar ondergewaardeerd in Nederland. De 175 stemmen voor dit album hier bevestigen dat helaas.

1.Girls on Film (3:33)
Het openingsnummer is meteen raak. Een catchy melodie, lekkere bas en een gitaartje wat je bijna mee kan zingen. De mooie zweverige synth maakt het mooi af. De night versie die ze later op zouden nemen is wat mij betreft nog mooier. Completer en boeiender. De ongecensureerde clip heeft uiteraard de extra dimensie gegeven aan het nummer.

2.Planet Earth (4:03)
Dit nummer is altijd minder favoriet geweest bij mij. Althans deze versie. Ook hier is de night versie velen malen beter. Wederom een fantastische bas van John Taylor. Hier lieten ze al horen meer te zijn dan een bandje met mooie jongens. Altijd een vrolijke meezinger tijdens live shows. Knap pop liedje, dat wel

3.Anyone Out There (4:03)
De zweverige synth vind ik werkelijk betoverend in dit nummer. Als ik me daar op concentreer ga ik het nummer steeds mooier vinden. De melodie is pakkend, en het refrein typisch LeBon. Knap nummer, had zo een single kunnen zijn. Nick Rhodes maakthet nummer muzikaal echt een sprookje voor me. Kan ik uren naar luisteren!

4.To the Shore (3:51)
Een nummer wat een beetje doet denken aan Save a Prayer. Het is in het intro vooral een samenspel tussen Simon en Nick, zodra Andy inzet is dat het deel wat me aan Save a Prayer doet denken.
In het refrein klinkt het allemaal wat tegendraads, maar daarom niet minder mooi. Dromerig is het juiste woord bij dit nummer. Helaas sneuvelt de song voor de US release omdat hier de night versie van Planet earth op staat. Dat is een mooie aanvulling, maar ook een verlies voor die markt.

5.Careless Memories (3:56)
Een ware klassieker ondertussen, die live nog regelmatig voorbij komt. Op deze plaat klinkt het allemaal wat strak geproduceerd, maar live is werkelijk een ware rocker. En de band kan dat gewoon. Een mooi voorbeeld hiervan is te vinden op Duran Duran - Arena (1984)
Het nummer schopt het tot single. Mooi om te horen dat Andy's wens om zijn gitaar te laten gelden goed te combineren is met het new wave geluid. Een van mijn grote Duran Duran favorieten!

6.Night Boat (5:25)
Dat mysterieuze begin, ik kick er echt op. Wat een fantastisch nummer is dit! Het intro duurt erg lang, en dat bouwt de spanning alleen maar op. Het is voor Duran Duran begrippen een vrij donker nummer. Ik was dan ook erg blij toen het nummer tijdens de tour van 2005 ineens weer op de setlist verscheen. Wat een feest was dat!

7.Sound of Thunder (4:07)
Anders dan zijn voorganger, een vrolijk in het gehoor liggent deuntje. Dit zou zeker hitpotentie hebben gehad. De song schijnt te gaan over een man die wereldoorlog 3 veroorzaakt. Het is een gedicht van LeBon die hij nog had liggen, en later dus als tekst voor dit nummer heeft gebruikt. Ook dit nummer staat weer op de setlist sinds 2005. Vaak gecombineerd met hold back the rain.

8.Friends of Mine (5:44)
Dit nummer doet me altijd denken aan Waiting for the nightboat. Zelfde sfeer, zelfde donkere muziek. De betekenis van de tekst is me niet helemaal duidelijk, Georgie Davies schijnt een crimineel te zijn geweest die in de jaren 70 vast zat, maar blijkbaar toch vrijkwam ondanks de vele protesten. 9in de 80's won ene George Davis de soundmix show met een Stevie Wonder imitatie. Hoe kende DD die gast nou vroeg ik me altijd af als klein ventje ) Verder lijkt het een soort protest tegen mensen die pretenderen vrienden te zijn, maar het uiteindelijk niet zijn. Maar wat geniet ik enorm van dit nummer. Tijdens het kerst deel van de Astronaut toer opende ze met dit nummer in Antwerpen. Ik stond vooraan en vanaf de 1e tonen kon voor mij het concert al niet meer stuk! Duran Duran in topvorm! Zo hoor ik ze graag!

9.Tel Aviv (5:21)
Een instrumentaal afscheid van deze plaat. Op de achtergrond hoor ik Simon wat lallen, het blijkt Jidisch te zijn. Het zal wel. In 2010 op de heruitgave zat er een nieuwe versie van Tel Aviv bij, met gezongen tekst. Wat mijn betreft veel interessanter dan deze track.


