Vandaag 35 jaar oud! de boy op de cover is inmiddels 41, en U2 is een band van wereld formaat geworden, en niet meer weg te denken uit de muziek. Ik leerde de band kennen met Pride, en ben dit album dus pas later gaan luisteren. Net als met Queen heb ik lang gedaan om de 1e (3 bij U2) te gaan waarderen.

1.I Will Follow (3:37)
Toen ik dit nummer voor het eerst als studio opname hoorde vond ik het erg tegenvallen. De versie van Under a blood red sky kende ik als 1e, en die is veel rauwer, en rockt dus meer. Toch is in de loop der tijd deze versie ook wel geaccepteerd. De teveel aanwezige xylofoon vind ik het enige nadeel in deze versie. Blijft natuurlijk wel een sterke compositie. En live nog steeds een groot feest. Een mooie tribute aan zijn te vroeg overleden moeder.

2.Twilight (4:22)
Een zeer toegankelijk nummer. De alom bekende U2 sound is vanaf album 1 dus al te horen. Zeer lekker nummer dit! Mooie iets zwaardere gitaar sound na het refrein ook. Helaas maar van erg korte duur.

3.An Cat Dubh (4:46)
Mooi intro, en aantrekkelijk bas loopje. De stem van Bono lijkt wat vervormd. een iets goedkope xylofoon doet intrede halverwege het nummer. Dat is wat jammer. Het nummer zelf is mooi duister en heeft wat elementen die het wat minder toegankelijk maken, dan is die Xylofoon iets ongepast naar mijn idee. De bas maakt het nummer in dit geval. Mooie dreiging! Goed nummer.

4.Into the Heart (3:27)
De overloop naar dit nummer is vlekkeloos en mooi. De xylofoon hebben ze wel meegenomen. Dat hoort toch echt op een kleuterschool of een fanfare band thuis. Wederom wel een mooi nummer.

5.Out of Control (4:14)
Het eerste nummer wat mijn aandacht niet vast houdt. Ik vind het iets te gemiddeld, en haalt 't niveau van de eerdere nummers niet. Het rustige middenstuk vind ik wel mooi, maar bevestigt mijn gevoel dat dit nummer op de opener lijkt (maar dan een slechtere kopie) Nu dit stuk er ook in te horen is, wordt gevoel alleen maar sterker.

6.Stories for Boys (3:02)
Gelukkig wordt het niveau van de afsluiter van kant A niet voortgezet. De Xylofoon blijkt helaas wel een populair instrument op dit album, want ook hier hoor ik 'm weer. Mooi gitaarwerk van Edge compenseert gelukkig een heleboel.

7.The Ocean (1:35)
Een mooi, zwevend intro, en een dromerige zang van Bono. Een veel te kort nummer! Dit vind ik erg mooi! Mooi ook, dat geluid van een krakend schip op zee. Kort maar krachtig.

8.A Day Without Me (3:13)
Een aangenaam, maar geen heel bijzonder nummer. Ligt gewoon goed in het gehoor, maar klinkt me net iets te simpel (het einde doet dat gevoel erg versterken). Wel zeer leuk gitaar werk van Edge!

9.Another Time, Another Place (4:32)
Gelukkig weer een beter nummer. Een typisch U2 intro, mooi te herkennen. Ben meer gecharmeerd van de muziek, dan van de zang op deze song. Pas aan het einde als Bono ineens rauw gaat zingen vind het alsnog interessant qua vocalen. Een nummer met 2 gezichten voor mij. Misschien een andere keer, op een andere plek kan ik het meer waarderen.

10.The Electric Co. (4:46)
Weer een nummer wat ik via U2 - Under a Blood Red Sky (1983) eerder kende. De versie op de live plaat vind ik weer beter. Maar in dit geval echt vele malen beter. De studio versie doet me niks, De live versie des te meer. Deze studio versie vind ik wat rommelig klinken. Maar ik ben "besmet" met de live versie, dus niet objectief misschien?

11.Shadows and Tall Trees (4:40)
Tijd om gas terug te nemen dachten de heren. Ik was er ook wel aan toe. Het nummer vind ik wel mooi, maar de achtergrond zang (van Edge neem ik aan) vind ik dan weer wat storend. Niet zuiver lijkt het. Het drumwerk zorgt ervoor dat ik de aandacht bij het nummer blijf houden.

Deze plaat bevalt me veel beter (als geheel) dan U2 - War (1983). Toch vind ik dat er individueel op War wel veel sterkere songs op staan. Maar dit album is gewoon één geheel en een fijn pakketje. 3,5 sterren is wat ik War gaf, en dat doe ik ook voor dit album. Waar War voor mij neigt tussen 3 en 3,5, neigt deze naar 3,5 tot 4. Maar vooralsnog dus 3,5

Van de week deze plaat op vinyl aangeschaft, en een grappig toeval wil dat er op dit forum ineens allerlei berichten verschenen over deze plaat. Kan ik nu dus mooi op inhaken. Ik heb de cd jaren gehad, maar eigenlijk weinig gedraaid. Altijd heb ik de U2 vanaf U2 - The Unforgettable Fire (1984) met complete albums echt interessant gevonden. Als klein jochie leerde ik U2 kennen door Pride en The Unforgettable Fire als singles. Ik had eerder wel eens U2 fans zien lopen op Utrecht CS, en die vond ik altijd wat bedreigend, want ze liepen met vlaggen en zager er alternatief uit. Dat was nog voor die grote doorbraak in Europa. Door Live Aid is de band naar ongekende hoogtes gestegen, en jaren later helaas ook in verval geraakt.
De hoes heb ik altijd erg mooi gevonden. Die intense blik van dat jongetje, dat werkt nog steeds. Erg mooi!

