Ik was nog niet eens in de planning bij de release van dit album. Ik leerder Paul zijn muziek in de 80's kennen, en heb via hem en George de weg naar zijn aardige bandje uiteindelijk gevonden. Dit album ben ik dus met terugwerkende kracht gaan ontdekken, en dat was een mooie reis. Natuurlijk stamt dit album uit de periode dat de Beatles nog maar net uiteen waren gevallen, en de frustraties (vooral) tussen Lennon en McCartney hoog lagen. Dit werd met tekstuele sneren over en weer in nummers uitgevochten. Op dit album lijken er ook een paar te vinden, die Lennon ook zo opgevat heeft, maar die Paul ontkende. Waar je niet omheen kan zijn de parende kevers op de hoes, ofwel Fuckin' Beatles. Tevens lijkt Paul klaar voor het gevecht gezien de titel en de album hoes. Een ram is toch een soort van agressief beest als je 'm pissig maakt, en dan kan hij harde beuken uitdelen.

1.Too Many People (4:11)
De eerste tonen die Macca aanslaat zijn niet zuiver. Dit zal vast met opzet zijn, maar zet wel een toon vanaf de 1e seconde. Gelukkig wordt dat snel hersteld in het vervolg. Het nummer bouwt zich langzaam op naar een lekkere meezinger. Pas als de elektrische gitaar zich er mee gaat bemoeien wordt het nummer pas echt interessant. In die zin dat het wat vaart krijgt.

2.3 Legs (2:48)
Op het eerste gehoor een leuk, en typisch McCartney feel good nummer. Echter lijkt er in de tekst toch wat frustratie t.o.v. zijn Beatles collegae verscholen te zitten: When I thought you was my friend/But you let me down/Put my heart around the bend. Een zeer genietbaar bluesachtig nummer.

3.Ram On (2:30)
Voor the Beatles was er the Silver Beetles, en noemde Macca zichzelf Paul Ramon. Een mooie verwijzing dus. Gespeeld op de ukelele. Lijkt dus een soort eerbetoon aan oud collega George. Maar dat is puur eigen interpretatie

4.Dear Boy (2:15)
Op dit nummer vind ik dat Paul vocaal op het randje balanceert. Hij zingt vrij hoog, en het gaat allemaal net goed. Hierdoor is het niet een favoriet nummer van me.

5.Uncle Albert / Admiral Halsey (4:54)
Het eerste nummer wat me echt doet denken aan the Beatles. Knappe muziek, klassieke invloeden (van George Martin) en tempowisselingen. Een typisch vrolijk McCartney deuntje. Ik vind het bekakte Engels in dit nummer altijd erg leuk om te horen.

6.Smile Away (3:53)
Een heerlijk rock gitaar is de inleiding voor een super lekker nummer. McCartney schreeuwt er goed op los, en die stem hoor ik graag! Hij had zo'n fantastische stem voor dit soort songs. Voor mij absoluut één van de hootepunten van dit album.

7.Heart of the Country (2:24)
Weer een typisch McCartney nummer. De baslijn in dit nummer is gewoon een handtekening van de man. Hoe simpel het nummer ook is, ik vind 't enorm goed. Kan er niet op stil zitten. Als ik iemand moet uitleggen hoe je 't verschil kan horen tussen een Lennon of McCartney song zeg ik dat bij Macca songs vaak je hoofd gaat meedeinen, zoals bij dit nummer dus.

8.Monkberry Moon Delight (5:25)
Een fantastisch overspannen stemgeluid van Paul opent het nummer. Hij lijkt zo enorm geforceerd te zingen, dat ik er soms zelfs een soort kriebel van in mijn keel krijg. Maar wat lekker is dit zeg! Vocaal gezien één van zijn grappigste songs, tekstueel gezien eigenlijk ook wel. Feestje!!!

9.Eat at Home (3:23)
Een wat simpele, maar zeer toegankelijk klinkende song. De titel verwijst naar (niet) vreemd gaan denk ik? Het is een aardig nummer, maar ik vind het wat te makkelijk.

10.Long Haired Lady (6:04)
De 1e seconde van het intro doen me denken aan Can You Take Me Back ( van The Beatles - The Beatles (1968). Al is het maar een heel klein stukje, elke keer als ik dit nummer hoort schiet dat door mijn hoofd.
Een song voor zijn geliefde Linda. Helaas opent ze zelf het nummer, en dat is een wat valse start, want ze zal vast heel aardig geweest zijn, en kon mooie foto's maken, maar zingen kon ze niet. Blijkbaar waren de heren Beatles wat blind als het op de vrouwen en zingen aankwam. Gelukkig redt het vervolg het nummer wel, want het is gewoon een mooie track. De song valt op omdat het wat gladder klinkt dan de rest van de plaat. Net als bij Uncle Albert hoor ik een wat meer geregiseerd nummer met hier en daar wat orkest geluiden erbij. Da's een mooie afwisseling van de plaat, en past er wat mij betreft mooi tussen.

11.Ram On (0:56)
Een reprise van Ram on. Leuk...

12.The Back Seat of My Car (4:29)
Een nummer wat op The Beatles - Let It Be (1970) had kunnen eindigen, maar het uiteindelijk niet haalde. Mooie vocalen van Paul op dit nummer. Dit liefdeslied is een mooie en waardige afsluiter van dit album.

Het album valt op door de meestal rauwe productie. Dit bevalt me erg goed. Wat ook opvalt is dat veel songs niet Beatlesk aan doen, en dat is toch knap als je toch een van de stemmen bent van die band. Ik vind het echt een knap album met een zeer eigen geluid.
Ik heb erg lang de originele lp in bezit gehad, en nu heb ik de heruitgave dubbel lp. Dat is echt een vooruitgang qua geluid. Ook de bonus tracks zijn zeer de moeite waard van dit album.
Mijn 3 gele sterren gaan naar: Smile Away,Heart of the Country enMonkberry Moon Delight

De A kant is iets zwakker dan de B kant, maar de plaat glijdt nergens uit. Voor mij 4 dikke sterren voor deze plaat.

Ik zie overigens dat de bonus tracks die hier zijn toegevoegd voor geen meter kloppen, want dat is het Wild life album..... Meteen correctie ingediend,

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Het eerste solo album van McCartney na het uiteenvallen van the Beatles. Alles op dit album doet nog aan die band denken. Niet zo gek natuurlijk, maar veel van de nummers zijn ook nog geschreven in de periode dat de band nog bestond, en dus voor een Beatles album bestemd waren. Paul speelt bijna elk instrument op de plaat, en vrouw Linda helpt waar ze kan. Het is een bijzonder, maar ook persoonlijk album geworden.

1.The Lovely Linda (0:44)
Een ode aan zijn grote lief. Het is een nogal vrij kort nummer waarvan McCartney in 1970 beloofde dat de complete versie nog zou volgen... Nu 45 jaar later wacht ik er nog op.

2.That Would Be Something (2:37)
Hoe simpel dit nummer ook mag zijn, ik vind het zo'n verslavende track. Het blijft altijd in mijn kop hangen. Absoluut een hoogtepunt uit 'smans oevre wat mij betreft. Het hoeft allemaal niet moeilijk, dat bewijst Macca hier.

3.Valentine Day (1:40)
Een instrumentaal nummer wat vooral weer akoestisch aandoet, maar waar wel een elektrische gitaar hoofdrol speelt. Het is weer een soort teaser, want als vrij snel volgt de fade out.

4.Every Night (2:31)
Weer een erg aanstekelijk nummer wat zo op een Beatles album had kunnen staan. Niet zo gek natuurlijk gezien het feit dat dit album dichtbij het uiteengaan van the Beatles lag. Een typisch McCartney nummer, en een oorwurm. Hij speelt het nog regelmatig live

5.Hot as Sun / Glasses (2:07)
Het nummer laat een typische 70's sound horen. Weer instrumentaal, en boeiend, maar geen hoogvlieger. Het einde is dan toch nog een stukje vocaal, maar dat is bijna niet het vernoemen waard.

6.Junk (1:54)
Dit nummer kende ik eerder via The Beatles - Anthology 3 (1996), en dus kan ik constateren dat hij dit nummer voor the Beatles voor ogen had. Zo klinkt het ook. Weer een typisch Macca nummer, wat straalt door simpelheid, maar een erg mooie melodie heeft!

7.Man We Was Lonely (2:57)
Dit nummer is eigenlijk een duet tussen Linda en Paul, want haar vocalen zijn net zo hard te horen in het refrein als die van Paul. Dat heerlijk herkenbare basloopje van Paul maakt het dat mijn hele lichaam mee deint. Weer een oorwurm, iets waar Macca wel meester in is.

8.Oo You (2:48)
Op kant B wordt er een andere toon ingezet. Een luide drum, elektrische gitaar, en een blues achtig nummer. Dit is erg lekker.

9.Momma Miss America (4:05)
Het intro van dit nummer doet me altijd denken aan don't pass me by van The Beatles - The Beatles (1968). Ondanks dat dit weer een instrumentaal nummer is, is het wel een aantrekkelijk nummer. Paul speelt veel instrumenten op de plaat, maar zijn Bas is echt superlekker op dit nummer. De drumpartij laat ook horen dat hij wel wat meer kon dan alleen maar bassen en leuke nummer schrijven. De gitaarsolo in het 2e deel mag er ook zijn.

10.Teddy Boy (2:23)
Weer een song die ik al kende via Anthology 3 van the Beatles. Waar eigenlijk het hele album nog Beatles ademt, doen dit soort nummers je wel realiseren wat voor moois er nog had kunnen komen met de 4 heren bij elkaar. Dit nummer link ik altijd aan Rocky Racoon. Het is een beetje hetzelfde sfeertje. ook het vernoemen waard: de mooie achtergrond zang van Linda. Leuk nummer.

11.Singalong Junk (2:35)
De karaoke versie van Junk, compleet met orkest. De melodie blijft, en is prachtig.

12.Maybe I'm Amazed (3:50)
John Lennon was erg gecharmeerd van dit nummer, en terecht. Tekstueel heel erg mooi, maar ook qua zang om kippenvel van te krijgen. McCartney schreeuwt zijn bewondering voor Linda op een zeer indrukwekkende manier uit. Bij elke tour die ik zag de laatste jaren speelt hij dit nummer nog steeds, en het zingen op die manier gaat hem nog steeds goed af. Bewonderenswaardig, zeker op de leeftijd die hij nu heeft.

13.Kreen-Akrore (4:14)
Ik heb geen idee in welke hogere sferen de 2 hebben verkeerd toen ze dit opnamen, maar ik kan het wel raden. Paul wil graag nog een keer laten horen wat ie in zijn mars heeft op drums, en voor de rest is het nummer het enige nummer van de plaat die ik snel weer wil vergeten.

Ik vind dit een erg fijn album. Luister er graag en regelmatig naar. Het feit dat sommige nummers meer teasers zijn, en niet helemaal af vergeef ik hem. Dat siert het album ook wel weer. McCartney laat hier horen het ook wel zonder zijn muzikale broers te kunnen. Ik ben bezig met alle nieuwe uitgaves aan te schaffen, maar neem de bonus platen niet mee in de overwegingen. Deze bieden wel een leuk kijkje in de muzikale keuken van weleer. Het laat zien hoe een nummer gegroeid is, of ontstaan. Het zijn zeer mooie heruitgaven, met zorg bewerkt en geproduceerd. Een album als dit doet me altijd wel nadenken: Wat zou er nog aan Beatles materiaal verschenen zijn als de bubbel niet was gebarsten? George kwam met George Harrison - All Things Must Pass (1970) en Lennon met John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970) en Paul dus met deze plaat.. Hier zijn makkelijk 2 hele goede Beatles platen van te maken. We zullen het nooit weten....

4 dik verdiende sterren voor dit album

Macca had met Paul McCartney & Wings - Red Rose Speedway (1973), Paul McCartney - McCartney (1970), Paul & Linda McCartney - Ram (1971) en minder mate Wings - Wild Life (1971) al 4 prima albums afgeleverd na zijn Beatles split. Maar met dit album haalde hij ook zijn gelijk over zijn klasse solo. Dit album staat nog steeds als een huis, 42 jaar later. Het kwam uit toen ik net 2 maanden oud was, ik weet het nog goed. Ik kocht het pas 20 jaar later op cd. Toen begon mijn trip door het solo Beatles verhaal. Ik vind veel van 's mans werk goed, maar ook voor mij is dit toch wel zijn beste werk.

1.Band on the Run (5:11)
Bij het intro van dit nummer zijn meteen mijn oren gespitst. Inmiddels al minstens duizenden keren gehoord, en ik weet wat me te wachten staat. 5 minuten heerlijke muziek! De verschillende delen waar dit nummer uit bestaat zijn allen boeiend. Er wordt ook een soort spanning opgebouwd. Ik vind het magistraal mooi. McCartney in topvorm. Hij zoekt vrijheid, want is het zat om tussen de 4 muren te zitten. Is dit een hint naar zijn periode met de Beatles? Ik vermoed van wel. In ieder geval zorgt zijn frustratie en wens om vrij te zijn voor een heerlijk nummer.

2.Jet (4:08)
Op het album is dit nooit echt een favoriete track van me geweest, maar als hij 't live speelt des te meer. Dan gaat het dak eraf. Het rockt lekker, en Macca gaat vocaal ook lekker los, maar live klinkt het allemaal net wat eerlijker en rauwer naar mijn smaak. Neemt niet weg dat het wel een prima song is.

3.Bluebird (3:22)
Één van mijn favorieten van de plaat. De relaxte sfeer die er vanaf druipt vind ik fantastisch. Triggerfinger had een paar jaar terug een grote hit met I follow rivers, en wat opviel waren de lepels die tegen de kopjes tikten als zijnde percussie.. McCartney deed het 40 jaar eerder al eens op dit nummer. En dat geeft het nummer een leuke extra tint. Hij lijkt hier zijn vrijheid te vieren.. zo vrij als een vogel. De saxofoon die te horen is halverwege de song is een zeer welkome toevoeging. Fijn nummer!

4.Mrs. Vandebilt (4:39)
Een echte en typische McCartney meedeiner. Als je hier niet vrolijk van wordt, dan weet ik het niet meer. De bas speelt een lekkere en leidende rol in het nummer. Het opzwepend, en ik kan er echt niet op stil blijven zitten. McCartney weet wel hoe hij een feestje moet bouwen. Ook dit nummer is live echt een beleving. De koortjes doen me denken aan Lennon, net als het lachje wat vlak voor de fade out te horen is.

5.Let Me Roll It (4:49)
Dat Paul van alle markten thuis is bewijst hij met het blues achtige Let me roll it. De gitaar die de song een gezicht geeft klinkt super! Tergend langzaam, maar wel lekker. Er zit een echo in de zang van Macca die me weer een Lennon gevoel geeft. Wederom een song die live echt fantastisch is. De zware baslijn moet ook hard te horen zijn, dus dat volume moet toch echt omhoog bij dit nummer.

6.Mamunia (4:51)
Het hele album lijkt toch in het teken te staan van vrij zijn, en op de vlucht. De titel betekent toevluchtsoord lees ik op Wikipedia. (Arabisch) Het weer een lekker laid back nummer, waarin de bas echt één is die uit duizenden te herkennen is als een Paul bas geluid. Een mooie handtekening. Ook de bijdrage van Linda vind ik erg genietbaar op deze track. Het past er allemaal mooi in.

7.No Words (2:35)
Dit nummer doet erg veel aan the Beatles denken. Toch is het deels door Laine geschreven. Wellicht komt het door het orkest wat in het nummer te horen is. Mooie melodie, maar toch spreekt dit nummer me wel wat minder aan dan de rest van de plaat.

8.Picasso's Last Words (Drink to Me) (5:49)
Volgens mij is dit nummer in record tijd geschreven, als een soort weddenschap. Ik meen dat ergens gelezen te hebben. Weer een typisch McCartney basloopje leidt het nummer. Het past muzikaal ook prima bij de tekst. Vol gegoten met alcohol, tijd om te slapen. De terugblik naar de nummers Jet en Vandebilt begrijp ik niet helemaal, en verpesten dit nummer enigszins. Het nummer duurt naar mijn smaak ook net iets té lang helaas. Dit had beter een B-kant kunnen zijn, en Helen Wheels had er beter in de plaats van dit nummer op kunnen staan.

9.Nineteen Hundred and Eighty Five (5:30)
De afsluiter is wederom een gigant. Wat een aanstekelijk nummer is dit. Die piano blijft in je kop hangen. McCartney zingt op een grappig Amerikaanse manier, en de song wordt met elke noot beter. Tijdens de laatste twee tournees speelde hij dit nummer ook in Nederland, en wederom zorgde dat voor een feest!

Ik heb inmiddels de re-issue vinyl uitgave (met bonus lp) in bezit, en dat is toch wel een verbetering qua geluid t.o.v. de oudere lp die ik heb. Ook de bonus plaat biedt genoeg leuke extra's behlave wat kalere versies van nummers van het album, staan er ook wat leuke b-kanten op die qua niveau het album gewoon halen. Ik vind het net geen 5 sterren album, maar zeker wel een dik verdiende 4,5.

1999 was een magisch jaartal.. de overgang naar een nieuw millenium.. Maar dat was nog zo enorm ver weg, bijna niet voor te stellen. Ik zou 27 zijn als het zover was. Dat duurde nog eeuwen dus. Nu in 2015 weet ik wel beter. De tijd vliegt, en 1999 ligt ver achter ons. Maar de plaat gaat nog steeds goed mee. Ik kocht 'm in 1985, want het was een dubbel lp, en daar moest wel even voor gespaard worden natuurlijk. Maar trots als een pauw ben ik overgegaan tot de aanschaf zodra het kon. Er was ook een 1 lp versie, maar ik had al snel gezien dat ik toch echt de complete set wilde hebben. Warner wilde eigenlijk niet dat Prince een dubbelaar op de markt bracht, en daarom is de 1 lp versie een soort compromis geweest, maar totaal overbodig natuurlijk. Later toen de cd op de markt kwam was de dubbelaar te lang voor een cd (er kon toen nog maar 74 minuten op een cd) dus werd DMSR er vanaf gelaten. Weer een verminking, maar toen er 80 minuten op een cd kon werd dit gelukkig nog gecorrigeerd.
De hoes laat allerlei dingen zien, de rude boy button van Controversy, de band naam Revolution staat in spiegelbeeld in de I van Prince, dus de band was er al, maar kreeg nog geen vernoeming op de release. En de 1 in 1999 is een geslachtsdeel. Ook zien we het mannen en vrouwen teken al bij elkaar staan, later zou deze evolueren in het symbool van Prince. In de 1e 9 van 1999 is die combi ook al te vinden.

1.1999 (6:22)
Dat dit nummer niet voor de wereldwijde doorbraak heeft gezorgd begrijp ik echt niet. Het heeft werkelijk alles, de sound, de melodie, het meezing gehalte, de dance vibe... Bescheiden hit geweest. Zelfs toen het werkelijk 1999 was en opnieuw werd uitgebracht deed het weinig. Door de toen nog bestaande issues met Warner kwam Prince met een her opgenomen versie (de new master) die eigenlijk afbreuk deed aan dit originele nummer. Snel vergeten dus maar. Het is duidelijk, Prince is gekomen om een feestje te maken op dit album! Laat maar komen zou ik zeggen!

2.Little Red Corvette (4:58)
Wederom een sterk nummer met een zeer aanstekelijk refrein. Ook een single geweest die veel meer eer had verdiend dan dat het kreeg. Het werd wel een hit, en kwam ook op MTV (wat bijzonder was voor een gekleurde artiest) De 12 inch versie bevat een leuk uitgebreid stuk wat niet te horen is op deze versie. Ook live speelt hij dit nummer nog regelmatig, en tijdens de laatste tournees heeft hij er meer gitaar in verwerkt, wat echt erg mooi past in het nummer. Knappe song, en absoluut een klassieker in het oevre van Prince.

3.Delirious (3:56)
Een Rock 'n Roll achtig nummer wat altijd een feest is als de man 'm live brengt (is al even geleden). Leuk nummer, vrolijk, en dat het synth geluid achterhaald klinkt maakt het alleen maar leuker! Ook een single geweest, maar deed niks. Het einde waarin een baby te horen is, is volgens mij nog eens gebruikt in als een sample in een Aliyaah track?

4.Let's Pretend We're Married (7:20)
Interessant intro.. De opbouw van de song maakt het spannend. De eerste zin maakt al duidelijk dat we hier te maken hebben met een nummer over sex. Vrije sex zonder "strings attached" want There ain't nothin' wrong if it feels all right probeert hij zijn prooi te overtuigen. Tevens geeft hij gewoon toe vreemd te gaan, maar dat is ok: My girl's gone and she don't care at all Ik was 13 toen ik dit nummer luisterde, en begreep al aardig wat Engels, maar hoorde ik dat nou goed? I wanna fuck you so bad it hurts, it hurts, it hurts en I sincerely wanna fuck the taste out of your mouth.. dat was toch wel even wat zeg! Mijn onschuldige geest zou niet meer hetzelfde zijn... Dat maakte dit nummer alleen maar interessanter natuurlijk! Dat hij het lef had dit zo op plaat te zetten zeg! Wat een held! Behalve de schunnige tekst vind ik het nummer erg goed. Ooit is dit nummer nog eens verschrikkelijk verkracht door Tina Turner.

5.D.M.S.R. (8:05)
Een nummer wat heel erg 70's Disco/Funk klinkt. Een typisch Prince feest nummer. In het midden van de song lijkt hij duidelijk te willen maken dat hij de man achter Vanity en the Time is:
Jamie Starr's a thief
It's time 2 fix your clock
Vanity 6 is so sweet
Als we dat al niet wisten, weten we dat nu. Ik vind dit een heerlijk nummer, vooral muzikaal erg aanstekelijk

6.Automatic (9:24)
Een wat donkere song met lekkere herkenbare Prince sound. Ik kan er eeuwig van genieten. Let eens op de bas aan het eind van de song, wat lekker zeg! De teksten in de song doen vermoeden dat het hier om een SM achtige sex gaat, De clip bevestigd dat enigszins, maar helemaal duidelijk is de tekst me niet. De song duurt duurt net geen 10 minuten, maar dat stoort me niet. Prince gooit er nog een mooie one liner uit: They say nothing's perfect but they don't know you wellicht een mooie om ooit eens te gebruiken om een iemand te versieren?

7.Something in the Water (Does Not Compute) (4:00)
Weer die fantastische Lynn Drum. Wat een mooie sound heeft die toch. Prince heeft natuurlijk geen alleen recht op die sound, maar heeft m wel groot gemaakt, waardoor ie autmatisch aan de man wordt gelinkt. Prince lijkt teleurgesteld in zijn vriendin in deze tekst. Onzeker, verdrietig... Hij schreeuwt het lekker uit in de song. Hij verwerkt het verdriet met "Bitch, I don't even think you're special"En zo ga je weer verder inderdaad. Dit nummer speelt hij nog regelmatig, en is enorm poplair onder de fans! En terecht!

8.Free (5:00)
Prince heeft ons gelukkig ook nog iets te melden qua moraal: Don't cry unless you're happy, don't smile unless you're blue, Never let that lonely monster take control of U geniet meer van het leven... en misschien wel heel erg nodig om in deze dagen te realiseren:
Be glad that U r free
Free 2 change your mind
Free 2 go most anywhere, anytime
Be glad that U r free
There's many a man who's not
Ze zouden het zo in een campagne kunnen gebruiken voor opvang voor de vele vluchtelingen die momenteel Europa instromen. Het is zo simpel, maar het is natuurlijk wel zo. Veel dingen vinden we gewoon, en Prince zet ons even terug op de aarde met deze tekst, die ten alle tijden geldt. Mooi nummer, wat ik altijd lekker mee loop te bleren, want daar nodigt het echt voor uit.

9.Lady Cab Driver (8:25)
Dit nummer kon me als klein ventje niet bekoren, maar inmiddels wel. Dit was ook het nummer wat ik natuurlijk halverwege altijd zachter moest zetten, want anders zouden mijn ouders denken dat ik keiharde porno zou zitten te kijken. Vanity kreunt er in dit nummer lekker op los, en dat was spannend natuurlijk, maar ik schaamde me er ook wel een beetje voor. De muziek is lekker funky.
In een seksueel getinte sfeer neemt Prince de taxi chauffeuse mee in extase, en reageert zich dan af op allerlei maatschappelijke problemen. Ieder zijn hobby zeg maar. Ik vind het een bijzondere combinatie. Maar, ook voor God heeft Prince een stootje over: That's for, that's for the creator of man en dat is dan toch wel weer sympathiek. Het instrumentale deel wat na deze sessie volgt vind ik het beste stuk in het nummer. Zo enorm funky, Prince op en top!

10.All the Critics Love U in New York (5:55)
Weer een nummer met de combinatie van maatschappij en sex. Prince komt er toch mee weg, en het is weer een heerlijk nummer. Ook dit wordt nog veel gespeeld tijdens live shows, waar New York dan wordt vervangen door de plaats waar de man voet heeft gezet.