Behalve de nieuw opgenomen langere versies, namen ze ook nog extra nummers op voor de b-kanten (en bij gebrek aan materiaal voor de live shows) te weten: .
• Late Bar
• Khanada
• Fame (cover van de Lennon/Bowie song)
• Faster Than Light.
Deze 4 hadden zeker niet misstaan op het album zelf. Stuk voor stuk kwaliteit songs die dezelfde sfeer hadden als het album. Ondertussen in vele vorme te vinden op speciale uitgaves, verzamelaars etc etc. Gelukkig is dit materiaal sterk genoeg gebleven om mooie rereleases te kunnen realiseren.

Topplaat, die nog regelmatig op mijn installatie te horen is.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op Leo's Bloghuis (Mijn bevindingen van muziek) - leosbloghuis.blogspot.nl

Duran Duran, de band waar ik mijn muzikale hart aan verkocht in 1984m toen ze met the Reflex een enorme hit scoorde. Het eerste nummer wat ik ooit van ze hoorde was de voorganger van the Reflex, New moon on monday. Ik dacht dat 't Bowie was, want die had ik net leren kennen door China Girl, en LeBon zingt dat nummer een beetje op dezelfde manier. De gedachte is niet zo gek, want onder andere Bowie is een enorme inspiratie voor de heren geweest. Terwijl ik dit opschrijf besef ik me ook dat ik muzikaal gezien echt in een heel mooie tijd ben opgegroeid.

De mannen hebben 22 oktober j/l/ een nieuw album uitgegeven, 6 jaar na hun laatste, wat (voor mij) tegenvallende Paper Gods. Juist door die vorige release waren de verwachtingen voor deze plaat dus niet heel hoog gespannen. De nummers die al vrij kwamen hadden een beetje dezelfde inslag, en dat is vooral elektronisch. En wat ik vooral mis, is wat gitaar (wat zonde dat Andy er niet meer is) en toch ook wat echt drumwerk. Die nummers los horen lieten mijn vermoedens wel sterker worden, maar ik weet ook dat een album als geheel toch een stuk beter kan zijn, dan losse songs. Iets wat ik dus heel belangrijk vind met albums. Die moet je als geheel luisteren, Tegenwoordig is er met Spotify e.d. vooral de neiging om alleen leuke en favoriete songs te spelen, en gaat het album idee een beetje verloren.

Mijn recensie doe ik met de deluxe versie van de cd

-Invisible:

De opener is het eerste nummer wat werd vrijgegeven toen het album werd aangekondigd. Dit gaf me destijds wel goede hoop. Het is een ietwat duister nummer, en doet me wat denken aan het nummer All you need is now. Destijds ook de eerste single van het gelijknamige album, een wat vreemde eend in de bijt, niet meteen een heel duidelijke commercieel verantwoorde keuze, maar wel een gewaagde. Het refrein is vooral heel vertrouwd Duran Duran, en de rest is wat meer ontoegankelijk voor veel airplay. De later verschenen bijbehorende video clip is passend, en ook duister. Dit nummer is een erg fijne opener, want de aandacht is gewekt.

-All of you

Dit nummer is meteen bij de eerste luisterbeurt favoriet. Een heel erg aanstekelijk ritme, met daarbij mooie vocalen van Simon. Dit is echt een Duran Duran track. En deze werkt nogal verslavend, en moet echt op repeat. Ik zou dit absoluut als eerste single hebben gekozen. Wat een heerlijke track.

-Give it all up

Een moderne sound gemixed met een oude Duran Duran sound. Het combineert erg fijn. De Zweedse zangerers Love To vertolkt hier een leuke gastrol, en dat past mooi. Wederom geniet ik van de vocalen van Simon. Het refrein is weer typisch LeBon. Erg aanstekelijk, iets waarvoor de man echt nog steeds te weinig credits krijgt. Hij is degene die de Duran Duran tracks allemaal zo sterk maakt, al 40 jaar lang. Dit nummer zou zo mee kunnen met de hits van nu. Natuurlijk gebeurt dat niet, maar die vibe heeft het zeker wel.