1.Sunday Bloody Sunday (4:38)
Dit nummer kende ik van U2 - Under a Blood Red Sky (1983) Daarna maakte ik pas kennis met de versie op dit album. Die van de live plaat is natuurlijk veel eerlijker, rauwer en ongepolijster. Ik heb ze in verkeerde volgorde leren kennen helaas. Daarom vind ik deze versie altijd wat lauw. De inhoud is er natuurlijk niet minder om. Top opener.

2.Seconds (3:09)
De pauken, en akoestische gitaar nemen me mee naar een lekker ritme. De stem van Bono klinkt wat breekbaar. Iets wat ik soms wat vervelend vind op de 1e 2 platen. Desondanks vind ik dit toch ook een erg lekker nummer. Verassende pauze met een Drill inspector op de achtergrond aan ´t einde van het nummer. Gelukkig is het nummer nog niet afgelopen, en na een mooie roffel van Larry wordt er alsnog een waardig einde aan gemaakt.

3.New Year's Day (5:38)
Muzikaal gezien een erg mooi nummer. Die piano, die gitaar, het klopt allemaal erg goed! Dat een nummer als dit niet al heeft gezorgd voor die enorme wereldwijde hit snap ik echt niet. Dit nummer bevat alles voor een dikke nummer 1 notering. Achteraf gezien had dat natuurlijk gewoon gekund. Alom populair nummer bij velen. Ikzelf ben het magische gevoel overigens wel een beetje verloren tijdens het horen van dit nummer. Heb ´m in de loop van de jaren echt teveel gehoord. Neemt niet weg dat ik het wel een klasse song vind. In tegen stelling tot Sunday bloody sunday en 40, vind ik deze versie wel beter dan dan de Under a blood red sky versie.

4.Like a Song... (4:48)
Dit nummer doet mij niet zo heel veel. Wel valt het heerlijke drum werk van Larry me positief op, en ook Edge speelt een mooi stukje gitaar. Ik vind het nummer iets te schreeuwerig. Natuurlijk heeft ´t te maken met de tekst, maar het houdt mijn aandacht niet vast,

5.Drowning Man (4:12)
Een mooi fade in intro belooft een rustige track. Bono zingt vrij laag, dat hoor je niet veel. De muziek blijft lekker zweverig. Dit stukje rust was wel nodig na de voorganger. Als Bono met zijn `normale` zangstem gaat zingen in het 2e couplet wordt het alleen maar mooier. Af en toe een mooie hoge noot. Echter soms ook weer op ´t randje. Maar dat is niet erg, het past bij Bono. Kant A wordt mooi afgesloten.

6.The Refugee (3:40)
Een ware meezinger.Maar ik vind het geen bijzonder goed nummer. Wel een titel met een

7.Two Hearts Beat as One (4:00)
3e single van de plaat, en een terechte. Dit is een aanstekelijk nummer wat ook tot meezingen uitnodigt. Heerlijke bas van Clayton! De gitaar van Edge is ook om van te genieten. Vocaal vind ik Bono ook erg sterk. Kortom, erg goed nummer.

8.Red Light (3:46)
Een niet U2 achtig intro. Dames die tadada zingen komen nou niet echt vaak voor in U2. Laat staan achtergrond zangeressen. De trompet die de solo voor zijn rekening neemt is nog zo'n uniek moment in het nummer. Jammer dat de rest van het nummer niet zo uniek is. De Roxanne van U2, alleen minder indrukwekkend.

9.Surrender (5:34)
Een wat onopvallend nummer, maar wel aantrekelijk. Mooi refrein, weer een heerlijke bas. Het einde van het nummer vind ik wat teleurstellend. Ik weet niet of het een kinderkoor is, of een gewoon koor, maar I sing I sing my song... dat klinkt echt te erg! Zonde van dit nummer.

10.40 (2:36)
Dit nummer kende ik ook eerder door de live plaat. Mede daarom vind ik deze versie wat tam. Wel een erg mooi nummer, en een passende afsluiter voor dit album. Een bijbelse les, even tot zinnen komen. Maar zeker ook omdat het thema War altijd de vraag met zich mee draagt: How long to sing this song. Ze wisten tijdens het opnemen nog niet dat ze deze song nog heel lang zouden zingen

Wat mij betreft zeker niet het beste U2 album. Maar dat heeft onwaarschijnlijk te maken met het feit dat ik de band pas leerde kennen in 1984. Als je dit vanaf 't begin hebt meegemaakt is het vast een compleet andere beleving. Ik vind de 1e 3 albums nog niet iets te wisselvallig om ze echt fantastisch te vinden. Ik neig naar een score tussen de 3 en 3,5. Maar omdat dit album toch wel een aantal echt hele goede nummers bevat, zet ik 'm op 3,5