11.International Lover (6:35)
De vlucht is bijna over, en Prince wil ons veilig laten landen met zijn maatschappij Prince International. Een typische Prince ballad, die natuurlijk weer uitmondt in sex. Dat geeft niet, zijn ballads zijn daarom zo lekker om te horen.Als Prince aankondigt We are now making our final approach to Satisfaction is de plaat ten einde gekomen. Die bevrediging heb ik ook bereikt, muzikaal gezien. Remember, next time you fly, fly the International Lover, dat doe ik zeker, want de muzikale verslaving wordt alleen maar gevoed door het beluisteren van deze paarse muziek.

De singles van dit album brachten nog 3 nieuwe songs mee
How Come U Don't Call Me Anymore (B-kant 1999), Horny Toad (B-kant Delirious) en Irresistible Bitch (B-kant Let's Pretend We're Married).
How Come U Don't Call Me Anymore is een mooie piano begleide song, en had echt niet misstaan op deze plaat. Alicia Keys heeft er in 2001 nog een aardige hit mee.
Horny Toad neigt wat naar Delirious, en heeft een zeer vermakelijke tekst.
Irresistible Bitch, ook erg fijne track. De kwaliteit van deze 3 songs bewijzen dat Prince echt zoveel goeds aan het maken was in die tijd, natuurlijk moest dit een dubbelaar worden. Als het aan Prince lag had er nog wel een bij gekund denk ik?

Don't worry, I wont hurt you, I only want to have some fun stelt Prince ons gerust in het intro. Die belofte maakt hij waar kan ik concluderen aan het einde van de plaat. Het is een groot feest, een muzikale trip! De kleine man heeft iets groots gemaakt met dit album!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Prince was al vanaf 2002 niet meer in Europa geweest met een tournee, en ook 2006 was weer een jaar met wel een album, maar geen tour. Amerika had de eer om Prince te huisvesten in Las Vegas van november 2006 tot april 2007, waar hij in totaal 40 shows gaf onder de noemer 3121. Met de release van dit album werd een golden ticket wedstrijd uitgeschreven, en in een select aantal landen zat er een gouden ticket in de cd (per land één) die toegang gaf voor een huiskamer concert (in de 3121 residence van Prince). Ook in ons land was er één gelukkige. Ik heb er ooit wel eens iets van gezien, maar weet eigenlijk niet wie ze was, en hoe ’t is geweest. Deze jaren zonder tour vond ik wel wat moeilijk als fan, want met alleen muziek wordt de liefde voor muziek niet gevoed. Zeker niet met een performer als Prince. Als je als liefhebber gewend was dat de man bijna jaarlijks kwam, waren dit toch tropenjaren. En dat zou nog duren tot 2010 (voor ie weer naar Nederland zou komen) de O2 shows in Londen 2007 boden wel uitkomst om die dorst te lessen, maar je moest wel een tripje maken. Achteraf gezien allemaal mooie ervaringen natuurlijk.

1.3121 (4:31)
De titeltrack begint meteen veelbelovend met een funky drum, en stuwende funky bass. Het gitaartje start langzaam op om daarna mee te funken. Een versnelde en vertraagde Prince stem introduceren de track. De leadvocals worden vervolgens door de versnelde Prince (Camille, ben je daar weer?) en een “normale” Prince gezongen. Prince kondigt een feestje aan in zijn optrektje in Bevery hills, 3121 genaamd. Het is vooral de stuwende bas die dit zo’n lekker nummer maakt. Oud gedienden Sonny T en Michael B zijn te horen op deze track, en dat is een vetrouwd geluid. Er zitten ook wat verwijzingen naar zijn latere album uit 2009 in. In het intro is iets onverstaanbaars te horen, dat stuk zit ook in Back from the lotus, en het nummer eindigt met It’s going down y’all, like the wall of Berlin. Een track met dezelfde titel van eerder genoemd album. Alle tracks zijn met de 2 oudgedienden, dus waarschijnlijk afkomstig uit dezelfde sessies.

2.Lolita (4:06)
Dit is een zeer catchy nummer, wat makkelijk op single uit had kunnen komen. Vreemd genoeg is dat niet gebeurd. Wel uitgevoerd in de finale van American Idols maar zonder release van een single dus. Iets wat ik bij Prince wel vaker opvallend vond. Ondanks dat dit een zeer poppy nummer is, vind ik het toch een goed te verteren track, en absoluut een meezinger. Niks mis mee.

3.Te Amo Corazón (3:37)
Dit was de eerste single die uitkwam voor het album 3 maanden later het levenslicht zag. Een mooie ballad, zwemmend op een Latino ritme. De titel verraad dat sfeertje ook al een beetje. De meningen over deze ballad zijn verdeeld, maar ik loop er echt mee weg. Prachtig gezongen, heerlijk relaxed sfeertje, en prachtige tekst. De orkestrale geluiden van Clare Fisher maken het geheel af. Niet voor niks gebruikt als lead filmpje in mijn huwelijksvideo.

4.Black Sweat (3:12)
Deze track maakte me destijds zo enorm blij. Prince had ’t nog. De funk druipt er vanaf, en ondanks dat de man vloeken en seks had afgezworen, is dit nummer één en al sex. Hij deed ’t nog steeds, alleen iets subtieler, alhoewel… Het werd de 2e single, en er zat een geweldige zwart wit videoclip bij. Absoluut een track die het niveau omhoog trek van dit album.

5.Incense and Candles (4:05)
Helaas vond Prince het nodig om een stemvervormer te gebruiken voor dit nummer. Iets wat ik altijd toeschreef aan artiesten die niet konden zingen (Kanye West bijvoorbeeld) maar nu was hij er ook voor gevallen. Waarom? Ik weet ’t niet, want ik vind het absoluut afbraak doen aan dit nummer. Het is ook nog eens een R&B getint nummer, iets wat met mij niet zo’n goede band heeft, dus hier haak ik helaas even af. Tamar Davis is te horen als achtergrond zangeres op deze song. Haar bijdragen zullen naar mijn smaak later op dit album voor nog meer zwakke momenten zorgen.

6.Love (5:46)
Een uptempo nummer wat de voorganger gelukkig snel doet vergeten. Weliswaar met Tamar weer hoorbaar, maar deze keer niet als stoorzender. Mooie vocalen van Prince, een funky gitaar, en een lekkere beat. Later verscheen er ook nog een akoestische versie op 3121.com. Deze versie mag er ook zijn, maar de versie op het album heeft toch mijn voorkeur.

7.Satisfied (2:50)
Dit nummer link ik altijd aan On the couch van Musicology. Zelfde stijl, oldskool Prince, die een sexy ballad zingt. Ook Do me, baby van Controversy leg ik in het zelfde schaaltje. Satisfied is wel de minst favoriete van deze drie. Niet omdat het slecht is, maar omdat ik het niet echt verrassend vind.

8.Fury (4:02)
Dit nummer speelde Prince live bij een optreden bij Saturday Night Live, voor het album uitkwam. Ik, en vele Prince fans werden omver geblazen, want dat was echt een lekker nummer. Veel gitaar, een felle Prince , het nummer klopte gewoon. Toen het album uitkwam, en de studio versie tehoren was, was dat voor velen dan ook een teleurstelling. Ook voor mij, want deze versie klinkt toch een stuk statischer dan wat we zagen bij SNL. Beter hadden we eerst deze versie gehoord denk ik, want het is natuurlijk gewoon een goed nummer.

9.The Word (4:12)
Prachtige vocalen van Prince, op een mooie melodie maken dit een mooie track voor mij. De akoestische gitaar past mooi in het plaatje. Het enige minpuntje vind ik de sax die uit een kastje lijkt te komen. Het nummer is helemaal door de man alleen ingespeeld en gezongen, en dat bewonder ik altijd heel erg. Daarom vergeef ik hem de nep sax. Het einde vind ik echt geweldig. Drums, en Prince die het nummer naar het einde schreeuwt. Ik hou ervan

10.Beautiful, Loved and Blessed (5:43)
Een duet met Tamar, en samen met Incense and Candles voor mij ook de twee zwakste schakels. Niet toevallig ook omdat het weer een doorsnee R&B song is. Prince had grootse plannen met Tamar, ze moest de nieuwe Beyonce worden. (Die link was er ook wel, ze zat in Girls Tyme, de voorganger van Destinys Child) Ze werd dan ook groots ingezet in de campagne voor 3121, om later hoor solo plaat te promoten. Deze werd wel gemaakt, en geperst, maar werd nooit officieel uitgebracht. Prince trok het project op het laatste moment terug. De officiële reden is nooit bekend gemaakt. Ik kon er niet echt rouwig om zijn, maar ineens was ze van het podium verdwenen. Haar album is wel verspreid voor een klein deel, en ondertussen een collectors item. Dit nummer was voor mij een reden om daar niet al te hard naar te zoeken. Dit jaar verscheen ze plotseling in the Voice (in Amerika) maar vloog er roemloos vroegtijdig uit.

11.The Dance (5:21)
Dit nummer was al bekend van Prince - The Chocolate Invasion (2004) maar voor 3121 nam hij deze nieuwe versie op. Deze versie vind ik persoonlijk ook een stuk beter. Het klinkt nu af, completer. De piano in het nummer (door Prince gespeeld) geeft weer een mooi Latijns Amerikaans tintje mee.Vooral het einde van het nummer vind ik super. Het nummer gaat langzaam naar een climax toe, met een schreeuwende Prince, en dat hoor ik altijd graag.

12.Get on the Boat (6:19)
Prince blijft in de Latin sferen met de afsluiter. Deze swingt de pan uit. Op dit nummer zijn o.a. Candy Dulfer , Maceo Parker en Sheila E ook te horen. Live was dit nummer ook altijd een feestje, maar met zo’n ritme kan dat ook niet anders. Probeer hier maar eens op stil te zitten.

Het album luister ik 10 jaar na release nog steeds graag. Het is zeker geen slechte plaat, en was ook voor een groter publiek een goede plaat. Er zat veel promotie omheen, en dat is bij Prince wel eens anders geweest. Bij het grote publiek waarschijnlijk allang weer een vergeten plaat, maar wat mij bertreft onterecht.

Dat verhaal van die tracks lijkt echt onzin... want de genoemde versies staan bijvoorbeeld op:

7-7 cd single
-little red Corvette --> the crown jewels (Ook al is dat een promo)
- girls and boys --> peach cd single
- Alphabet st --> the crown jewels
- Glam slam ---> Glam slam cd single

Wat interessant is, is de vraag welke versie van moonbeam levels op dit album komt. Die uit 1982? Of die gepland stond voor de NPGMC release....

Nu het album een weekje uit is heb ik er goed naar kunnen luisteren en heeft goed op me kunnen inwerken:

1.Art Official Cage (3:41)

Mijn 1e indruk van dit nummer was: WTF Real music for real music lovers was Prince zijn credo voor jaren, en dan opent ie een album met een nummer als dit? Maar het einde verPRINCEt ie t toch weer met een heerlijke gitaar, en eerlijkheid gebied te zeggen dat dit nummer steeds beter wordt met elke luisterbeurt.

2.Clouds (4:34)

Dit nummer was al "los" voor de release van het album, en het deed me toen niet zo heel veel. Nu vind ik het wel leuker dan voorheen, maar meer dan gewoon aardig vind ik het niet.

3.Breakdown (4:04)

Dit nummer werd in Paradiso 2013 al gespeeld, en was meteen favoriet bij velen. Het doet erg denken aan de oude Prince, en die horen "we" graag. Ik ook, en vind het dan ook de beste track van dit album.

4.The Gold Standard (5:53)

We zijn lekker op dreef. Het ene old school Prince nummer is voorbij, en we gaan verder in de volgende! Heerlijk nummer, lekkere beat, en heerlijk funky gitaartje! Goed bezig Prince!

5.U Know (3:56)

Ook dit nummer was al "los" voor het album uitkwam, en deed me weinig. Een sample van een R&B nummer er in, en een sexy nummer. Als geheel op dit album doet het me meer, en ga 't steeds lekkerder vinden.

6.Breakfast Can't Wait (3:54)

Ook een nummer wat al een tijdje uit was. Dit vond ik toen al niks, en nu nog steeds niet. Echt een paar niveaus te laag voor Prince. Te simpel... Eerste skip moment.

7.This Could Be Us (5:12)

Ook al eerder bekend, een ode aan Patricia Kotero. de dame mooie rondborstige dame uit Purple Rain, en natuurlijk Apollonia 6. Dit nummer groeit ook met elke luisterbeurt. Misschien is de wetenschap van "de ode aan" wel de reden dat het nummer vanwege nostalgische redenen leuker wordt. Het is in ieder geval een typische Prince ballad. Maar waar de ballad vooral op de laatste 2 albums veel te mierzoet waren, is dat bij dit album naar mijn idee niet het geval. Het blijft mooi!

8.What It Feels Like (3:53)

Met breakfast can wait samen een skip moment. Dit nummer doet me denken aan het niveau wat Prince de laatste jaren liet horen op 20ten en Lotusflow3r.

9.Affirmation I & II (0:40)

Tja, een interlude voor een verhaal... skip..

10.Way Back Home (3:05)

Leuk nummer, niks bijzonders, leuk dat Andy Allo er op te horen is.

11.Funknroll (4:08)

De remix van het nummer wat ook terug is te horen in originele staat op Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014). Toch vind ik de remix ook erg lekker klinken. Een feest nummer zoals Prince ze kan maken.

12.Time (6:49)

Dit nummer begint wat tam, maar als na een minuut of 3 die heerlijke bas erin begint is het een super lekker nummer als geheel.

13.Affirmation III (3:27)

Dit nummer staat gelukkig op 't einde, en kan dus makkelijk overgeslagen worden. Het is het einde van het verhaal, maar niet echt boeiend. Kan zo op een New Age of Relaxing moments verzamelaar terecht komen.

Eind conclusie is dat het toch wel een lekker album is geworden, maar wat na de helft wel even een inkak moment heeft, en bij Funk n Roll weer wat aanspoort tot boeiend luisteren. Opvallend voor een Prince album vind ik dat hij hier heel veel ruimte laat voor andere zangeressen om ook hun ding te doen, misschien wel iets te veel naar mijn smaak. 2 skipmomenten midden in het album, en nog een aan het einde en een interlude die eigenlijk geen aparte track is te noemen geeft me een album waar 9 lekkere tracks op staan, en die tracks zijn van een hogere standaard dan zijn voorganger 20ten.
Lotusflow3r vond ik als album ook erg goed, ook al lees ik veel fans die dit het beste werk vinden sinds Gold experience. Ik vind dit, samen met Plectrumelectrum het beste werk sinds Lotusflow3r (niet MPLSound, want dat vind ik een matige plaat)

Als fan ben ik zeker tevreden met 9 nummers op een plaat die ik lekker vind... en dan hebben we ook nog Plectrumelectrum. Prince kan het gelukkig nog! 3,5 ster voor dit album is naar mijn mening een terechte en goede beoordeling!

Eind jaren 80 komt er dan eindelijk een nieuwe Batman film uit! Prince zijn eerste deuntje op de piano was het thema van Batman, en hij is nu degene die naast Danny Elfman (die de score verzorgt) de soundtrack mag componeren! Dat is nogal wat, want normaal is een soundtrack toch een verzameling van artiesten, maar zoals bij zijn eigen album, krijgt ook Prince het hier voor elkaar om alles zelf te regelen! Prince was dé muziek god in deze periode. Na albums als Lovesexy en SOTT werd dit album nogal naar beneden gehaald en (in mijn ogen onterecht) bekritiseerd. Het is een andere sound, maar de songs zijn wat mij betreft net zo sterk! Sommigen misschien een tikkeltje te lang, maar als dat het ergste is!
De soundtrack kwam uit lang voordat de film uit was, dus ik als Prince verslaafde kende alle teksten al die op de plaat voorkwamen, en zat in de bioscoop vol trots en herkenning de stukken van deze lp te lipsyncen

1.The Future (4:07)
De opener is mysterieus, en laat een ingetogen Prince horen qua zang. Ik vind het mooi! Nog steeds hoor ik dit nummer erg graag! De lange versie is in feite een remix, die vooral in de staart even lekker los gaat.

2.Electric Chair (4:08)
Hoppa, hoezo een mindere Prince plaat? Luister dit nummer dan toch eens! Een Prince topper 1e klas! Wat een lekkere gitaar zeg! Prince zoals ik 'm wil horen! Er is een optreden bij Saturday night live waar Prince dit nummer live speelt (met Candy in de band) en dat is echt een enorm vette performance! Die klinkt nog beter dan deze studio versie, kan je wellicht nagaan hoe die performance klinkt (zeker de moeite om die eens te zoeken) Op de b kant van the Future Maxi single staat een remix van dit nummer. Haalt 't niet bij 't origineel, maar is ook zeker de moeite waard.

3.The Arms of Orion (5:02)
Een ballad met Sheena Easton, een dame waar Prince al veel mee heeft samen gewerkt. Ja, het is een wat zoete song, maar ik stoor me er niet aan. Ik geniet van de vocalen van Prince, en Sheena doet lekker mee! Gewoon een mooi nummer. Nummer is op single uitgebracht, maar jammerlijk geflopt. De cd single had nog (voor die tijd) iets revolutionairs, als je de single in een cd-i speler deed, zag je wat beeld materiaal voorbij komen (niks met Prince erin overigens) Jaja, die techniek is inmiddels al ter ziele en achterhaalt, maar het is dan ook alweer 26 jaar geleden.

4.Partyman (3:11)
De 2e succes single van het album. Een feest nummer zoals de titel al weggeeft. De clip maakt indruk door de schmink die Prince op heeft, waarin hij deels Joker is, en deels Batman (of menselijk in ieder geval) Ook Candy is te zien in de clip, maar niet te horen op de versie in dit album. Op de lange versie echter wel. When I want sax, I call Candy kondigt hij met een leuke woordspeling Neerlands trots aan. Ook lijkt hij in de video de draak te willen steken met de knuffel aap van Michael Jackson Bubbles, maar dat is een eigen interpetatie. De song vind ik niet heel sterk, behalve dat het natuurlijk een goed popliedje is. De maxi single geeft me muzikaal gezien wat meer voldoening.

5.Vicki Waiting (4:52)
Heerlijk gezongen nummer, met een lekkere laid back bass/beat. Als je er op focust hoor je dat door het hele nummer heen gaan. Zo lekker! Het outtro is ook om van te smullen, jammer dat het zo kort is. Ik weet niet of er een plan was dit als single uit te brengen, maar er bestaat een remix van dit nummer met wat extra stukken die helaas nooit is uitgebracht. Het lijkt er dus wel op dat het plan om het als single uit te brengen wel degelijk aanwezig was. De reden om dat niet te doen is me niet bekend.

6.Trust (4:24)
Het nummer komt bij de eerste tonen lekker vrolijk uit de verf! Dit klinkt als een geschikte single! Maar dat werd het dus niet. Lekker makkelijk, goed in het gehoor liggend, niks moeilijks. Nadeel van dit nummer is dat het net iets te lang duurt. Zeker aan 't eind als er van die fake endings aan zitten gaat het net iets te lang door. Persoonlijk hoor ik het nummer graag (kan niet stil blijven zitten) , maar kan me voorstellen dat veel luisteraars toch gaan afhaken.

7.Lemon Crush (4:15)
De manier waarop Prince dit nummer zingt bevalt me goed. Lekker zeikerig. De drum computer die gebruikt werd voor de Future is iets anders geprogrammeerd, en ingezet voor dit nummer. Dat geeft niet, de beat is lekker! Maar ook bij dit nummer kan ik me voorstellen dat de gemiddelde luisteraar er minder mee heeft!

8.Scandalous (6:15)
Een echte Prince ballad, met een echte Prince tekst. Seksueel getint, en weinig subtiel gebracht. Ook dit nummer is op single uitgekomen, en dat vond ik wat verrassend, want Prince zingt nogal hoog, en dat is toch iets waar je echt van moet houden, en niet voor een groot publiek weggelegd. Het lijkt of ie soms tegen het randje aan zit qua toon, maar dat heeft ook met de muziek te maken. De lange versie die uitkwam was rond de 19 minuten en had Kim Basinger in de hoofdrol. Het nummer bestaat dan uit 3 delen, waarvan ik elk deel zeer boeiend vind. In feite blaast die versie deze album versie totaal weg. Het 3e deel bestaat uit een heerlijke gitaarsolo!

9.Batdance (6:13)
In feite is dit een medley van wat er op het album staat. De versie op dit album bevat een lekkere gitaar solo die bij de single versie eruit geknipt werd. Toch werd de single een redelijk groot succes. Best knap als je bedenkt dat dit een allegaartje is. Ondanks dat is het wel lekker funky en zijn de 6 minuten voorbij voor je t weet. Een van Prince meest rare hitsingles.

Natuurlijk is dit niet het niveau van de voorgangers, maar hoe lang kan je als artiest dat niveau aanhouden? Als je alle niet gereleasde songs gaat verzamelen en op een plaat zou stoppen had ie nog wel 2 a 3 albums als Lovesexy of SOTT kunnen maken. Hij koos om iets nieuws te gaan doen. Dat siert m natuurlijk ook wel. Dit is een gewaagd project geweest, en dat heeft 'm "punten" gekost bij de pers en zijn fans. Maar zijn live reputatie bleef ongeschonden, Prince had eigenlijk allang geen hits meer nodig om zijn gelijk te halen.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Prince had een contract met Warner Brothers getekend (7 albums voor $100.000.000) waar hij al heel snel vanaf wilde. Zijn naams verandering was hier een reden voor, maar ook het uitbrengen van dit album. Hij was in een rap tempo dat contract aan het afwerken zodat hij onafhankelijk zou zijn. De Paarse kluis werd geopend, en er kwamen ineens dingen uit die alleen via bootlegs het daglicht te zien hadden gekregen. Dit album bevat songs die zijn opgenomen in de periode 1993 / 1995, dus is niet echt een ratjetoe van oude en nieuwe opnames. Het album kwam ongeveer 9 maanden na Prince - The Gold Experience (1995) en 3 maanden na Prince - Girl 6 (1996). Voor de Prince liefhebber waren het mooie tijden.
Op de hoes is het volgende statement te lezen:
* Originally intended for private use only, this compilation serves as the last original material recorded by for Warner Brothers."


1.Chaos and Disorder (4:19)
De opening laat een rockende Prince horen. Precies waar ik van hou! Dat is een mooie start. Het nummer dateert van 1993. Rosie Gaines is te horen als achtergrond zangeres, en dat is een aangename verrassing, aangezien ze the NPG al had verlaten. Haar deel is later opgenomen. De gitaarrif van dit nummer kende ik al van hoe Prince Peach tijdens zijn shows eindigde. Hij verlengde het nummer met een rockend einde, wat dus later dit nummer bleek te zijn. De toon is gezet, Prince heeft zijn zinnen op rock gezet, en ik geniet.

2.I Like It There (3:15)
Wederom een overheerlijk stukje rock, en een tekst vol met seks. Prince all over. Dit nummer is uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Het bevat alles wat ik van de man zo bewonder, gitaar, schreeuwen, lage zang en een hitsige tekst. Toen hij het nummer speelde tijdens één van de NSJ shows kon mijn avond dan ook niet meer kapot.

3.Dinner with Delores (2:46)
De enige single van het album. Een zeer toegankelijke track, die lekker meezingt. De gitaarsolo doet me steeds denken aan Brian May (gitarist Queen), het heeft een beetje zijn sound. Het is een mooi nummer en een terechte single. Prince heeft hier zelfs nog wat tv promo werk voor verricht.

4.The Same December (3:24)
Dit nummer had kende ik al van de video’s die te zien waren voor de concerten in ’95 te zien waren. Toch krijg ik het idee dat dit een iets afwijkende versie is. Het album blijft in ieder geval in de gitaar “mood” en het nummer past er goed tussen. Het nummer kent wat ritme wisselingen, en is daarom wat minder makkelijk, maar zeker niet minder fijn

5.Right the Wrong (4:39)
Het nummer neigt laidback te zijn, dit komt door de relaxte zang van Prince, en de muzikale ondersteuning doet daar goed in mee. Het refrein geeft er nog net dat rock tintje aan, maar de blazers zorgen toch ook voor de “soul” touch. Het is een beetje een mash-up. Ook hier weer ritme wisselingen, het zorgt ervoor dat het nummer eindigt in een feest mede dankzij de aanwezigheid van de blazerssectie. Heerlijk drumwerk van Michael B. op dit nummer!