-Anniversary

Het nummer wat hun 40 jarig jubileum presenteert. Recent gevolgd door een video met allerlei dubbelgangers, waaronder de jonge versies van de mannen zelf, inclusief Andy Taylor. ze bestaan 40 jaar, en dat zullen ze vieren ook, Ik vind dit een heel erg sterke song. Het refrein blijft in je hoofd hangen als een goede oorwurm betaamt. Iedereen mag weten dat Duran Duran nog steeds bestaat, en hoe! It may not seem like much, but it's everything to us wordt er gezongen. Dit is veelzeggend over hoe ze hun band zien. En dat hoor je, liefde en passie voor het vak en elkaar.

-Future Past

De eerste ballad van het album. Titeltrack en éé'n waar ik aan moest wennen, maar wat inmiddels is uitgegroeid tot één van de favoriete tracks. Het is een vrij bombastisch geheel, maar het klinkt niet geforceerd. Het zijn simpelweg weer de schrijverskwaliteiten van LeBon die hier te horen zijn. We are living now is het bericht wat ons wordt meegegeven, en ik kan het daar alleen maar mee eens zijn. Geniet van nu, wat is geweest, is geweest en komt niet meer terug, maar er is nu ook nog zoveel moois. Iets wat we ons soms even weer moeten bedenken. Daar is dit nummer een mooie reminder voor.

-Velvet Newton

Dit is de eerste bonus track die niet op de LP of standaard cd staat. Een intro wat maar één man kan laten klinken op deze manier, Nick Rhodes laat zich gelden. Vergezeld door een beat en een tyoisch Nick Synthesizer geluid, waan ik me terug in de eighties. Wat is dit lekker.! Een stuk minder toegankelijk dan de voorgaande 4 songs, maar dat is denk ik ook de kracht van deze plaat, die afwisseling. Het is maar een heel kort nummer, en wat Simon zingt is me niet heel duidelijk, maar ik vind het wel een hoogtepunt. Nick zijn showtje.

-Beautiful lies

Deze track heeft weer zo'n aanstekelijk ritme en die muziek maakt dat je wilt dansen. Er is in dit nummer wat meer ruimte voor John Taylor open gelaten om zijn bas kwaliteiten te tonen. Iedereen die Duran Duran volgt kent zijn skills, en zal blij verrast zijn om ze hier wat meer op de voorgrond te horen. Iets wat ook wel wat meer had mogen gebeuren op deze en de voorganger.

-Tonight United.

Een song in het verlengde van Beautiful lies en Give it all up, zonder dat het hetzelfde klinkt. En ook hier is John met zijn bas iets meer vertegenwoordigd. ook dit is een track die zo mee kan met de 538 playlist van nu. Het is niet te makkelijk in elkaar gezet om een hit te creëren, maar wel erg aanstekelijk en hitgevoelig. Daar heb ik doorgaans wat meer moeite mee, maar deze gaat erin als zoete koek

-Wing

Nog een favoriet vanaf de eerste luisterbeurt. Wing is een ballad, met prachtige vocalen van Simon. ik ben echt liefhebber van de melodieën die Simon uit zijn pen krijgt, en deze song is absoluut een voorbeeld van waarom ik dat vind. Wat een beauty is dit! Mede door wederom prachtig synthesizer geluid van Nick

-Nothing less

Een heerlijk dromerig intro, mooi samenspel tussen Simon en Nick, het is jammer dat deze song niet op de reguliere plaat is gezet, want de sfeer op dit nummer is erg fijn. Dat dromerige, stroperige, is iets wat me echt wel aanspreekt en juist de balans met dat geheelvan die wat meer toegankelijke nummers rechttrekt.

-Laughing boy

De tweede bonustrack. Weer een iets minder toegankelijk nummer met zowaar een goed hoorbare Roger Taylor op drums, en ook Nick en John zijn goed hoorbaar van de partij. Deze sound maakt me wel echt heel blij. Dit is echt een Duran Duran nummer, wat ook op een album uit de 80s had kunnen staan wat mij betreft.

-Hammerhead

Een erg fijne relaxte vibe neemt je mee in dit nummer, met een lekker funky basloopje. Deze moet hard gedraaid worden. Enige nadeel is de (gelukkig) korte rap van Ivorian Doll (nooit van gehoord), maar die voegt niks toe, het breekt eerder iets af. Maar omdat het zo kort is, vergeef ik ze dit.

-Invocation

De derde bonustrack. Loopt over vanuit Hammerhead, maar wel een op een beetje merkwaardige manier. Een deel van Hammerhead wordt nog meegeteld op de nieuwe track, en op de LP is deze ook niet meer te horen, dus die hoort echt bij dit nummer. Het lijkt meer een soort reprise van Hammerhead, dan dat het echt een complete song is. Wel mag Graham Coxon zich (eindelijk) nog een beetje laten gelden hier. Heel korte track, wat wel jammer is.

-More Joy

Dit was het tweede nummer dat werd vrijgegeven, en hierbij gingen mijn rode vlaggen wapperen. Niet weer zo'n track als Dancophobia of Last night in the city (beide op Paper Gods te vinden) AUB. Makkelijke pop, met behulp van Chai, een blijkbaar populair Japans meiden bandje. Dit vind ik nu als geheel op de plaat wel meer acceptabel, en irriteert me niet zoals Dancophobia dat wel doet op Paper Gods, maar dit is toch wel duidelijk de zwakste schakel van de plaat wat mij betreft.

Falling

-Piano held Mike Garson, die we vooral kennen van zijn werk met Bowie, mag zijn kunsten vertonen op deze song. Een mooi samenspel met Nick Rhodes maakt dit een mooi geheel. Het doet mij heel erg denken aan Arcadia bij sommige momenten, en dat was een heel mooie plaat. Falling is een ballad, en creëert een fabuleuze sfeer. De synth sound van Nick maakt me echt heel blij! Prachtige afsluiter.

Op de Japanse versie staat ook nog Five Years, een cover van een Bowie song, die ze vorig jaar deden (ook met Garson) ter ere van Bowie zijn 75e verjaardag. Een cover die echt met groot respect is gemaakt, en een leuke toevoeging aan de cd.

Nu het album uit is, ben ik erg blij dat ik die kritiek heb ingehouden tot ik het geheel heb gehoord, want ik ben erg blij verrast met het album. Het is echter wel een groei album. Het moet echt even rijpen, maar de heren hebben 40 jaar na hun debuut, met hun 15e plaat gewoon weer een heel fijn product afgeleverd. Ik denk dat ik de plaat zoals hij is afgeleverd op standaard cd en LP niet zo goed had gevonden, maar de cd met de bonus tracks maakt het als geheel echt bijzonder goed. Opvallend is ook dat de bonus tracks niet achteraan zijn geplakt, maar tussen de tracks door., Wat voor mij eigenlijk aangeeft dat dit de oorspronkelijke plaat was, maar dat men ook heeft lopen snijden. En dat vind ik wel jammer, want de LP zal ik niet zo snel opleggen om deze reden.

Ik had ook graag wat meer gitaar gehoord, want Graham Coxon (Blur) doet mee, en die kan echt wel leuke dingen. Zelfde geldt voor drumpartijen van Roger, soms iets teveel drum computer, maar dit is ook wel de enige kritiek die ik op deze plaar heb

Al met al vind ik dit na een aantal luisterbeurten echt een heel prima plaat en dit wordt alleen nog maar meer na elke luisterbeurt. Wat mij betreft een hele dikke aanrader

Voor nu 4 sterren.

Ik heb het geluk dat ik vandaag de 12 tracks van het album mag ontvangen.... 1e indruk is niet verkeerd, maar ook niet een Wow gevoel.. (verwachting was erg hoog, en ben wat teleurgesteld)

Echter rees bij mij al bij het horen van de 4 eerder vrij gegeven nummers de vraag wat Roger Taylor heeft bij gedragen aan dit album, want het gros is gewoon een drum computer. Ik hoor erg weinig echte drums op dit album.
Conclusie is dus dat het een elektronisch klinkent album is geworden... en ik hou van elektronisch, maar het is me op dit album iets teveel.....

Paper Gods kende we al een week of 2, en ik vind het een van de sterkste nummers van dit album. Mooie bas, mooie opbouw, en erg mooi instrumentaal tussenstuk. Wat meteen te horen is (en dat was in juni ook al erg goed te horen) is dat Simon erg goed bij stem is, en mooie hoge tonen haalt. Een fijne toevoeging in het Duran Duran oevre

Last Night in the City is een song met Kiesza (ken haar niet) maar de 1e tonen doen al meteen een conclusie trekken: dit nummer is gemaakt om een hit te scoren. Wat het mooi maakt is wederom de zang van Simon, zonder dat zou ik dit nummer echt niet eens aandacht geven. Geen hoogtepunt...

You Kill Me with Silence gelukkig volgt er meteen wel weer een enorm hoogtepunt. Ook al bekend sinds een paar dagen. Wat een mooi nummer is dit. Wederom de zang van Simon die dit nummer extra feeling geeft.