6.Zannalee (2:43)
Wederom een track die al bekend werd door de video’s voor de shows in ’95. Ook hier heb ik ’t idee dat deze versie daar iets van afwijkt. Het is een blues achtig nummer. Blues past de man goed, dat neemt hij eigenlijk te weinig op vind ik. Gierende gitaar solo’s versieren de track met mooie kleuren.
7.I Rock Therefore I Am (6:15)
Dan is het tijd voor de eerste tegenvaller op deze plaat. Het intro laat een rapper horen die ik er meteen al niet vind tussen passen. De vocalen zijn voornamelijk voor Rosie, en Prince is op de achtergrond te horen. Die rapper (Steppa Ranks, familie van Shabba? Stijl is wel hetzelfde) roept er steeds wat tussendoor en stoort me enorm. Het ge-scratch met het vinyl is een andere storende factor. Wat ik wel erg mooi vind is de gitaar die (helaas) te zacht te horen is tijdens het refrein. Het nummer is door het refrein nog enigszins acceptabel, maar de aanwezigheid van de rapper vernietigt het completen nummer wat mij betreft. Tot overmaat van ramp komt er nog een andere rapper tevoorschijn. Ok Scrap D. mag zijn rapje doen… ik ben er klaar mee.

8.Into the Light (2:46)
Een prachtig piano intro wordt gevuld met prachtige vocalen van Prince. Ik hou van de manier waarop hij hier zingt. Het eindigt in een soort samenspel met Rosei Gaines. De van de week overleden Brian Gallagher krijgt hier een hele mooie solo toebedeeld. Het nummer is helaas erg kort, maar loopt bijna ongemerkt over in het volgende nummer.

9.I Will (3:37)
Ook hier zijn Prince en Rosie samen in de weer. Het is een ballad die een mooie kalme sfeer meegeeft. Er zit een mooie en toch verrassende gitaar solo aan het eind, die het nummer perfect afsluit.

10.Dig U Better Dead (3:59)
Daar is teleurstelling nummer 2. Een hip hop achtige nummer waarin het refrein nogal monotoon klinkt en de zang van Prince me echt niet kan bekoren zoals het vaak juist wel doet. Er is weer een hoofdrol voor Rosie Gaines in dit nummer. Het is me teveel een R&B / Hip Hop nummer geworden, en ik kan er al jaren niks mee, en nu nog steeds niet.

11.Had U (1:26)
Het laatste nummer is een dikke middelvinger naar Warner Brothers. Het duidelijk uitgezongen “Fuck You” laat niks te raden over. Het nummer is het allerlaatste nummer op een door WB uitgebracht label en gezien de titel lijkt het er ook op dat Prince het bewust als afsluiter heeft geplaatst. Waar het allereerst te horen nummer op een WB label For You (van Prince - For You (1978) hoopvol en liefdevol begon, zo eindigt dit rit dus met deze sneer, die niet alleen qua titel een overeenkomst heeft, maar ook qua lengte.

Qua muziek is het op 2 nummers na precies een album zoals ik het graag hoor. Prince met een gitaar dat is de mooiste combinatie wat mij betreft. De opnames stammen uit een periode dat de man lekker rebels was, en heel veel goede nummers opnam. Empty room kwam ook in die sessies voor, en dat is toch wel zijn mooiste niet uitgebrachte nummer wat mij betreft. Die versie heeft dit album niet gehaald (geen idee of dat “uberhaupt de bedoeling is geweest) en dat is erg jammer. Van de 11 tracks vind ik er 9 echt heel erg goed, maar de 2 die teleurstellen, zijn ook gelijk nummers die in de top 5 van mijn ultieme Prince teleurstellingen zouden komen te staan. Echt te slecht voor het niveau wat ik gewend ben van de man. 9 uit 11 is natuurlijk helemaal geen slechte score. Daarmee vind ik dit album dan ook erg ondergewaardeerd. Niet zozeer bij de fans, maar wel bij het grote publiek. Het album kreeg amper aandacht, en dat is toch jammer. Voor mij een zeer welkome aanvulling in de toch al indrukwekkende Prince catalogus.

Het album waar Prince afscheid van Prince nam. De hoes lijkt een rouwkaart, waar de dood van Prince wordt aangekondigd. Het album stamt uit de tijd dat Prince ruzie had met Warner, maar net daarvoor met zijn volle verstand een dikke miljoenen deal had gesloten om 7 albums te releasen. Om zijn contract toch te dienen bracht hij materiaal uit wat al beschikbaar was via Warner. Op dit album staan een aantal tracks die al eerder zijn opgenomen, en dus ouder kunnen worden genoemd. Maar Letitgo was wel nieuw bijvoorbeeld. Het was wel een zeer interessante periode, want hij was erg productief, en door zijn issues met Warner kwam er veel uit! The most beautiful girl in the world was net zijn 2e nummr 1 hit geweest, en Prince was weer bekend bij het grote nieuwe publiek. Echter wilde hij uiteindelijk deze track niet op het album hebben. Iets wat Warner wel wilde. Maar ook hier geldt weer: Prince's wil is wet. Althans, niet helemaal, want het liefst had hij een paar weken na Come Prince - The Gold Experience (1995) uitgebracht. Daar stak Warner wel een stokje voor.

1.Come (11:13)
Dit nummer was al bekend, in een totaal andere muzikale versie. Die eerdere versie heeft een dreigende basloop, en is minder R&B getint. Ik prefereer die versie persoonlijk. Mede door het feit dat ik niet veel met R&B heb. Ondanks dat vind ik de vocalen op deze track wel heel erg mooi. Prince zingt goed, en aan het eind erg hoog. Het nummer duurt naar mijn smaak wel net iets te lang. De tekst en titel laten niks te fantaseren over. Het is duidelijk wat Prince wil, je een muzikaal orgasme geven. De opwarmer is bij mij helaas niet helemaal gelukt.

2.Space (4:28)
Weer een R&B getinte track. Ik ben er niet kapot van. De Universal Love Remix die later zou verschijnen op de cd single vind ik funkier, en lekkerder.(maar nog steeds té veel R&B) De zang is wat opgewekter, de bas is opzwepender. Van deze album versie vind ik het een te tam nummer, en ik ben nog steeds niet echt enthousiast.

3.Loose! (3:26)
Op de LP is dit de 3 track. (op de cd is deze gewisseld met Pheremone) (ik heb de promo lp)
Ik wordt wakker! Prince schreeuwt, en dat heeft altijd mijn interesse. Een dance beat opent de muziek. Ik ben geen kenner, maar dit is de wat hardere house muziek? Mooie gecombineerd met een paar weergaloze solos op gitaar! De agressieve Prince is er. Ik hou ervan! Lekker nummer!

3.Pheromone (5:08)
Ik word helaas niet op mijn wenken bediend. De indringende drum is interessant, maar ik vind dat het nummer maar doorsleept, en niet op gang komt. De kopstem doet het ook niet echt voor me.

5.Papa (2:48)
Net als in de film Purple Rain is ouderlijk geweld het thema van deze track. Van die film werd gezegd dat niet alles biografisch was, maar als ik de tekst van deze song hoor, had papa Nelson misschien toch losse handjes? Het is maar gissen, maar ik vind het bijna geen toeval meer. De opbouw van het nummer bevalt me. Prince vertelt met zijn praat stem, en zingt het refrein. Ouders krijgen ook nog een tip: don't abuse children - or else they turn out like me. Staat genoteerd.

6.Race (4:28)
Een funky track waarop Prince rapt, in de stijl van Sexy MF. Het nummer swingt, heeft een lekkere bas, maar grijpt me toch niet helemaal bij de keel. Ik kan er geen vinger op leggen waarom dat is. Ik vind 'm net te glad misschien.

7.Dark (6:10)
Een ballad, weliswaar in Prince stijl, maar ook dit nummer vind ik op één of andere manier te gepolijst.

8.Solo (3:48)
Een vocaal hoogtepunt van Prince. In de stijl zoals hij het destijds al eens deed op de b-kant van Purple Rain, God. Ik vind het een erg indrukkwekkend nummer. Ogen dicht, en genieten van de prachtige stem van Prince. Met dit nummer laat hij horen wat hij allemaal kan. En live is dat niet anders. Het zal voor velen een skip moment zijn, voor mij is dit echt wonderschoon

9.Letitgo (5:32)
De 1e single van de plaat. Ook deze is erg R&B getint, iets wat in die periode hot was, en wellicht dacht Prince daarmee te scoren. Het nummer is aanstekelijk, en ligt goed in het gehoor, maar ook hier wordt ik niet warm van. Ten tijde van the gold experience tour werd het nummer ook live gebracht. Dat maakte zeker geen indruk.

10.Orgasm (1:39)
Het beoogde orgamse wordt door de dame (Vanity in dit geval) wel bereikt, maar mijn muzikale orgasme blijft uit. We horen Vanity kreunen naar een hoogtepunt. Haar geluid is afkomstig van het nooit officieel (maar overal circulerende) uitgebrachte nummer Vibrator. Terwijl zij al in "den Here" was, had Prince blijkbaar de rechten om haar gekreun alsnog op een plaat te zetten. Ach we hadden het al gehoord op Lady Cab driver, en zo schokkend is het allemaal niet. Op de achtergrond hoor ik de solo die ik ook hoor op Prince - Controversy (1981) tussen de nummers Private joy en Ronnie, Talk to Russia. Is dat dan een symbolisch afscheid van de oude Prince? Een afscheid met een climax, dat wel..

Dit album heeft teveel R&B invloeden voor me. Nummers als Endorphinmachine en Interactive haalden het album niet, wat het gitaar gehalte dus met 2 songs naar beneden haalt. Met Papa, Loose en Solo heeft het album 3 topnummers voor me, en de rest is acceptabel, maar niet steengoed.Gelukkig kwam in dat jaar ook Prince - The Black Album (1994) uiteindelijk officieel op cd uit, dus het was toch nog een mooi Prince jaar!

het 4e album wat ik kocht van de man. Eigenlijk luidt deze plaat de sound in die hem zo enorm groot maakte 2 jaar later. Lekkere funky rifs, heerlijke Lynn drum en geiligheid all over....

Zijn 4e album in 4 jaar tijd. De man liet hier al zien enorm productief te zijn. In die periode was dat fantastisch, want het werd alleen maar beter. Later zou dit toch ook een valkuil blijken.

De poster die in sommige persingen mee kwam vergeet ik liever zsm, want dat is Prince onder de douche, met gelukkig nog een slip aan... What was he thinking?

Prince is nooit een ster geweest in mooie album hoezen, maar deze is toch wel mooi en karaktisteriek. Een jonge Prince, al gehuld in paars, met een button waarop Rude boy staat. Dat jasje zouden we nog 2 jaar lang te zien krijgen in clips en tournees...
De tournee die dit album voort bracht is overigens wel een erg goede wat mij betreft. Prince en zijn band zijn lekker rauw, en onbevlogen. Mooie periode! Als je de kans hebt, probeer die eens op te zoeken..

Het album:

1.Controversy (7:14)
De lekkere dampende en stampende bas, dit moet hard worden gedraaid! Het funky gitaartje maakt een mooie aanvulling! Wat een opener! Prince in vorm! Am I straight or gay braagt ie zich af... (velen doen dat nog) en wederom combineert de man geiligheid met Godsdienst, door midden in het nummer het onze vader op te zeggen... Het is een mooi moment in een memorabel nummer. Ook live wordt dit nog gespeeld. In 2013 speelde hij het met een dancebeat erachter, maar kwam er toch mee weg. Dat funky gitaartje doet wonderen. Klassieker in het Prince oevre

2.Sexuality (4:20)
Prince heeft behoefte om over sexualiteit te zingen. De man zit vol endorphinen lijkt het, en kan het in het echte leven niet kwijt, maar op het podium en in de studio is het een losgeslagen sex beest. Ook dit nummer knalt heerlijk uit de boxen. Wederom is het funky gitaartje enorm aanstekelijk. Dit nummer wordt gezongen met grotendeels zijn normale stem, en dat was na de 1e 3 platen wel wat anders, maar zo goed! De single van dit nummer laat wederom Prince zien gehuld in bovenkleding, en in een slip (beetje ala Dirty mind) het past bij de titel van het nummer, en typeert de man in deze periode.


3.Do Me Baby (7:47)
Een ballad zoals Prince ze alleen kan maken. D'Angelo probeert het (bijvoorbeeld met untitled) en doet 't aardig, maar het is niet zoals Prince het kan. Muzikaal enorm Prince, en zo enrom goed. Want een klasse song is dit. Gezongen met de kopstem, maar bij dit nummer mag het! Prince schreeuwt het uit in dit nummer, en het eindigt met een echte climax... het borrelende synth geluid is weer te horen aan het einde van de song. Wat een intrigerend geluid vind ik dat toch... Prince heeft 't koud... dat krijg je na 't zweten

4.Private Joy (4:25)
"If anybody asks you, you belong to Prince".. Prince is bezitterig! Dit nummer is vanaf noot 1 een vrolijk nummer. Het refrein is enorm aanstekelijk, en eigenlijk gewoon single waardig. Maar Warner had waarschijnlijk niet zoveel tijd qua singles, want er stond voor ze 't wisten alweer een nieuw album klaar. De gitaar solo aan 't einde is prettig in loop erg mooi over in het volgende nummer. Deze solo zou later weer verschijnen in Orgasm van het album Come

5.Ronnie, Talk to Russia (1:48)
Prince had t niet zo op Reagan denk ik. Dit is toch een soort protest song van Prince. Gelukkig houdt de man zich niet alleen bezig met sex, maar ook maatschappelijke items zoals de koude oorlog zijn van belang. Al is het maar een krappe 2 minuten. Leuk nummer.

6.Let's Work (3:57)
Van dit nummer heb ik nooit zo'n hoge pet opgehad. Misschien omdat het teveel disco klinkt? (lees te glad) De lange versie doet me al veel meer dan deze op 't album, omdat deze net iets rauwer klinkt, zeker in het verlengde deel. De bas is wel enorm funky! Ook live vind ik 'm veel meer knallen. Dit is een single geweest, en toch populair onder veel die hards. Ik vind 'm hier maar matig.

7.Annie Christian (4:21)
Weer een tekst met diepere inhoud. En dan bedoel ik niet diep in een sexuele manier Prince beschrijft de Anti Christ in de vorm van Annie Christian (mooi gevonden). Het nummer begint heerlijk mysterieus, met een simpele elektronische beat. Maar zodra Prince de synth inzet wordt je meegenomen. Prince rapt 't nummer bijna. Hij vertelt, en ik ben geboeid. Het is een spannend en boeiend verhaal! Ik vind 't een super nummer! Het subtiele gitaartje wat vanaf het moment dat Prince begint te zingen mee speelt in een soort enorme solo van 4 minuten is simpelweg geniaal... Iets wat niet heel snel opvalt, maar concentreer je maar eens op die solo... wat kan die man gitaar spelen! Voor mij het beste nummer van dit album!

8.Jack U Off (3:12)
Na de maatschappij moeten Prince dan toch afsluiten met masturbatie. De titel verbergt weinig, en dat siert de man vind ik. Het is een Rock 'n roll achtig nummer wat lekker weg luistert. De tekst is grappig en typisch Prince. De song eindigt wel met een voorwaarde... voor wat hoort wat... en zo is het nou eenmaal Ooit nog op een leuke en originele manier gecovered door Robyn.
De mooie laatste uithaal van Prince betekent het einde van een mooie trip.

Dit album staat (om in Prince termen te spreken) nog steeds fier recht overeind en levert aan kwaliteit niks in, Sterker nog, ik vind 'm nog steeds zo enorm goed na al die jaren, dat ik er nu nog een halfje bij doe naar 4,5

Deze LP was de 6e die ik kocht, na Purple Rain,1999, Controversy, Around the world in a day en Parade. Dat was destijds toch behoorlijk wennen. Simpelweg om de reden dat deze toch een heel andere sound heeft dan de 4 voorgenoemde.
De bekende Lynn drum is hier nog niet aanwezig, en Prince zingt voornamelijk nog alles met zijn kop stem. (ik prefereer zijn normale stem) Uiteraard is dit album in de loop der jaren toch wel goed gaan bevallen. Heeft er ook mee te maken dat ik destijds de teksten nog niet zo serieus beluisterde.

De hoes heb ik nog steeds moeite mee. Prince in zijn slip, ik hoef 't niet te zien... maar goed dat ie zwart wit is

Dirty Mind (4:11)
Als jong ventje doet dit nummer me denken aan Controversy. Maar dat duurt niet lang. Het is vanaf zin één duidelijk wat Prince wil. Sex. A dirty mind is a joy forever moet ie gedacht hebben, en gelijk heeft ie.. I don't want to hurt you baby, I only want to lay you down.. Het is wel duidelijk. De toch wel tyoische Prince sound in alle nummers van dit album geven het een vertrouwd gevoel. Lekker die bonkende synths, en de gitaar van Prince heeft een fijne sound. Een van de favoriete Prince tracks hier in huis.

2.When You Were Mine (3:44)
Fijne meezinger, met een erg mooi solo van Dr Fink. Wordt nog vaak live gespeeld, en ik kan er nog steeds van genieten. Simpel maar fijn nummer

3.Do It All Night (3:42)
Prince heeft een Dirty mind en wil het de hele nacht doen. Tja, hij was net 20 toen, ik snap t wel... Leuk nummer, maar meer vanwege de inhoud dan dat ik 't een hoogstaande song vind

4.Gotta Broken Heart Again (2:13)
Dit nummer heb ik altijd wat minder gewaardeerd. Tot aan de 2002 One nite alone tour, want toen speelde Prince dit nummer in zijn set omgezet in een fantastische Ballad. En zo enorm mooi (met kopstem) gezongen... dat gaf dit nummer een compleet andere dimensie. (als je t wilt zien, er staat een versie op de Live At The Aladdin Las Vegas dvd) Grappig hoe zo'n ervaring een nummer een andere wending kan geven.

5.Uptown (5:30)
Aardig nummer, maar niet mijn favoriet. De tekst is wederom wel erg leuk, en daarom het nummer toch ook wel, Het instrumentale intermezzo vind ik het mooiste in dit nummer. De synths die Prince in die tijd zovveel gebruikte... mooie "borrelende" sound...

6.Head (4:40)
Tja... Wist ik veel toen... Maar nu... een nummer over pijpen... Prince deed t gewoon al in 1980.. al die stoere rappers die nu zogenaamd expliciet zijn... Prince was jullie voor. De geniaalste solo van Dr Fink ooit is te vinden in dit nummer. Mijn favoriete nummer op dit album. Live in 1988 tijdens de Lovesexy tour ook erg gaaf uitgevoerd.

7.Sister (1:33)
Een soort Punk / Rock n roll nummer met één van de meest controversiéle teksten die ik ooit gehoord heb.. Incest... Prince doet t gewoon weer, en ook in 88 gaaf uitgevoerd (nog meer rock) Geen bijzonder nummer muzikaal gezien, maar door de tekst natuurlijk wel zo geworden.

8.Partyup (4:24)
Een leuk feestelijke afsluiter is de laatste track. Niet meer, en niet minder.

Het is een kort album, maar dat is echt heel erg ok. De muziek is fijn, herkenbaar en funky! Prince laat hier wel horen dat ie enorm schijt heeft aan kritieken (iets wat m ook parten speelt) en komt er gewoon mee weg. Zeer gedurfd album van de jonge Prince.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Prince was vrij. Niet meer verbonden aan zijn Warner deal, en ging door het leven als een symbool. Nooit eerder heb ik de man zo open en menselijk gezien als in deze periode. Hij deed tv interviews bij veel Amerikaanse shows. (Oprah, Chris Rock) en verscheen zelfs bij de Muppets. Prince was in een zeer blije fase in zijn leven, dat was aan alles te zien en te merken. Mayte Garcia was zijn mooie vrouw geworden, en iedereen mocht het weten dat ze bij elkaar hoorden. Op dit album is zijn liefde voor haar dan ook enorm aanwezig. Wat Prince irriteerde bij Warner was onder andere het gelimiteerde gevoel aan wat hij kon en wilde releasen. Nu was hij echt vrij, en het allereerste resultaat is meteen een 3 dubbel cd! Mooi vond ik dat destijds. Prince vertelde dat alles wat hij kon spelen qua muziekstijlen, op dit album stond. Een gevarieerd geheel dus. De hoes en de titel spreken boekdelen, vrijheid. Dat moet worden gevierd! Chaos & disorder was zijn allerlaatste Warner release, en Prince kon los. Dus in hetzelde jaar nog “even” een drie dubbelaar, het moet gewoon kunnen.
Bij dit album was destijds een boekwerk los te koop via de NPG Music store, met daarin de teksten. Een boekje bij de cd release zou waarschijnlijk iets te dik geweest zijn. Nu een leuk collectors item.

1.Jam of the Year (6:09)
Een laid back R&B achtig nummer kondigt meteen aan wat we volgens Prince kunnen verwachten. This is the jam of the year. Dat belooft veel goeds. Rosie Gaines is de gast zangeres op dit nummer. Altijd fijn om haar stem op een Prince song te mogen verwelkomen. Ik vind het de beste zangeres die met Prince heeft gespeeld. Het nummer an sich vind ik niet een heel bijzonder nummer (iets teveel R&B), maar het funky gitaartje wat later in het nummer zijn intrede doet maakt het toch een zeer aangename track, want dan is de Prince sound er volledig ingemixt. En van die sound kan ik altijd genieten.

2.Right Back Here in My Arms (4:43)
Dit nummer kende ik al als B-kant voor Betcha by Golly Wow. En eigenlijk vond ik ‘m meteen leuker dan de beoogde hitsingle. Een jaar eerder werd het nummer ook al eens gedraaid op een Amerikaans radiostation (uit Minneapolis)
Wederom een flinke scheut R&B invloed op dit nummer, maar Prince zijn zang doet dat redelijk vergeten. Hij zingt mooi, en rauw met zijn normale stem. Het verlangen naar die persoon wordt gepassioneerd overgebracht.

3.Somebody's Somebody (4:43)
Wederom een R&B getinte track. Toch spreekt het nummer me weer aan. Aansluitend op de voorgaande track gaat het nummer over eenzaamheid. De vocalen van Prince zijn wat mij betreft zo mooi, ook hier hoor ik het desperate. Op de single release van the Holy river stond een live studio mix van dit nummer. Persoonlijk vind ik die versie beter dan de versie op dit album. Dat komt vooral omdat er een heerlijke gitaar is toegevoegd op die versie. Iets wat bij een R&B nummer van Prince nog wel eens ontbreekt (uitzonderingen daar gelaten)De gitaar is op de album versie ook aanwezig, maar niet zo dominant.

4.Get Yo Groove On (6:31)
Dit nummer brengt wat leven in de brouwerij. Een zeer vrolijk nummer zorgt ervoor dat ik mijn benen niet stil kan houden. I get my groove on, dat is duidelijk. Het is geen hoogstaand nummer, en de productie klinkt wat plastisch, maar de sax op de achtergrond klinkt wel heel erg lekker oldschool Prince. Mooie herkenbare sound van Eric Leeds. In het nummer zelfs speelt een soort verhaal af, wat wel grappig overkomt, maar wat mij betreft overbodig is. Die gesproken teksten hadden net zo goed weg gelaten kunnen worden

5.Courtin Time (2:46)
Het intro doet denken aan de tune voor the muppet show. Een jazzy nummer met weer een vrolijke touch. Prince neemt alle instrumenten voor zijn rekening op dit nummer, behalve de blazerssectie. Gewoon een leuk nummer, maar niks bijzonders.

6.Betcha by Golly Wow (3:31)
Prince die een nummer covert. Het gebeurde live wel eens, maar op een studio album was toch nieuw. En dit nummer was niet de enige. Origineel van the Stylistics. Die is wel heel erg zoet. Deze van Prince laat het glazuur ook van de tanden springen, zeker het gesproken deel, en toch kan ik het goed horen. Het staat symbool voor de verliefdheid van Prince en Mayte. Daar draagt de clip ongetwijfeld aan bij. Mooi gezongen door Prince, dat maakt deze cover vooral acceptabel.

7.We Gets Up (4:18)
Eindelijk een wat minder gepolijst nummer. Dat werd wel tijd. Een iets storend begin maakt het meteen boeiend voor me. Een lekker funky gitaartje, en net zo funky blazers geven het nummer een lekkere sfeer. Wederom kan ik niet stil blijven zitten bij dit nummer. Het nummer eindigt echt heerlijk. Een funky gitaar rif spart met de drums tot de climax. Dat einde hoor ik graag, Funky as hell!

8.White Mansion (4:47)
Het intro doet me weer een R&B nummer vrezen, en in feite is dat ook het geval, echter zijn de vocalen van Prince interessant genoeg om niet af te dwalen. Het subtiele gitaarwerk dat is verwoven in de song (mooie sound) is een fijne aanvulling. De zus van Mayte mag hier de overspannen vrouw uitvoeren die af en toe te horen is. Weer is alles ingespeeld door Prince. Het refrein nodigt uit tot meezingen, en mondt uit tot een oorwurm die nog lang na kruipt. Nog even credits voor het heerlijke basgeluid in het afsluitende deel.