Pressure Off de single deed me eerst echt niet zoveel, maar werd in de loop der tijd een heuze oorwurm, die me toch erg goed beviel. Wederom gemaakt om een dikke hit te scoren. Dit is redelijk gelukt, want in NL werd het top song bij radio 2, en komt nog steeds vaak voorbij. Jammer dat er geen begleidende clip was.

Face for Today is een aardig up-tempo nummer, maar weer erg elektronisch. Dat gaat me toch wat dwars zitten na 5 nummers.

Danceophobia Helaas weer een nietzeggend nummer. Te glad gestreken, te makkelijk... het doet me niks...

What Are the Chances? Het 4e nummer wat vorige week vrij kwam. We worden bij het intro op het verkeerde been gezet, want het Chris Rea-achtige intro (van Frusciante) doet hopen op een niet elektronisch nummer, maar schijn bedriegt. Echter is dit nummer wel sterk genoeg, en maakt de Duran Duran liefhebber in mij weer blij

Sunset Garage Een vrolijk deuntje. Het refrein is een beetje als pressure off, met wat oh-oh erin.. zal vast een meezinger moeten worden tijdens de tour. Ik vind het wel een typisch Duran Duran nummer.

Change the Skyline klinkt bij de 1e noten als een Yazoo nummer. Elektonische 80's sound. Dat is overigens niet verkeerd. Verder maakt 't nummer niet echt veel indruk. Op dit nummer doet ene Jonas Bjerre mee... ik weet niet wat ie doet, maar het lijkt erop dat ie mee zingt op 't refrein.. ik vind t niks toevoegen.

Butterfly Girl eindelijk een nummer waar een echte drum in lijkt te zitten.. Het klinkt wat funky, en ik vermoed dat good old Anna Ross hier de medevocalen op doet. Echter wordt ze niet vermeld. Dat krijg je als je "maar" achtergrond zangeres bent. Ze heeft een grote rol. en het klinkt echt leuk. Ja, dit is een lekker nummer!

Only in Dreamseen dromerig nummers (de titel voorspelde al zoiets, die overloopt naar een funky sound. En dat is lekker. Even wat minder elektronisch

The Universe Alone is een erg mooie afsluiter! Kan niet anders zeggen. Mooi, typisch Duran Duran, met een mooi refrein zoals alleen Simon ze kan schrijven.
Het einde van het nummer is vreemd. Het lijkt of je boxen opgeblazen zijn. Dat is een vrij irritant geluid, en ik snap het effect ook niet zo in het nummer. Gelukkig komt het wel weer goed.. (ik hoop eigenlijk dat t een fout is in mijn exemplaar, maar ik vermoed dat 't niet zo is)

Ik mis echt de 'echte" drums van Roger Taylor.. en ik vind het wat vreemd dat ze niet te horen zijn. Kan me niet voorstellen dat de man op een houtje heeft gebeten. Het komt echt over als een Rhodes/leBon project waar John soms op mee mocht doen. Dom Brown zal een heel kleine rol hebben gespeeld, want gitaar zit er echt amper in. Af en toe een slag gitaar, en de solo van Frusciante, maar spectaculair is 't niet te noemen.

Eind conclusie na 1e luisterbeurt: Paper gods had beter Plastic Gods kunnen heten.

Ik ben gematigd enthousiast. Niet zo als met All you need is now. De 4 eerder vrij gegeven songs zijn samen met The Universe Alone en Only in Dreams wel de 6 hoogtepunten te noemen.

Positief is de mooie zang van Simon, negatieve is toch het te gladde geluid (te plastisch), en soms echt teveel gericht op een dikke commerciele hit te scoren....

Ik ga nog geen sterren geven... eerst nog een paar keer luisteren,.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Een jaar na de release van het debuut album staat Rio voor de deur. Het debuut album was al een zeer goed album, dus de uitdaging was groot. Met een zeer iconische 80's hoes ontworpen door Patrick Nagel werd de toon gezet. Nog steeds vind ik dit één van de mooiste lp hoezen die ik in bezit heb.
Voor de Amerikaanse markt werd de plaat gemixed omdat de behoefte aan geluid daar anders zou zijn (meer gitaar, minder synth) het levert een leuk aantal verschillende versie van dit album op.

1.Rio (5:36)
Het titelnummer start met een wat warrig intro. Het is een teruggedraaid geluid van een piano die niet echt een mooie toon aanslaat. Zodra de warrigheid voorbij is volgt een vrolijk nummer waarin Rio wordt bezongen en geëerd in de vorm van een hele mooie vrouw. Een enorm catchy nummer, en vooral het refrein nodigt uit tot mee zingen. Tot op de dag van vandaag zit dit nummer in de set van de band. Dat zorgt er bij mij voor dat ik het wel een beetje heb gehad met dit nummer, ik heb 't iets te vaak gehoord nu. Maar een feestnummer is het. De bas partij van Taylor is werkelijk magisch in dit nummer. Taylor bewijst hier een begenadigd bas speler te zijn. Andy Hamilton verdient ook zijn credits voor het prachtige sax spel in dit nummer.

2.My Own Way (4:48)
Dit nummer verscheen op single, maar is de enige single die werd vermeden op de verzamelalbums van de heren. Het lijkt erop dat ze dit nummer niet echt hoog hebben zitten. Ik denk daar anders over. De versie op het album vind ik nog altijd zeer goed te pruimen. Voor de single release werd een compleet nieuwe versie opgenomen waar de tekst ook nog af en toe verschilde. De single versie heeft een zuid Amerikaans ritme, en swingt enorm de pan uit. Beide versies vind ik erg leuk. De single bevatte een B-kant die niet op de plaat eindigde: Like an angel.

3.Lonely in Your Nightmare (3:50)
Een van mijn favoriete tracks van dit album. Een redelijk somber nummer tot het refrein. Daarna is er weer mooi baswerk van Taylor te horen, maar verder blijft het muzikaal een vrij bescheiden nummer. Het refrein valt op door de meerdere LeBon stemmen die zijn samengevoegd tot een mooi klinkend en melodieus koortje. Op de Amerikaanse versie van het album heeft het nummer wat meer instrumentale passages, wat het nummer ruim één minuut langer laat duren dan de Europese relaese.De US versie heeft dan ook mijn voorkeur.

4.Hungry Like the Wolf (3:40)
Wederom een single, en een enorme meezinger. Ook dit nummer staat nog steeds steevast op de setlist, en is live altijd een feest. Het aanstekelijke do do do do in het refrein is nog altijd een oorwurm. De schreeuwende dame die we horen was Nick Rhodes vriendin destijds. Die neemt hij dus nog steeds mee op tournee. De US versie bevat the night version van dit nummer.

5.Hold Back the Rain (3:59)
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was als B-kant van Save a prayer, en ik draaide 'm meer dan de A-kant. Nog één van mijn favoriete songs van dit album dus, maar ook in het algemeen, Een zeer aanstekelijke track waarvan ik zeer blij was hem live te horen tijdens de Astronaut tournee in 2005. Er zijn vele versies van dit nummer, en allemaal zijn ze even lekker. Ze verschillen in tijdsduur, muziek en tekst. Leuk om ze allemaal bij elkaar te zoeken. Het nummer is een smeekbede aan John Taylor om te matigen met zijn drugs gebruik wat ten tijde van deze periode al aardige vormen begon aan te nemen. Het duurde nog even voor hij hier gehoor aan gaf.

6.New Religion (5:31)
Dit nummer zit zo mooi inelkaar. Er lopen twee tekstlijnen doorelkaar heen, en zo lijkt het op een gesprek. De dramatiek die instrumentaal wordt weergegeven vind ik weergaloos. De zwerverige synths van Nick maken het nummer af. Live wordt het nummer iets sneller gespeeld, maar niet minder indrukwekkend. Een zeer volwassen track van de heren.

7.Last Chance on the Stairway (4:18)
Weer één erg sterk nummer. De tekst is wat desperaat (over een liefde die hij lijkt te missen) maar muzikaal klinkt het allemaal positief. De zweverige sound van Nick Rhodes geeft het nummer extra magie. Ik hoor het graag.

8.Save a Prayer (5:33)
De single die pas na de enorme ppkomende populariteit na the Reflex ook een hit werd. Een mooie ballad met een aanstekelijke synth loopje. Een typisch LeBon nummer, mooie tekst en zeer mooie melodie Nick Rhodes en Andy Taylor zorgen in dit nummer vooral voor de muzikale richting. Overigens is het achtergrond zang van LeBon in het refrein bloedstollend mooi. Deze valt wat weg door de hoofdzang, maar als je goed luistert kan je horen hoe deze 2e stem prachtig meezingt. Ooit heeft LeBon Tony Hadley nog eens geholpen met zijn cover van dit nummer als achtergrond zanger op het album Tony Hadley - Tony Hadley (1997)

9.The Chauffeur (5:12)
Dit is mijn ultieme Duran Duran favoriet. Niet zozeer in deze versie, maar vooral live. Zoals op Arena, maar ook de versies die tijdens de recente tournees werden gebracht. Dit nummer bevat alles wat ik zo mooi vind aan de band. Een klasse compositie van LeBon, al jarenlang mijn kippenvel moment als ze hem live spelen. Die opbouw, die spanning, de zang, die melodie, die clip... Dit is waarom deze band zo enorm goed is....