9.Damned If I Do (5:21)
Prince lijkt op dit nummer net wat out of tune te zingen, wat natuurlijk niet het geval is. Het is een nummer wat wat meer gitaar bij zich draagt, en de blazers toch ook weer een grote rol krijgen. Onder andere de recent overleden Brian Gallagher blaast een partij mee op dit nummer (als lid van de NPG hornz) Mayte heeft op dit nummer (de enige keer op dit album) een gastrolletje als Spaans sprekende dame. Dit gebeurt tijdens het Latijns Amerikaans klinkende einde. Ook hoor ik hier een sampletje uit the max (van het symbol album) Dit nummer bevalt me zeer goed. Het bevat veel lekkere muzikale ingrediënten en de Zuid Amerikaanse invloeden aan het einde zijn een mooie kers op de taart.

10.I Can't Make U Love Me (6:37)
De tweede cover op de plaat. Bonnie Rait zonghet origineel van dit mooie nummer. George Michael nam het net voor Prince op tijdens zijn MTV unplugged sessie (en verscheen later op cd single op op de verzamelaar Ladies & Gentlemen). Zijn versie is wel zo bloedstollend mooi, dat deze uitvoering iets in het niet valt. Het is nog steeds mooi, maar Prince had pech dat George er rond dezelfde periode iets mooiers van maakte. Overigens vind ik beide versies wel mooier dan het origneel. Ik hoor aan het eind nog een huilende dame, wat volgens mij afkomstig is van de Scandalous Sex suite cd. (dus Kim Basinger?)

11.Mr. Happy (4:46)
Een funky nummer met een sample van Ice Cube die het hele nummer is te horen. Het nummer heeft een hip hop feeling, en dat wordt onderstreept door de rap van Scrap D. Die hadden ze er voor mij uit mogen laten, maar het was 1996, dus rap was groot. Het verpest het nummer niet voor me, maar het voegt ook zeker niks toe.

12.In This Bed I Scream (5:40)
Een nummer met een verhaal. Het nummer is opgedragen aan Wendy, Lisa en Susannah. Hij stuurde de track naar de dames, met de vraag of ze er eventueel wat aan zouden aanpassen. Ze stuurden een aantal suggesties, maar hier heeft Prince nooit meer op gereageerd, of zelfs gebruikt. Het was bedoeld om de wat aangetaste banden weer wat te herstellen. Uiteindelijk is dat wel goed gekomen, gezien het feit dat ze 10 jaar later samen op het podium stonden op de Brit awards. Het nummer begint en eindigt met een heerlijke gitaar sound. Ik vind het één van de betere tracks van de eerste cd. Dat ruige wat in het einde van dit nummer zit had wel wat meer in de hele plaat mogen voorkomen wat mijn betreft.

De conclusie na het eerste schijfje is dat het geen slechte composities zijn, maar dat het voor mij pas gaat leven als Prince van het hoge R&B gehalte afstapt op deze plaat. Op schijf 1 is het grootste deel wel R&B en daardoor soms net iets te zwak voor Prince maatstaven. Neemt niet weg dat de composities sterk genoeg zijn om het toch interessant genoeg te maken.

13.Sex in the Summer (5:57)
Dit nummer had eerst conception als titel. Het intro laat het hartje van het toen nog ongeboren kindje van Prince en Mayte horen. Het is een mooi geluid, maar zo enorm triest dat dit kindje maar één week in leven is geweest. De Drum rol is een sample van Funkadelics Good Old Music en past lekker in het nummer. Het geeft het nummer een lekkere zomerse en vrolijke sfeer. Verder neigt het nummer weer veel naar R&B. Iets wat de start van dit album toch overheerst. Het is vooral de positieve vibe die deze plaat toch prettig maakt. Het tweede deel van de song wordt muzikaal gezien toch nog interessant omdat het R&B gevoel wat verdwijnt doordat er ineens een piano, gitaar en bas ten tonele verschijnen.

14.One Kiss at a Time (4:41)
Een typische Prince ballad. Ik hoor geluiden die ik ook op de For You en Controversy albums hoorde (synths) en dat vind ik altijd mooi. Vocaal erg mooi, en muzikaal ook erg aantrekkelijk. Ondanks wederom een R&B invloed vind ik dit echt een prachtig nummer. Vooral de break na “time would stop”….. “and the sky would fall” heel subtiel gedaan. Ik voel wederom de liefde van Prince voor Mayte.

15.Soul Sanctuary (4:41)
Een liefelijk nummer mede geschreven door Sandra st. Victor. Het nummer maakt me vooral relaxed maar doet me verder weinig. Behalve dat ik Prince hoor zingen “baby I love the taste of you”. Eindelijk weer eens een wat ondeugende tekst van de man. Of kwam deze van de co-schrijver?
16.Emale (3:38)
We zijn weer terug bij de R&B. Het is wederom gewoon een lekkere track, maar niet één die in mijn persoonlijke Prince top 100 terecht zou komen.

17.Curious Child (2:57)
Een mooi en ontroerend lief nummer over het kind van Prince en Mayte. Muzikaal mooi, rustig, en vol liefde. Vocalen vind ik echt prachtig. Absoluut een van de hoogtepunten op dit album. De wetenschap dat het kindje maar één week mocht leven maakt het ook wat wrang. Een dubbele lading op dit nummer.

18.Dreamin' About U (3:52)
Het nummer loopt gladjes over in het volgende hoogtepunt van dit album. Weer een vocaal knap werkstuk van Prince. Echter zingt hij alleen het refrein, de rest van het nummer wordt opgezegd / gefluisterd. De sax van Eric Leeds blaast er met zoveel schoonheid doorheen, dat maakt het nummer compleet. De subtiele geluiden van een triangel (?) en de mooie relaxte gitaar geven het nummer een prachtige sfeer. Klasse nummer.

19.Joint 2 Joint (7:52)
Een nummer met een hip hop / R&B touch. Het is door de hip hop invloed funky genoeg om het toch lekker te maken. Het sampletje “sex me” vind ik wat vervelend na 2 minuten. Het loopt door het hele nummer heen, dus daar zal ik door heen moeten. Wat wel verrassend is, is de gitaar, en dus de muzikale wending die er ineens inkomt na 2 minuten. Helaas is de rap van Ninety-9 totaal overbodig wat mijn betreft. Wat daarna volgt is een soort Tiroler dijengeklets wat ik ook niet helemaal kan plaatsen. Rond vijf en halve minuut komt de rauwe schreeuwerige Prince met gitaar weer langs. Helaas weer van korte duur. De laatste traktatie is een heerlijke bas solo. Dit nummer vliegt werkelijk van links naar rechts. Er gebeurt nét iets te veel. Daarom heeft het twee gezichten voor mij.

20.The Holy River (6:55)
Een gang naar de kerk met Prince als priester. De tekst is erg bijbelgericht, maar ook gericht op de naastenliefde. Een mooie boodschap dus. Dit nummer werd ook als single uitgebracht, maar faalde jammerlijk. Het hoogtepunt van het nummer, de gitaarsolo, werd van de single weg ge-edit, en dat maakt het een vrij vlak nummer. Compleet zoals hij op dit album staat is het een zeer aardig nummer. Een instrumentale versie (weliswaar later opgenomen) zou als b-kant voor Face down worden uitgebracht, helaas werd die single gecancelled, en dus ook de B-kant. Echter zag de instrumentale versie nog wel het levenslicht via een download van de (ik mis het nog steeds) fantastische NPGmusicclub.

21.Let's Have a Baby (4:07)
Een ultieme liefdesverklaring aan Mayte, en de wens om een kind te krijgen. Als je dat kan verwoorden zoals Prince dat doet in dit nummer, ben je van grote klasse! Vocaal schiet Prince van erg laag naar erg hoog. Alles wordt uit de kast getrokken, en ik geniet met volle teugen. De man dit ooit “I wanna fuck the taste of of your mouth” zong (in Let’s pretend we’re married van 1999) komt op de proppen met dit nummer wat rechtstreeks je hart in boort.

22.Saviour (5:48)
Wederom een ballad, maar dan rock georiënteerd. Ingespeeld door de NPG van the Gold experience periode, en dat is merkbaar. Het heeft veel meer bite, energie en het klinkt gewoon erg ok! Mooie solos van Prince op gitaar. Tekstueel volgens mijn weer een enorme liefdesverklaring aan Mayte. Zonder haar stelde hij niks voor, waarom ziet hij dat nu pas? In de climax gaat Prince vocaal ook lekker los. Het wordt steeds schreeuweriger, een vocaal duel met de gitaar! Meer van dit soort nummers graag!

23.The Plan (1:47)
Een instrumentaal zweverig intermezzo. Dit nummer zou later in een langere versie terug keren op de Kamasutra experience (die bij de NPG uitgave van Crystal Ball zat toegevoegd) Het haalt het euforische gevoel van Saviour helaas wat weg. De overgang is te groot. Maar goed dat ze uiteindelijk hebben gekozen voor een ingekorte versie van dit nummer. De lange zou echt teveel van het goede geweest zijn (en dat scheelt maar zo’n 15 seconden )

24.Friend, Lover, Sister, Mother / Wife (7:37)
Weer een ballad, weer R&B, weer vol met liefde voor Mayte. Het is vooral het laatste wat het toch een erg mooi nummer maakt. Hoe zoet het ook is, de liefde maakte het wel dat Prince erg mooie teksten schreef. Ook vocaal bevalt dit nummer me weer erg goed. Het R&B tintje neem ik deze keer voor lief.

Ook schijfje twee barst weer van de R&B invloeden. Zelfde verhaal als met het eerste cdtje. En ook dit deel van het album is ondanks dat toch boeiend genoeg om 'm met interesse uit te luisteren. Prince was verliefd, en vrij. Wat een mooie en blije tijd moet dit in zijn leven geweest zijn.

25.Slave (4:51)
Dit nummer heeft er ongeveer 15 jaar over gedaan om te rijpen bij mij. Heel erg lang heb ik er echt niks aan gevonden, maar nu hoor ik het graag. Het is voornamelijk Prince, bas en drums. Prince uit zijn teleurstelling in de mensheid in de eerste beste zin: Everybody keeps tryin' 2 break my heart, Everybody except 4 me. I just want a chance 2 play the part. The part of someone truly free. Het thema van de plaat zit verwoven in dit nummer. De drum roffel is “gesampled” van Ain’t no place like you, een nummer van vrouwlief Mayte, wat een jaar eerder verscheen.

26.New World (3:43)
Dit nummer heeft me nooit kunnen bekoren, en dat doet het nog steeds niet. Muzikaal gezien vind ik het echt veel te plastisch. Origineel bedoeld om te fungeren als b-kant voor the most beautiful girl in the world, maar dat nummer bracht Prince onafhankelijk van Warner uit, en één nieuw nummer vonden zij wel genoeg, dus deze bleef op de plank liggen tot dit album uitkwam. Wat mij betreft had ie daar nu nog mogen liggen.

27.The Human Body (5:42)
Weer een nummer waar ik niet zo heel veel mee kan, Een stevig diepe dance beat begleidt het nummer. Het neigt wat naar Techno. Prince was in de jaren 9 bezig met een techno getint album, wellicht is dit een nummer wat daar op had moeten staan? Prince zingt met zijn kopstem, en pas rond 2 minuten komt er een beetje variatie in het nummer. Ik vind het niet heel erg slecht, maar tussen mijn favorieten lijst staat dit ook zeker niet.

28.Face Down (3:17)
Prince goes rap. Dat is niet iets nieuws, en als hij rapt vind ik het vaak wel interessant. Dat is zeker het geval bij dit nummer. Hier hoor je nog de Prince die geen blad voor de mond neemt, en het F word lekker vaak gebruikt. Er bestaat ook een gecensureerde uitgave van dit album, waar dit nummer dus aardig op wordt verminkt door de scheldwoorden “terug” te draaien. Het nummer was bedoeld als single, er werd al een promo single versrpreid die een remix van dit nummer bevat. In feite is het een nieuw opgenomen versie, die veel meer neigt naar R&B, en het nummer zoals hij hier te horen is geen eer aan doet. Ik geniet van de funky drum en bas. Eindelijk een killer track. Dat was even zoeken!

29.La La La Means I Love U (3:59)
Een cover van de Delfonics. Zoeter dan zoet vind je het niet, zowel muzikaal als tekstueel. Michael Jackson deed deze als klein ventje ook, en ook die versie, als het origineel maakt geen indruk, Het nummer wat Prince zingt begin met “hey girl”…. En dan ben ik al weg… Boyband all over.. Verschrikkelijk nummer. Het drum roffeltje is overigens een sample van het origineel.

30.Style (6:40)
Dit nummer bevat een sample van Atomic dog van George Clinton. Ironisch genoeg zou hij in 1999 verklaren (in een interview met de heren van Soulwax) afgeven op mensen die zijn nummers coveren en samplen. De pot verwijt de ketel?? Het maakt dit nummer wel tot een funky geheel. Een die goed past in het oevre van de man. De semi rap over wat Style dan wel allemaal inhoudt vind ik erg genietbaar. En ook Mayte komt weer aan de beurt: “style is Mayte in the shower”.. meer hoeven we niet te weten. Lekker nummer, mede door de aanwezigheid van oudgediende Eric Leeds. Style is the soul of New Power!.

31.Sleep Around (7:42)
Een nogal dansbaar nummer waarop ik niet kan blijven stilzitten. Van dit nummer snap ik niet dat het geen single werd. Hoe toegankelijk wil je het hebben? Voor mij één van de lekkerste tracks van dit album. Zijn performance bij Oprah van dit nummer vind ik ook altijd nog heerlijk om te zien. Prince is vorm. Overigens bevat ook dit nummer weer een sample, deze keer van Tower op Power (Squib Cakes)

32.Da da Da (5:15)
Scrap D mag zich uitleven op dit nummer. Zijn bijdrage doet me erg denken aan Jay Z, en het doet me niet veel. Pas als Prince zijn geluid laat horen begint het te boeien. Zijn bijdrage maakt dit nummer dan ook nog enigszins acceptabel. We waren dan wel van Tony M af, maar gast rappers in het algemeen waren we nog niet van verlost in deze periode. Jammer. Wederom wat censuur in de gekuiste versie.

33.My Computer (4:37)
Prince had Kate Bush geholpen op haar album the Red shoes, en nu was het blijkbaar haar beurt. Dus ze is te horen als gast vocaliste in het refrein, het is een zeer bescheiden rol, maar haar specifieke geluid is goed te horen. Het nummer zelf is aardig, maar weer geen hoogvlieger. Het nummer heeft zelfs een wat vervelend einde, de zin “ A better life” wordt daarin –tig keer hehaald, en na een paar keer heb ik dat wel gehoord.

34.One of Us (5:19)
De drumsound van dit nummer deed me de 1e keer vermoeden dat het Prince zijn versie van Love thy will be done was (die ik enorm mooi vind) maar dat was wishfull thinking. Het bleek een weer een cover, deze keer van Joan Osborne. Je hoort Prince wat zeggen in het intro, wat meteen het gevoel geeft dat dit nummer live is opgenomen. Dit blijkt ook het geval. Mayte verzorgt de achtergrond vocalen, en dit doet ze erg mooi moet ik zeggen. Qua tekst past het nummer erg goed bij Prince, en ik vind het ook een mooie uitvoering, maar ik ben ook van mening dat het refrein net iets te hoog gegrepen is op de manier waarop hij het hier zingt. Ik hoor het niet vaak, maar het lijkt of het hem hier heel veel moeite kost.

35.The Love We Make (4:39)
Het allerbeste wordt (bijna) bewaard tot het laatste. Dit nummer maakt het bezit van de deze 3cd set alleen al waard. Prince zelf heeft ooit gezegd dat hij via dit nummer met geest van een dierbare spreekt, die is overleden aan drugs. Het vermoeden is dat het gaat om de broer van Wendy, die aan een overdosis stierf in 1995. Vanaf de 1e seconde is dit een nummer wat je bij de strot grijpt. Zowel muzikaal, maar zeker ook vocaal. Prince start heel laag, maar met elk refrein gaat hij in volume en toon omhoog, maar blijft wel met zijn normale stem zingen. Wat hoor ik dit graag zeg! Groot was dan ook mijn vreugde toen ik dit nummer live mocht meemaken tijdens één van de North sea jazz shows. Hij speelde het nummer tot recent toe graag, het zegt ook veel over zijn waardering voor deze track. Wat een top nummer. The only love there is, is the love make…..

36.Emancipation (4:12)
Het slotstuk heeft een Stevie Wonder feel. Dat komt door het funky synth geluid. De bas in dit nummer is ook heel erg fijn. Prince refereert zelfs aan Purple Rain in dit nummer (see you in the Purple Rain), toch heel wat voor iemand die niet terug wilde kijken. Tijdens de Brit awards in 97 deed hij een uitvoering van dit nummer, die nogal afwijkend klonk. Je kon zien dat het semi live was, die versie heb ik ook altijd erg boeiend gevonden. Het is weer geen klassieker, maar wel een verdomd lekker funky nummer. Prince is vrij, en iedereen mag het weten.. “free, don’t think I ain’t. En dan eindigt de cd met hetzelfde geluid als waar cd 1 mee begon, zijn de 3 speeluren voorbij, en is de cirkel rond.

Cd 3 heeft de kracht van 3 erg sterke songs (sleep around, Face down en the love me make) waardoor deze schijf tot mijn favoriete van de drie behoort. Maar als ik realistisch ben zou je van deze 3 schijven één hele sterke Prince plaat kunnen maken. Maar Prince was nou eenmaal creatief, en had geen oog voor overmaat, en dus deed hij wat hij wilde. Het geeft mij als liefhebber 3 uur muziek, en dat vind ik allang goed, maar voor het grote publiek moet dit toch een ander vehaal zijn geweest destijds. Commercieel niet echt interessant, zeker ook omdat dit boxje destijds zeker 50 Nederlandse florijnen gekost zal hebben.
Ik ervaarde dit album voorheen altijd als heel erg sterk, daar kom ik nu wel iets op terug. Vaak is het iets teveel R&B georiënteerd, iets wat ik van zijn jaren 90 werk vaker een manco vindt. Maar ik vind het ook wel stijlvol dat hij als onafhankelijke artiest deed wat hij wilde, en eigenlijk deed wat Warner nooit aandurfde, een 3 dubbelaar uitbrengen. Wat dat betreft was dit ook nog een dikke vinger naar WB.
Nu vind je dit album vaak voor een paar euro, en voor dat geld heb je gewoon wel een zeer leuk album in huis.

Als geheel vind ik het een 3,5 sterren album, maar er staan een paar tracks op die dwars door het dak van 5 sterren heen vliegen.

Prince op de hoes met een Afro kapsel. Zoals hij nu anno 2015 ook rondloopt. Eigenlijk is de cirkel rond. Zeker nu zijn nieuwe album HitnRun ook weer opent met een stuk van For you. Dit album met terugwerkende kracht gekocht. Dat was in 1987. Prince was enorm populair, en alle albums waren vollop te krijgen. Deze kocht ik bij de V&D, ik ging 'm luisteren alvorens te kopen, en naast me stond iemand Sign O the times te luisteren, daarnaast luisterde iemand Purple Rain, en daarnaast iemand Dirty Mind. 4 luister units, en Prince was het enige wat men toen leek te luisteren Mooi plaatje moet dat geweest zijn. Jammer dat er geen mobiele telefoons bestonden, want ik had er zeker een filmpje van gemaakt.

1.For You (1:06)
Wat een mooi intro voor een debuut! Prince maakt een belofte:
All of this and more is for you
With love, sincerity and deepest care
My life with you I share
Iets wat ook waar bleek (als die jaren later) Knappe gewaagde opener. Mooi ook nog!

2.In Love (3:38)
Een disco nummer wat lekker wegluistert. De typische Prince sound is nog niet aanwezig, en Prince lijkt nog wat zoekende. De teksten zijn al wel erg mooi op sommige punten. We moeten niet vergeten dat hij pas 18 was ten tijde van dit album

3.Soft and Wet (3:01)
De titel geeft al een vermoeden, en de tekst bevestigt het: Prince was op zijn 18e al een durfal en vooral een geilneef. (logisch op die leeftijd) Dat je afdwingt alles zelf te doen is al uitzonderlijk, maar dat je dan in 1978 een nummer met zo'n tekst gewoon op de plaat zet, getuigt van heerlijke arrogantie! Al is Prince in deze tekst nog niet recht toe recht aan, weet iedereen waar dit nummer over gaat natuurlijk. Enige subtiliteit was hier nog aanwezig! Heerlijk nummer

4.Crazy You (2:17)
Een lekker laidback liedje. Heerlijke sfeer zit er in dit nummer. Heel erg niet Prince achtig, en daarom zo leuk dat ie op dit album nog zulke muziek maakte.

5.Just as Long as We're Together (6:24)
Alles wees nog richting disco, funk en soul op dit album. Hier horen we Prince een deel zingen met zijn lage, normale stem. Heerlijk uptempo nummer, met een waanzinnig mooi instrumentaal climax. De drums, de synths, de funky gitaar.. Prince bespeelde ze allemaal, en het is zo verdomd lekker, en zo verdomd knap als je bedenkt dat het allemaal van zijn hand komt!

6.Baby (3:09)
Prince heeft het onveilig gedaan, en zit nu met een dillema.. maar besluit uiteindelijk om zijn verantwoording te nemen. Een leuke woordspeling met de titel, want pas aan het einde van de tekst blijkt dat zijn partner zwanger is. Dat maakt het liedje ook leuk! Voor zover ik weet heeft de man geen kids, dus in hoeverre dit over zijn eigen leven gaat weet ik niet, maar ik vermoed dat er enige fictie in zit.

7.My Love Is Forever (4:09)
Een vrolijk disco deuntje, waar een heerlijke gitaar solo in zit. Het nummer zelf doet me niet zo veel, maar die solo maakt het toch een vermakelijk nummer.

8.So Blue (4:26)
Het intro met de bas zet me op het verkeerde been, want er lijkt een funky track aan te komen, maar dan klinkt er een nummer wat een vervolg lijkt van Crazy You, Weer dat laid back sfeertje. Prince zijn stem leent zich uitermate goed voor dit soort muziek. Kan ie niet alsnog zoiets maken? Je voelt de weemoedigheid van de man in het nummer. Dat is zo knap! De zon schijnt wel, maar toch voelt ie zich echt heel erg klote. Hij hullt de hele dag, en dat brengt ie over. Mooi!

9.I'm Yours (5:01)
Prince laat op het allerlaatste moment zijn rock kant horen, en daar ben ik gelukkig mee. Wat een intro, Prince laat horen waar hij vocaal toe in staat is, en gooit er een lekkere gil uit. Hij zingt nog steeds met kopstem, maar op een agressieve manier. Ik vind het heerlijk. De gitaar die volgt na het zingen van I'm yours is werkelijk om van te smullen! Het instrumentale deel wordt alleen maar lekkerder. Het plotselinge einde waar tock langzaam naar toe wordt gewerkt is wat teleurstellend. Niet omdat het slecht wordt, maar omdat het zo lekker is, en nu ineens afgelopen! Dit smaakt naar meer.

Ik kan natuurlijk nooit meer zeggen hoe ik dit album zou beoordelen als ik nooit eerder ander werk van de man had gehoord. Maar dat dit geen slechte plaat is moge duidelijk zijn. Het is echt een vermakelijk album, met hier en daar al echt erg sterke songs. Muzikaal gezien ook al erg knap, zeker met de wetenschap dat ie alles alleen deed. Ook de productie. Ik denk dat met een andere producent dit album nooit zo eerlijk had geklonken als het nu doet. What you see is what you get, en dat hoor je.

1.Can't Stop This Feeling I Got (4:24)
De opener laat een Prince horen die ik graag hoor. Lekker fel, de Lynn drum erbij, en een schreeuwerig einde. Altijd een favoriet van me geweest. Dit nummer was al eerder opgenomen (niet uitgebracht) maar deze versie vind ik toch wel de beste

2.New Power Generation (3:39)
Dit was de 2e single van het album, en destijds was ik er helemaal gek van. Als ik het nu hoor, hoor ik vooral een aanstekelijk refrein, maar de rest van het nummer is niet echt heel bijzonder.

3.Release It (3:54)
Een nummer van the Time, met Candy Dulfer op sax. De drum is heerlijk funky, en de song echt des "time" en dus gewoon een erg fijn nummer.

4.The Question of U (4:00)
Dit nummer hoorde ik voor het eerst in de Kuip op 02-06-1990, en die 1e keer was al indrukwekkend. Deze plaat was nog niet uit, maar voor mij was het al een geslaagde plaat door dat nummer. Op de plaat staat het nummer net zo overeind als de live versie. Wat een lekkere beat, en een Goddelijke gitaarsolo! 100 van deze aub! Absolute nummer 1 song van de plaat!

5.Elephants and Flowers (3:54)
Prince met een rauwe stem! Leuke song, maar wordt nooit ergens heel erg spannend!

6.Round and Round (3:55)
Tja, het kind sterretje Tevin Campbell had een rol in de film, en dus ook op deze plaat. Absoluut niet mijn ding. Snel doorskippen dus. Ook op single uitgekomen, maar heeft (logischerwijs) echt niks gedaan. Tevin heeft hierna nog wel wat geprobeerd, maar volgens mij is het nooit wat geworden met die jongen.