Het is de mannen gewoon gelukt om het klasse debuut te evenaren. De hoes, de inhoud en de clips dragen allemaal bij tot een zeer goed album wat alleen maar de volle score verdient wat mij betreft. Geen één slecht nummer, alleen één die wat verveelt na 35 jaar. Maar dat mag.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Opgenomen in Montserrat in de Air studio van George Martin.
Dit is het album waar ik de band mee leerde kennen. Mijn muzikale wereld werd na Doe Maar iets verbreed met o.a. Bowie en dus ook Duran Duran. New moon on monday greep me meteen vast, en liet niet meer los. De hoes van dit album maakte ook indruk op me. 5 van die mooi gekleede mannen en in de titel een tijger, en op hoes een oog van een tijger in een mooi logo. jammer dat die tijger niet op de hoes terecht is gekomen. Mijn liefde voor de band is hier ontstaan, en nooit meer weg gegaan.

Het was overigens de laatste studioplaat die ze in deze samenstelling zouden opnemen tot aan Duran Duran - Astronaut (2004)


The Reflex (5:28)
De grote dikke hit in Nederland. De versie die op het album staat is een wat tegenvallende versie t.o.v. de single die bij iedereen bekend is. Het is kaler, minder flitsend en veel minder spectaculair. Het was de derde single van het album, vandaar dat de plaat dus deze versie bevat, en niet de veel succesvollere Nile Rodgers versie. Het was de eerste samenwerking tussen de band en hem, en er zouden nog vele (succesvolle) volgen. Zijn kijk op dit nummer gaven de song de flair en de energie die het nodig had om het de grootste Duran Duran wereldwijde hit tot dan van te maken. Knap dat hij er dus wel wat inzag, en iets bruisends van kon maken. De versie op dit album luister ik bijna nooit meer, simpelweg omdat ie zo bleekjes is. De dance version (12 inch) is werkelijk fantastisch, en draai ik nog regelmatig. De b-kant van de single bevat een cover van Steve Harley & Cockney Rebel (Come up and see me) make me smile. Deze is opgenomen in 1982 en inmiddels in een complete versie te vinden op Duran Duran - Live at Hammersmith 82! (2009). Deze versie rockt de pan uit, en vind ik vele malen beter dan het wat statische origineel. In deze versie werd hij in 2005 tijdens de Astronaut tournee ook weer gespeeld. Dat was genieten.
Ik denk dat als die versie op dit album had gestaan, het zeker hoger werd gewaardeerd dan nu.

2.New Moon on Monday (4:14)
Met dit nummer stapte ik in de wereld van Duran Duran. Ik was 10 jaar jong, en had net Bowie ontdekt (Let's dance) en dacht dat ik met een nieuw nummer van Bowie te maken had. LeBon zingt wat laag in het begin, en waarschijnlijk heb ik daar de link gelegd. Al snel kwam ik er achter dat het dus Duran Duran was. Ik was heel erg onder de indruk van dit nummer. Vooral het mooie melodieuze refrein, en de betoverende synths. Nu, anno 2016 hoor ik het nummer nog net zo graag als 33 jaar geleden. Dit nummer zou het begin zijn van een Duran Duran verslaving die tot op vandaag duurt, en waarschijnlijk ook niet over zal gaan. Het nummer is qua single wat in de vergetelheid geraakt, en dat is jammer, want ik vind het een zeer sterk nummer, en de clip die erbij zit evenzo. De klasse van LeBon als songschrijver is goed te horen op dit nummer. De dance mix van het nummer is absoluut ook het beluisteren waard.

3.(I'm Looking for) Cracks in the Pavement (3:39)
Een beetje een vreemde eend in de bijt. Simon zingt wat teveel met een overslaande stem, en het lijkt net tegen het randje aan te zitten. Het refrein heeft dit overigens niet. Ook de solo vind ik wat raar, en bijna vals. Op de single van the Wild Boys is een live versie van dit nummer te vinden die ik een stuk sterker vind. Een van de weinige skip nummers van de band.