7.We Can Funk (5:28)
Een lekker funk nummer met George Clinton. Ook al bekend in een vroegere versie, maar ook deze uiteindelijke versie is absoluut het lekkerst. Let op het einde, waar Prince ongeveer 1 minuut (of meer) op de achtergrond luid schreeuwend aanwezig is.. Wat mooi!

8.Joy in Repetition (4:53)
Samen met the Question of u is dit de beste track van het album. Dit zijn van die uitzonderlijk goede Prince tracks, waarvan je hoopt dat ie er eens een hele plaat mee vult. Maar dat is wishfull thinking, want de man wilde (vooral in deze tijd) veel te veel uitbrengen, en leek wat minder selectief. In het intro worden we even mee terug genomen naar Lovesexy, waar we het tussenstuk van Eye No en Alphabet St te horen krijgen. De reden daarvan is mij onbekend, maar leuk detail is het wel. De zang is weergaloos, net als de solo aan het einde van de plaat!
Als dit nummer live wordt gespeeld is het altijd een genot! De beste gitaar solos vliegen in het rond, en Prince zingt als een nachtegaal... Pure klasse dit nummer!

9.Love Machine (3:34)
Weer een nummer van The Time waarbij ook Elisa en Candy Dulfer mogen opdraven. Aardig en speels nummer, maar geen klassieker.Ondanks dat ik een heerlijk aanstekelijk funky gitaartje hoor in het nummer, is dit niet de redding. Te vlak deze song....

10.Tick, Tick, Bang (3:30)
Een nummer wat Prince al in het begin van de jaren 80 opnam, maar in een totaal andere versie. Het heeft dus 10 jaar geduurd voor ie 'm goed genoeg vond. Qua muziek stijl doet ie wat rommelig aan, en dus had ie zo op Around the world in a day kunnen staan. Lekker ondeugende tekst, en absoluut een leuk nummer.

11.Shake! (4:01)
Weer een nummer van the Time. Wederom aardig, maar meer niet.

12.Thieves in the Temple (3:20)
De 1e single van de plaat. Ik vond 'm meteen erg goed. En nog steeds. Lekkere gezongen, lekkere muziek en mooi einde. De lange versie is echter nog mooier, daar zit een aardig extra stuk aan vast met veel extra tekst!

13.The Latest Fashion (4:02)
Weer een song van The Time met Candy Dulfer. In het zelfde jaar verscheen ook hun album, The Time - Pandemonium (1990) waar dit nummer ook op staat, maar met compleet andere tekst, getiteld: My Summertime Thang.
De rap in de song is van Prince. Ook van dit nummer is een maxi single verschenen die vele malen vermakelijker is dan deze versie. Daar zit veel meer een Prince touch aan dan op deze versie, en ook is Prince daar veel duidelijker vocaal aanwezig.

14.Melody Cool (3:39)
Mavis Staples & The Steeles doen hun bijdrage in de vorm van dit nummer. De gospel zangers hebben een funky track achtergelaten, onder leiding van Prince natuurlijk. Maar van de related artiesten is dit nummer, op release it na, wel het sterkste nummer. Luistert lekker weg. Ook op single uitgebracht, maar ook jammerlijk geflopt.

15.Still Would Stand All Time (5:23)
Dit nummer speelde Prince al tijdens het alom bekende Paard van Troje concert in 1988. Een mooi gospelnummer, wat een erg mooi vocaal einde heeft.

16.Graffiti Bridge (3:51)
Van een hoogtepunt donderen we keihard naar beneden naar een diep dal. Dit nummer is naar mijn smaak een van 's mans slechtste werken. Een poging om een musical achtig nummer te maken. Dat is vast gelukt, want mijn smaak is dat echt niet. Past totaal niet op het album, en zorgt ervoor dat ik realiseer dat Prince ook mens is en fouten maakt. De aanwezigheid van Mavis Staples en Tevin Campbell maken het nummer er niet sterker op.

17.New Power Generation, Pt. 2 (2:57)
met Mavis Staples, Tevin Campbell, T.C. Ellis en Robin Power. De b kant van New Power Generation, en daar had t bij moeten blijven. Totaal onnodige reprise, met een vervelend rappende T.C. Ellis. Deze man zou later onder Prince zijn hoede nog een plaat afleveren, die net zo slecht is als de rap op dit nummer.(http://www.musicmeter.nl/album/190065) De plaat duurt dus eigenlijk 2 nummers te lang.

Het jammere van dit album zijn de toevoegingen van de related artists. Maar vermoedelijk heeft Prince naar niemand geluisterd, of wilde/durfde niemand hem de waarheid te vertellen over deze plaat en de speelduur ervan.
Check deze speellijst eens, dat zou toch een 4sterren of meer album geweest zijn?

1.Can't Stop This Feeling I Got (4:24)
2.New Power Generation (3:39)
3.The Question of U (4:00)
4.Elephants and Flowers (3:54)
4.We Can Funk (5:28)
5.Joy in Repetition (4:53)
6.Tick, Tick, Bang (3:30)
7.Thieves in the Temple (3:20)
8.Still Would Stand All Time (5:23)

Voor Purple Rain werd juist wel voor die opzet gekozen, terwijl de related nummers toen echt vele malen sterker waren. Maar goed, men hield Prince ook niet tegen om een film te maken, wat ook een grote fout was.
Door de wisselvalligheid is dit een album wat redelijk ok is, maar bijna de middelmaat niet ontstijgt. Nummers als Joy in repetition en the Question of you maken het dat ik dit album zo af en toe nog eens uit de platenkast haal en op de platenspeler leg.

Million $ Show
Muzikaal gezien nog wel aardig, maar teveel Judit Hill voor mij. Ik heb toch een Prince album gekocht?? Aardige opener, maar zal deze niet veel gaan luisteren. Overigens verrassend intro voor een man die al jaren roept dat ie niet terug kijkt.

Shut This Down
Dit is een stuk beter zeg! Wat een heerlijke bas zit er in dit nummer! Een lekker aggressieve Prince die ala My name is Prince aan t schreeuwen is, ik geniet hiervan!

Ain't About 2 Stop
Is normaal gesproken niet mijn stijl van muziek, maar door Prince toch wel interessant. Wederom een heerlijke bas!!

Like a Mack
De rap in dit nummer maakt dat ik afhaak... Gaap...

This Could B Us
Op AOA vond ik dit al een slap nummer. Alleen het feit dat het over Apples gaat is leuk. De remix hier vind ik onbegrijpelijk en totaal overbodig. Lijkt op een vuller op deze toch al veel te korte cd. Had dan het veel leukere Stare erop gezet! Wederom een skip geval

Fallinlove2nite
Tja, dit nummer kende we al een tijdje. Nog voor AOA uitkwam. En ik was erg blij dat dit nummer die plaat niet haalde. Helaas komt ie dan toch nog terug op dit album. Wederom een vuller dus, en het lijkt wel of men haast had om een cd uit te brengen? (wil de man weer van een contract af ofzo?)

X's Face
Ook al eerder bekend, maar wel het prijsnummer van dit album wat mij betreft. Dit is de Prince die ik graag hoor. Sexy, uitdagend en met kop en lage stem... Ja Prince.. graag een heel album als dit...

Hardrocklover
2e prijsnummer van deze plaat. Had wel een stuk langer mogen duren met een lekkere gore gitaarsolo erin ofzo... Net als bij guitar verwacht je dat ook wel gezien de titel. Helaas is dat niet echt t geval, maar het nummer vind ik zeer sterk.

Mr. Nelson
Duidelijk weer een afdanker van AOA. Muzikaal gezien wel interessant, maar echt los zand....

1000 X's & O's
Niet de Prince die ik leuk vind, maar het nummer is wel sterk. Dit nummer werd ook al een tijdje live gespeeld, en is dus ook niet onbekend. Helaas ben ik niet echt een R&B liefhebber, en daar schaar ik dit nummer wel onder. Geen skipper, maar ook geen favoriet.

June
Erg mooie afsluiter, doet denken aan de Prince uit de 80's Mooi gezongen ook, en een leuke verwijzing naar SOTT.

Van de 11 songs kom ik op 4 zeer lekkere nummers, 4 zeer slappe nummers, en dus 3 acceptabele songs.

Dit zal geen cd zijn die ik veel op zal zetten. Jammer.. de tijd dat ik uitkeek naar een nieuw album van mijn grote held is al een aantal jaar over. En ook dit album gaat dat niet veranderen.
Ik vind het niet zijn slechtste werk, maar dat komt door de 4 erg sterke nummers. Die redden dit album.

een krappe voldoende voor deze plaat... 3 sterren...

Sorry Mr. Nelson, het wordt tijd dat je weer eens echt een goed album maakt. Je kakt een beetje in.. en live ben je nog steeds de beste, maar ook daar slaat soms de verveling al een beetje toe als ik de setlists bekijk.. alles een beetje op standje gemakkelijk. Iets waar Prince juist altijd van afweek, en hem zo uniek maakte.... die tijd lijkt voorbij... helaas

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Er werd al een tijd over gesproken dat er een phase 2 zou komen van dit album. Prince was de laatste dagen ook druk om wat nieuwe titels in de ether te gooiten via Twitter, en ineens was het album beschikbaar op Tidal gisteren. Toch weer die grillige Prince die met zó'n truukje op de proppen komt. Morgen heeft iedereen het er weer over. En zo heeft hij het steeds weer voor elkaar. Een 2e album dus in 3 maanden tijd, het zijn weer ouderwets fijne Prince tijden. Zeker als de man op de proppen komt met een album als dit.

1.Baltimore (4:33)
Toen dit nummer voor het eerst uitkwam (via het net in mei van dit jaar ter gelegenheid van zijn show in Baltimore) was ik niet zo onder de indruk van dit nummer. Als geheel op dit album vind ik het een stuk lekkerder klinken. Zeker het 2e deel, en het laatste stuk laten toch een ouderwetse Prince sound horen. Het is dat ik weet dat Clare Fisher niet meer leeft, anders had ik echt gedacht dat de klassieke arrangementen van hem zouden komen. Het nummer gaat over de rellen na het doodschieten van Freddie Gray in Baltimore, en is dus ook werkelijk dit jaar opgenomen en geschreven. De opener is lekker! Dit belooft wat goeds!

2.Rocknroll Loveaffair (4:01)
Dit nummer heb ik al in bezit op (maxi en cd) single sinds 2012. Het leek dus een single only release te zijn, tot gisteren. Deze versie heeft net wat meer blazers dan de versie uit 2012, en dat doet het nummer wel goed. Het is verder een niet echt hoogstaand nummer, maar zeker niet verkeerd. De lage, iets schore stem waarmee Prince het zingt geeft een lekker laidback gevoel aan het nummer.

3.2 Y. 2 D. (3:50)
Een funky nummer, met een zwaar klinkende sax die me meteen doet denken aan Girls & Boys van Prince and the Revolution - Parade (1986). In 2013 liet Prince dit nummer al eens horen tijdens een DJ set (van Rashida) Het is een nummer met de dames van 3rdEyeGirl. Ik kende het nummer nog niet, en dit bevalt me ook ernstig goed. Prince en funky, mooie combi. De aanwezigheid van de dames stoort me in dit nummer totaal niet.

4.Look at Me, Look at U (3:27)
Nog een track die ik niet kende. Het lijkt ook een nieuw nummer, totaal ingespeeld door Prince zelf (al twijfel ik aan de sax partij, ik heb Prince nooit sax horen of zien spelen, en weet ook niet of ie dat wel speelt?) Er is een mooie jazzy saus over het nummer gegoten, en de bas partij is heerlijk. Door het jazzy gevoel doet het me wat denken aan Prince - The Rainbow Children (2001) wat alleen maar een goed teken is.

5.Stare (3:45)
Prince verbaasde de stream music liefhebbers door alles van Spotify af te halen, en zijn catalogus op Tidal te zetten. Een paar weken daarna kwam Prince met één nummer voor Spotify. En zo houdt de man de gemoederen steeds bezig, en wordt er over hem gesproken. Heel slim allemaal. Leuke verwijzingen naar oude songs als Kiss en Sexy dancer in dit nummer. Het basloopje wat het nummer opent, en door de hele track te horen is, doet ook erg oldschool Prince aan. Stare was in de zomer van dit jaar meteen een favoriet van me, en ik was ook lichtelijk teleurgesteld dat ie niet op Prince - HitNRun (2015) stond. Dat wordt nu dus goed gemaakt. Het past ook wel erg goed op dit album. Weer erg lekker nummer dus!

6.Xtraloveable (5:00)
Dit nummer draaide ik als klein ventje al. Het is een nummer wat Prince al in 1982 had klaar liggen voor de dames van Vanity 6, maar werd nooit opgenomen. Wel bestaat er een versie van Prince zelf die ik nog steeds heel erg graag hoor. Die is wat sneller dan deze versie, en muzikaal totaal anders. In 2011 bracht Prince het nummer ineens uit om zijn Welcome2America tour luister bij te zetten. Dat was in grote lijnen al deze versie. Hierin zat een rap van Andy Allo, die er godzijdank later weer werd uitgehaald, wat dus resulteerde in deze versie. Deze versie is in 2013 als download op 3rdeyegirl.com beschikbaar geweest. Het blijft een sterk nummer, maar als ik mag kiezen, dan is de oude versie van begin jaren 80 toch echt mijn favoriete versie. Echter is deze nooit uitgebracht, dus we moeten het hiermee doen. Het swingt wel de pan uit.

7.Groovy Potential (6:16)
ook dit nummer is eerder beschikbaar geweest op 3rdeyegirl.com. Het is een lekker swingend nummer met een wederom iets schorre Prince die heerlijk zingt. De blazers zorgen voor een typische Prince sound. De vocalen maken dit nummer echt lekker, en als geheel op dit album bevalt het nummer me een stuk beter, dan als eenzame losse flodder track. Zo komen alle puzzle stukjes toch nog bij elkaar. Het einde had van mij nog wel een paar minuten mogen duren, lekkere funky groove!

8.When She Comes (3:45)
Hoor ik daar een accordeon? Dat zou de eerste keer zijn op een Prince nummer. De titel doet me vermoeden dat de man zijn stoute teksten nog niet kwijt is. Maar naar mate het nummer vordert denk ik dat ik meer degene ben met stoute gedachten, want ondanks dat de man vast wel iets dubbelzinnigs in gedachten had, blijft het nummer wel heel netjes.. Maar "when she comes, how sweet it tastes, the tears from her face...'ja... grappig, net op tijd weer recht getrokken... Mooi nummer in de stijl van Satisfied.

9.Screwdriver (4:15)
De vreemde eend in de bijt. Qua stijl past dit nummer totaal niet op dit album. Ik had m al verwacht op Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014). Daar past ie perfect op. Begin 2013 verrastte de man ons ineens met onder andere dit nummer. Er zou een mooi jaar volgen werd er gezegd. Uiteindelijk duurde het dus 1 jaar voor er überhaupt 2 platen (dat dan wel) uitkwamen, en dit nummer deed er dus nog een jaar langer over om het daglicht te zien. Lekker rock nummertje, maar geen hoogvlieger. Het nummer ging destijds online met een videoclip. de Screwdriver zou de nieuwe dans worden was het bericht een beetje... dat werd het niet.

10.Black Muse (7:21)
Dit nummer werd in 2010 al live gespeeld tijdens de tour in Amerika, maar werd gezongen door de 3 dames uit de band. Prince nam het nummer wel op in 2010, maar wordt dus 5 jaar later pas vrijgegeven. Het is een funky track wat ook zo van Stevie Wonder had kunnen zijn (dat komt mede door de solo halverwege het nummer) . Ik hoor de stem van Shelby J, en dat is een beetje mijn Prince trauma van de laatste jaren. Ik vind dat ze veel te veel ruimte kreeg op platen, maar zeker tijdens de shows. Eindelijk was ik van haar af, en nu komt de nachtmerrie toch weer een beetje terug. Ook op dit nummer hoor ik haar weer te overheersent terug. Dat vind ik jammer, want in potentie is dit een heerlijk nummer. Shelby verpest het een beetje voor mij. Het 2 deel van het nummer (vanaf de solo) bevalt me dan ook een stuk beter. Toch zal dit nummer een skipnummer voor me worden. Het irriteert me teveel, net als Chelsea Rodgers op Prince - Planet Earth (2007) dat doet.

11.Revelation (5:21)
Voor mij het hoogtepunt van dit album. Een ballad in de stijl van Adore. Het nummer werd al eens gedraaid tijdens de album presentatie van Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014) en Prince - Art Official Age (2014) en maakte toen ook al indruk. Nu eindelijk dus een goede versie in mooie kwaliteit. Marcus Anderson speelt sax op het nummer, en dat geeft net dat extra mooie romantische tintje aan dit geweldige nummer. Prince zijn vocalen bezorgen me echt kippenvel. Prince zoals het hoort!

12.Big City (6:26)
Weer een nummer uit 2013, en helaas ook weer Shelby die te horen is. Niet zo dominant als op Black Muse, maar dit nummer doet me ook niet zo heel veel. Het is een vrolijk nummer, maar haalt 't niveau van de andere songs op dit album niet. Muzikaal gezien is het wel een lekker dansbaar nummer. De blazers zijn net zo funky als in Billy Jack Bitch van Prince - The Gold Experience (1995). Aardige track.

Waar Prince - HitNRun (2015) wel aardige songs bevatte, maar veel te kort was, en veel te veel overgeproduceerd was, is dit album veel meer Prince zoals Prince hoort te klinken. Gewoon funky, jazzy, sexy en goed. Dat is wat dit album gewoon is. Ja, het bestaat voor een deel uit (voor de fans) oude al bekende songs, maar ze zijn dusdanig goed uitgezocht dat het als geheel een hele fijne eenheid brengt. De oudere nummers kwamen nog niet eerder uit op een plaat in deze vorm, en dus kunnen we gewoon over nieuw werk spreken. Prince is en blijft grillig, maar gooit er zo aan het einde van het jaar wel even een album uit die ervoor zorgt dat ik mijn eindejaars lijst kan gaan aanpassen. Ik ben er zeer blij mee, en vind het zijn beste werk sinds Prince - The Rainbow Children (2001). Alles wat er tussentijds kwam is ook echt goed te pruimen, maar dit staat daar gewoon boven. Prince kan het nog!!

Sign “☮” the Times was nog niet uit ons systeem verdwenen, en Prince had alweer een nieuwe plaat klaar! Het kon niet op! De hoes deed nogal veel stof opwaaien, want Prince was naakt! Ach, we zagen niks, dus het viel wel mee, en die stamper van die bloem... tja, humor toch?
De Prince verslaving was bezig aan de hoogtij dagen, en ik moest al mijn spaargeld bewaren voor al die releases, want ook singles en maxi singles moesten erbij natuurlijk! De 1e 2 singles werden uitgegeven in een plastic hoes met daarop een kleine sticker. Minimalisme alom... wel origineel! En de tour die hierop volgde... fantastisch! Hij kwam met een podium "in the round" waardoor iedereen die aanwezig was kon zien wat er gebeurde! Wat was de man groots in deze periode!

1.Eye No (5:46)
Het intro vind ik magisch! Prince was in die tijd ook magisch voor me. Wat zou dit nou weer brengen? Prince komt met een positieve boodschap! The word is LOVE!! en YES! Kijk, daar kunnen we wat mee! Na zijn Fuck You periode tijdens the Black album, heeft ie er weer zin in! Het nummer is een vrolijke opener. Lovesexy is the 1, en dat zullen we weten! Serve it up Franky horen we Sheila roepen tijdens het nummer. Een verwijzing naar het nummer 2 nigs van the Black album. De funky feel springt van het nummer af! Toch vind ik het geen makkelijk nummer. Maar het blijft boeiend genoeg! Prince! YES! De overgang naar de volgende track zouden we later nog eens horen aan het begin van Joy in repetition.

2.Alphabet St. (5:39)
De 1e single van het album! Ik was er helemaal gek van! Het is natuurlijk een retesimpele song, maar wel een hele slimme. Dat yeah yeah yeah is nogal aanstekelijk! In de clip verkondigde Prince dat het hem speet, maar dat "we" de black album maar niet moesten kopen.. Ja, beetje te laat Prince. Die had iedereen al! De song zelf is er weer een met een positief gevoel, en laat in de lange versie ruimte voor Cat om te rappen. Ik prefereer de single versie die na de laatste Yeah afgelopen is. Kort maar krachtig. De bas tijdens de rap is overigens wel heel erg funky!

3.Glam Slam (5:07)
Een song over orgasmes (volgens mij) 2e single van het album en een lekkere. Het muzikale einde is erg lekker! En Prince zingt lekker rauw! Deze Prince hoor ik graag. Er is ook een lange versie, echter is dit een remix, en is de muziek wat aangepast. Wel een leuke versie, maar haalt 't niet bij deze album versie. De single versie is overigens een ge-edite versie.

4.Anna Stesia (4:58)
Na het ongelovelijke orgasme is het tijd voor wat bijbel leer. Vooral tijdens de Lovesexy tour veranderde de zaal in een kerk waar duizenden tegelijk zongen Love is God, God is love. Best indrukwekkend, want de kerken liepen in die tijd al aardig leeg, en Prince kreeg bijna iedereen mee!
Het onheilspellende intro voorspelt een serieuze song. Prince zingt met zijn lage stem, en ik vind het meteen indrukwekkend. Tekstueel gezien doet het wat denken aan Temptation, want ook hier wordt Prince tot bezinning geroepen ten aanzien van zijn vleselijke lusten: Save me Jesus, I've been a fool
How could I forget that you are the rule. You are my God, I am Your child. From now on, for you I shall be wild Ondanks de religieuze tint aan de song is het een van mijn favorieten. De drum partij van Sheila E is werkelijk genieten, en die solo van Prince aan het eind is wat weggestopt, maar om je vingers bij af te likken!

5.Dance On (3:44)
Oei, dit is lekker funyk zeg! Dit nummer knalt lekker de boxen in! There's a bass guitar on the left en die pakt Prince gewillig op! Dit is muziek hemel! Wederom ramt Sheila lekker op die drums! Wat kan dat mens toch lekker drummen! De beste die Prince heeft gehad in zijn band! De tekst is gericht op de probelem in de maatschappij van die tijd. Veel kriptische omschrijvingen, maar veelal met een leuke vleug humor.

6.Lovesexy (5:47)
De titel track stelt mij wat teleur. Dat deed het in 88 al, en nog steeds. Het nummer heeft een heerlijk bas, maar ik kom er nooit in! En wat het is, ik weet het niet. Het refrein vind ik rommelig en ook niet echt spectaculair gezongen. Er zitten iets teveel tempo wisselingen in, en dat maakt het wat musical achtig. Het einde vind ik wel erg genietbaar. (wat komt na With it I know that heaven's a butterfly kiss away) De preek tijdens Anna Stesia lijkt hij alweer vergeten: I think you want me to (beep) inside of you, Yea...yeah...I......

7.When 2 R in Love (4:01)
Het nummer wat ook al op the Black album te horen was in dezelfde versie. Mijn ballad is het niet echt. Ook niet in de combinatie met dit album. Al vind ik het wel iets beter passen op deze plaat. De drums op dit nummer vind ik overigens wel erg lekker.

8.I Wish U Heaven (2:43)
Een lief liedje. 3e single van het album, wat in NL erg weinig deed. Jammer, want ik vind het een van de leukste tracks van het album! De lange versie duurt ruim 10 minuten, en geeft na het reguliere nummer nog een wat rauwere Prince die graag zijn Blue angel nog even laat gelden! Van mij mag dit nummer eeuwig duren!

9.Positivity (7:18) Dit is mijn nummer 1 track van dit album, en staat ook hoog in mijn persoonlijke Top van Prince songs. Alleen al om de boodschap; Positivity, yes,Have you had your plus sign to day? Lekker traag nummer, met een arrogant klinkende Prince (heeft hij nou echt kaugom in zijn mond bij het einde?? Je hoort m bijna kauwen) Mooie rol voor de helaas overleden Bonnie Boyer in deze song. De meeslepende gitaar maakt het helemaal af. Wat een top track! Het einde (kabbelend water) is lekker ontspannend en past mooi bij de boodschap!

Damn, na een album als Sign “☮” the Times met een plaat als deze komen! Ik kan er alleen maar diep voor buigen! Wat een vakmanschap!

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Dit album werd gratis verspreid met de Engelse en Ierse Mail on Sunday. Dit was weer een mooie truck van Prince, die eerder het internet dood had verklaart, en dus een andere revolutionaire manier zocht om zijn muziek de wereld in te brengen. Toen was het nieuw, nu vaak gekopieerd (Prince deed t in 2010 nog een keer met 20ten in België en Frankrijk)Vervolgens kreeg iedereen die een ticket had voor zijn 21 O2 shows in Londen in 2007 ook een exemplaar mee. Zo zorgde de man ervoor dat er genoeg voor verzamelaars was, en belangrijker, dat er mensen bekend werden met zijn muziek die er normaal niet naar zouden omkijken. Genoeg free publicity kwam hier mee in beweging, en dus wat dat betreft een slimme zet van de man. Vervolgens kwam er ook nog een retail cd uit, waar een leuk hologram hoesje bij zat. Echter alle uitgaves hebben geen info, of boekje. Erg summier dus. Ik draai voor deze recensie mijn dubbel LP versie, die in 2007 is uitgegeven, maar niet officieel is.

Planet Earth (5:51)
De eerste track van dit album doet meteen een zeer grote belofte. Het is een Prince track zoals ik ze graag hoor. Gezongen met zijn normale stem, een tekst die ergens om gaat (de zorg om de planeet aarde dus) en een erg mooie melodie. De achtergrond koortjes zijn zo Prince als ’t maar zijn kan. En het nummer eindigt met een heerlijke climax waar Prince al gitaar spelend en schreeuwend om onze aandacht vraagt. Het nummer is rond 2006/2007 opgenomen en laat oudgedienden Michael B op drums en Sonny T op bas horen. De sound van dit nummer bevalt me echt heel erg.

Guitar (3:45)
Deze track was een half jaar voor de definitieve release al eens uitgegeven (via 3121.com?). Het nummer was een stuk makker dan de versie die uiteindelijk op dit album te horen is. Die versie deed de titel totaal geen eer aan, want er was amper gitaar te horen. De opzet, tekst en basis waren verder hetzelfde. Deze versie was de eerste single van het album, en kreeg in Nederland (en nog steeds) veel airplay. Een bescheiden hit dus. Het is echt een oorwurm, en dus terecht dat deze werd opgepikt door de radio stations. Ik heb wel eens gehoord dat men het rifje aan U2’s I will follow doet denken. Ik snap de vergelijking wel. Alleen U2 had niet zo’n weergaloze solo aan het einde van de song. Overigens blijf ik het raar vinden dat de solo weg wordt gedraaid. Een song met deze titel, met zo’n sublieme gitarist verdient toch een einde ala Let’s go crazy? Ook live buitte hij dit nummer naar mijn idee echt te weinig uit. Overigens zijn hier weer Michael B en Sonny T op te horen. Ondanks de kritische noot, toch een lekker nummer

Somewhere Here on Earth (3:45)
Een ballad die Prince past, de sound doet een beetje denken aan de Diamonds and Pearls periode. Het nummer schijnt werkelijk rond 2006 / 2007 opgenomen te zijn, maar de tekst “in this digital age, you can just page me” doet vermoeden dat de tekst al van een jaar of 10 eerder dateert. Toch een prachtig nummer, waarbij een mooie clip zat die in Praag is opgenomen. Het piano spel van Renato Neto is overigens opvallend mooi op dit nummer.

The One U Wanna C (4:29)
Een mini Revolution reünie, want Wendy & Lisa zijn te horen op dit nummer. Het nummer kwam alleen in Nederland uit als promo cd single, maar deed niks. Het is wel een nummer wat ik als single zou verwachten, want lekker makkelijk, en goed in het gehoor liggend. Weer een zeer aardige track.
Future Baby Mama (4:47)
Een nummer wat een Best Male R&B Vocal Performance grammy won. Een gegeven wat bij mij ook juist de reden is dat ik dit nummer niet echt graag hoor. Teveel R&B naar mijn smaak. Maar er zit wel een Prince sound uit de 80’s in (Linn drum) wat het toch wel verteerbaar maakt. Het is wel mier en mier zoet.

Mr. Goodnight (4:26)
Dit nummer borduurt voort op de R&B sound die is ingezet met de voorganger. Prince is te horen als Will.I.Am impersonator (uhuh, come on, come on). Daar stoor ik me meestal aan bij anderen, en ook bij Prince vind ik het niet echt mooi. Na het refrein start Prince met een rap, en die klinkt toch wel lekker moet ik bekennen. De man heeft gewoon een prachtige stem, of hij nu zingt, praat of rapt. Dat maakt dit nummer toch erg genietbaar voor me. Hij verwijst naar 3121 halverwege het nummer, misschien een overblijver van dat album?

All the Midnights in the World (2:21)
Een iets te lief en zoet liedje naar mijn smaak. Prince zijn vocalen vliegen ook van hoog naar laag in bijna elke zin, en dat irriteert me een beetje. Mij doet het weinig. Gelukkig is het na een kleine 2 minuten alweer over. Wel leuk dat weer Wendy te horen is op dit nummer.

Chelsea Rodgers (5:41)
De single waarvan ik had verwacht dat het een hit kon worden. Typische disco sound en ritmes. Ook de reden dat ik dit nummer niet echt goed vindt. Een andere reden is dat Shelby naar mijn smaak een veel te grote rol heeft in dit nummer. Haar stem is veel te veel naar voren gedrukt, en Prince is op de achtergrond te horen. Zonde, en een gemiste kans. Shelby is de sfeermaker op het podium, en haar chemie met Prince was leuk om te zien, maar wat mij betreft had ze een veel kleinere rol mogen krijgen in de band. Prince besloot anders. Chelsea Rodgers is de dochter van Nile Rodgers. Ze verscheen in die periode vaak aan de zijde van Prince, en kreeg dus ook een lied toegeschreven. Catchy, maar niet mijn ding. Het schijnt dat Sheila E te horen is op deze track.

Lion of Judah (4:10)
Een song met een Christelijke inslag, the lion of Judah refereert naar Jezus. Iets waar ik niet veel mee heb, maar de inhoud van de tekst zal voor mij het nummer niet verpesten. De sound van het intro doet me denken aan the Revolution. Ook al is er geen ex band lid wat mee werkt aan dit nummer. Prince zijn vocalen zijn niet laag, maar ook niet met zijn kopstem, en dat maakt het dat het lijkt dat hij soms op het randje van vals zingen zit. Dit is natuurlijk niet het geval, en is alleen maar knap te vinden dat hij zoveel kon met zijn stem. Het nummer eindigt met een mooie solo. Iets waar ik altijd van geniet bij Prince.

Resolution (3:40)
Op dit nummer zijn Wendy & Lisa weer van de partij, deze keer ook vocaal. Dat geeft een vertrouwd geluid. Wat had ik graag meer gehoord van dit soort samenwerkingen. Die 2 horen gewoon bij zijn band (vind ik) Het nummer zelf vind ik niet echt hoogstaand. De tekst gaat net als de opener over de wereld, en zijn problemen. Een aardig nummer, maar beetje een gezapig einde aan dit album. Het meest interessante is voor mij de aanwezigheid van de twee eerdergenoemde dames.

Dit album is vaak wat onterecht betiteld als slecht. Maar er staan simpelweg teveel leuke songs op dit album om het zo weg te zetten. Het 2e deel van het album kakt heel even in, en er zouden 3 nummers vervangen mogen worden wat mij bertreft, maar nog steeds is het een zeer vermakelijk album. Als het album het niveau van de 1e 3 nummers zou vasthouden, zou dit een top album geweest zijn. De plaat duurt ook niet te lang, en dus helemaal prima. Ik had 3 sterren staan, en verhoog nu naar 3,5.

Een zeer verlegen Prince die in American bandstand zijn opwachting maakt. De presentator probeert hem tevergeefs wat zinnen los te peuteren, maar Prince schijt bijna in zijn broek van ongemak, zo lijkt het. Hij krijg er een paar worden uit, zoals op de vraag hoeveel instrumenten bespeel je? Het antwoord na lang twijfelen: 1000... Als Prince zijn ding mag doen (playbak dat wel) zien we ineens een andere man. Hij voelt zich thuis met zijn muziek! Ik zie een Mick Jagger achtige beweging hier en daar, maar vooral een entertainer, die nog wel zijn juiste plek moet vinden. Raar ventje die Prince. Natuurlijk hilarisch om te zien, maar ook wel zielig. Het is uiteindelijk wel goed gekomen met zijn zelfvertrouwen, gelukkig maar. Hij speelde I wanna be your lover en Why you wanna treat me so bad. Prince in zijn gouden broek... zoek het maar eens op, mooi beeldmateriaal! (Prince videos vinden kost even wat meer tijd helaas, niet veel beschikbaar op youtube)

1.I Wanna Be Your Lover (5:47)
Het nummer zelf is een funky tune. De single deed niet zoveel buiten de zwarte lijsten in de USA. Dat snap ik ook wel als ik de single edit hoor. De lange versie die op dit album te horen is heeft een lekker muzikaal verleng stuk, en een heerlijk basloopje. Misschien hadden ze dat erin moeten houden. Lekkere opener!

2.Why You Wanna Treat Me So Bad? (3:49)
Een lekkere gitaar track. Prince voelt zich niet juist behandeld en gaat verhaal halen. Heerlijke mee zinger!

3.Sexy Dancer (4:18)
Een disco tune, waar Nile Rodgers zo gitaar op had kunnen spelen. Uiteraard is het niet zo, maar Prince lijkt wel wat geïnspireerd te zijn door zijn sound. Het is een hijgende Prince die het lichaam van een danseres bewondert. Deze versie doet me niet zoveel. De lange versie echter wel. Daar zit een heerlijke rauwe gitaar solo in. Helaas niet te vinden op de versie hier.

4.When We're Dancing Close and Slow (5:18)
Een erg mooie slow track die me altijd geraakt heeft. Groot was dan ook de vreugde toen hij 'm speelde tijdens een van de NSJ concerten in Ahoy 2011. Wat ontzettend mooi. Zowel op plaat als live!

5.With You (3:59)
Een ballad. De tekst vind ik erg mooi. De muziek trekt me wat minder. Later ook nog verschenen als cover op Jill Jones - Jill Jones (1987). Dan heeft het origineel toch mijn voorkeur. Al kan Jill erg mooi zingen, en zit er een goede stem op, Prince legt er wat meer gevoel in. Het laatste stuk vind ik overigens erg mooi gezongen. Die verhoging, het einde.. ja het nummer is daarom toch interessant genoeg. Het gitaartje (en het intro) doen me wat aan country muziek denken, en ook een beetje aan een Lionel Richie ballad (wat dan weer een link heeft, want die komt uit die hoek toch?)

6.Bambi (4:22)
Weer een lekkere rock track! Deze keer een tekst over een lesbienne. Prince probeert haar te overtuigen dat ze de vrouwenliefde moet laten voor wat het is, want het is beter met een man.
All your lovers, they look just like you
But they can only do the things that you do
Oh come on baby and take me by the hand
I'm gonna show you what it's like to be loved by a man.
Het verhaal gaat dat hij tijdens de Nude tour in 1990, toen Loïs Lane het voorprogramma deed, hij één van de zussen (die lesbisch is) recht in het gezicht heeft aangekeken terwijl hij dit nummer deed. Het heeft overigens geen effect gehad. Als het al echt is gebeurd, is het misschien iets respectloos geweest. Overigens is dit nummer ook nog eens gecovered door Duff McKagan als b kantje voor een van zijn singles. Een leuke poging, maar zeker geen geniale cover.
Overigens is dit overal als B-kant van Still waiting uitgekomen op single, behalve in België, daar was het andersom. En dat vind ik een logische keuze. Leuke single om te vinden in goede staat. Is te vinden voor een iets duurdere prijs, maar best nog te betalen.

7.Still Waiting (4:24)
Wederom een country achtige opening. Prince is eenzaam, en doet zijn beklag. Tja, dat krijg je als je je pijlen richt op een lesbische dame Een bescheiden hitje geweest in de USA, en dat snap ik wel. Er zijn sterkere tracks om op single te zetten. Dit vind ik niet slecht, maar zeker een van de mindere van dit album

8.I Feel for You (3:24)
Ik kende dit nummer van Chaka Kahn, en kwam er pas achter dat het een Prince song was nadat ik de lp voor het eerst draaide. Ze heeft er een dikke hit mee gehad, maar dat was ook in het jaar van Prince zijn enorme populariteit. Da's puur toeval natuurlijk, maar wel een leuk toeval. De versie van Chaka is wat bruisender, levendiger. En Stevie Wonder op mondharmonica. Ik ben niet zo van de disco sound, dus beide nummers zouden me normaal niet zoveel doen, maar het instrumentale deel vind ik echt verrekt funky! Nog steeds een feest als Prince live doet. Helaas heeft ie wat van de teksten veranderd, zodat het wat meer naar spiritualiteit neigt ipv sexualiteit. Maar we weten wel beter.

9.It's Gonna Be Lonely (5:30)
Een absolute mooie afsluiter. Prince lijkt dan toch zijn liefde gevonden te hebben, maar deze blijft deels onbeantwoord, want ze wil steeds weg... Dus is ie alsnog eenzaam. De plaat begint met een smeekbede om iemands "lover" te zijn, en eindigt in mineur, want het is blijkbaar niet gelukt. Dit nummer heeft een mooie sfeervolle synth meelopen tijdens het hele nummer. Ik vind het prachtig.

Ten opzichte van For You heeft Prince wat meer smoel gekregen. Het klinkt wat minder geforceerd, en wat vrijer. De gitaar krijgt meer ruimte, en de compositities worden sterker, dus duidelijk vooruitgang! Toch beleef ik aan dit album net zoveel plezier als zijn voorganger. De Prince trein was aan 't rollen, en kon voorlopig niet meer worden stop gezet!

Waar ik in 1984 al enorm liefhebber werd van 's mans muziek en al 3 platen in bezit had, was dit album toch echt de plaat die me de grote fan maakte die ik nu nog ben. Nummer 1 in mijn top 10 (zie hem er ook niet meer vanaf gaan) Prince op zijn hoogtepunt. 1987 was een super jaar. Ook qua andere releases, maar Prince was geen Prins.. hij was de wereldleider.. Wat een muzikant, wat een mannetje, wat een baas! Dit is het werk van de man wat over 100 jaar nog gewaardeerd gaat worden.

Prince had the Revolution ontslagen (wat ik erg betreurde) en huurde nieuwe muzikanten in (op dr Fink na, die mocht blijven) maar Sheila E is toch wel de beste toevoeging aan deze band. Zowel live als op plaat drukt ze een mooie stempel op de muziek. Tof wijf! Toch is the Revolution nog te horen op de plaat. Veel van de tracks waren van origine bedoeld voor het Dream Factory album, wat in 1986 had moeten uitkomen. Dit was (grotendeels) een project van Prince met Wendy & Lisa, maar dus ook nog met the Revolution. Dat had echt een fantastisch album geworden (er zijn zat bootlegs van te krijgen in zeer goede kwaliteit) maar ze passen erg goed op dit album. In feite is dit een verzameling van 3 niet uitgebrachte albums (allemaal uit 1986) te weten Camille, Crystal Ball en Dream factory. Dit geeft meteen aan hoe enorm productief de man in deze periode was (en dan laat ik de Madhouse opnamen nog even met rust)

1.Sign "☮" the Times(4:56)
Origineel bedoeld voor het Dream Factory album uit 1986.
Het intro met de drumcomputer, de ontzettend lekker bas, en het typische gitaargeluid... in het refrein een Synth. Prince zet er een fantastisch nummer neer. De plaat is nog geen 1 minuut aan t spelen, en ik word al weggeblazen. Dat was toen ik 14 was, en nu nog steeds. Sterke tekst, die nog steeds mee kan in de huidige tijd. Een van Prince's beste songs wat mij betreft. De verise die hij in 87 live deed had wat meer gitaar, en vond ik waar mogelijk nog mooier! Het nummer werd in 1993 tijdens de Act II tour ook volledig gespeeld, en dat was echt fantastisch. Nu zit ie veelal in de sample set en worden we geteased met 1 minuut van dit nummer... jammer.

2.Play in the Sunshine (5:05)
Opgenomen voor de Crystal ball 3 lp set, die het daglicht niet te zien kreeg. Prince heeft zin om buiten te spelen. Ik vind het best, als ie zijn gitaar maar meeneemt. En dat doet ie met dit nummer. Een vrolijk nummer wat er lekker op los rockt.

3.Housequake (4:42)
Prince met versnelde stem, ofwel Camille. Het nummer had op het nooit uitgebrachte Camille album uit 1986 moeten komen staan. Daar het album het niet haalde, is het doorgeschoven naar dit project. Een heerlijke funky stamper, wat Prince nog steeds (deels) live gebruikt. Op de b kant van ü got the look" maxi single staat een remix die grotendeels instrumentaal is, en een stukje meer jazzy klinkt. Maar zeker net zo lekker.

4.The Ballad of Dorothy Parker (4:01)
Origineel bedoeld voor het Dream Factory album uit 1986, maar ook dat album zag het daglicht niet, en dus kwam het op deze plaat terecht. Heerlijk laid back nummer, en een van mijn favoriete tracks. (en van velen)

5.It (5:09)
Wederom een track van het Dream Factory album. Prince is weer op de geile tour, en wil "het" overal doen. Fantastisch in zijn simpelheid qua instrumentatie. Dit nummer moet altijd hard. Zacht is kansloos voor dit nummer. Prince schreeuwt zijn behoeftes luid eruit, en dat moet worden gehoord. Wat een lekker nummer!

6.Starfish and Coffee (2:50)
Wederom een track van het Dream Factory album, maar net in een iets andere vorm. (De wekker zit er daar niet in) Gewoon een vrolijk deuntje met een grappige tekst. Geen hoogvlieger.

7.Slow Love (4:22)
Als ik dan toch een track moet kiezen die ik niet zo goed vind, dan is het deze.. het is traag, als dikke stroop, komt niet op gang... De tekst maakt dat niet goed. Ook live vond ik dit wat saai. Niet mijn favoriete Prince track. Wederom origineel voor het Dream Factory album opgenomen.

8.Hot Thing (5:39)
Opgenomen voor de Crystal ball 3 lp set. Een strippers tent sfeer komt meteenop je af als je de 1e tonen hoort. En zo'n nummer is het ook. Prince ziet een lekker ding van net 17, en vind haar lekker. Het resulteert in een typisch sexy Prince nummer. Hier zijn ook nog 2 andere versies van verschenen op de b-kant van "I couild never take the place of your man" maxi single. De lange versie is absoluut interessant, maar haalt 't niet bij deze versie. Wel bevat de langere versie een lekkere gitaar aan het eind van de song, die je niet hoort in deze versie op het album.

9.Forever in My Life (3:30)
Weer een Crystal Ball nummer.
Prince lijkt ook toe aan het serieuze leven, blijkt uit de tekst van dit nummer. Een liefdesverklaring aan iemand, waarin hij eeuwige trouw belooft. Wie het was? Ik weet het niet, maar de tekst vind ik erg mooi. De versie in de film Sign "☮" the Times is werkelijk super. Je ziet daar een fantastische zanger aan 't werk, die werkelijk alles, maar dan ook alles uit zijn tenen haalt om dit nummer tot een weergaloos einde te brengen...

10.U Got the Look (3:47)
Sheena Easton mocht opdraven om dit nummer met Prince te zingen. Een leuke combi. Het nummer lijkt speciaal opgenomen voor dit album. De lange versie bevalt me iets beter dan deze album versie.

11.If I Was Your Girlfriend (5:01)
Een nummer van het Camille album. Ik wist niet wat ik hoorde als jochie van 14.. De helium stem was bijzonder, en toch ook onwennig.. maar wat was en is dit mooi zeg! Het nummer was ook een single, en dat vind ik een bijzondere keuze. het is namelijk geen makkelijk top 40 nummer. Toch deed ie 't wel aardig (volgens mij) de hoes voor de single vind ik overigens echt heel erg mooi. (zoals de hele stijl met deze plaat en bijbehorende singles)

12.Strange Relationship (4:01)
Origineel van Dream factory, maar wel in een andere versie. De versie op dit album lijkt dus deels weer herzien te zijn speciaal voor deze plaat. Heerlijk nummer. Werd in 2002 nog tijdens de ONA tour gespeeld, en kreeg een fantastsiche funky vibe door toedoen van de bas van Rhonda Smith.

13.I Could Never Take the Place of Your Man (6:29)
Origineel van Dream factory, maar ook in een andere versie. Wederom een heerlijk nummer, waarbij het fenijn wat mij betreft in de staart zit. Het instrumentale einde met de gitaarsolo voorafgaand vind ik heerlijk. Het nummer zelf vind ik ook erg ok, maar ik hoor het liefst het deel waar de 7 inch single wordt afgekapt. Wederom een vreemde keuze voor een single overigens. Tegenwoordig speelt ie dit nummer weer live, maar dan in een werkelijk super mooie langzame versie. En eigenlijk wordt het nummer daar nog beter van. Dat tekent een goede compositie!

14.The Cross (4:48)
Origineel van Dream factory, Prince wil even prediken, en als ie dat op deze manier doet, vind ik het goed. De opbouw van dit nummer is zo enorm mooi. Weer die volumeknop op 10. Knallen met dit nummer.

15.It's Gonna Be a Beautiful Night (9:01)
Opgenomen tijdens de Parade tour in Frankrijk. Het was het laatste wat op tape kwam met the Revolution. Als je de originele opname hoort, is duidelijk te horen dat het nummer voor een groot deel hetzelfde op deze plaat is terecht gekomen, alleen is de super gave rap (met leuke tekst) door Sheila E er (duidelijk) bij gemixt, en wat koortjes van Prince zijn erbij gemixt. Ook zijn er een aantal dingen uitgehaald, maar dat snap ik wel, niet echt relevant. Lekker nummer, en laat goed horen hoe goed the Revolution als live band was. Ik mis ze....

16.Adore (6:30)
Het mooiste liefdeslied ooit geschreven wat mij bertreft. Die tekst is werkelijk waar te mooi.. dat verzin je toch niet? Bij het Crystal Ball project kreeg het nog de subtiel (Until the End of Time) mee, die is vervallen voor deze plaat. Maar dat boeit niet. De titel Adore geeft al genoeg weer..

En Adore, dat is wat ik doe met dit album. Ondanks de wat zwakkere broeder "slow love" vind ik dit een 5 sterren (plus) plaat. Zo maken "ze" ze niet zoveel, en Prince helaas ook niet meer. Alles klopt aan dit album.. een dubbelaar nog wel, voor die tijd helemaal knap. Want probeer je publiek maar eens te boeien met 2 lp's. Prince deed het, en bijna 30 jaar later nog steeds.

In 1987 was mijn Prince fan zijn op een hoogtepunt. Wat was ik verslaafd aan de man zijn muziek. Toen ik hoorde dat er een zwart album uit zou komen heb ik de platenzaak plat gelopen met de vraag of ze al wisten wanneer ie zou komen. Omdat Prince dit album al had laten printen, en de release datum dus nog maar een kwestie van tijd was, probeerde ik er bovenop te zitten. Echter werden zij ook van 't kastje naar de muur gestuurd. Uitstel, en uiteindelijk afstel. Een paar dagen voor de release werd het album ingetrokken, en moest worden vernietigd. Dat was balen zeg! Ook de reden dat dit album een enorme status heeft opgebouwd, en bekendheid. Want een jaar daarvoor heeft Prince nog wel 3 projecten opgeschort (Dream Factory, Crystal Ball en Camille) echter werden deze nog niet op vinyl gezet, en was er dus minder aandacht voor het cancellen.
Dit album is gelukkig toch met een aantal exemplaren ontsnapt aan vernietiging, en zo kwam het dat Countdown cafe het hele album in super mooie kwaliteit integraal kon uitzenden. Ik had al een slechte bootleg, dus dit was fantastisch. Ik heb die tape zo enorm grijs gedraaid, dat ik nu nog de jingles hoor "exclusive" "Countdown cafe" "The black album" op mijn originele exemplaren... in mijn hoofd dus.
De hype ging zover dat er zelfd cd's te koop waren van bands die het album coverden en het in dezelfde vorm verkochten, met een sticker: I Own the black album. Verschrikkelijk slecht natuurlijk, maar waarschijnlijk zullen veel mensen er in getrapt zijn want er stond immers niks op de hoes, en die sticker trok aandacht genoeg.
Het was dus een niet gereleasde plaat die overal in zeer goede kwaliteit verkrijgbaar was. Prince had de verkoop gecancelled omdat hij tijdens het opnemen in een Fuck You stemming zou zijn geweest, en er later spijt van kreeg. hij wilde voorkomen dat als hij zou komen te overlijden, dit zijn laatste werk zou zijn (is het verhaal) De teksten zijn redelijk seksueel gentint, en ook geweld is er te vinden op dit album (bijvoorbeeld Bob George) Mijn ervaring leer dat als Prince pissig is, hij de beste nummers schrijft en opneemt, en zo ook in dit geval. Uiteindelijk wilde hij van zijn Wanrer contract af, en besloot in 1994 om alsnog de plaat vrij te geven voor een release. Natuurlijk fantastisch, maar dat was wel 7 jaar te laat. Er zijn wel mooie versies op vinyl verschenen: een grijze vinyl (zeldzaam) en een perzik kleurige (iets minder zeldzaam) en een gewone. Ook op cd kwam ie uit. Nu is ie out of print, maar je kan de cd nog wel tegen redelijke prijzen aanschaffen. Het originele exemplaar wat vernietigd had moeten worden is een stukje duurder.Maar ze zijn er dus nog wel. (zo'n 100 is de schatting)

1.Le Grind (6:44)
Het nummer knalt heerlijk uit de boxen. Prince klinkt vrolijk op dit nummer, hoezo een Fuck you stemming? Heerlijk nummer!