4.I Take the Dice (3:15)
Wederom een song met een ijzersterk refrein. Een lekker up-tempo nummer waar zelfs castagnettes in te horen zijn. Het past er mooi in. De vocalen bevallen me erg goed op dit nummer. Lekker hard meezingen is bijna onvermijdelijk. Verveelt ook niet na al die jaren.

5.Of Crime and Passion (3:50)
Het intro wat met een kloppend hart en synth oploopt naar een climax is spannend. Dit nummer is er een voor Andy Taylor. Hij mag zich enigszins uitleven op zijn gitaar. Andy wilde graag wat meer rocken in de band (eéén van de redenen van zijn vertrek) en het is dan ook jammer dat ze dit nummer niet uit de kast getrokken hebben tijdens de Astronaut tournee toen Andy weer van de partij was. Wederom geniet ik enorm van Simon's vocalen. Die lage stem, en die mooie uithalen, die snik in de stem, het raakt me. Ook dit nummer blijft een favoriet in het grote Duran Duran genre bij mij.

6.Union of the Snake (4:20)
De eerste single van de dit album. Ik leerde het kennen toen the Reflex een hit was, en mede door de clip was ik zeer onder de indruk van deze song. Inmiddels is dat wel anders, en vind ik het een vervelend nummer. De 12 inch versie kan ik nog wel horen, en live zoals bijvoorbeeld op Duran Duran - Arena (1984) is ook nog goed te versmaden. Zeker omdat het gitaar werk van Andy dan wat meer naar voren komt. De single van dit nummer bracht overigens een fantastische B-kant met zich mee: Secret October, helaas niet te vinden op de originele release van deze plaat. Die had zeker niet misstaan op dit album.

7.Shadows on Your Side (4:03)
Eén van mijn absolute favorieten van dit album, en van de band zelf. Weer een fantastisch refrein, en zeer mooi baswerk van John Taylor. Dit laatste is ook de reden dat dit nummer tot 2011 nooit live werd gespeeld. Taylor kon het live blijkbaar niet voor elkaar krijgen. Gelukkig is dat alsnog gelukt.
Het nummer schijnt te gaan aan de donkere kanten van het beroemd zijn. De band had al veel succes gehad, en alle schaduw kanten van succes die daar bij komen kijken gingen hun tol eisen, zoals het drugs gebruik van Andy en John Taylor. Het levert wel een erg mooi nummer op.
Toen Duran Duran - All You Need Is Now (2010) uitkwam moest ik bij Being Followed denken aan dit nummer. Het refrein heeft blijkbaar een overeenkomst voor me. Het einde van dit nummer heb ik ook altijd zeer interessant gevonden. Als klein ventje vond ik het erg spannend.

8.Tiger Tiger (3:20)
Even een podium voor Nick Rhodes in dit nummer. Het zou later de inleiding worden voor de tournee die zou volgen, Het is een laid back instrumentaal nummer met (ik denk) Alex Sadkin op klarinet. Het nummer werd tot mijn grote vreugde tijdens de Astronaut tournee in 2005 live gespeeld. Dat was toch een kippenvel momentje. Ian little maakte er een remix van die op de New moon on monday single verscheen als b-kant. Het wijkt niet heel veel af van deze versie, en het intro van de album versie is weer mooier dan de remix.

9.The Seventh Stranger (5:23)
Een ballad als aflsuiter. Origineel zou het nummer Seven and the Ragged Tiger gaan heten, maar werd dus later the seventh stranger. Ik heb er lang over gedaan om dit nummer op waarde te schatten. De live versie op Arena vind ik ook mooier. Deze is net iets te strak en te mooi gemaakt. De compositie van het nummer is wel een hele sterke qua melodie tekst.

Na deze plaat ging ik hun eerdere werk ook ontdekken, en dat waren duidelijk geen vervelende platen om met terugwerkende kracht te beluisteren. Natuurlijk is het voor mijn ook nostalgie, want dit is mijn eerste Duran Duran plaat geweest, maar ik vind dat deze plaat vaak ten onrechte wat wordt afgekraakt. De niet singles songs als I take the dice, Of Crime and passion en Shadows on your side zijn zeer goede songs, en behoren wat mij betreft tot het beste wat de mannen hebben gemaakt (met nog veel andere nummers van andere albums natuurlijk) De tamme versie van the Reflex zorgt helaas wel voor een valse start, en ik denk dat dat veel invloed heeft op het luistergenot sommigen. Voor mij persoonlijk een zeer sterke derde plaat.