2.Cindy C. (6:15)
De blazers bij het intro lijken een valse noot te blazen, maar al snel horen we een herkenbaar Prince geluid. Geen rommel nummer, maar een heerlijk funky track. Wederom klinkt het erg vrolijk!
Er gaan geruchten dat dit nummer over Cindy Crawford zou gaan. Zou me niet verbazen, de man was niet vies van vrouwelijk schoon, en zij domineerde toch wel de modellen wereld in die dagen.

3.Dead on It (4:37)
Prince die rapt. Ik blijf het vermakelijk vinden. Maar het is geen poging om hip te zijn, maar een kritische noot naar de rap scene. Toen al werd er gelinkt naar veel geld, vrouwen en pimps... Eigenlijk is er niks veranderd. Voor mij gewoon een goede plaat, met typische Prince humor

4.When 2 R in Love (3:59)
De ballad die ook op Lovesexy staat in exact dezelfde uitvoering. Een typische Prince ballad, maar niet mijn favoriete nummer. Hij heeft betere gemaakt vind ik.

5.Bob George (5:36)
Prince kruipt in het personage Bob George, een pooier. De tekst van dit nummer is gewoon hilarisch... What does he do for a living? Manag rockstars? Who? Prince? Ain't that a bitch, that skinny motherfucker with the high voice? Een beetje zelfspot is Prince niet onbekend. Het nummer is meer grappig dan dat het echt een goed nummer is, maar heeft toch een soort cult status in de Prince scene verworven. Gitaar vind ik erg prettig in dit nummer met een verhaal. Erg mooi uitgevoerd tijdens de Lovesexy shows (toen dit album dus van de markt was gehaald, en nog niet uit was)

6.Superfunkycalifragisexy (5:55)
De venijnige Prince is te horen op dit nummer. Ook dit speelde hij tijdens de Lovesexy tour. Lekkere funk, een Prince die geen bald voor de mond neemt. Dit nummer heeft een heerlijke beat, en hoor ik graag erg hard!

7.2 Nigs United 4 West Compton (7:11)
Een instrumentaal nummer wat net zo goed op een Madhouse plaat had kunnen staan (alleen heeft dit nummer geen blazers). Als klein kereltje vond ik dit niet zo bijzonder, maar ondertussen kan ik het zeer waarderen. Lekker funky track waar de hele band lekker los kan!

8.Rockhard in a Funky Place (4:31)
Een nummer wat lekker laid back klinkt, en een heerlijke gitaar solo bevat! De tekst laat weinig te raden over. Dit nummer zal ie in ieder geval nooit meer live zingen in deze hoedanigheid
Het einde laat nog horen dat Prince zegt: What kind of fuck ending was that ? na de fade out, en dan is het feest echt afgelopen...

De plaat die niet mocht bestaan. De plaat die waarschijnlijk de meeste bootlegs ooit heeft verkocht. De plaat die iedereen al had toen ie dan toch officieel verscheen...Ik blijf het een mooi album vinden. En ja, het verhaal eromheen zal vast mee helpen met het nostalgische gevoel, maar het blijft ook muzikaal gezien toch een verdomd heerlijk werkje van de man!

Het ware vage tijden, Prince wilde geen Prince meer zijn, maar veranderde zijn naam (niemand wist in wat). Echter werd de man ook enorm productief, en dat was dus smullen voor liefhebbers als ik. Dit album was dus in feite het debuut album van Prince als symbol. Niet slecht voor een beginner. De tour die volgde voor dit album was voor mij heerlijk. Heel veel gitaar werk, en lekker veel nieuw werk vooral. De mensen die kwamen voor Purple Rain kwamen bedrogen uit. (ik hoor ze nog zeiken in Den Bosch, ik kende geen een nummer... Pfff)

1.P Control (5:59)
Prince was dood als artiest, en voor degene die hier nog aan twijfelden, herhaalde Mayte de mededeling nog een keer: Prince est morte. Dat is dan duidelijk. Wat er volgt is een typisch Prince nummer . De titel zegt al genoeg, en het nummer is meteen raak! Een rappende Prince, met in het refrein een lekker hoog opstandige Prince. Normaal ben ik niet zo van de rap songs, maar als Prince het doet kan ik het goed aanhoren. Dit nummer overstijgt dat goed zelfs, ik vind het een enorm lekker nummer. Ladies. you are, was and always will be Pussy control

2.NPG Operator (0:12)
De segues op de plaat zijn wel leuk, en maken er een soort van verhaal van, maar uiteindelijk worden ze vervelend. Nooit echt begrepen waarom dat in deze periode zo nodig moest.

3.Endorphinmachine (4:06)
Een nummer wat opgenomen werd voor Prince - Come (1994) maar het album niet haalde. Dat is jammer, want dat had de plaat zeker beter gemaakt. Gelukkig komt het hier dan toch nog goed. Het is een lekkere rocker (live nog rauwer) met een lekkere felle Prince (vocaal).
Dit nummer verveelt geen moment, en moet (bij voorkeur) op een zeer luid volume worden afgespeeld.

4.Shhh (7:17)
Dit nummer kende ik van Tevin Campbell - I'm Ready (1993). Echter was datniet veel soeps in deze uitvoering. Gelukkig bracht Prince het zelf nog uit op dit album, Een heerlijke sexy ballad, met weer een tekst die niks te raden over laat. Hij speelt het anno nu nog steeds regelmatoig live, en dat is altijd genieten. Die solo's worden mooier, langer en heftiger. Inmiddels een klassieker in het Prince repertoire. Overigens is het drumwerk van Michael Bland op dit nummer ook erg de moeite waard

5.We March (4:49)
Deze track heeft een typisch jarig 90 geluid. Dat is de reden dat ik dit nummer ook niet echt fantastisch vind. Zangeres, en dochter van Marvin Nona Gaye (ook te horen op het nummer Love sign) doet de backing vocals op dit nummer. De combinatie tussen deze 2 stemmen werkt wel mooi. Het nummer zelf vind ik teveel onder het niveau van Prince zijn kunnen duiken. Te makkelijk

6.NPG Operator (0:17)
...
7.The Most Beautiful Girl in the World (4:25)
Prince scoorde zijn 2e nummer 1 hit in Nederland met dit nummer. Toen dit werd uitgebracht was dat de 1e release buiten Warner om. Voor deze single werd erg veel promotie gedaan (grote posters e.d.) en dat had dus zijn effect. Van dit nummer zijn veel verschillende versies verschenen. Toen dit op single uitkwam zou het nummer niet op een album verschijnen werd gezegd. Later kwam Prince - The Beautiful Experience EP (1994) uit, en nog een jaar later dus ook te vinden op dit album. De versie op deze plaat vind ik wel de mooiste. Mooi die break halverwege, en het langere einde. De clip laat een Prince zien (met Slave op zijn wang) die lijkt alsof ie heel erg ziek is (vind ik) erg dun, en hij ziet er slecht uit. De song was in ieder geval voer voor vooral Sky Radio, en Prince had weer een groot publiek voor zich gewonnen.

8.Dolphin (4:59)
Na het succes van voorgaand nummer had Prince er slim aangedaan dit nummer op single uit te brengen. Er was een videoclip van die met zeer grote regelmaat op de Nederlandse tv werd uitgezonden. Ik was destijds werkzaam bij een cd winkel, en heb echt enorm veel vraag naar de single gehad. Echter was die er dus niet. Deze cd was ook nog niet uit (kwam pas 1 jaar later). Beetje krom dus, promotie clip, maar geen fysieke release. Een gemiste kans. Een collega van me was een groot (hard) rock liefhebber en vond Prince maar niks. Maar toen hij dit nummer hoorde kwam hij me speciaal vertellen dat hij de solo in dit nummer echt weergaloos vond. Dat was voor mij echt een mooi moment! En hij had gelijk. Dit nummer klopt aan alle kanten, en die solo IS weergaloos. Muzikaal en vocaal gezien bevalt dit nummer me enorm. Absoluut één van de Prince top 10 tracks voor mij. De teskst is naar mijn idee een sneer naar Warner. to your ways I will not dance

9.NPG Operator (0:19)
....
10.Now (4:30)
but that was then, this is...NOW Prince wil benadrukken dat er een nieuwe periode is aangebroken.
Ook dit nummer was al bekend via bootlegs, ruim voordat hij uiteindelijk op dit album verscheen. Prince rapt weer, maar op een heerlijk felle manier. De song is enorm funky, probeer maar eens stil te zitten. Een soortgelijk nummer (days of wild) was ook bestemd voor dit album, maar haalde het uiteindelijk niet. Deze is terug te vinden op : Prince - Crystal Ball (1998) (in een live versie)

11.NPG Operator (0:31)
...
12.319 (3:05)
Ook al bekend via de bootlegs. Maar wat was het fijn om het nummer nu in goede kwaliteit te kunnen horen. Prince met kopstem bezoek een hotelkamer, 319. En daar wacht een lekker snoepje op hem, die allerlei truukjes kan met haar benen (Baby, how did you get your legs to do that?). Hij is de fotograaf, die zich probeert in te houden. Volgens Prince is het nummer geschreven met Elizabeth Berkley als inspiratie. Zij speelde in de film Showgirls (waar dit nummer ook in zit) waar ook wat Prince muziek in zit.
Het einde van het nummer doet vermoeden dat het niet alleen bij foto's maken is gebleven. Muzikaal lekker funky en rockend. Lekker

13.NPG Operator (0:09)
...
14.Shy (5:03)
Een lekker laidback nummer, met Prince op mooie lagen vocalen. Een lekker relaxte gitaartje. Geen hoogvlieger, maar gewoon een prettig nummer om te luisteren. Ik heb me wel altijd gestoord aan een geluid wat er te horen is in het nummer, net alsof het een heel slechte MP3 opname betreft. Kan niet precies uitleggen, maar het is een lelijk geluid.

15.Billy Jack Bitch (5:31)
Een sneer naar een columnist (Cheryl Johnson, of wel C.J. Bill Jack Bitch zoals je ergens in het nummer hoort) uit Minneapolis, die zich nogal vaak neagtief uitliet over Prince. En als Prince pissig is, schrijft ie de lekkerste songs, getuige ook weer dit nummer. Lenny Kravitz verzorgt de achtergrond vocalen, al wordt hij niet genoemd in de credits. Het nummer swingt als een achterlijke, en nodigt me meteen uit om lekker hard mee te zingen. Prince in vorm, de blazers zijn zo enorm funky aan het einde van het nummer, dit is sterren restaurant niveau!

16.I Hate U (5:53)
Haat en liefde liggen zo dicht bij elkaar, en dat laat Prince in dit nummer goed horen. Hij is gekrenkt door een dame (vreemd gegaan), en ze moet boeten. Dat boeten, dat moet op een (uiteraard) sexuele manier. Prince zal haar eens leren...
Maar uiteindelijk kan hij er niet uitkomen, I hate you, Because I love you But I can't love u Because I hate u. Moeilijk dillema. Het levert wel een heerlijk nummer op met als climax een weergaloze solo op gitaar.

17.NPG Operator (0:44)
...

18.Gold (7:22)
De titel track is altijd één van mijn favoriete nummer geweest. Vocaal gezien vind ik het echt heel erg mooi. De melodie is ook pakkend, en muzikaal gezien erg radio vriendelijk. Toch deed de single helemaal niks. Voor mij onbegrijpelijk. De solo aan 't eind is waanzinnig, ik kan 'm niet vaak genoeg horen. Deze Prince hoor ik zo graag.

Prince was in deze periode lekker rebels, en dat mondt vaak uit in heerlijke nummers. Dit album is er een voorbeeld van. Erg veel goede tracks, maken dit gewoon een erg goede plaat. De timing van de release was erg ongelukkig. Er zat meer dan één jaar tussen de hit most beautiful girl en Dolphin video clip release. Dat is weer typisch Prince. Hier had hij veel meer van kunnen verkopen dan nu het geval is. Voor mij als liefhebber boeit dat verder niet, dit album behoort tot zijn beste werk. Nog steeds.

Nu ik dit album ook meerdere malen heb beluisterd, kan ik mijn conclusies en beroordeling gaan onderbouwen:

1.Wow (4:28)

De opener hoorde ik voor t eerst in mei van dit jaar, voordat Prince zijn show begon. Toen dit nummer begon dacht ik eigenlijk eerst dat ie al stond te zingen achter een gordijn, "hello, how are you... " zou een leuke opener geweest zijn. Maar het bleek dus gewoon dat ze dit album al aan 't spelen waren. Dit is een nummer zoals ik Prince graag hoor. Zijn lage stem, mooi gitaar spel! De titel doet zijn naam zeker eer aan! WOW!

2.Pretzelbodylogic (3:27)

Prince trekt het rock lijntje door. Eerder uitgekomen via de 3rd eye girl site, en toen vond ik het niks. Nu ik het beter kan beluisteren en als geheel op dit album hoor, vind ik 'm toch wel erg lekker.

3.Aintturninround (3:02)

Het basloopje is lekker in deze plaat, de gitaar ook.. zelfs de stem van Donna Grantis vind ik wel ok, maar ik vind het wel jammer dat dit geen volledig Prince nummer is. De solo is ook niet van hem, want dat verschil hoor je goed. Aardig nummer, maar ik zal m zeker vaak gaan skippen

4.Plectrumelectrum (4:51)

Live lekkerder dan op plaat. Al meerdere keren gespeeld, en rockt lekker. Volgens mij geschreven door een van de dames, en dus weer niet van Prince zijn hand. De studio versie duurt me iets te lang, waarschijnlijk omdat het instrumentaal is, en het een genot is de 4 samen op het podium dit nummer te zien spelen. De beleving is hier anders.

5.Whitecaps (3:43)

Was ook al iets eerder uit dan het album, en ook toen vond ik het niks, maar deze ga ik steeds meer waarderen. Doet me een beetje denken aan Nothing compares 2 u (tekstueel)

6.Fixurlifeup (3:13)

Ook dit nummer was al ruim een jaar bekend, maar in goede kwaliteit toch nog een stuk leuker. Hoe Prince hier het refrein zingt (schreeuwt) vind ik heerlijk. De agressieve Prince, geef mij er maar een cd vol van! Lekker nummer!

7.Boytrouble (3:53)

De eerste luisterbeurten vond ik dit echt erg.. maar niks zo veranderlijk als een Leo, ik vind het vooral muzikaal gezien een heerlijk nummer!

8.Stopthistrain (3:41)

Muzikaal gezien erg Prince-ish, maar teveel vrouwenstem op de voorgrond, en daardoor boeit het nummer me niet.

9.Anotherlove (4:16)

Samen met WOW en Funk n Roll het hoogtepunt van dit album. Ook al is het een cover, dit is weer exact de Prince die ik zo graag hoor!!

10.Tictactoe (3:38)

Dit is een absoluut skip nummer voor me. Raakt me niet, en zal ook niet veranderen vrees ik.

11.Marz (1:48)

Leuk, rock n roll, maar ook wel fijn dat t geen 2 minuten duurt.

12.Funknroll (4:10)

De eigenlijke versie van dit nummer. Ook al is de remix leuk op AOA, deze versie doet 't m voor me. Wederom de Prince die ik zo graag hoor.

Ik geef dit album 4 sterren van de 5.. en waarom? Omdat ik het niet vergelijk met ouder werk, maar het bekijk in de huidige muziek tijd. Prince laat hier horen dat ie 't nog steeds wel kan en heeft, het minpunt van deze plaat is dat de dames teveel ruimte krijgen. Dat vodn ik overigens ook het nadeel van de laatste hit 'run tour. Maar ondanks dat vind ik het nog wel een sterk album. 2 absolute skipmomenten, de rest is gewoon goed te genieten.
Volgende album graag weer zoals dit, maar dan Prince volledig op vocalen en gitaar!!

Prince bracht traditie getrouw elk jaar een album uit, dus ook 1991 was aan de beurt. Prince besloot er een nieuwe sound tegen aan te gooien. Dat was even wennen, maar zeker geen tegenvaller. Iets meer hip hop georienteerd, maar die keuze snap ik wel. De Hip hop vierde hoogtij dagen in die tijd, en Prince moest mee! Hij had 't ook anders kunnen doen, maar het feit dat een ander dan hijzelf zoveel ruimte kreeg op een album was al een wonder te noemen. Helaas de verkeerde keuze wat mij betreft. Het album was net uit, de tour volgde, en daar werd het volgende album al aangekondigd (op grote schermen tijdens het wachten op de show). Tevens speelde hij Damn u en Sexy MF ook al tijdens de D&P tournee. Qua productiviteit was het alleen maar meer en meer geworden. Het kon in die tijd niet op als Prince fan!. Het voorprogramma van deze tour werd verzorgd door de toen nog onbekende en niet plastice Carmen Electra. Ze had een album met Prince gemaakt (toen nog niet uit, Carmen Electra - Carmen Electra (1992) en ze rapte. Absoluut een lust voor het oog, maar niet voor de oortjes. Wel een indrukwekkend voorprogramma qua show e.d.
De cd werd in een 1e beperkte oplage uitgebracht met een indrukwekkende hologram hoes. De hoes die later volgde was tevens een mooie hoes. Iets wat Prince redelijk zeldzaam is. Dat beperkte hologram hoesje was overigens later niet zo beperkt meer, want ze hebben ze gewoon herprint later.

1.Thunder (5:45)
Het intro trekt je meteen mee het album in! Dat is een mooi en veebelovend begin! De lekkere zware beat maakt het dat ik de stereo even wat moet bijstellen, anders meten ze hier zometeen een aardbeving vrees ik. Ja, de eerste klap is zeker een daalder waard!

2.Daddy Pop (5:16)
Deze song heeft er erg lang over gedaan voordat ik 'm überhaupt kon waarderen. Het was het begin van de 90's. Muzikaal gezien niet mijn favoriete periode. Prince vond 't nodig om rapper Tony M veel ruimte te geven op zijn muziek (want dat was hip) en dat is toch de reden waarom ik dit soort nummers wat minder vind. De fantastische Rosie Gaines krijgt ook veel ruimte, maar dat is absoluut een toevoeging. Het nummer heeft een wat raar verloop, maar is toch ook wel funky. Toch is het nooit echt wat geworden tussen Daddy Pop en mij... Matig nummer.

3.Diamonds and Pearls (4:43)
Mierzoette ballad, maar toch erg mooi. Wederom is het samenspel met Rosie Gaines erg goed gelukt. Tijdens het concert van dezelfde tour speelde Prince nog een erg fijne gitaarsolo aan het einde van de song. Die had ik ook wel graag op dit nummer gehad, dat had het glazuur er wat vanaf kunnen halen. Ondanks dat is glazuur soms best even lekker, maar niet teveel, en zeker niet te lang. 3e single van de plaat. Ik had hier hoge verwachtingen van (omdat het zo zoet was) maar viel erg tegen qua notering in de hitlijsten hier. Mooi uitgevoerde cd single overigens (soort hologram print op cd zelf)

4.Cream (4:12)
De 2e single van het album. Een kreunende Prince die een nummer gaat brengen met de titel Cream.. Ik weet alweer genoeg. Het is een vrij laid back deuntje, met een zeer relaxed zingende Prince. Leuk nummer, maar geen hoogvlieger.

5.Strollin' (3:46)
Lekkere jazzy feel good song. Het is mooi weer! Ga naar buiten! Eet een ijsje en gniet. Dat is de boodschap, meer is het niet! Mooi gitaar spel van Levi Seacer jr!

6.Willing and Able (4:59)
Bij dit nummer viel ook het kwartje pas later. Destijds vond ik het maar een matige song, maar nu is het een van mijn favorieten. De live uitvoering op de VHS video van dit album heeft daar zeker een steentje aan bij gedragen. Mooie positieve song, met een fijne bijdrage van the Steeles, Gaines, en jawel zelfs Tony M is hier te pruimen. Het jammere van Tony M is, is dat ie op plaat zeer rustig klinkt, maar live alles overschreeuwde. Zo ook bij dit nummer. Die aversie is na die live ervaring nooit meer weggegaan.

7.Gett Off (4:31)
De 1e single van het album. Ik moest er aan wennen, want Prince rapte de hele song. Tevens was er als b-kant van de single New Power Generation een jaar eerder ook een nummer verschenen met de titel Get off (één T minder) en ik had t vermoeden dat dit hetzelfde nummer zou zijn. Gelukkig is het echt een compleet andere song. Ouderwets Prince, enorm funky, geile tekst en heerlijk gitaarwerk. De single versie was de minst spannende, de versie op de LP is al een stuk leuker, maar er is ook nog een extended versie die lekker af is! Dit is eigenlijk wel de beste van die 3. Toen Prince 33 werd heeft ie nog eens 1500 Near damn 10 minutes remixen uitgegeven tijdens een feest. Deze heb ik wel in bezit, maar nog niet gedraaid. Kan ik dus nog niet over oordelen, maar zal ongetwijfeld ook fantastisch zijn. Nu, 24 jaar later nog steeds een grote Prince favoriet bij mij! Sterk nummer.

8.Walk Don't Walk (3:06)
Een wat minder nummer. Mij heeft 't nooit aangesproken, Prince verwerkt claxons in deze song. Even later kwam Dangerous van Jackson uit met een song die dat ook had. Toeval? (dit album kwam in oktober uit, en die van MJ in november)

9.Jughead (4:56)
Hier kan ik kort over zijn. Nooit mijn favoriete track geweest, en dat zal het ook nooit gaan worden. Absoluut skip moment. Enige interessante aan dit nummer is het einde, waar de problemen met de platen maatschappij al aangehaald worden. Niet heel veel later zou Prince zijn contract ontlopen (die hij met zijn volle verstand had getekend) door zijn naam te veranderen in het welbekende symbool)

10.Money Don't Matter 2 Night (4:48)
De manier waarop Prince dit nummer zingt vind ik erg mooi. Tekst die helaas nog steeds actueel is (en altijd wel zal blijven) Een nummer wat over het algemeen toch populair blijkt bij velen. Ook niet Prince liefhebbers noemen deze track vaak als mooi nummer. Het is muzikaal gezien ook een vrij vriendelijke track, dus ik begrijp dat wel. Het was de 4e single van het album die wederom een mooie hologram achtige cd single had. De b kant was Call the Law. Meer een track van de NPG, maar de gitaar solos in dat nummer zijn van Princelijke wereldklasse. Had liever dat nummer op deze plaat gezien in plat van Jughead

11.Push (5:56)
Weer een nummer als Daddy Pop. Funky, maar teveel ruimte voor Tony M en teveel die 90's sound. Wel een erg leuke rap van Prince in deze song. van het 3 luik mindere songs in deze stijl (Daddy Pop, Jughead en deze) vind ik dit dan nog wel de beste. Maar wederom geen nummer waar Prince over 100 jaar nog om herdacht wordt.

12.Insatiable (6:37)
Daar is de Prince die we kennen! Het doet denken aan Do me, baby. Een dergelijke ballad is wat de man het beste kan. Dat de man onverzadigbaar is, was geen nieuws. Hij probeert zijn prooi te verleiden om een sensuele video te maken. In feite was hij zijn tijd al ver vooruit, want de jeugd doet tegenwoord niet anders: I'll show my... if you show your... Erg lekker nummer!

13.Live 4 Love (6:58)
De eerste luisterbeurt verrast bij de aftelling, want Prince zet in voor ie bij 1 is, maar lekker is het wel! Een rockende Prince, ik hoor het graag! De solo in dit nummer is dan ook weer om van te smullen. Helaas komt Tony M ook in dit nummer weer om de hoek kijken om wat zinnen te spreken, maar de solo die te horen is ondertussen maakt een hoop goed. Waardige afsluiter van de plaat.

Een sterk begin en een gelijke afsluiter geeft een mooi gevoel aan deze plaat. De 4 mindere tracks houdt nog steeds in dat er 9 erg fijne tracks te vinden zijn! Zeer degelijk album. Prince is definitief een andere weg ingeslagen qua sound. De Lynn drum waar ik zo gek op ben is totaal onvindbaar op deze plaat, en dat zou ook een paar jaar duren voor die weer terug was. Dat siert de man alleen maar. Blijven hangen in het verleden is ook niet verstandig. De keuze van Tony M in de band duurde maarliefs 2 albums (2 teveel) en anderhalve tour, maar ook dat heeft zich weer opgelost. De band die hij tijdens deze periode had was wel erg goed, en die periode hebben een hoop mooie herinneringen aan het Prince fan zijn nagelaten.

Het 14e studio album van Prince volge vrij rap (12 maanden) na Diamonds and Pearls. Weer een dubbelaar (op LP) Helaas heeft Rosie Gaines the NPG verlaten, Mayte was hiervoor terug gekomen, maar alleen qua looks en dansen misschien een vooruitgang. Qua zang talent totaal niet. Prince was verliefd, en als een Yoko en John gingen de 2 samen op pad. Het album bevat 1 nummer wat al bekend was (bij de bootleg verzamelaars) the Flow. De rest van de nummers zijn allemaal nieuw. Origineel had de plaat meer segues (in de bespeking laat ik deze buiten beschouwing) waarin Kirstie Alley een rol als journaliste speelt. Deze zouden een rode draad vormen voor een verhaal lijn. Gelukkig zijn deze later verplaatst door muziek. Er bleven er 2 over, die vrij kort zijn, maar eigenlijk niks toevoegen. Op de video 3 chains O' gold is de verhaallijn die bedoeld was om in dit album te stoppen nog wel te zien. Bijna elk nummer is voorzien van een videoclip. (mooie video, aanrader)
De hoes van de cd was destijds uniek. De jewelcase had het Prince symbool in de voorkant in het goud gedrukt staan. Dit was vrij uniek voor die tijd, en nog steeds vind ik dat een erg mooie hoes. Later verscheen er ook een cd met het symbool er op (gespoten leek het wel) die er af kon slijten.
Prince was definitief met D&P een andere weg qua sound ingeslagen. Het was nog steeds funky, maar de typische Prince sound was wel verdwenen. Dit betekende niet dat hij kwaliteit inleverde. In deze periode was de man nog steeds succesvol, maar de hits werden wat minder. Van dit album kwamen 4 singles, waarvan Sexy MF het meeste deed. De rest (wat echt geen slechte nummers zijn) deden wat minder. Het was een andere tijd, een nieuwe generatie... De tour voor dit album zou in 1993 met de Act II tour Europa aandoen. Gelukkig was Tony M toen al verdwenen (tijdens de ActI tour in USA was hij er nog wel bij)

1.My Name Is Prince (6:25)
Een hip-hop achtige beat laat Prince samples van I wanna be your lover, Partyup en Controversy horen. Leuk, Prince sampled zichzelf. Een vrij agressief nummer! Prince schreeuwt het nummer tot aan het eind uit. Ik geniet ervan als de man zo fel is! Wel ironisch dat hij vlak na de release van dit album zijn naam aanpaste naar het symbool om zo z'n contract met Warner te ontlopen. My name was Prince dus. Ook een grote rol voor Tony M op dit nummer. Ik vond dat het minste stuk op de plaat. Wel hoor ik ook lekker veel gitaar. De langere versie laat dat nog net iets meer horen. Ik hoor dit nummer nog steeds erg graag! Gaat me echt niet vervelen!

2.Sexy MF (5:25)
Een echte funk plaat! Dat is smullen! Een eentonige funk gitaar leidt ons door het hele nummer heen. Maar is het zo enorm lekker! Prince rapt, maar op een heerlijke relaxte manier. De tekst is seksueel getint, gecombineerd met humor I got wet dreams, coming outa my ears? ,ok.... De titel werd al weergegeven als M.F. want Motherfucker voluit schrijven kon in die tijd nog echt niet. Het zingen was al rebels. Prince deed het. De Amerikaanse persing van dit album is (natuurlijk) gecensureerd, en tijdens het woord fucker hoor je een Prince gilletje... Niet echt een verbetering. Het nummer werd tijdens de tour van 1991 (Diamonds & Pearls) al geïntroduceerd, dus heel verassend was het al niet meer één jaar later, maar wel net zo lekker! Levi's solo halverwege is ook niet te versmaden. Ik hoor het nummer nog regelmatig op de radio voorbij komen, en reken dit nummer dan ook tot de klassiekers van Prince (bij het grote publiek) Zelfs de rap van Tony M kan ik waarderen.

3.Love 2 the 9's (5:46)
Een jazzy / Funky nummer wat lieflijk begint, maar uitloopt in een samenspel tussen Prince, Mayte en Tony M. Als geheel toch wel een lekker nummer. Wederom zijn de raps in het nummer echt acceptabel.

4.The Morning Papers (3:57)
Een zeer aanstekelijk nummer op een fantastische manier gezongen door Prince. Even geen Tony M of Mayte, maar gewoon Prince, de band en de heerlijke gitaar die Prince in dit nummer gelukkig erg veel gebruikt! Vanaf moment 1 een gewaardeerd nummer, die ik nog steeds lekker hard mee aan het zingen ben!

5.The Max (4:31)
Het intro bevat een gil van Mayte (denk ik) die ik later ook in de Macarena van Los del Rio terug hoorde. De drum doet me denken aan het nummer wat Prince met Loïs Lane - Precious (1992) opnam, Qualified. Volgens mij is dat dezelfde drum sound. Het funky piano geluid vind ik de kracht van het nummer. Deze plaat moet hard worden gedraaid. Tony M bemoeit zich steeds met het refrein, de song is te lekker om me daar aan te storen.

6.Blue Light (4:38)
Prince heeft na de release van Prince - Emancipation (1996) geroepen dat als er een muziek stijl niet op stond, hij het niet kon spelen. Reggae kan dus worden weggevinkt, want dit is een poging tot. Veel Prince liefhebbers vinden dit een draak. Ik ben een liefhebber. De tekst is typische Prince humor, en ik vind zijn stem erg mooi. Het is geen ingewikkeld nummer, maar gewoon heel erg ok.

7.I Wanna Melt with U (3:51)
Dit nummer werd in 1e instantie opgenomen om te fungeren als B-kant, maar Prince vond het zo goed, dat ie op het laatste moment besloot het toch op het album te laten komen. Gelukkig maar, want het swingt de pan uit, en het is een geslaagd experiment. Welke "dance" stijl dit is wil ik me niet aan wagen, want daar ben ik niet thuis, maar als Prince zijn stempel erop zet kan ik er zeker naar luisteren. Zal zeker een succes zijn geweest in menig striptent. Grappige verwijzing overigens naar de b-kant van Sign O the times, La la la, hee he he.. just like a dog horen we Prince zingen, en daarna horen we dezelfde "honden"geluiden als in dat nummer.

8.Sweet Baby (4:01)
Een zeer lief, en mooi breekbaar lied. Prince zingt met kopstem. Uitverkoren tot de release van een single, maar op na de test persing gecancelled. Snap ik wel, denk dat de track te mellow is om iets groots te doen in een hitparade.

9.The Continental (5:31)
Dit nummer was al in een snippet te zien en te horen geweest op een groot video scherm voor de D&P show begon. Dat zag er veelbelovend uit! Toen ik dit nummer eindelijk in zijn geheel kon beluisteren was ik niet teleurgesteld. Het is een rock achtig nummer, maar dan wel erg strak getrokken. Prince zingt grotendeels met kopstem, en het nummer werkt aanstekelijk. De climax is rustiger dan de song zelf, en daar horen we Carmen Electra! Ze had al een cd met Prince opgenomen, maar deze bijdrage is toch echt vele malen beter dan die hele cd. Een sexy klinkende Carmen verteld Prince hoe ze gedaan wil worden... Wie wil dat nou niet horen?

10.Damn U (4:04)
Dit nummer werd samen met sexy MF gespeeld tijdens de D&P tour. Waar sexy MF werkelijk binnen knalde, was dit nummer anders om voor het eerst te horen. Logisch ook, want het is geen stamper, maar een mooie crooner achtige ballad. Ben dit nummer dan ook pas gaan waarderen toen ik de versie van deze lp hoorde. Als je ooit iemand moet uitleggen waarom Prince een goede zanger is, dan is dit nummer echt het voorbeeld wat je kan laten horen. De man pakt lage en hoge noten, en het is live net zo. Zijn vocalen zijn werkelijk fantastisch op deze song! De tekst is ook weer erg mooi. Adore op SOTT vind ik een beetje vergelijkbaar. Hoe verzin je zulke romantische zinnen?
Damn u, you're so fine
Seems to happen to me each and every time we make love
I can't hold back, it's like havin' a hundred million little heart attacks
Damn u, baby you're so fine
Daar kan je mee thuis komen hoor..
Voor de b kant van Sweet baby werd een versie met saxofoon opgenomen (in plaats van gezongen tekst) maar door het cancellen van die single, ging die dus ook verloren. Dit nummer werd in de USA ook op single uitgebracht.

11.Arrogance (1:33)
Een kort, maar zeer krachtig nummer.
{That one's dedicated to all the lovers.This one's dedicates to the whores de toon is gezet! Prince zingt op een overspannen manier, maar gaat niet buiten de lijntjes. De bas in dit nummer is om te genieten.

12.The Flow (2:27)
Tony M krijgt zijn minuutjes. Het nummer in deze versie vind ik vele malen beter dan de versie die ik al kende van de bootlegs. Het is pittiger, en korter, dus acceptabeler. Prince opent de song met een lekkere rap, de man kan het echt wel. Tony schreeuwt wat, em dit doet me denken aan de live shows. Nu klinkt het nog, maar live kon hij het echt niet zoals op de plaat. Wel een lekker funky nummer.
Origineel was dit nummer bedoeld als afsluiter voor Prince & the New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991) maar werd uiteindelijk weer verwijderd.

13.7 (5:09)
Een nummer wat alleen door Prince is ingespeeld. Voor de drum gebruikt hij een sample van Tramp (Lowell Fulson, ook mooi uitgevoerd door Otis Redding overigens). De akoestische gitaar klinkt lekker fris, en de zang vind ik erg mooi! Het nummer bevatte naar mijn idee enorm veel hitpotentie, en toen de single uitkwam had ik ook vertrouwen in een groot succes. Helaas had ik geen gelijk. Het nummer is echt alom gewaardeerd, maar in NL kocht men liever andere muziek blijkbaar. De cd single bevat nog een akoestische versie van het nummer, maar deze track verliest wat aan kracht in die uitgeklede vorm

14.And God Created Woman (3:18)
Het verhaal over de schepping van Eva, gebracht in een zeer jazzy jasje. Een zeer genietbaar nummer, en tevens een ode aan de vrouw. Mooi

15.3 Chains O' Gold (6:03)
Er is maar één Bohemian Rhapsody, en dat gaat nooit iemand meer overklassen. Ik weet niet of het zijn gedachte was om een soortgelijke track te maken, maar het lijkt er wel op. Het s eigenlijk de climax van de originele verhaallijn die in de plaat verwoven zat. Doordat de segues verdwenen, en dus ook het verhaal, is dit nummer meer een los nummer, dan een deel van het verhaal. Niet Prince zijn beste werk, maar de aflsluitende solo is dan wel weer verdomd lekker.

16.The Sacrifice of Victor (5:42)
my name is Victor zegt Prince in de segue die vooraf gaat aan de laatste track. Aangezien hij zijn naam in een symbool veranderde pakten sommige fans als meteen op dat Victor dus de nieuwe naam zou moeten zijn. Dit nummer bevestigde dat nog door de afsluiting my name will be Victor. Ik heb dat altijd een niet logische gedachte gevonden... Van Prince naar Victor? Nee, niet mogelijk. Gelukkig bleek het ook niet waar. Het laatste nummer maakt helaas geen indruk. Een funky beat die wel lekker is, maar ook overheerst. Tevens is het nummer druk gevuld met blazers, Tony M die er van alles door heen roept, en Prince die voornamelijk met een kopstem zijn verhaal brengt. Ik vind het een wat rommelig nummer.

Wederom een sterk Prince album. Niet alles is het niveau wat ik van Prince verwacht, maar als je elk jaar een album uitbrengt kan je dat ook niet verwachten. Het is de Prince keuring doorgekomen, dus hij zal 't wel goed gevonden hebben. Na dit album namen we gelukkig afscheid van de Home Boyz, en dus ook van Tony M. Ik vond het echt geen toevoeging aan de NPG. Dit album staat ook symbool voor de afsluiting van een succesvolle commerciele periode. Hierna werd Prince echt opstandig, en was promotie een stuk minder. Voordeel was dat Prince ging doen waar hij zin in had, en dus lekker productief bleef. Maar hij zat ook met zijn contract voor 7 albums bij WB tot 1999, dus werd de Prince liefhebber ineens van 2 kanten gevoed. Dit betekende ook dat Prince van zijn eigen kant totaal geen tegengas meer kreeg, maar van WB kant werden we ineens verwend met nummers uit de grote kluis van de man! Het waren mooie tijden!

Een gewaagde plaat van Prince. Want na Purple Rain was het makkelijk cashen geweest voor de man. Hij had nog zoveel op de plank liggen wat veel meer in de lijn van Purple Rain lag, en dus autmatisch een dikke hit had kunnen zijn, maar in plaats daarvan duikt Prince met zijn band de studio in tijdens de Purple Rain tour om dit album op te nemen! Het tekent de grilligheid van de man. Maar als je als 18 jarige het al voor elkaar krijgt om een contract bij WB te tekenen, waarbij je afdingt alles zelf te willen doen, moet dit een peuleschil geweest zijn voor hem. Hij had Carte blanche, en daar maakte hij dankbaar gebruik van.
Het is geen makkelijke plaat, zeker niet vergeleken met zijn voorganger. Het is wat rauwer, maar heeft wel die typische Prince sound. ook zijn op dit album de klassieke tonen van Clare Fisher voor het eerst te horen. Dit zou het begin zijn van een zeer lange en mooie samenwerking.

1.Around the World in a Day (3:25)
Prince nodigt ons uit op een reis, en ik ga maar al te graag mee! De eerste klanken brengen me al in een Prince mood, en dat wordt gedurende deze song alleen maar erger. Had funky instrumentale deel vind ik het hoogtepunt van de song.."I think I wanna dance" roept Prince, en dat gevoel heb ik nog steeds bij dat stuk. De opener belooft veel goeds!

2.Paisley Park (4:41)
We zijn in het paradijs beland!
Een nummer wat tot single werd verkozen, maar niet echt een hit werd. Ik snap dat wel, ondanks het feit dat het refrein toch wel erg aanstekelijk is. Het maakt niet zoveel uit, Prince is altijd meer een album artiest geweest. Ik heb dit altijd een lekker nummer gevonden, en na 30 jaar vind ik dat nog steeds.

3.Condition of the Heart (6:46)
Dit nummer behoort tot een van mijn ultieme Prince favorieten. Dat was niet zo toen ik dit album kocht als 12 jarig ventje. Het is voor een jong mannetje iets te moeilijk denk ik, maar later begreep ik de schoonheid van dit nummer, vanaf de eerste toon, tot aan de laatste hartkloppingen.... Schitterende song!, mooie tekst!

4.Raspberry Beret (3:31)
De succes single van het album. Ik vond m toen erg leuk, ben 'm nu wel een beetje zat. Als ie 'm live speelt (doet ie nog veel) heb ik er ook weinig mee. Typisch makkelijk nummer, dus ik snap de keuze om te spelen wel... Lange versie bevat wat humor met een hoestende Prince.

5.Tamborine (2:46)
Ook dit nummer heeft er wat jaren over gedaan om te waarderen. Maar ook dit nummer vind ik nu super! Lekker rommelig, maar ooh zo lekker. Vooral het schreeuwerige einde. Zo mag Prince er wel tig maken van mij.

6.America (3:40)
Dit is geen loflied over de USA, integendeel, het is een kritische song. Het begin heb ik altijd zeer interessant gevonden, met de wat vreemde start, maar het luistert altijd heerlijk weg. De lange versie van 21 minuten luister ik net zo makkelijk weg, en verveelt echt voor geen moment. Waar het op dit album wordt weg gedraaid gaat die versie verder met vooral instrumentale delen. Lekker gitaar e.d.

7.Pop Life (3:42)
Ook een single geweest, zonder succes. Begreep ik toen niet, want toch ook een makkelijk top 40 deuntje? Mooi, dat echo effect in de stem. Het vreemde tussenstuk met joelend publiek stoort wat, maar ik weet ondertussen niet beter meer... Van dit nummer is een lange versie, en een remix beschikbaar (gemixt door Sheila E) die beide erg de moeite waard zijn. Deze bevatten ook nog een extra couplet, die niet op de album versie is te horen.

8.The Ladder (5:26)
Prince heeft een levensles te vertellen, maar wel een verdomd mooie. De manier waarop deze song wordt gebracht vind ik echt genieten. Prince zingt op een vertellende manier, en in het refrein komen de dames (W&L) erbij.. wat een mooie combinatie. De climax op het einde is wederom waanzinnig. Een schreeuwende Prince.. Wat hou ik daarvan!

9.Temptation (8:21)
Een felle Prince op gitaar opent het nummer.Sex, Temptation, Lust fluistert Prince ons toe.. Ok, de toon is gezet. Het is een heerlijk rauwe rock song, met een lekkere gitaar sound. Veel discussie thuis gehad of dit nummer aub wat zachter kon. Gitaar met een schreeuwende Prince, mijn ouders hebben er waarschijnlijk nog nachtmerries over. De dierlijke lust van Prince moet los, en dat is wat er gebeurd in dit nummer, totdat God het zat is en Prince tot rede roept.: Oh, silly man, thats not how it works, You have to want her for the right reasons uiteindelijk begrijpt Prince de boodschap: Love is more important than sex en geeft dat graag mee aan de luisteraar. Bedankt Prince! Het is een wat bizar maar toch intrigerend einde van dit nummer. Ik luister het elke keer weer helemaal uit.

De 4 singles brachten ook nog B-kanten die niet op dit album stonden.
She's always in my hair, waarvan ook een lange versie bestaat. Favoriet onder veel Prince fans, en terecht, want het behoort tot een van zijn beste songs. Werd tijdens de laatste tour nog live gespeeld, en hoe!
Hello, was een kritisch nummer over de kritiek die hij kreeg over het niet aanwezig zijn tijdens het "we are the world" project. (in plaats daarvan nam hij een nieuwe track op voor het We are the world album, 4 the tears in your eyes)
Girl is een typisch geil Prince nummer wat heerlijk wegluistert.

Deze 3 songs hadden met gemak op dit album erbij gepast, en had het geheel echt niet slechter gemaakt. Wellicht nog wel sterker.

De plaat bewijst waarom Prince zo dominant aanwezig was in de 80's.. hij deed wat ie wilt, en had zo enorm veel inspiratie, dat ie bijna niet wist waar ie 't moest laten. Maar alles wat de man maakte was gewoon uitzonderlijk goed. Ook dit album dus.....

Deze plaat kocht ik als 3e album na Purple Rain en Around the world in a day. Deze plaat verschilt toch wel van die andere, vooral door de toonsetting: het is over het algemeen een vrolijke plaat.

Daar waar ik Purple Rain enorm link met de film, doe ik dat met dit album juist niet. Wellicht omdat de film een stuk minder indruk heeft gemaakt in dit geval. Het was wel grappig, maar meer ook niet.

1.Christopher Tracy's Parade (2:11)
Het Prince circus komt eraan, en Prince kondigt dit met een vrolijk deuntje aan. Het is een mooie start van een LP die veel "positivity" uitstraalt. Leuk om te weten is dat dit nummer eerst de titel Little girl Wendy's parade mee kreeg.

2.New Position (2:20)
Prince neemt ons in sneltrein vaart mee naar de 2e track. De begleidings band the Revolution is in deze periode op hun top (naar mijn idee) en dat is te horen op deze plaat. Het plezier straalt er vanaf. Ondanks de korte duur van dit nummer, blijf ik het een heerlijke song vinden. Ook Wendy & Lisa mogen vollop meezingen!

3.I Wonder U (1:40)
Diezelfde dames krijgen nog meer ruimte op dit nummer. Sterker nog, Prince is niet te horen als vocalist op dit nummer. De overgang van New position naar dit nummer vind ik echt erg mooi.. de snelheid wordt eruit gehaald, en hop, we zijn in een nieuw nummer beland... Wederom erg kort, maar erg spannend en boeiend nummer.

4.Under the Cherry Moon (2:57)
Een fantastische ballad gezongen met de normale stem. Dat zijn voor mij toch wel de mooiste. Hier kan je goed horen wat Prince vocaal allemaal kan. De melodie en muziek in dit nummer vind ik echt erg mooi. Alle recepten voor een Prince song zitten hierin... inclusief de mooie handbells die in die periode veel werden gebruikt!

5.Girls and Boys (5:30)
Een beetje vreemde song, die toch als single uitkwam en een redelijk succes boekte. Prince zijn populariteit was ook tot grote hoogten gestegen, dat maakte het waarschijnlijk wel makkelijker om hiermee een hit te scoren. Muzikaal vind ik dit namelijk geen top 40 nummer. En het is een typisch Prince nummer, maar dat maakt 't voor mij juist een super nummer. Man, wat vond ik Prince cool in deze periode! De man was hét gewoon! Mooie rol voor Susannah (de zus van Wendy Melvoin) in deze clip. In die periode de grote liefde van Prince.

6.Life Can Be So Nice (3:14)
Een rommelig nummer, wat bij mij echt een paar jaar heeft moeten rijpen om te waarderen. Als 13 jarige kon ik er destijds niet zoveel mee. Het doet muzikaal ook denken aan Around the world in a day (het album) omdat het wat rommelig klinkt. Maar dat is niet erg. Weer een positieve mededeling die gewoon waar is: Life can be so nice. It's a wonderful world, sweet paradise
Het abrupte einde heb ik nooit zo goed begrepen, misschien verwijst het naar de dood van Christopher Tracy in Under the cherry moon?

7.Venus de Milo (1:55)
Even rust.. Een mooi piano stuk, wat mooi in de film past, maar op deze plaat vind ik het een onnnodige interruptie.

8.Mountains (3:58)
Het intro is voor mij meteen raak. Een lekkere Prince sound zoals ik 'm graag hoor. Weer die positieve vibe in dit nummer. Zo lekker. Als single totaal geflopt, en ik heb dat nooit begrepen. Want in vergelijking met Girls & Boys heeft dit nummer toch echt meer top 40 potentie lijkt me. Makkelijker, toegankelijker en vrolijker... Een favoriet in mijn Prince collectie. De lange versie (10 minuten) is nog vermakelijker.. Hey you, get out on the dancefloor roept Prince je toe, zodra je de maxi aanzet.. en dat is ook onvermijdelijk, want het is 10 minuten swingen...

9.Do U Lie? (2:44)
Les enfants qui mentent ne vont pas au paradis is wat een kleine dame ons vertelt bij het intro. Dit betekent: Kinderen die liegen gaan niet naar het paradijs we zijn gewaarschuwd
Een lief liedje waarin Prince zijn onzekerheid over zijn lief tentoonstelt. Het klinkt dus vrolijker dan dat hij zich voelt. Lekker Frans sfeertje in dit nummer. Bijzonder in het oevre van de man. Nooit meer zo iets gehoord.

10.Kiss (3:38)
De grote hit van het album. Volgens mij net niet nummer 1 in NL geworden. Maar het komt nog vaak voorbij op de radio. Net als When doves cry, erg simpel qua instrumenten, maar oh zo lekker. Het samenspel in de clip met Wendy is super! Die mooie gekke bekken die ze beide trekken... dat was Prince and the Revolution! ook hier heb ik weer voorkeur voor de lange versie. Wat ook jammer is, is dat het outro op de LP is weggelaten (deze is wel te vinden op de 7 inch) het is maar een klein stukje, maar maakt het nummer wel af.

11.Anotherloverholenyohead (4:01)
Voor mij persoonlijk het sterktste nummer van de plaat. Wederom heb ik de voorkeur voor de lange versie. Die is echt nog vele malen beter dan deze versie. Maar met deze kan ik ook al genoeg. Deze track is zo heerlijk funky, de zang is fantastisch, en de muziek klopt gewoon. Jammer dat 't zo weinig live wordt gespeeld.

12.Sometimes It Snows in April (6:49)
Een van Prince meest gewaardeerde niet single songs... Dit nummer zorgt voor kippenvel. De dood van Christopher Tracy wordt bezongen in dit nummer, en daarom is dit nummer ondertussen ook vaak onderdeel tijdens uitvaarten. Zelfs GTST gebruikte het nummer tijdens een sterfscene (of iets dergelijks) Dit nummer is een alom gewaardeerde song bij alle Prince fans die ik ken. Helaas zijn er in die 30 jaar dat ik Prince fan ben ook een paar heen gegaan, en het onvermijdelijke gebeurde natuurlijk: dit nummer kwam langs tijdens de diensten. Het geeft mooie herinneringen, maar maakt ook dat je het nummer nooit meer hetzelfde zal beluisteren... Ondanks dat, een terechte klassieker in het Prince oevre. En dat weet hij zelf ook, want live komt ie gelukkig nog veel langs.

Weer een super plaat van Prince. zijn band the Revolution is absoluut een aanvulling voor de man, en maakt deze periode zo mooi. Dit was een tijd dat de man echt niets, maar dan ook niets fout kon doen in mijn ogen....

De boodschap van dit album is liefde... en dat hoor je: Goodness will guide us if love is inside us

In januari komt dan eindelijk de deluxe editie van Purple Rain uit lijkt het.

Warner gaat nog bekend maken in welke vorm, maar er lijkt een bonus disc bij te komen.